found you. | #JaeDo

ตอนที่ 2 : Caibidil —— I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

S
N
A
P
 

Caibidil 1

I said, I dont feel anything.

 

 

โซล, เกาหลี

 

“โดยอง ลูกเอาเสื้อผ้าใส่กระเป๋าหมดแล้วเหรอ?”

“ใส่หมดแล้วครับแม่”

 

หนุ่มหน้าหวานกำลังเก็บของลงกระเปาลากใบใหญ่อย่างเป็นระเบียบ ในขณะที่สาววัยกลางคนกำลังช่วยขนสัมภาระจำเป็นลงอีกกระเป๋าหนึ่ง ก่อนจะถามถึงบางอย่างสุดสำคัญของลูกชายสุดที่รัก

 

“แม่ว่าลูกลืมบางอย่างนะ”

“ครับ?”

“สร้อยสุดรักของลูกไง” คุณแม่โดยองยกสร้อยจี้กระต่ายที่ลูกชายเธอรักและหวงมากๆให้เขาดู

“เอ่อ... ผมไม่อยากได้มันแล้วล่ะครับ” โดยองมองมันแล้วถอดหายใจเฮือกใหญ่

“ทำไมล่ะ? เขาเป็นคนให้ลูกนะ”

“แม่ครับ ผมว่าเราคุยเรื่องนั้นแล้วนะ”

“แม่ขอโทษจ๊ะ แต่เขาก็...”

“ไม่ได้ทิ้ง แค่หายไปเฉยๆ จะให้ผมคิดเป็นอย่างอื่นได้อีกเหรอครับแม่ว่าที่จริงแล้วเขาไม่ได้รักผมแล้ว และทิ้งผมไปแบบไม่บอกเลิกอะไรเลย”

“โดยอง บางทีสิ่งที่ลูกคิดมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่ลูกคิดเสมอไปนะ”

“ผมรู้ครับ แต่ 3 ปีที่ผ่านมามันไม่เปลี่ยนความคิดผมได้เลยนอกจาก... เขาไม่รักผมแล้ว”

 

เจ้าของสร้อยจี้กระต่ายคิดแบบนี้มาตลอดระยะเวลา 3 ปี คนที่ซื้อสร้อยเส้นนี้ให้หายไปอย่างไม่มีเยื่อใย ทิ้งไว้แค่คำพูดที่ว่า เดี๋ยวจะกลับมา รอก่อนนะ แล้วเขาก็ไม่กลับมาหลังจากนั้น ยิ่งนานวันเข้ามันยิ่งชัดเจนมากขึ้น ความรู้สึกที่เหมือนอกหักโดยไม่ได้มีการเลิกรามันเจ็บยิ่งกว่าการจากไปโดยยังมีคำล่ำลาให้กัน นี้เป็นสิ่งเขาได้จากผู้ชายคนนั้นซึ่งไร้สามัญสำนึกจะกลับมาหาเขา ถ้าเป็นก่อนหน้านั้นเขาอาจอยากฟังคำอธิบายและเหตุผลจากปากเขา แต่ถ้าเป็นตอนนี้ผู้ชายคนนั้นโผล่หน้าโดยองคงไม่อยากฟังอะไรจากปากผู้ชายพรรณนั้นอีกแล้ว

 

“โดยอง แม่เสียใจนะ แต่ลูกเองก็เข้มแข็งกว่าที่แม่คิดไว้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะไปไอร์แลนด์แล้ว ผมคงคิดถึงแม่น่าดู”

“รักษาตัวนะลูกชายของแม่ แม่รักลูกนะ”

“ผมก็รักแม่ครับ”

 

โอบกอดที่อบอุ่นที่สุดในโลกใบนี้ที่โดยองชื่นชอบมากที่สุดคงเป็นกอดจากแม่ของเขา และรองลงมาคงเป็นกอดของผู้ชายคนนั้นที่ยังอบอุ่นอยู่ในใจ ยากจะตัดขาด แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อไป ไอร์แลนด์อาจจะเป็นที่เริ่มต้นใหม่ที่ดีสำหรับโดยองก็ได้ เพื่อนใหม่ ภาษาใหม่ ชีวิตใหม่ที่ดีกว่า และความรู้สึกลบที่จะหายไปจากใจเขาสักที

 

 

 

ไอร์แลนด์

 

เช้าแสนสดใสของวันแรกสำหรับการเปิดเทอมที่มหาลัย นักศึกษาปริญญาโทอย่างโดยองกำลังลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะทำธุระส่วนตัวจนเสร็จสรรพและลงเอยด้วยมื้อเช้าง่ายๆอย่าง ขนมปังปิ้งสักแผ่น กับกาแฟร้อนสักแก้ว แม้จะต่างที่ต่างถิ่นโดยองก็รู้สึกหลับสบายกว่าที่เคยเป็นมาเลยทีเดียว อากาศติดลบหิมะปกคลุม ทะเลหน้าหนาวมันเหมือนเมืองที่เขาฝันว่าจะมากับใครอีกคนเลย

 

“อ่า โดยองเลิกคิดถึงเขาสักที ให้ตายสิ!

 

หัวเสียนิดหน่อยกับความคิดบ้าบอที่มักจะเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว อุตส่าห์ลืมเส้นประสาทความคิดก็ยังดันทุรังจะจำเขาอีกจนได้ ร่างเล็กเลิกคิดเรื่องนั้นก่อนจะไปแต่งตัว และเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่ลงเป้เรียน

วันนี้หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีสำหรับการเรียนวันแรก โดยองหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น จนกระทั่งบานประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกมาให้พบกับบางสิ่งที่เขาไม่อยากเจอที่สุด

 

ฉันมารับนายไปเรียน ผู้ชายหน้าคุ้นเคยพูดพร้อมส่งยิ้มที่อบอุ่นอย่างที่เคยมีให้กันมาตลอด จนกระทั่งสามปีก่อน ที่รอยยิ้มตรงหน้านี้หายไป

 

ถามจริง? สามปีเนี่ยนะ!

สามปีที่หายไปไม่มีแม้แต่คำบอกลา และตอนนี้กลับมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำเหมือนทุกอย่างยังคงเหมือนวันวาน คิดว่าเขายังจะสามารถรักกันเหมือนเดิมหรือไง เวลาที่ห่างกันสามปีคุณ  ‘จอง แจฮยอนคิดว่ามันนานแค่สิบนาทีหรือไง ไม่รู้ว่าจะต้องตอบคนตรงหน้ายังไง โดยองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกอย่างไร

 

มาทำไม?เมื่อเงยหน้าสบตาร่างสูงก็ทำให้โดยองพลั้งปากออกไปทันที

 

แกควรถามว่ามันหายไปไหนตั้งสามปีโดยอง! คิดในใจพลางทึ้งหัวตัวเองจนเสียทรงหมดหล่อ แต่แจฮยอนมองว่ามันน่ารักไม่เปลี่ยน

บ้าจริงหุบยิ้มไม่ได้

 

มารับ คิม โดยอง ไปเรียนครับแย้มยิ้มจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึกลงไป

ใครจะไปกับนาย ฉันไม่รู้จักกันสักหน่อยเสหลบสายตาเล็กน้อยเพราะกลัวทนสายตาของอดีตคนรักไม่ไหว

อยู่แจฮยอนก็คว้าที่มือเล็กแล้วออกแรงลากอีกคนให้เดินตาม

ปล่อยเดี๋ยวนี้แจ-เอามืออีกข้างที่ว่างตบหน้าผากตัวเอง เพราะรู้ตัวว่าพลาดเรียกชื่อไอ้มนุษย์ตัวสูงที่จับมือตัวเองอยู่

อ้าว รู้จักแล้วนี่ ไปได้แล้ว

ไม่! มีนัดกับคนอื่นแล้วขืนตัวจนแจฮยอนหยุดเดินแต่ยังไม่ปล่อยมือ

ไปด้วย

ไม่ให้ไป ไม่สนิทสะบัดมือออกแล้วกอดอกมองค้อน

ไปได้ยังตีมึนต่อไป

โว้ย! จะไปรับเพื่อนอีกยี่สิบคน ปล่อย!พูดยังไม่ทันจบแจฮยอนก็แบกอีกคนขึ้นบ่าแล้วเดินไปที่รถตัวเองทันที

เพื่อนเยอะขนาดนั้นเลย เพิ่งมาจริงหรือเปล่าเนี่ยว่าติดตลกแล้ววางคนหน้ามุ่ยลงที่เบาะข้างคนขับ

ที่ทำท่าจะกระโดดออกจากรถ

นี่ ถ้าจับตัวได้จะจูบไม่ปล่อยเลยนะสิ้นเสียงขู่โดยองก็นั่งเงียบไม่พูดไม่จาทันที

 

ผ่านไปเกือบสิบนาที ภายในรถยังคงเงียบสะงัดได้ยินแค่เสียงเพลงที่คลอเบาๆไปพร้อมกับเครื่องปรับอากาศ โดยองมองข้างทางด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด เขาอยากจะไปเรียนด้วยอามรณ์สุขสันต์สำหรับวันแรกของการเรียนปริญญาโท และเริ่มต้นชีวิตใหม่บนประเทศเกาะแห่งนี้อย่างมีความสุข แต่โชคชะตาดันมาเจอไอ้เจ้าบ้าหน้าตาหล่อเหลาที่หายสาบสูญไปสามปี (โดยองคิดว่าตายไปแล้วด้วยซ้ำ) มายืนหน้าบ้านพร้อมกับยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้สงสัยมันก็สงสัยจนคันปากอยากจะถามออกไป แต่ความโกรธมันท็อปฟอร์มกว่า เลยเก็กทำเป็นไม่สนใจ

 

“เป็นไงบ้าง คืนแรกในไอร์แลนด์ หลับสบายหรือเปล่า?”

“ก็หลับฝันดี แต่สงสัยคืนนี้คงนอนไม่หลับ เพราะ ผีตัวซีดจากไหนไม่รู้มากวนใจ”

“แล้วอยากให้นอนเป็นเพื่อนไหมล่ะ?”

“ไม่! กลับไปอยู่ที่ชอบๆไป๊!

“ตอนนี้ก็อยู่ที่ชอบๆแล้วไง”

“หึ ให้มันจริงเถอะ”

 

แจฮยอนยิ้มมุมปากเล็กๆ เหมือนจะชอบใจที่อีกคนมีปฏิกิริยาโต้ตอบแม้จะดูกวนประสาท แต่มันน่ารักจนแจฮยอนอยากกอดให้หายคิดถึง แต่ถ้าเขาทำจริงๆมีหวังโดนสวนกลับด้วยมือข้างใดข้างหนึ่งเป็นแน่

โดยองรู้สึกเสียววาบกับรอยยิ้มเลศนัยชวนคิดลึกไปไกล แจฮยอนจ้องเขาตั้งแต่ออกจากบ้านตลอดทางไม่ยอมวางตาเลย นี่ถ้าเกิดอุบัติเหตุจะไม่สงสัยเลยว่าต้นเหตุคืออะไร คงได้พาดหัวข่าวประมาณว่า ชาย 2 คน เสียชีวิตคาที่ เหตุจ้องคนนั่งข้างๆนานเกินไป ไม่ยอมทางข้างหน้าเลย แล้วขับเก่งเหลือเกินพ่อคุณเหมือนชินกับถนนหนทางเป็นอย่างดี

 

“จะมองก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ช่วยมองทางข้างหน้าด้วยได้ป่ะ? ยังไม่พร้อมจะลงโลงก่อนวัยอันควร”

 

โดนอีกคนกล่าวเตือนก่อนจะหันหน้ากลับไปบังคับพวงมาลัยต่อ โดยองเสมองอดีตคนรักที่ตั้งใจขับรถและมองไปข้างหน้าตามที่เขาตักเตือน  ใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เค้าโครงที่ยังคมสันชัดเจน รูปร่างที่ดูสุขภาพดี แต่คงมีอย่างเดียวที่เปลี่ยนไป ผิวที่ดูซีดเผือกจนแทบจะมองไม่เห็นเส้นสายโลหิตอย่างกับปีศาจในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มสุดเพอร์เฟ็ค

 

“จะมองก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ไม่มองวิวนอกหน้าต่างแล้วเหรอ? พอดียังไม่ชินที่โดนจ้องนานๆแบบนี้เลย”

 

แจฮยอนสวนไปหนึ่งดอก

ได้ทีก็เอาคืนใหญ่เลย การลอกเลียนคำพูดก่อนหน้าของอีกคนถูกนำมาล้อเลียนอีกครั้ง แจฮยอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นใบหน้าเจ้าของคำพูดเตือนนั้นขึ้นสี เพราะ ความอายผสมกับโมโหเมื่อโดนสวนกลับด้วยคำพูดของตัวเองด้วยฝีปากผีผิวซีดที่เกลียดขี้หน้า

แบบให้ตายเถอะคนนี้คิดถึงแต่ไม่อยากเจอเลยจริงๆ

 

จะไปไหนคว้ามือร่างบางที่ทำท่าเดินหนีหลังจากที่ลงรถทันที

ไปหาเพื่อนยี่สิบคนที่ว่าพยายามสะบัดมือจากการเกาะกุม

เหรอ

รู้แล้วก็ปล่อยดิ คนจะไปเรียนขืนตัวไว้เพราะอีกคนตีมึนลากเขาเข้าไปในตึกเรียน

รู้ไหมว่าเราเรียนคลาสเดียวกันยักคิ้วให้อย่างเหนือกว่า

แต่ก็ใช่ว่าเราจะต้องนั่งด้วยกันฟาดมือลงที่จับอยู่อย่างไม่ออมแรง

แต่โดยองก็ยังไม่มีเพื่อนนี่ครับ อ่อลืมไป มีเพื่อนยี่สิบคนแล้วนี่เนอะ

อย่ามากวนได้ไหม ไปไกลๆเลยไป

 

ว่าแล้วก็เดินหนีเข้าห้องเรียนไป ไม่วายหันกลับไปมองด้านหลังยังคงมีแจฮยอนที่เดินตามมาไม่ห่าง จึงต้องรีบกวาดสายตามองหาที่นั่งก็พบกับคนหนึ่งที่ดูเป็นคนเอเชีย จึงปรี่เข้าไปขอเขานั่งด้วย

 

ขอโทษนะ เราขอนั่งด้วยได้ไหมถามเป็นภาษาอังกฤษเพื่อขออนุญาต ก่อนจะนั่งลงเมื่อเขาตกลง

“OK”

 

อีกฝ่ายยิ้มให้อย่างน่ารัก โดยองนั่งลงก่อนจะถามไถ่ได้ความมาว่าเขาชื่อ แทอิลชื่อก็บ่งบอกมาแล้วว่าเป็นคนชาติไหน โดยองจึงเอาแต่โม้อย่างเดียวเพราะอุ่นใจเมื่อมีเพื่อนประเทศเดียวกัน จนไม่ได้สนใจว่ามีใครบางคนตีเนียนมานั่งข้างกันเสร็จสรรพ

 

นั่งด้วยแจฮยอนที่โผล่มาเบียดนั่งชิดโดยองราวกับจะสิง ถ้าทำได้ไอ้ผีบ้านี่คงสิงเขาไปแล้ว

ไปนั่งที่อื่นกระซิบเบาๆ

อ้าว เป็นคนเกาหลีเหมือนกันเหรอ ฉันแทอิลนะ มุน แทอิลแทอิลเอ่ยทักแจฮยอนเพราะเห็นทั้งสองเถียงกันเป็นภาษบ้านเกิด

แหม อย่างกับคนจีบกันใหม่วัยรุ่นนี่ดีจังเลยน้า

ฉันแจฮยอนนะ เป็นแฟนโด-

ไม่ใช่!

เอ ชอบกันเท่ากับเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ จำได้ว่ามีคนเคยพูดนะใบหน้าโดยองขึ้นสีเมื่อจบประโยค ไม่รู้ว่าโกรธหรือเขินแต่แจฮยอนจะคิดว่าเป็นอย่างหลังแล้วกัน

ละ...แล้วใครชอบนายกัน ฉันไม่ได้ชอบนายเสียหน่อยเข้าใจใหม่ด้วยแทอิลว่าโดยองนั่นแหละที่ควรเข้าใจเสียใหม่ มองจากดวงจันทร์ก็ยังรู้ว่าแกชอบเขา!

อ้อเหรอ? แต่ฉันชอบนายนะ ไม่ชอบฉันจริงๆเหรอ โดยยองไม่ชอบแจฮยอนจริงๆเหรอครับ

 

บู้ม!

โดยองน็อคเอาท์

แทอิลมองโดยองอย่าขำๆ เพราะเอาแต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ ก้มหน้าบีบมือตัวเองหน้าแดงตัวแดงไปหมด ปากก็เดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบทำท่าจะเถียงแต่คิดคำไม่ออก แจฮยอนก็ร้ายไม่แพ้กันใช้โอกาสที่เขาไม่ทันตั้งตัวลูบหัวทุยอย่างเอ็นดู จนใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปอีก

 

ยะ อย่ามาจับ บอกแล้วไงฉันไม่ได้ชอบนาย!กว่าจะตั้งสติได้ก็นานมากพอที่แจฮยอนจะแต๊ะอั๋งโดยอง ทั้งลูบและหอมหัวจนชื่นใจแล้ว

ถ้างั้นก็เป็นฉันคนเดียวสินะที่ชอบนาย เสียใจจังเลยน้าพูดว่าเสียใจทั้งๆที่ทำหน้าระรื่น แกมันปีศาจแจฮยอน

เออ! ฉันบอกว่าไม่ได้ชอบนาย ไม่! รู้สึก! อะไรเลย!

“Really?” ถามอย่างกวนๆ

“Yes, I don’t feel anything!”

แต่ฉันชอบนา-

รู้แล้วอย่ามาย้ำ!พูดเสียงดังอย่างเหลืออดเพราะรู้ว่าโดนแกล้งจนตอนนี้หัวใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาอยู่แล้ว และแจฮยอนได้ยินมันอย่างชัดเจนจึงเลือกที่จะแกล้งบอกชอบอีกคนเรื่อยๆ

 

หยุดจีบกัน เรียนได้แล้วเป็นแทอิลที่เอ่ยแทรกขึ้นมา

เปล่าสักหน่อย!ปฏิเสธทันทีจนแจฮยอนหลุดขำ และโดนมองค้อนไป

อย่าเถียง! เรียน!

ครับถึงจะบอกแบบนั้นแต่ปากงุ้ยๆยังคงแอบเถียงไม่หยุด จนเพื่อนใหม่อดไม่ได้ที่จะบีบปากอย่างหมั่นเขี้ยวสักทีหนึ่ง

หยุดเล่นกันเถอะครับ แจฮยอนเตือนโดยองที่เอาแต่ตีเพื่อนที่ตอนนี้สนิทแล้วจนไม่สนใจเรียนกัน

 

โดยองเป็นมิตรกับคนอื่นทั่วโลกนั่นเปรียบเสมือนสโลแกนและเป็นข้อดีของโดยองที่เขาเกลียดที่สุด และเหมือนว่ามันจะพัฒนามากขึ้นเมื่อได้สนิทกับคนแปลกหน้ารวดเร็วขนาดนี้ อาจเพราะรังสีความน่าเอ็นดูที่แผ่ออกจากคนตัวบาง แจฮยอนอยากจะเก็บความน่ารักนั่นไว้คนเดียวจริงๆ

ถึงจะสามปีแล้วแต่ยังหวงนะ อยากบอกเจ้าตัวเหมือนกันแต่ถ้าทำแบบนั้นคงโดนไล่ไปที่ไหนสักที่แน่นอน และถ้าโดยองมีความเมตตาหวังว่าจะไม่ไล่เขาไปตาย เพราะทำให้ไม่ได้จริงๆ

 

มองขนาดนั้นกินเข้าไปเลยดีไหม

 

เสียงคุ้นเคยของ จอห์นนี่ ซอเพื่อนสุดรักสุดสวาทดังเหน็บแนมขึ้นมาแม้บั้นท้ายจะยังไม่สัมผัสกับเก้าอี้แต่เรื่องของเพื่อนต้องมาที่หนึ่ง ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีเสียจริงๆไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลย ทั้งๆที่เพิ่งเข้ามานั่งเรียนและตอนนี้มันก็ใกล้เลิกคลาสแล้ว

 

 “อยากเก็บไปมองที่บ้านด้วย ได้ไหมล่ะ?ไม่หน่อยแล้วอะไรจะตีมึนขนาดนี้แจฮยอน!

ไอ้-

หยาบหนึ่งคำ จูบหนึ่งที

คิดว่าเป็นอะไรกันเหรอ ถึงมีสิทธิ์มาจูบคนอื่น ไอ้บ้ากา-!!!

 

จุ๊บ!

 

เป็นบ้าเหรอ!พูดเสียงดังนิดหน่อยแบบที่ไม่รบกวนคนอื่น ดีนะที่นั่งเกือบๆด้านหลังทำให้ไม่ค่อยมีใครใส่ใจที่จะหันมามอง

พูดไม่เข้าหู จุ๊บหนึ่งที

หมดคำจะพูดแล้วจริงๆว่ะ แจฮยอนพูดอย่างปลงๆพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักจากแทอิล จนโดยองหน้างอ งอนทั้งเพื่อนทั้งแฟน

ไม่ๆๆ ไม่ใช่แฟน!

โดยองทึ้งหัวตั้วเองอย่างบ้างคลั่งเพราะความคิดที่ไม่เข้าท่าของตัวเอง แฟนเนี่ยนะ! แจฮยอนจะไม่มีวันได้สถานะนั้นคืนแน่นอน ไม่มีวัน! คิดแล้วก็หันไปมองคนที่อยู่ในความคิดตาเขียว

 

มองเราทำไม จะเรียนก็ตั้งใจเรียนไปสิมียอกย้อนอีก ไอ้บ้านี่

 

แจฮยอนขำเบาๆที่เห็นกระต่ายน้อยของเขาทำปากงึมงำราวกับก่นด่าเขาอยู่แต่ไม่กล้าออกเสียง เพราะ กลัวโดนจูบอีกรอบ จนจอห์นนี่อดหมั่นไส้ไม่ได้ต่อยเข้าที่สีข้างไปหนึ่งที

 

“ทิ้งเขาไปตั้งสามปี แล้วมึงคิดว่าเขาจะหายงอนได้ง่ายขนาดนั้นหรอว่ะ เป็นกูนี่เดินไปหยิบปืนลูกซองจ่อหน้าแล้วยิงทิ้งไปแล้ว มีที่ไหน อดีตแฟนเก่ามายืนหน้าบ้านมารับไปเรียนโดยหายสาบสูญไปเกือบชาติเศษ แล้วยังมีหน้ามาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” จอห์นนี่พูดเสียงกระซิบกับแจฮยอน ก่อนที่แจฮยอนจะตอบกลับไปโดยไม่หันมา

“มึงอาจจะฟังดูเลวนะ แต่คนอย่างกูนี่แหล่ะที่ทำแบบนั้นได้”

“แหม ตั้งแต่มึงหายไปเนี่ย ไปเสพนิสัยเลวมาเยอะเลยนะ ไอ้ผีผิวซีด”

“เวลาเปลี่ยนคนมันก็ต้องเปลี่ยนดิ แต่มีอย่างเดียวที่ไม่เปลี่ยนไป คือ หัวใจของกู”

“อื้อหือ มึงสนใจเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมไหม?”

“ทำไม?”

“เผื่อมึงจะได้ รางวัล ยอดกวีน้ำเน่าที่สุดแห่งปี”

“จอห์น มึงเคยอยู่ดีๆแล้วไปโผล่บนสวรรค์ไหม?”

 

จอห์นนี่ถึงกับสงบปากสงบคำทันที เมื่อโดนเพื่อนรักของตัวเองขู่เข้าให้ด้วยรอยยิ้มแสนชั่วร้าย แจฮยอนกลับไปมองบนกระดานต่อสลับกับใบหน้าด้านข้างของอดีตคนรักที่ยังตั้งใจเรียน มือเล็กๆนั่นยังจดสมุดเลคเชอร์อย่างขยันขันแข็ง มือขาวมีอาการสั่นนิดหน่อยเพราะสภาพอากาศหนาวที่ยังไม่คุ้นชินกับสภาพร่างกายของโดยอง ถึงวันนี้เจ้าตัวจะใส่เสื้อไหมพรมหนามากี่ตัวคงไม่สามารถป้องกันจากความหนาวเหน็บของเหมันต์ข้างนอกได้ แม้เครื่องทำความร้อนจะทำงานอย่างเป็นปกติ

ถ้าตอนนี้เขายังเป็น แจฮยอนคนเดิม เขาอาจคว้ามือเล็กๆนั่นมาใส่กระเป๋าของตัวเองไว้ แล้วกุมมือมอบไออุ่นให้อีกคนเหมือนอย่างที่เคยทำ






talk.

พี่แจเปลี๊ยนไปจากเดิม

ถึงพี่แจเปลี่ยนไปไรท์ก็รักเหมือนเดิม

ถ้าคนอ่านโดนแฟนที่เลิกกันไป

มาง้อแบบนี้คนอ่านจะยอมไหมเนาะ?

อย่าลืมเม้น และกด โหวต+เฟบ ให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ

สกรีมแท็ก

#ฟยแจโด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 TheIm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 04:41
    เหมือนจะมีเหตุผลในใจละว่าทำไมเจ้าพระเอกถึงทิ้งไปตอนนั้น 555555 ขออ่านเรื่อยๆก่อน เผื่อเหตุผลไม่ใช่เดี๋ยวหน้าแตก 55
    #2
    1
    • #2-1 หมีหรือยักษ์?(จากตอนที่ 2)
      24 กันยายน 2561 / 09:59
      จะใช่อย่างที่คิดรึป่าวเนาะ 55555555
      #2-1