ทัณฑ์ลวงสีน้ำผึ้ง (ท้องแล้วหนี)**

ตอนที่ 8 : ทัณฑ์ลวงสีน้ำผึ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    29 ธ.ค. 63

 “คุณก็รู้นี่” เขาหรี่ตามองเธออย่างเหยียดหยาม      พลางบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำ ช้าๆ ชัดๆ เสมือนอยากจะ  ตอกย้ำให้แพรพลอยดูด้อยค่าลงอีก “ผู้หญิงหยำฉ่า มีกลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง น่ารังเกียจ ไม่ควรคู่แก่การคบหา หรือแม้แต่อยากจะเลือกเป็นคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวก็ยังไม่น่าจะเอาอยู่ดี เพราะไม่แน่ใจว่าจะเป็นแหล่งสะสมโรคด้วยรึเปล่า”

หญิงสาวโกรธจนหูอื้อตาลาย ความจริงเธอตั้งใจจะ  คบกับชลิตในฐานะเพื่อน แต่เมื่อถูกดูถูกเช่นนี้ ก็เห็นจะยอมปล่อยเลยตามเลยไม่ได้ 

ดวงหน้าสวยเหยียดยิ้ม พร้อมกล่าวลอดไรฟันว่า 

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยตอกย้ำให้ฉันเห็นเงาของตัวเอง ฉันจะได้พึงสำเหนียกเอาไว้ว่าตัวเองไร้ค่ามากแค่ไหน แต่อีกนัยหนึ่ง ฉันก็ควรจะดีใจและภูมิใจให้มากๆ ที่สามารถทำให้ผู้ชายทรงเครื่องอย่างคุณลิตชายตามาแลฉันได้ แล้วคุณจะให้ฉันปล่อยโอกาสงามๆ นี้ไปได้อย่างไรกันล่ะคะ น่าเสียดายแย่”

“อ้อ! ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าอยากจะเกาะเขา” ชายหนุ่มเชือดเฉือนด้วยถ้อยคำบาดลึก

“ใช่ จะทำไม?” หญิงสาวลอยหน้าตอบ “ก็เขาเป็นผู้ชายสำเร็จรูปเสียขนาดนั้น ใครไม่อยากได้ก็โง่เต็มทีแล้ว”

“เมินเสียเถอะ ผมจะบอกเขาว่าให้หมดเลยว่าคุณ    หน้าด้าน หน้าเงินขนาดไหน” ไม่พูดเปล่าแต่เขายังบีบ      ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอด้วย เพื่อหมายจะสั่งสอนเธอ      อยู่ในที 

แพรพลอยหน้ามุ่ยหยีตาลงด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังพยายามโต้ตอบกลับไปอย่างไม่ลดละ 

“เชิญ... เชิญเลย เชิญขี่ม้าสามศอกไปบอกเขาเลย       มีใครไม่ต้องการความสบายบ้างล่ะ ฉันเป็นปุถุชน ไม่ใช่      แม่พระ”

“ผมพูดดีๆ กับคุณแล้วนะ ถ้าไม่ฟัง อย่าหาว่าผม        ไม่เตือนล่ะ”

“ขอบคุณ แต่ฉันจะไม่เลิกคบกับเขา ได้ยินชัดเจนไหม ยังไงก็ไม่มีวันเลิก” 

“คุณนี่มันร้ายกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีกนะ แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ทำไงได้ ไอ้น้องชายผมมันโง่ไปแล้ว      ผมไม่ได้มาขอให้คุณเลิกกับนายลิตฟรี ผมมีค่าเลิกให้คุณด้วย” 

“คะ?”

“ผมมั่นใจผู้หญิงอย่างพวกคุณมีค่าตัวเสมอ ผมจึงอยากจะเสนอเงินเป็นจำนวนห้าแสนบาทให้คุณ เพื่อแลกกับการเลิกติดต่อชลิตอย่างถาวร”

แพรพลอยหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเพื่อกลบอารามตกใจในสิ่งที่เขาเสนอ

“ฮ่าๆ ทรัพย์สมบัติของตระกูลคุณเป็นพันเป็นหมื่นล้าน จะเขี่ยฉันให้พ้นทางทั้งทีให้แค่ห้าแสน? ขี้เหนียวมากไปไหมคู้ณ ฉันไม่เอาค่ะ ไม่แม้แต่อยากจะเก็บไปคิด หมดธุระของคุณแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ไปเสียที”

“เดี๋ยวสิ” มือหนาคว้าจับร่างนั้นเอาไว้อีกครั้ง “ถ้าจำนวนนี้มันน้อยไป บอกผมมาสิว่าคุณต้องการเท่าไร ถ้าผมพอจะให้ได้ ผมก็จะให้”

“ห้าล้าน” โพล่งออกไปอย่างสนุกปาก เพราะรู้ดี คงไม่มีใครกล้าให้เงินจำนวนนี้กับเธอหรอก

“ห้าล้าน?!” ชรัณย์ทวนคำตาถลน

“ใช่ค่ะ เพราะถ้าฉันแต่งงานกับคุณลิต ฉันมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของตระกูลคุณมากมายกว่านั้นนัก ห้าล้านเพื่อ  ตีจาก เงินจำนวนนี้น้อยไปเสียด้วยซ้ำ” แพรพลอยยั่วโมโห   อีกฝ่ายต่ออย่างเห็นสนุก เรื่องอะไรจะยอมให้เขาใช้คำพูด   ทำร้ายเธออยู่เพียงฝ่ายเดียว

ชรัณย์กวาดมองร่างของแพรพลอยอีกครั้งตั้งแต่หัว    จรดเท้า 

“สำหรับเธอ ล้านหนึ่งยังมากไปเสียด้วยซ้ำ เธอกล้าดียังไงมาเรียกร้องตั้งห้าล้าน”

“ถ้าให้ไม่ได้ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก ขอตัวนะคะ       ไม่อยากจะเสวนากับพวกขี้เหนียว”

“เดี๋ยวสิ!” พลางรั้งร่างนั้นให้เข้าหา แพรพลอยพยายามดิ้นหนี แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้ วงแขนแข็งแรงโอบกระชับให้แน่นขึ้นอีก สัดส่วนอวบอิ่มเบียดแผงอกกว้าง ชิดใกล้จนเธอสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมสะอาด

“ฉันไม่ใช่พวกขี้เหนียว แต่ฉันเป็นคนรู้จักค่าของเงินต่างหาก เงินห้าล้านไม่ใช่น้อยๆ ถ้าจะจ่ายให้ ก็ต้องมีการพิสูจน์คุณภาพกันก่อน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น