บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 13 : บำเรอแค้นแดนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

          การฝึกฝนและอบรมเป็นไปอย่างหนักทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ตามคำที่นันทกานต์กล่าวเตือนไว้จริง ๆ ทำให้หลายคนเกิดอาการทดท้อ

          อาชีพแอร์โอสเตสอาจให้เงินเดือนเยอะก็จริงอยู่ แต่อาชีพนี้ก็ต้องอุทิศตัวเพื่อบริการมากตามอัตราเงินเดือนด้วยเช่นกัน เป็นทั้งพนักงานเสิร์ฟ พนักงานทำความสะอาด พยาบาล และอีกหลาย ๆ อย่างที่ไม่คิดว่าน่าจะเป็น แต่ต้องเป็นให้ได้ เพราะการทำงานบนท้องฟ้า สามารถเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการเจ็บป่วย อุบัติเหตุ หรือแม้กระทั่งการก่อการร้าย การฝึกฝนและอบรมจึงจำเป็นต้องครอบคลุม เพื่อลดความเสี่ยงที่อาจจะขึ้นในภายภาคหน้า อีกทั้งยังเพื่อความปลอดภัยทั้งต่อตัวผู้ทำงานเองและผู้โดยสายบนเครื่องด้วย

          รายละเอียดยิบย่อยที่ว่าทำให้ผู้ฝึกฝนบางคนรับไม่ได้ ร้องไห้ฟูมฟาย บางคนขอลาออก บางคนทดท้อจนก่อเป็นความเครียดเลยก็มี มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกอะไร อีกทั้งยังทำหน้าตามีความสุขเสียเต็มประดา คนคนนั้นก็คือ วาทิณี  หญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเธอคือเด็กเส้น!

          เพราะชีวิตก่อนหน้านี้ยากลำบากมามากเสียจนหญิงสาวคิดว่าไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถสร้างความลำบากให้เธอได้มากไปกว่านั้นอีกแล้ว

          การกระทำที่ว่าได้สร้างความหมั่นไส้ให้กับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆเป็นอย่างมาก มิหนำซ้ำเธอยังชอบทำตัวเป็นจุดเด่นโดยการเข้าไปพูดคุยกับยูนิส ผู้บริหารระดับสูงของสายการบินอยู่บ่อย ๆ ด้วย

          “นี่ขนาดในที่สาธารณะยังขนาดนี้ ฉันไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าได้อยู่ในห้องหับที่มิดชิดจะขนาดไหน” นันทกานต์บอกพลางมองร่างงามตาภายใต้เสื้อผ้าในชุดเรียบร้อย ผิดกับกิริยาทอดสะพานเสริมใยเหล็กไปให้ผู้บริหารหนุ่ม

          “คิดมากไปได้ก้อย เขาอาจจะกำลังคุยอะไรขำ ๆ กันก็ได้ ฉันว่า... ความจริงแล้วบีเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนักหรอกนะ ถ้าพียงแต่เธอจะเปิดใจ รับรอง...”

          เจ้าของชื่อหันกลับมาส่งสายตาเขียวปั๊ดมาให้สุกานดา

          “อะไรกันกานดา ได้เป็นรูมเมทยัยนั่นไม่กี่วัน ก็ถึงกับเข้าข้างกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ อีกไม่นานแกก็เลิกคบฉัน แล้วไปเป็นลูกเบี้ยให้ยัยนั่นแทนแน่ ๆ”

          ทุกครั้งที่เพื่อนรักโกรธหรือน้อยใจ มักจะเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘เธอ’ เป็น ‘แก’ ได้ยินแล้วก็ยิ่งทำให้สุกานดายิ่งร้อนตัว ตามประสาคนที่รักเพื่อนมาก

          “ไม่ใช่นะก้อย ไม่ใช่อย่างนั้น...” ทว่ากลับปฏิเสธไม่เต็มปากเต็มคำนัก เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน วาทิณีแสดงความมีน้ำใจให้เธอเห็นหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในขณะฝึกอบรม หรือแม้กระทั่งการพยายามปลอบและให้กำลังใจ เมื่อรู้ว่าเธอแอบนอนร้องไห้ เพราะเริ่มท้อที่ถูกฝึกอย่างหนัก ทั้ง ๆ ที่เธอชอบพูดจากระแนะกระแหนใส่อีกฝ่ายตั้งหลายครั้ง

          นันทกานต์ไม่ฟัง เดินย่ำเท้าหนัก ๆ ออกไป สุกานดารีบตามไปง้อ จึงไม่มีโอกาสเห็นตอนที่วาทิณีเบี่ยงตัวหลบอย่างมีชั้นเชิง ในขณะที่ยูนิส
พยายามหาเศษหาเลยจากร่างงามของเธอ เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่มักจะเห็นเฉพาะตอนที่หญิงสาวให้ท่ายูนิสเพียงเท่านั้น ทุกคนในสายการบิน
อามาร์จึงยิ่งไม่ชอบวาทิณีมากยิ่งขึ้น เพราะเข้าใจว่าหญิงสาวอยากจะใช้เรือนร่างเป็นขั้นบันไดไต่เต้า โดยเฉพาะหัวหน้าครูฝึกที่มีชื่อว่า ‘เจนนี่’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น