บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 6 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

          “ทำไมนายไม่บอกเธอไปตั้งแต่แรกครับ ว่านายเป็นใคร” อันวาถามเจ้านายที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเบาะหลัง

          “บอกไปแล้วจะสนุกอะไร เดี๋ยวเธอก็ได้อ้อนขอให้เรารับไว้ทำงานก็เท่านั้นเอง เจ้าก็รู้ เราเกลียดเรื่องเส้นสายเป็นที่สุด เราไม่อยากเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับองค์กร”

          “แต่นายก็โทรไปสั่งให้เจ้าหน้าที่ของเรายอมให้เธอเข้าสัมภาษณ์ทั้ง ๆ ที่เธอไปสายตั้งหลายนาที แถมยังไปในสภาพเหมือนลูกแมวตกโคลนเลยนะครับ” ไม่วายเถียง

          “ทำไงได้ ถ้าเจ้าไม่ขับรถปาดหน้าไอ้หมอนั่น เธอก็คงไม่เลอะเทอะแบบนั้นหรอก”

          “แต่นายเป็นคนสั่งให้ผมทำนะครับ” อันวาโอดเบา ๆ กลัวจะถูกป้ายความผิด

          “นั่นไง เพราะเราเป็นคนสั่งไง เราถึงต้องรับผิดชอบ ส่วนจะสอบผ่านหรือไม่ ก็คงต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอเอง เราไม่เกี่ยว” 

 

        วาทิณีเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องที่ถูกนัดแนะให้มาสัมภาษณ์อย่างเร่งร้อน ถึงแม้จะรู้ดีว่าสายมากแล้วก็ตาม ทว่าก็ยังมีความหวัง เผื่อกรรมการอาจจะยังไม่เรียกชื่อเธอ

          “เข้าไม่ได้ครับ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งมาขวางเอาไว้ วาทิณีจึงเอาใบนัดสัมภาษณ์ให้ชายคนนั้นดู เขาสำรวจมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะหญิงสาวคนนี้มีสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ผมเผ้าดูยุ่ง เสื้อผ้าเลอะคราบโคลน

          “พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ” เธอพยายามอธิบาย

          เจ้าหน้าที่คนนั้นจึงพอจะเดาเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นออกบ้าง ทว่าก็ยังไม่ให้เข้าไปอยู่ดี

          “หมดเวลารายงานตัวแล้วครับ” เขาให้เหตุผล “ผมคงต้องขอแสดงความเสียใจ คุณหมดสิทธิ์สอบสัมภาษณ์แล้ว ไว้โอกาสหน้านะครับ”

          “แต่มันเป็นอุบัติเหตุนะคะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาสายสักหน่อย”

          “ผมเข้าใจครับ แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ โปรดเข้าใจผมด้วย”

          วาทิณีแสร้งหันหลัง ทำท่าว่าจะล่าถอยกลับไป รอจนกระทั่งพนักงานคนนั้นเดินกลับไปยังเก้าอี้ แล้วฉวยโอกาสวิ่งฝ่าเข้าไปในห้องนั้น ทว่าน่าเสียดาย ที่ช้าไป มือใหญ่ๆของพนักงานคนเดิม พร้อมเพื่อนร่วมงานอีกคนมาขวางเอาไว้ แล้วลากให้เธอออกไปจากบริเวณนั้น

          วาทิณีไม่ยอม พยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดกำลัง จนเสียงดังเข้าไปถึงในห้องรอสัมภาษณ์ ผู้สมัครคนอื่นๆยื่นหน้าออกมาดู ทว่าวาทิณีก็หาสนใจไม่ ยังคงโวยวายต่อไป เพราะเธอตั้งใจจะเข้าไปสอบต่อให้ได้ แต่คนที่ยอมไม่ได้ก็คือหัวหน้าทีมสอบสัมภาษณ์ในวันนี้

          “นี่มันเรื่องอะไรกัน เอะอะโวยวายเสียงดังลั่นเลย”เจนนิเฟอร์เดินออกมาต่อว่าด้วยความไม่พอใจ

          “ขอโทษทีครับ ก็คุณคนนี้น่ะสิครับ จะเข้าไปให้ได้ ทั้งๆที่ผมบอกว่าหมดเวลารายงานตัวแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ฟังผม”

          สายตาคมดุจ้องไปยังร่างผู้ถูกกล่าวหาทันที

          “เธอสินะวาทิณี” เพราะมีเพียงคนเดียวที่ยังไม่มารายงานตัว

          “ค่ะ เผอิญเกิดอุบัติเหตุขึ้น ดิฉันก็เลย...”

          “พอเถอะ” ยกมือขึ้นห้าม ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วทั้งนั้น “เรารับสัมภาษณ์เฉพาะคนที่มารายงานตัวตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น เราไม่มีนโยบายร่วมงานกับคนไม่ตรงต่อเวลา แต่เอาเถอะ... ไหน ๆ คุณก็มาแล้ว เราจะลองให้โอกาสคุณสักครั้ง”

          หน้าจ๋อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม พร้อมยกมือไหว้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น