บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 5 : บำเรอแค้นแดนทราย (๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

          หน้ายุ่ง ๆ ของคู่กรณีหนุ่มคลายลงโดยไม่มีเหตุผล

          “อืม...ผมควรจะเชื่อคุณดีไหม” เขาหมายถึงสถานะของเธอ สาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มเช่นนี้น่ะหรือจะยังโสดอยู่

          “ค่ะฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกับพี่วินคนนั้นจริง ๆ นอกจากเป็นลูกค้าที่ต้องการให้เขาไปส่งยังที่หมายก็เท่านั้น”

          คู่กรณีหนุ่มใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ลูบคางมนพลางครุ่นคิด

          “ก็ได้! แต่ต้องหลังจากที่ผมได้พิสูจน์แล้วเท่านั้นว่าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหมอนั่น”

          “ฉันไม่มีเวลาขนาดนั้น ฉันต้องไปสอบสัมภาษณ์ งานครั้งนี้มีความหมายกับฉันมาก”

          “ผมก็มีงานด่วนเหมือนกัน แต่ทำไงได้ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วนี่ ผมไม่ยอมให้รถของผมโดนชนฟรีแน่ คุณจะต้องรับผิดชอบ”

          “เอาอย่างนี้ไหม ถ้าคุณอยากจะกล่าวหาฉัน ก็ได้... ฉันยอม นี่ค่ะบัตรประชาชนของฉัน ยึดเอาไว้เลย ฉันสัญญานะคะ ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้คุณตามต้องการ แต่คุณต้องปล่อยให้ฉันไปสอบสัมภาษณ์ก่อน งานในครั้งนี้มีความสำคัญกับฉันมากจริง ๆ”

          เห็นหน้าเศร้า ๆ ของเจ้าหล่อนแล้ว ก็ไม่อาจใจแข็งได้อีก จึงรับบัตรใบนั้นมาสำรวจดู อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะโสดเหมือนอย่างที่กล่าวอ้างหรือไม่ ปรากฏว่าโสด เมื่อดูรูปหน้าก็พบว่าเด็กกว่าปัจจุบันมาก ส่งผลให้ต้องรีบดูอายุ ห่างจากเขาหลายปีเชียว

          “คงเพิ่งจบสินะ เด็กจบใหม่จะได้เงินเดือนสักกี่บาทเชียว คุณรู้ไหม รอยบุบที่ท้ายรถของผมอาจมีค่าเสียหายเป็นแสนเลยก็ได้”

          “ฉันรู้... แต่ฉันมั่นใจ ถ้าฉันได้งานนี้ ฉันสามารถคืนคุณได้ภายในหนึ่งเดือน อย่างช้า... ก็อาจจะสองเดือน”

          “งานอะไร หวังว่าคงไม่ใช่เมียเก็บใครหรอกนะ” เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

          “บ้ารึไงกันคุณ แอร์ต่างหาก แอร์โฮสเตส คุณเป็นคนอาหรับนี่ คุณคงจะได้ยินชื่อสายการบินอามาร์แอร์ใช่ไหม นี่ ๆ ใบนัดสอบสัมภาษณ์ของฉัน ถ้าฉันผ่านนะอย่าว่าแต่ค่าเสียหายเลย ค่าเสียเวลาของคุณฉันก็สามารถจ่ายให้ได้”

          นี่เจ้าหล่อนคงยังไม่รู้สินะว่าแต่ละวันเขาสามารถทำเงินได้เท่าไหร่ ถ้าเอามาคิดค่าเสียเวลาจริงๆ ต่อให้ทำงานหนักทั้งปี ก็คงไม่พอจ่ายเขา แต่กระนั้นก็ยอมตอบตกลงโดยง่าย ด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

          “ก็ได้! แต่ขอเบอร์โทรศัพท์ด้วยนะ เผื่อติดต่อกันภายหลัง”

          วาทิณีเขียนสิ่งที่เขาต้องการให้ ชายหนุ่มเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลารับไว้ ก่อนเดินกลับขึ้นรถ สร้างความสงสัยให้วาทิณีเป็นอันมากว่าทำไมเขาถึงยอมรับข้อเสนอของเธอง่ายนัก ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกยืนกรานจะพาเธอไปโรงพักให้ได้วาทิณีคิดเอาว่าคงจะเป็นเพราะอานิสงของสายการบินชื่อดังแน่ๆ ที่ทำให้ชายอาหรับ ผู้เป็นเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลาผู้นั้นยอมตกลงเชื่อใจเธอง่าย ๆ โดยหารู้ไม่ ชายผู้นั้นไม่ใช่ชายอาหรับธรรมดา หากแต่เป็นเจ้าของสายการบินที่เธอพูดถึง อีกทั้งยังเป็นชายในฝันที่หญิงสาวอยากแต่งงานด้วยเป็นที่สุดเพราะเขาคือ ‘ชีคบิลาล’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น