[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 30 : The beginning of heart 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ย. 58

The beginning of heart 29

 


          ปิดเทอมแล้วโว้ยยย!!


          ออด ออดดด

          ในขณะที่ผมกำลังนอนยืดตัวดูทีวีอยู่บนโซฟาหน้าทีวีชั้นล่างอย่างสบายใจเฉิ่มนั้น ก็มีเสียงกดออดหน้าบ้านดังขึ้นมาขัดจังหวะผมจนได้

          ออด ออดดด

          "ครับ จะออกไปแล้วครับ" ผมตะโกนบอกคนหน้าบ้านด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะเด้งตัวออกจากโซฟาไปที่ประตู และคนที่ผมเห็นตรงหน้าประตูรั้วบ้านนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก...พี่คิน

          "พี่จะมาทำไมบ่อยๆเนี่ย"

          "หมอกไม่คิดถึงพี่หรือ" คำถามของพี่คินทำให้ผมรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นมาทันที

          "ไม่อะ" ผมแสร้งทำเป็นเป็นส่ายหน้า

          "แต่พี่คิดถึงหมอกนะ" นาทีนี้แหละที่หน้าร้อนขึ้นมาจริงๆ

          "เรื่องของพี่ดิ" ผมเดินก้มหน้าออกมาเปิดรั้ว เอาเป็นว่าตอนนี้ผมอายสุดๆเลยก็ว่าได้ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีพี่คินเดินตามเข้ามาติดๆ

          "อยู่บ้านคนเดียวหรือ"

          "แล้วพี่เห็นใครบ้างล่ะ" ใช่ครับ ตอนนี้ผมอยู่บ้านคนเดียว พ่อกับแม่ออกไปทำงาน ส่วนพี่ฝนก็ออกไปหาพี่มินแฝดเขานั้นแหละ ผมก็ไม่แปลกใจนักหรอกที่เห็นพี่คินมาที่นี่ "ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เลย"

          "ฮ่าๆ รักจังคนรู้ทัน" แล้วพี่คินก็เข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง เล่นเอาหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว

          "รักอะไรเล่าพี่ ปล่อยก่อน"

          "ไม่" พี่คินกอดแน่นขึ้น "หมอกไม่ได้คิดอะไรกับพี่จริงๆหรือ พี่รู้นะว่าหมอกคิดยังไงกับพี่"

          "คิดอะไร ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย"

          "หมอกอย่าปิดกั้นตัวเองสิ ไม่เหมือนวันแรกที่เราเจอกันเลยนะ" พี่คินพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ใบหน้าหล่อเหลานั้นซบลงที่ท้ายทอยคอผม

          "ไม่เหมือนยังไง"

          "จำไม่ได้หรือว่าหมอกเป็นคนเข้าหาพี่ก่อนนะ" หน้าผมซีดทันทีที่ได้ยิน ก็จริงอย่างที่พี่คินพูดว่าผมเป็นคนเข้าหาพี่คินก่อน ก็ตอนนั้นผมนึกว่าพี่คินเป็นพวกใสใสนี่หว่า ไม่คิดว่าจะ...อ่า...เจ้าเล่ห์ขนาดนี้

          "เอ่อ..ลืมๆมันไปเถอะเรื่องนั้นน่ะ"

          "พี่ลืมไม่ได้หรอก" พี่คินหยุดพูดไปนิด ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาและไม่วายถึงผมลงมานั่งตัก "แต่ก็เอาเถอะ...พี่ชอบหมอกแบบนี้มากกว่า น่ารักดี"

          "เห้ย! พี่จะทำไร" ผมผวาทันทีที่จมูกโด่งเริ่มคลอเคลียตรงซอกคอผม

          "โอ๊ยย!"

          ผมกระทืบส้นลงบนหลังเท้าพี่คินอย่างจัง แล้วรีบดีดตัวออกมาจากตัวพี่คินทันที ขืนถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้มันจะเป็นอันตรายต่อตัวผมเองครับ

          "สมน้ำหน้า เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง"

          "ใครว่าพี่เล่นล่ะ นี่พี่จริงจังนะ" พี่คินที่นั่งกุมเท้าตัวเองพูดออกมาทั้งหน้าดำหน้าแดง

          "จริงจังคนเดียวเถอะ"

          "โถ่หมอก"

          ผมพูดทิ้งไว้แค่นั้นแล้วก็เดินเข้าไปในครัว ได้ยินเสียงโอดโอยไล่หลัง แต่ผมไม่ได้คิดจะเดินหนีหรืออย่างไรนะครับ แค่จะเดินไปหยิบน้ำหยิบขนมมาให้เท่านั้นเอง ทั้งที่ผมเดินเข้ามาได้ไม่ถึงสองนาทีมีหรือที่คนหน้าด้านอย่างพี่คินจะไม่เดินตามเข้ามา

          "พี่คินจะกินอะไร"

          "ขอเป็นนี่ได้เปล่า" แล้วมือข้างหนึ่งก็เริ่มโอบรอบเอวผม ผมจึงต้องกระเถิบออกห่าง ให้คนที่เจ้าเล่ห์หน้าหงอยไปทันที

          "ถ้าจะกวนก็ออกไปข้างนอกไป"

          "ไม่กวนก็ได้ครับ" พี่คินพูดเสียงอ่อยแต่ก็ยอมยืนอยู่นิ่งๆลามือออกจากผมทันที โมเม้นแบบนี้ทำให้ผมแอบอมยิ้มไม่ได้ น่ารักอย่างนี้ใครไม่รักพี่คินก็บ้าแล้ว

 

--------------------------------------------------------------------------------------------

ลืมกันหรือยังเอ่ย ? ...ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย บวกกับเรื่องเรียน แล้วก็เรื่องฝึกงานอีก เลยไม่ค่อยได้มีเวลาจับคอมฯ (?) แต่ถึงยังไงตองก็จะอัพต่อให้จบเร็วๆน๊าา ฝากติดตามด้วยน่ะคะ เพราะหลังจากนี้ปัญหาทุกอย่างจะเริ่มคลี่คลายและลงตัวแล้ว ยังไงก็ฝากไปจนถึงตอนจบเลยน๊าา ^^

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น