บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 3 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

 

ตอนที่1 วันนี้ที่รอคอย

 

 

          บรรยากาศยามเช้าในเมืองหลวงของประเทศไทยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย โดยเฉพาะในวันที่ถนนเต็มไปด้วยน้ำท่วมขังเช่นนี้ การจราจรที่แย่อยู่แล้ว จึงยิ่งแย่มากขึ้นไปอีก รถหลายคันจอดนิ่งอยู่บนท้องถนนเป็นพืดยาว ไกลสุดลูกหูลูกตา สร้างความขัดใจให้คนที่กำลังเร่งรีบเป็นอย่างยิ่ง

          “ขืนติดแบบนี้มีหวังไปไม่ทันแน่เลย  นี่ค่ะพี่... ไม่ต้องทอนนะคะ เดี๋ยวหนูหาวินมอเตอร์ไซค์ไปเองก็แล้วกัน” สิ้นคำก็เปิดประตูตรงไปหา
วินมอเตอร์ไซค์ข้างทางทันที

          “พี่ ไปโรงแรม... แถวสาธรค่ะ” เธอบอกชื่อโรงแรมดังในย่านนั้นให้วินมอเตอร์ไซค์ข้างทางให้พี่วินรับรู้

          “คนละมุมเมืองเลยนะ รถติดมากเสียด้วยสิ”

          วาทิณีจับความต้องการของอีกฝ่ายได้จากน้ำเสียงและหูตาที่พราวด้วยเล่ห์ หากเป็นครั้งอื่นเธอคงเดินจากมาแล้วหารถคันใหม่ ตามวิสัยเถรตรงไม่ชอบการโก่งราคา ทว่าในวันนี้มีเดิมพันสูงเกินกว่าที่จะมาเสียดายเงินเพียงไม่กี่บาท จึงยอมใจป้ำเสนอไป

          “สองร้อย?”

          “สาม!”

          นัยน์ตาคู่สวยลุกวาวขึ้นด้วยความตกใจ เพราะปกติแล้วระยะทางเท่านี้เธอจ่ายเพียงแค่ห้าสิบบาทเท่านั้น แต่เอาเถอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอให้เธอไปทันสัมภาษณ์ก็พอ จึงกัดฟันรับข้อเสนอนั้นในที่สุด

          “ก็ได้!”

          ชายคนนั้น รีบยื่นส่งหมวกกันน็อคให้ผู้ใช้บริการสาว แล้วเร่งเครื่องออกตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

          “ช้าๆก็ได้ค่ะพี่” วาทิณีพยายามเตือนสติ เมื่อเห็นว่าเศษเหล็กวิ่งได้ขับเร็วเกินไป

          “ช้าได้ไง เดี๋ยวก็ได้ไปไม่ทันกันพอดีสิน้อง”

          “อีกไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้วค่ะ น่าจะทัน” เธอแย้ง

          “ทันน้องแต่ไม่ทันพี่ ช่วงนี้ลูกเปิดเทอมพอดี”

          ความขุ่นข้องหมองใจที่เคยมีหายไปเสียจนหมด เพราะเข้าใจถึงหัวอกของคนที่ขัดสนเงินทองได้เป็นอย่างดี ด้วยเธอก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นมาเหมือนกัน จึงไม่คิดจะทัดทานอีก พยายามสงบปากสงบคำในที่สุด จนกระทั่ง...

          “ว๊ายพี่! ระวัง!!!”

          สายไปเสียแล้วรถมอเตอร์ไซค์ที่เธอนั่งซ้อนท้ายอยู่ชนท้ายรถลีมูซีนคันงามเข้าให้จนได้

          “เวรแล้วไง!!”

          “เอาไงดีพี่ หนูรีบด้วย งั้นหนูลงตรงนี้ก่อนเลยนะ” จะว่าเธอเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ในเวลานี้วาทิณีไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วจริงๆ ก็เห็นๆอยู่ว่าคนที่เธอนั่งซ้อนท้ายผิดเต็มประตู กว่าตำรวจจะมา กว่าจะตกลงกันได้ พยานอย่างเธอก็คงต้องหมดสิทธิ์สอบสัมภาษณ์ไปโดยปริยาย เนื่องจากไปสายนั่นเอง

          “ไม่มีเวลาแล้วน้อง เกาะแน่นๆ” พูดจบก็รีบบึ่งรถหนี โดยมีวาทิณีนั่งติดท้ายไปด้วย

          ‘ให้ตายเถอะ นี่มันวันโลกาวินาศหรือไง ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้’ วาทิณีเริ่มหัวเสีย เพราะไม่ได้อยากมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์บ้าๆนี่เลยสักนิดเดียวเช่นเดียวกับเจ้าของรถลีมูซีนคันงาม เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย อยู่ๆก็มีเรื่องมาให้ถึงที่ เรื่องอะไรเขาจะยอม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น