ทัณฑ์รักสีเพลิง (ท้องแล้วหนี)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

 “คุณจะทำบ้าอะไรของคุณคะคุณมาร์ติน ไม่นะอย่าทำฉัน อย่านะ อย่า”

          มาร์ตินได้ยินเสียงร้องตกใจของน้องสาวนอกไส้แล้วก็ยิ่งอารมณ์ดี ตอนแรกเขาแค่คิดอยากจะมาทำลายข้าวของที่เธอซื้อมาก็เท่านั้น แต่ทันทีที่เห็นยัยเด็กบ้ากลัวว่าเขาจะฆ่าเธอ มาร์ตินก็นึกสนุก อยากจะแกล้งให้เธอเข้าใจผิดเพิ่ม

          “คุณจะบ้ารึไง ถ้าคุณทำร้ายฉันคุณก็ต้องติดคุกนะ และคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือตัวคุณเองนะ คิดดูดีๆ ก่อนนะคะคุณมาร์ติน ว่ามันคุ้มกันไหมที่จะเอาอนาคตของคุณมาทิ้งที่ตัวริ้นไรที่ไร้ค่าอย่างฉัน” รัศมีดาวพูดพลางถอยหลังไปพลาง จนตอนนี้แผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงกำแพงห้องที่เย็นเฉียบแล้ว ทว่าผู้บุกรุกกลับยังไม่ยอมหยุดเลย เธอจึงวิ่งหลบไปอีกทาง แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่เร็วกว่าเขา มือใหญ่คว้าชุดเดรสสีน้ำตาลอ่อนหลวมโคร่งเอาไว้ได้ จนกระทั่งได้ยินเสียงขาด เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย

 “คอยดูนะฉันจะฟ้องคุณลุงนิค ว่าคุณแกล้งฉัน ผู้ชายอะไร หน้าตาเมีย แกล้งผู้หญิง”

          “หึๆ หน้าตัวเมียแล้วไง ถ้าฉันได้แกล้งเธอ ฉันก็ไม่สนหรอก ไหนบอกฉันหน่อยสิ ว่าฉันควรจะทำร้ายเธอจากที่ตรงไหนก่อนดี”

          รัศมีดาวมองกรรไกรวาววับที่อยู่ในระดับสายตาด้วยความกลัว เธอจึงพยายามจะสะบัดหน้าหนี เป็นผลให้ผมหางม้าที่ถูกรวบตึงเอาไวเกี่ยวกับปลายกรรไกรเข้าให้โดยบังเอิญ ด้วยสัญชาตญาณมาร์ตินจึงดึงกรรไกรออก โดยหารู้ไหมว่าคมกรรไกรได้ตัดเอาเส้นผมบางส่วนและหนังยางรัดผมของเธอให้ขาด เส้นผมปอยใหญ่ร่วงหล่นไปกองที่พื้น ตามด้วยกรรไกรในมือของมาร์ตินที่ร่วงหล่นตามเพราะความตกใจ

          ร่างบางที่สูงเพียงแค่อกของมาร์ตินก้มหน้านิ่งหลังจากนั้น ห้องทั้งห้องตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ เขาได้ยินเสียงลมหายใจรัวเร็วของอีกฝ่ายสองสามอึดใจก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเสียงร้องสะอื้นไห้ในนาทีถัดมา

          “จะร้องทำไมยัยเด็กขี้แย ฉันไม่ได้ฆ่าเธอสักหน่อย ก็แค่ตัดผมปอยหนึ่งของเธอไปเท่านั้น ไม่นานมันก็คงจะยาวออกมาใหม่จะมาเสียใจอะไรกันนักหนาฮึ”

          “คนใจร้าย” รัศมีดาวเงยหน้าขึ้นมาต่อว่าเขา

          คราวนี้หัวใจของมาร์ตินแทบจะหยุดเต้น ไม่ใช่เพราะกลัวหรือรู้สึกผิดในสิ่งที่เธอต่อว่า แต่ทว่าดวงหน้าที่เพิ่งจะเงยขึ้นมาของเธอต่างหากที่กำลังทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น ผมยาวที่เคยถูกรวบหางม้าเอาไว้อยู่เป็นนิตย์ย์สยายลงมาปรกดวงหน้ารูปไข่ ส่งให้เธอดูเป็นสาวมากขึ้นอีกหลายปี เข้ากันดีกับพวงแก้มสีระเรื่อเพราะเลือดฝาด ดวงตาจมูกปาก ถูกจัดวางได้อย่างลงตัว ทุกอย่างล้วนถอดแบบจากมารดาของเธอมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน

...ยัยเด็กนี่สวยมากทีเดียว!

แต่ความสวยตรงหน้ายังไม่เลวร้ายเท่ารอยฉีกขาดที่ตรงอกเสื้อของเธอ สาบเสื้อที่ถูกฉีกออกกำลังเผยให้เห็นถึงสัดส่วนโค้งเว้าที่เขาไม่เคยคิดหรืออาจจะคิดไม่ถึงว่าเด็กสาววัยนี้จะมี เนินเนื้อนุ่มๆ ที่เคลื่อนขึ้นลงตามจังหวะการสะอื้นไห้ ถึงมันจะดูไม่ใหญ่เท่าไซส์ของสาวๆ ที่เขาคุ้นเคย แต่มันใหญ่เกินไปอยู่ดีสำหรับเด็กในวัยนี้

...อวบอิ่มเกินวัย!!!

มาร์ตินคิดพลางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตกใจ ก่อนที่จะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนสีหน้าแดงๆ ของตนให้เป็นปกติโดยไว เพื่อบดบังพิรุธต้นเหตุของความปั่นป่วนใจ

          “แกล้งเธอไม่สนุกเลย งั้นวันนี้ฉันพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน” เขาตัดบท ก่อนที่จะรีบเร่งฝีเท้าออกไปจากห้องน้องสาวนอกไส้ของเขาอย่างเร็วไว ทิ้งให้รัศมีดาวนั่งร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวเพียงลำพัง

          เธอใฝ่ฝันถึงบ้านที่มีความรักความอบอุ่นมากตลอด แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าสิ่งที่หวังมันมากเกินไป เพราะคนที่นี่เขาไม่ได้เต็มใจต้อนรับเธอ

          มือเล็กๆ ค่อยๆ จับกรรไกรอันเดิมขึ้นมา แล้วเดินตรงไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเล็กๆ ค่อยๆ จัดการคีบตัดผมที่ตนอุตส่าห์เลี้ยงไว้ให้ยาวจนเหลือเพียงแค่ประบ่า ตัดไปพลาง น้ำตาก็รินไหลไปพลาง ถึงแม้จะเสียใจ แต่เธอก็ต้องทำ เพราะถ้าเธอยังปล่อยให้ผมของเธอสั้นบ้างยาวบ้างแบบนี้ มารดาต้องซักถามเป็นแน่ ถึงตอนนั้น...ความจริงก็ต้องปรากฏ เพราะเธอไม่ใช่คนโกหกเก่ง

          แค่นี้... เขาก็จงเกลียดจงชังเธอจะแย่แล้ว รัศมีดาวไม่อยากจะเพิ่มความไม่เข้าใจให้เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธออีก เธอจึงตัดสินใจหั่นผมให้มีความยาวเท่ากันทั้งหมดเสียเอง

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

16 ความคิดเห็น