ทัณฑ์ลวงสีน้ำผึ้ง (ท้องแล้วหนี)**

ตอนที่ 35 : ทัณฑ์ลวงสีน้ำผึ้ง (๓๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 เม.ย. 64

“โธ่เอ๊ยยัยเด็กโง่ เจ๊อยู่นี่ทั้งคน ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เจ๊จะคอยถือร่มเดินตามไม่ห่างเลยจ้ะ ไม่ไหวเมื่อไหร่ก็ขอให้บอก น้ำท่าพร้อม”

          “ขอบคุณนะคะเจ๊” เธอตอบยิ้มๆ พลางหันมองรอบกายอีกครั้ง เพื่อสำรวจว่าเขาคนนั้นอยู่ในบริเวณนี้หรือไม่ เมื่อไม่เห็นคนที่กำลังมองหาหญิงสาวจึงเปลื้องเสื้อคลุมฃสีขาวออก เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้ายวนตาภายใต้ชุดบิกินี่สีดำสนิท ตัดกับสีผิวขาวผ่องยองใยไร้ตำหนิ

          ภาพทุกอย่างอยู่ใต้สายตาสีนิลทุกฉากช็อต ชรัณย์ซึ่งนั่งหลบสังเกตการณ์อยู่ที่ริมสระว่ายน้ำถึงกับตาค้าง กลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก ด้วยคิดไม่ถึงว่าเจ้าหล่อนจะใจกล้าใส่ชุดเศษผ้าต่อหน้าสายตาคนนับสิบได้อย่างไม่อาย มิหนำซ้ำยังโพสท่ายวนยั่วจนน่าเกลียด

          ‘แอ่นอก ยกแข้งยกขา ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด!’

          ว่าแล้วชรัณย์ก็รีบยกมือถือคู่ใจขึ้นมาใช้บันทึกภาพ ขณะที่บันทึกภาพไป หัวใจของเขาก็เต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นสาวสวยในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยเช่นนี้ แต่ทำไม... ทำไมถึงไม่มีใครทำให้เขารู้สึกวูบวาบเช่นนี้เลย หรือว่า... ยัยนี้จะมีมนต์ดำสะกดใจให้ผู้ชายลุ่มหลงจริงๆ ??

 

         “บิดตัวไปทางซ้ายหน่อยครับ นั่นแหละครับ อย่างนั้นแหละ สวยครับสวย ช้าๆ นะครับ ครับ... ค่อยๆ หันหน้าไปทางขวานะครับ ครับ... สวยครับน้องพลอย สวยๆ

          แพรพลอยทำตามคำขอของช่างภาพโดยไม่อิดออด เพราะเธอเชื่อในความเป็นมืออาชีพของอีกฝ่าย สร้างความพึงพอใจให้กับทีมงานได้ไม่น้อย

          “น้องพลอยนี่ดีจังเลยนะคะ ไม่เรื่องมากเลย นี่ถ้าเป็นนางแบบคนอื่นนะคะ คงขอพักกองไปนั่งพักสี่ซ๊าห้ารอบแล้วค่ะ แดดแรงออกขนาดนี้” หนึ่งทีมงานเอ่ยปากชม

          ธีรดายืนฟังด้วยรอยยิ้ม เด็กในสังกัดของเธอคนนี้เป็นคนขยันขันแข็ง สู้งานน่าชื่นชมแบบนี้ล่ะ

          “คราวนี้ผมขอให้น้องพลอยค่อยๆ ปลดสายบิกินี่ออกอย่างช้าๆ นะครับ แล้วมองออกไปที่ทะเลนะครับ ครับ ช้าๆ อย่างนั้นแหละครับ เผยอหน้าขึ้นอีกนิดครับ สวยครับสวย คราวนี้เอามือไขว้ทับบิกินี่ไว้ที่หน้าอกไว้ให้แน่นๆ นะครับ ครับ อย่างนั้นแหละครับ คราวนี้ลองปล่อยให้สายตกลงที่ข้างตัวเลยนะครับ...”

          ในระหว่างนั้นเอง ผู้บุกรุกได้บุกเข้ามา พร้อมเอาเสื้อคลุมที่เธอเคยถอดออกคลุมทับร่างของแพรพลอยเอาไว้ สร้างความตะลึงงันให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก แพรพลอยคือคนแรกที่ได้สติ

          “คุณรัณ! คุณเข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย”

          “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ผมขอสั่งให้คุณกลับกรุงเทพฯกับผมเดี๋ยวนี้”

          “นี่มันเรื่องอะไรกันครับน้องพลอย ผู้ชายคนนี้เป็นใคร” หัวหน้าช่างภาพถามด้วยความสงสัย เช่นเดียวกับทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

          “เอ่อ...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น