บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 18 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

          และต่อให้เลขาของเขาจะไม่ทำอะไรผิดเลยสักนิดเดียว บิลาลก็คงต้องหาเรื่องฟาดงวงฟาดงาจนได้ เพื่อหวังจะระบายความโกรธภายในใจให้ใครสักคนได้แบ่งเบา

          ชีคหนุ่มคิดว่าการหันหลังให้วาทิณีในครั้งนั้นคือการสิ้นสุดแห่งอารมณ์ทั้งปวง เขาคิดว่ามารยาที่ได้เห็นจะช่วยให้เขาสามารถลืมเจ้าหล่อนได้ ทว่าเปล่าเลย กลับคิดถึงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

          “โอ๊ย! ไหนบอกว่าเป็นผึ้งงานที่จะเข้ามาช่วยให้สายการบินของฉันเจริญรุ่งเรืองไงเล่า แล้วทำไม ทำไม... ทำไมถึงได้ทำทุกอย่างตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง”

          บิลาลไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้เรียกว่าอะไร ห่วง หวง หรือหึง ในตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่รู้ นั่นก็คือไม่สามารถปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ ไม่ว่าเธอจะเต็มใจอยากใช้เต้าไต่มากแค่ไหนก็ตาม เขาก็ต้องหยุดเธอให้ได้ เพราะรู้ดี จุดสุดท้ายของหญิงสาวคงไม่พ้นถูกทิ้งเป็นแน่ เขารู้จักผู้ชายอย่างยูนิสดี

 

          บิลาลขับรถยุโรปคันเก่งของเลขาฯ สาว ไปตามถนนสายหลักแทนการขับรถลีมูซีนของตัวเองเพื่อซ่อนความสนใจจากบุคคลอื่น ซึ่งมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่คอนโดที่พักของพนักงานของสายการบินอามาร์แอร์ แล้วหลบจอดอยู่ที่ริมกำแพง รออย่างใจเย็น

          ‘ยังไงก็ต้องออกมาสิน่า’ ให้กำลังใจตัวเอง เพราะสายสืบรายงานมาว่า วาทิณีมีวันหยุดยาว หญิงสาวไม่มีเพื่อนเหลือเลยสักคน เพราะเพื่อนร่วมชั้นเกือบทั้งหมดเลือกกลับบ้าน เพื่อเยี่ยมเยียนครอบครัวที่ประเทศบ้านเกิด ระหว่างการหยุดพัก ก่อนกลับมาทำงานจริงภายในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า มีวาทิณีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ขออยู่ต่อ โดยให้เหตุผลว่า ‘อยากจะทำความรู้จักกับประเทศอามาร์ให้ดีกว่านี้’

          เขามั่นใจ ถ้าเป็นจริงตามที่สายของเขารายงาน เจ้าหล่อนต้องย่างกรายออกมานอกคอนโดที่พักเป็นแน่ จึงรอต่อ แม้ว่าอุณหภูมิด้านนอกจะร้อนกว่า 40 องศาเซลเซียสก็ตาม

          “มาทำอะไรที่ตรงนี้ครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก เพราะเห็นชายหนุ่มมาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่นานแล้ว กลัวจะเป็นผู้ก่อการร้าย

          “มาดี ไม่ต้องห่วงหรอก กลับไปทำงานของนายเถอะ” บิลาลบอกในขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ประตูทางออกอยู่เช่นเดิม กลัวสาวเจ้าจะคลาดสายตา ทว่ากลับยิ่งทำให้พนักงานคนนั้นสงสัยหนักกว่าเดิม

          “ขอบัตรหน่อยครับ”

          “บัตร?”

          “ใช่ครับ บัตรประจำตัวประชาชน ผมอยากจะขอถ่ายเอกสารเก็บเอาไว้ เผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากล ผมจะได้รายงานบุคคลผู้น่าสงสัยได้ถูก”

          บิลาลชักสีหน้า

          “นี่นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”

          “ผมไม่รู้หรอกครับว่าคุณเป็นใคร แต่ถ้าอยากให้รู้ก็รีบ ๆ เอาบัตรประจำตัวมาให้ผมสิครับ ผมจะได้รู้สักทีว่าคุณคือใคร”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น