บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 7 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

          “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”

          “ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้ เราแค่ให้โอกาสคุณสอบสัมภาษณ์เท่านั้น จะผ่านรึเปล่าก็ยังไม่รู้”

          “นั่นละค่ะ ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณคุณอยู่ดี คุณเป็นนางฟ้ามาโปรดดิฉันแท้ ๆ”

          เจนนิเฟอร์ มองกิริยาดีใจจนออกนอกหน้าแล้วก็อดที่จะยิ้มตามออกมาด้วยไม่ได้ เธออยากจะบอกอีกฝ่ายเหลือเกิน ว่าแท้จริงแล้ว ไม่ใช่นางฟ้ามาโปรดหรอก หากแต่เป็นเจ้านายของเธอต่างหากที่มาโปรด
หญิงสาว

 

          วาทิณีเดินออกมาจากห้องสอบสัมภาษณ์ด้วยรอยยิ้ม เพราะกรรมการทั้งห้าท่านต่างลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ ให้เธอผ่านการสอบสัมภาษณ์ครั้งนี้

          “ฉันว่าแล้วเชียวว่ายัยคนนี้ต้องผ่าน อย่างว่าล่ะนะ อาจจะเป็นลูกท่านหลานเธอ” หนึ่งในผู้รอสัมภาษณ์ที่มีชื่อว่านันทกานต์ว่ากระทบ
ดัง ๆ ด้วยความหมั่นไส้

          “ดูจากนามสกุลแล้วไม่น่าจะใช่ โนเนมยังไงก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นญาติกับคนวงในนั่นล่ะก็ไม่แน่” สุกานดาเพื่อนสนิทเสริมคำพูดของนันทกานต์ให้ เข้าขากันเป็นอย่างดี

          “น่าจะใช่ล่ะ มาสาย แต่งกายไม่เรียบร้อย แต่ก็ยังผ่าน ผิดกับ
เรา ๆ ที่อุตส่าห์เข้าคอร์สฝึกนั่นนี่กันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ยังไม่รู้เลย ว่าจะได้ผ่านกับเขาไหม”

          วาทิณีได้ยินคำนินทาเต็มสองหูแต่ก็แสร้งทำเป็นหูทวนลม เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจดี เธอใช้ความสามารถแลกความสำเร็จในครั้งนี้

          การกระทำที่ว่ากลับสร้างไม่พอใจให้กับสาว ๆ ที่อยู่ในห้องนั้นเพิ่มขึ้นเสียอย่างนั้น โดยเฉพาะสองสาวขาเม้าท์ที่ตั้งใจให้คนฟังสะเทือน เพราะว่าวาทิณีไม่ได้มีทีว่าสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเดินออกไปราวกับว่าไม่ทุกข์ร้อน ยิ่งทำให้ทุกคนในที่นั้นมั่นใจ วาทิณีต้องเป็นเด็กเส้นตามที่ถูกกล่าวหา

          “คงจะถือว่าเส้นใหญ่แน่ ๆ ไม่จำเป็นต้องเห็นหัวใครทั้งนั้นเจ้าประคู๊ณ ถ้าฉันผ่าน ขออย่าให้ได้อบรมร่วมกับแม่นี่เลย”

          “อ้าว ได้ยังไง ผ่านพร้อมกันก็ต้องได้อบรมพร้อมกันสิก้อย”

          “แต่ฉันไม่อยากเจอ”

          “งั้นก็มีอยู่ทางเดียว เธอต้องไม่ผ่าน” อีกคนโพล่งออกไปตามประสาคนตรงอีกครั้ง

          “ว๊าย! ไม่ได้นะ เธอก็รู้ ฉันกำลังต้องการงานนี้” พลางนึกถึงฐานะทางการเงินที่บ้าน ที่กำลังเข้าขั้นวิกฤต

          “อื้อ... ฉันเองก็เหมือนกัน” ถึงแม้บ้านของเธอจะร่ำรวย แต่สุกานดาไม่ชอบวิธีการคลุมถุงชนของมารดาเลยให้ตายสิ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงจำเป็นต้องหาทางหนีทีไล่ โดยการไปที่ไหนก็ได้ ให้ไกลบ้านเป็นพอ ซึ่งประจวบเหมาะกับที่นันทกานต์ เพื่อนรักที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยมัธยมมาชักชวนให้สมัครเข้าทำงานกับสายการบินแห่งนี้ เธอจึงตอบตกลงตาม
นันทกานต์โดยไม่รีรอ ซึ่งกว่าจะผ่านแต่ละด่านมาได้ก็ค่อนข้างยากลำบากเอาการ จึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจเมื่อมีใครได้ผ่านเข้ามาง่ายๆ

          สองคนต่างเหตุผล จึงมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นก็คือ อยากได้งาน และไม่อยากกลายเป็นเพื่อนร่วมงานของวาทิณี! หญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างคิดว่าเธอคือเด็กเส้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น