[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 31 : The beginning of heart 30 (Nik & Same) End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ย. 58


The beginning of heart 30 (Nik & Same)  End

 

- Same Past –

          บรรยากาศของการปิดเทอมสำหรับผมหรือครับ ก็คือการได้มาสูดดมกลิ่นกาแฟอยู่ที่ร้านกาแฟทุกวัน ปิดเทอมนี้ผมตั้งใจจะทำงานพิเศษครับ อยากลองหารายได้เองบ้าง ไม่ต้องแบมือขอจากแม่บ่อยๆ ถึงแม้บ้านผมเองไม่ได้ลำบากอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับรวย ผิดกับอีกคนที่มีพร้อมทุกอย่าง

          "เบื่อโว้ย" เสียงโวยวายที่ไม่ดังนักหลุดออกมาทันทีที่นิกเดินเข้ามาหลังเคาน์เตอร์

          "แล้วใครใช้ให้มาทำวะ"

          "ใครจะปล่อยให้มึงมาทำคนเดียววะ" นิกบ่นออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจ แล้วหยิบกาแฟชุดใหม่ออกไปเสิร์ฟ

          ตั้งแต่วันนั้น วันที่นิกพูดออกมาตรงๆว่ากำลังจีบผม ชอบผม มันทำให้ใจผมเปิดกว้างรับคนๆนี้เข้ามาในชีวิตมากขึ้น เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมเผลอมองแต่คนๆนี้ และนึกถึงแต่คนๆนี้ หรืออาจจะตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอกับเขาก็ได้ ที่ห้องน้ำครั้งนั้น...

          มันรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังถูกใครสักคนปกป้อง และเขาคนนั้นก็คือนิก นิกดีกับผมทุกอย่าง ถึงอาจจะดูปากร้ายปากไปบ้าง แต่การกระทำเนี่ยแหละที่เป็นสิ่งบ่งบอกในตัวเขาทุกอย่าง ถึงปากจะบ่นแต่ก็ไม่วายที่จะช่วยเหลือ ถึงปากจะว่าแต่ก็ไม่วายปลอบโยน ไม่เพียงเฉพาะกับผมเพียงเท่านั้น กับคนอื่นเขาก็ทำแบบนั้น นี่แหละคือสิ่งในตัวเขาที่ทำให้ผมหลงรัก

          "เซม เข้าไปเปลี่ยนเสื้อก่อนเลย เดี๋ยวตรงเคาน์เตอร์กูจัดการเอง"

          "อ่า โอเค รีบๆนะ"

          จริงอย่างที่ผมบอกไหมล่ะครับ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้วเราต้องเปลี่ยนเวรกับคนอื่น และทุกครั้งที่ถึงเวลานิกก็จะเป็นคนเฝ้าเคาน์เตอร์ให้ทุกครั้ง เพื่อให้ผมไปเปลี่ยนชุดก่อนจนกว่าคนใหม่จะมา และก็รับหน้าที่ออกไปเสิร์ฟแทนผม อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจะใจดีถึงขนาดนั้น

         ผมยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยหัวใจที่ชุ่มช่ำก่อนจะเดินไปหลังร้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเดินไปหยิบเสื้อตัวเองที่อยู่ในตู้ก่อนจะถอดเปลี่ยนชุดมันตรงนั้น เพราะในนี้คงไม่มีใครเข้ามาอยู่แล้ว เพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนของพนักงาน ทันทีที่ผมเปลี่ยนเสื้อเสร็จ นิกก็เดินเข้ามาพอดี

          "พี่เขามาแล้วหรือ"

          "อืม หยิบเสื้อให้หน่อยดิ" ผมเดินไปหยิบเสื้อให้อีกคน นิกจึงรับไปเปลี่ยน

          "เหนื่อยไหม" ผมถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

          "ไม่หรอก แค่เบื่อๆ"

          "งั้นจะเลิกทำก็ได้" ผมไม่ได้อยากให้นิกทำอะไรเพื่อผมแค่ฝ่ายเดียว ผมเองก็อยากทำอะไรเพื่อเขาบ้าง

          "อยากเลิกทำหรือเปล่า" ผมส่ายหน้าช้าๆ ใจจริงผมก็ไม่ได้อยากเลิกทำงานนี้หรอก แต่ถ้ามันทำให้นิกเบื่อผมหยุดทำก็ได้ "ไม่เห็นเป็นไรเลย แค่นี้เอง"

          "ก็...." นิกจับไหล่ผมทั้งสองข้าง สบตากับผมโดยตรง

          "ไม่ต้องเถียงนะ"

          "ขอบคุณนะที่ทำเพื่อกู" ผมเข้าสวมกอดนิกทันที นิกเองก็กอดผมตอบเช่นกัน

          "กู...? ฮ่าๆ เกือบซึ้งแล้วเชียว" นิกหลุดขำในขณะที่มืออีกข้างก็ลูบหลังผมแผ่วเบา

          "ก็จะให้พูดไงเล่า!" ผมกัดเข้าตรงไหล่นิกจังๆ ให้เจ้าตัวร้องโอดโอย

          "ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" ก่อนที่หมัดดุ้นๆจะโขกเข้าตรงกลางหัวผมไม่แรงมากนัก "หมาหรือไง กัดลงมาได้"

          "โขกทำไม เจ็บนะเว้ย"

          "ไม่ต้องมาทำสำออย" ผมเบ้ปากใส่ทันที มันจึงทำให้นิกนึกคึกอะไรขึ้นมาถึงก้มหน้าลงมากัดปากล่างผม "หน้ารักอย่างงี้ให้กูดูคนเดียวก็พอนะ"

          หลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถตอบอะไรกลับไปได้อีก มีเพียงเสียงจูบที่บรรเลงออกมาทำลายบรรยายกาศรอบๆตัวที่เงียบนั้น จูบของนิกทำให้ผมรู้สึกดีเหมือนกับเราสามารถล่องลอยได้ ทั้งๆที่ผมอยู่ในอ้อมกอดของเขา

          คงไม่มีใครหน้าไหนมาแทนที่ของเขาได้แล้วล่ะ นิกสามารถเข้ามายืนในพื้นที่ที่ว่างเปล่าได้จนเต็มหมดแล้วทุกตรารางนิ้ว ตรงพื้นที่อกด้านซ้าย มันเป็นของนิกไปแล้วล่ะ

 

 

----- The End -----

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น