บำเรอแค้นแดนทราย (โรมานซ์ ฟิน กัดหมอนขาด)

ตอนที่ 1 : บำเรอแค้นแดนทราย (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

บทนำ อนาคตอันใกล้

 

 

          สายฝนเม็ดหนากระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา บดบังความสวยงามของท้องฟ้าในยามราตรีไปจนหมดสิ้น ส่งให้ค่ำคืนที่มืดมิดดูอ้างว้าง น่าวังเวงมากยิ่งขึ้น

          อดทนเอาไว้นะบี อีกไม่นาน ฤดูบ้า ๆ นี่ก็คงจะหมดสิ้นแล้ววาทิณีบอกตัวเองพร้อมกระชับเสื้อไหมพรมถักให้แน่นขึ้นอีก เพื่อสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย ส่วนหัวใจ... รู้ดีคงไม่มีวันอบอุ่นขึ้นได้ จนกว่าจะสามารถล้างแค้นให้มารดาได้สำเร็จ!

          ‘บี’ มีชื่อจริงว่า ‘วาทิณี ศรีอัปสร’ เธอเกลียดฤดูฝนเป็นที่สุด โดยเฉพาะในคืนที่ฝนตกหนัก เพราะมันทำให้เธอคิดถึงเหตุการณ์
การสูญเสียมารดา ผู้เปรียบเสมือนญาติเพียงคนเดียวในชีวิตเมื่อเจ็ดปีก่อน

          ในคืนนั้นฝนตกหนักมากมีเสียงฟ้าร้องคำรามเหมือนในขณะนี้
ไม่มีผิดเพี้ยน มารดามีไข้ขึ้นสูง เธอพยายามวิ่งตากฝนไปหารถแท็กซี่เพื่อพาท่านไปโรงพยาบาล ทว่ากลับไม่มีรถคันไหนยอมจอดรับ อีกทั้งฝนก็ยังตกหนักขึ้นทุกที จึงตัดสินใจวิ่งกลับมาหามารดา แล้วก็พบว่าท่านกำลังสั่นเทิ้มเพราะพิษไข้ กลีบปากอิ่มซีดขาวไร้สีสัน

          ‘แม่ต้องไม่เป็นอะไรนะคะ อีกไม่นาน แม่ก็จะถึงมือหมอแล้ว’

          ‘แค่กๆ ไม่ต้องปลอบแม่ แม่รู้ตัวดี เวลาของแม่ใกล้หมดลงแล้ว’

          วาทิณีได้ยินดังนั้นก็ถึงกับร้องไห้โฮ เพราะในขณะนั้นเธอมีอายุเพียงแค่ 16 ปี เท่านั้น เธอยังเด็กเกินกว่าที่จะยอมรับการสูญเสียได้

          ‘ไม่เอานะคะแม่ ฮือๆ ห้ามพูดแบบนี้อีกนะคะ ถ้าแม่จากไป แล้วบีจะอยู่ยังไง ฮือๆ’

          ‘คนเรา ไม่ว่าช้าหรือหรือเร็ว ก็ต้องมีวันนี้กันทั้งนั้นแหละบี แม่เหนื่อยเหลือเกิน แม่ไม่ไหวแล้ว ห่วงก็แต่หนู แม่รู้... หนูเป็นประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้น แม่ไม่อยากให้หนูต้องจมอยู่กับความทุกข์เหมือนแม่ ปล่อยวางนะบี สัญญากับแม่ หนูต้องปล่อยวาง อโหสิให้ ‘เขา’

          เธอรู้ดี...สิ่งที่ทำให้มารดาทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่โรคร้ายหรอก หากแต่เป็นใจที่ไม่เข้มแข็งของท่านต่างหาก ทุกวันมารดาเอาแต่ร่ำไห้ และหวนคิดถึงเหตุการณ์เก่า ๆ เปิดโอกาสให้โรคร้ายจู่โจมอย่างรวดเร็ว ทรุดหนัก ผ่ายผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกแล้วจะให้เธอทำใจลืมคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างไรวาทิณีจึงอิดออด ไม่ยอมรับปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าของมารดาปิดลง เธอพยายามร้องเรียกให้ท่านกลับมา ทว่าก็ไม่สามารถยื้อยุดท่านเอาไว้ได้ มารดาจากเธอไปตลอดกาล วาทิณีกลายเป็นเด็กกำพร้าโดยสมบูรณ์ตั้งแต่วันนั้น เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เพราะขาดเสาหลักทางด้านการเงิน และขาดที่พึ่งทางใจ แต่ด้วยความรักดี หญิงสาวจึงพยายามทำงานพิเศษเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนต่อที่กศน. เพราะค่าใช้จ่ายถูกกว่า อีกทั้งยังมีเวลาเหลือไปทำงานหาเงินเก็บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น