ทัณฑ์รักสีเพลิง (ท้องแล้วหนี)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    25 ต.ค. 62

 “นี่ถ้าเธอเป็นเด็กผู้ชาย ฉันคงจะต่อยเอาเลือดปากออกให้หายแค้นไปแล้วนะยัยตัวร้าย ทำไมฮึ กับอีแค่คำถามที่ว่าแม่เธอเป็นใคร เคยทำงานอะไรมา คำถามแค่นี้ มันยากนักรึไง” เขาพูดใส่หน้าคนที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่ด้วยความเจ็บใจ

          รัศมีดาวได้ยินคำว่าแม่แว่วดังมา ก็รีบถามหาแม่ของตนเป็นการใหญ่

“แม่ขา...แม่ แม่อย่าทิ้งหนูไปไหนอีกนะคะ หนูไม่อยากจะอยู่คนเดียว” ร่างบางไม่พูดเปล่าแต่ยังปัดป่ายวงแขนเล็กๆ ไปมาอย่างขวัญเสียด้วย สร้างความตกใจให้กับข้างๆ ไปเล็กน้อย แต่เมื่อเขารู้ว่าเธอกำลังละเมอ ร่างหนาก็เลยเอื้อมไปจับมือที่พยายามคว้าอากาศธาตุของเธอเอาไว้ ร่างเล็กโผเข้ากอดเขา พร้อมร้องไห้ด้วยความขวัญเสียหนักกว่าเก่า

“หนูดีใจที่แม่กลับมาหาหนู เลิกทำงานอย่างนั้นเสียเถอะนะคะ อีกไม่กี่ปีหนูก็จะเรียนจบแล้ว หนูจะทำงาน และหาเลี้ยงแม่เอง”

          รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของมาร์ตินด้วยความดีใจ คนเมามักจะพูดความจริง!

          “แล้วแม่ของเราทำงานอะไรหรือ ทำไมเราถึงไม่อยากให้แม่ทำงานแบบนั้นต่อ” เขาพยายามจะหลอกถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

          คราวนี้คนเมากลับไม่ตอบ เธอพยายามเปิดม่านตาออกอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยของเธอฉ่ำปลือไปด้วยฤทธิ์ของน้ำจันทน์ที่เขาพยายามมอมเมาเธอก่อนหน้า มันฉ่ำเสียจนมาร์ตินอยากจะดีดตัวกลับ มันไม่ใช่นัยน์ตาของเด็กสาวหัวอ่อนให้เขาล่อหลอกอีกต่อไป หากแต่คือนัยน์ตาที่เรียกร้องและเชิญชวน จนฉุดเอาหัวใจของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ให้สั่นคลอน

          ภาพกึ่งเปลือยที่เขาเคยเห็นลอยผ่านเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาพยายามจะปลีกตัวออกห่าง ทว่าเจ้าของดวงตาที่แสนเชิญชวนคู่นั้นกลับไม่ยอมให้เขาถอย มือเล็กๆ เอื้อมมาคว้าพร้อมขย้ำทิ้งเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้ แล้วค่อยเคลื่อนกายมาบดเบียด

มาร์ตินสาบานได้เลยว่าเขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับคนตรงหน้าเลยจริงๆ แต่ให้ตาย ทำไมร่างบางๆของเธอถึงนุ่มนิ่มจัง แล้วไหนจะกลีบปากอิ่มที่กำลังปล่อยลมหายใจอุ่นๆมารินรดต้นคอเขาอีก มันกำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวแรงผิดจังหวะ

...แกต้องเมาแล้วแน่ๆเลยไอ้มาร์ติน อย่านะเว้ย อย่า

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบอกเขาแบบนั้น แต่ร่างกายกลับทำอีกอย่าง

เขาเคลื่อนตัวเข้าใกล้เสมือนแม่เหล็กคนละขั้วที่พยายามจะดึงดูดกัน โดยมีเป้าหมายอยู่ที่กลีบปากอิ่มสีกุหลาบนั่นเอง และเขาก็เกือบจะทำสำเร็จอยู่แล้วเชียว ถ้าเพียงแต่...

          เธอจะไม่อ้วกรดเขา!

          “หมดกัน ฉันเกลียดเธอ ฉันเกลียดเธอได้ยินไหมยัยรัศมีดาว ว่าฉันเกลียดเธอ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

18 ความคิดเห็น