บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 4 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

          “ตามไป อย่าให้หนีรอดไปได้” เขาจะไม่ยอมให้คนไร้ความรับผิดชอบลอยนวลเป็นแน่

          “ครับนาย” คนขับรถรับคำ พร้อมทั้งไล่บี้ตามซอกซอยเล็กๆ อย่างไม่ลดละ พร้อมทั้งบีบแตรให้อีกฝ่ายจอด แต่เจ้าของรถมอเตอร์ไซค์คู่กรณีไม่ยอมจอด คนขับจึงตัดสินใจขับปาดหน้าในที่สุดเป็นผลให้มอเตอร์ไซค์เสียหลัก หลบชนกระถางต้นไม้ข้างทาง ส่วนคนซ้อนท้ายล้มลงไปในแอ่งน้ำข้างถนน

          เสื้อผ้าชุดเก่งของวาทิณีเลอะคราบน้ำขังบนพื้นถนนจนดูไม่จืด อีกทั้งเอกสารสำคัญที่เตรียมไว้ยังปลิวกระจัดกระจายว่อนไปจนทั่ว เธอจึงรีบลุกขึ้นไปเก็บ เปิดโอกาสให้พี่วินหนีไปหน้าตาเฉย

          “รีบจับตัวเธอเอาไว้เร็ว ๆ อันวา อย่าปล่อยให้เธอหนีเชียวนะ ไม่งั้นเราจะโทษว่าเป็นความผิดของเจ้า”

          เจ้าของชื่อทำตามคำสั่ง โดยการจับหญิงสาวมัดเอาไว้

          “นี่มันเรื่องอะไรกัน มาจับฉันทำไม ปล่อยฉันนะ ฉันไม่เกี่ยว”
วาทิณีพยายามอธิบาย

          “ฮึ! จ้างให้ใครจะเชื่อ ชนแล้วหนี พอจับได้ก็บอกว่าไม่เกี่ยว”

          “ฉันไม่เกี่ยวจริง ๆ ฉันเป็นแค่ผู้โดยสาร ถ้าจะเอาผิด ก็ไปเอากับพี่วินโน่น”

          เจ้าของรถลีมูซีนคันงามไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำให้มากความ จึงหันไปสั่งคนรถของเขาด้วยภาษาอาหรับรัวเร็ว “แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้อันวา เธอจะต้องชดใช้ในความผิดของเธอ”

          “ก็ดี! เพราะฉันก็อยากให้คุณรับผิดชอบในส่วนของคุณเหมือนกัน แต่นั่นต้องหลังจากที่ฉันไปสอบสัมภาษณ์เรียบร้อยแล้วนะ”

          “คุณฟังภาษาอาหรับออก?”

          “ก็ใช่น่ะสิ ฉันถึงได้รู้ไงว่าคุณกำลังจะแจ้งความจับฉันทั้ง ๆ ที่ฉันไม่มีความผิดเลยสักนิดเดียว ฉันต่างหากที่ควรจะทำแบบนั้น เพราะถ้าคุณไม่ปาดหน้าพี่วิน ฉันก็คงไม่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้”

          ความจริง... เธอควรจะนั่งอยู่ในห้องแอร์เย็น ๆ แล้วนั่งรอให้เจ้าหน้าที่เรียกสัมภาษณ์ด้วยความมั่นใจอยู่ในขณะนี้ ทว่ากลับมาถูกกล่าวหาในสิ่งที่ไม่ได้ทำ อีกทั้งเอกสารทั้งหมดยังปลิวว่อนเปียกเลอะน้ำขัง ชุดเก่งก็เลอะคราบโคลนจนดูไม่จืด โอกาสที่จะได้งานจึงดูเลือนรางเต็มที แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังไม่อยากยอมแพ้ง่าย ๆ เพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่

          จริงอยู่ที่เธอยังสามารถสมัครใหม่ในปีหน้าได้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ เพราะอีกเพียงไม่กี่เดือนต่อจากนี้ คู่หมั้นของชีคก็จะสำเร็จการศึกษา เมื่อเวลานั้นมาถึง ชีคก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นตามกำหนดการที่วางไว้ โดยที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

          “ไม่ต้องมาแกล้งตีหน้าเศร้าเลยนะ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าพี่วินที่เธอบอกไม่ได้ใส่เสื้อวิน คุณกับเจ้านั่นคงจะรู้จักกัน เป็นพี่น้องกัน หรือไม่ก็คู่ผัวตัวเมียกันแน่ ๆ อย่ามาโกหกให้ยาก”

          “ฉันไม่มีพี่น้องและยังโสด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #1 ลออทิพ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 14:17

    ติดตามมมม

    #1
    0