[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 28 : The beginning of heart 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ย. 58

The beginning of heart 27

 

          ผมรีบเดินย่ำเท้ากลับไปร้านอาหารทั้งที่มีใครบางคนกำลังเดินตามหลังมาไม่ห่าง

          "ไงมึง หน้าบานเป็นกระด้งเชียว" พี่ตั้มเอ่ยทักพี่คินทันทีที่เราเดินมาถึงโต๊ะ ผมแอบเห็นพี่นนท์ชักสีหน้าเบื่อหน่าย

          "เรื่องของหน้ากู ฮ่าๆ" พี่คินตอบกลับด้วยท่าทางอารมณ์ดี มิหนำซ้ำยังแบบยักคิ้วข้างเดียวท่าทางกำลังล้อเลียนใครบางคน ท่าทางตอนเดินเข้ามาและเดินออกไปนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

          ผมนั่งกินต่อโดยไม่สนใจบรรยากาศรอบข้างเท่าไหร่นัก จะพูดให้ถูกว่าอายก็ได้ครับ ตอนนี้หน้าผมแทบจะมุดไปอยู่ในถ้วยซอสอยู่แล้ว

          ทันทีที่เราทานกันเสร็จและกำลังจะออกไปจ่ายค่าอาหาร พี่คินก็จัดการยื่นค่าอาหารในส่วนของพี่คินและผมให้กับพี่ตั้มเอาไปจ่าย ทันใดนั้นก็มีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านเช่นเดียวกัน แต่ผมไม่ได้คิดจะสนใจอะไรมากนัก จนกระทั่ง...

          "อ้าว เจอกันอีกแล้ว" เสียงนั้นทำให้ผมต้องหันไปมองตามเสียง

          หน้าของผมซีดเผือกเมื่อคนที่เอ่ยทักนั้นคือคนที่ผมเจอในห้องน้ำตอนที่...ตอน...เอ่อ...พี่คินกำลังกอดผม เออ นั่นแหละ แค่กอด แต่ผมก็อายนะเว้ย ผมทำได้แค่ยิ้มเจือนๆให้ไป ผิดกับพี่คินที่รายนั้นโปรยยิ้มหล่อได้ตลอดจริงๆ

          "มากับเพื่อนหรือครับ" ไม่วายที่พี่คินจะต้องผูกไมตรี

          "ช่ายย" น้ำเสียงหวานที่ตอบด้วยท่าทางเขินอายทำให้ผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ อย่าว่าแต่เขาเลย เพื่อนๆผู้หญิงของเขาก็ใช่ย่อยเหอะ ตาเยิ้มแล้วนั่นน่ะคนๆ

          "งั้นทานให้อร่อยนะ" พูดจบก็ไม่วายโปรยรอยยิ้มบาดใจสาวๆนั้นให้อีกครั้ง

          "อร๊ายย" เสียงกรี๊ดกร๊าดของคนทั้งกลุ่มหลุดออกมาทันทีที่จบประโยด ผมเบือนหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ ยืนรอพี่นนท์กับพี่ตั้มจัดการเรื่องค่าอาหารอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์

          "หึงหรือ" เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหูทำให้ผมต้องเบือนหน้าหลบหน้าของพี่คิน

          "หึงบ้าหึงบออะไร"

          "คิ้วจะพันกันอยู่แล้ว" พี่พูดเปล่าพี่คินก็ยื่นมือมาจิ้มตรงระหว่างคิ้วทันที

          "หมอก จะไปไหนต่อหรือเปล่า เดินกับพวกพี่ไหม" ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรพี่คิน เสียงพี่นนท์ก็ทักขึ้นมาซะก่อน ไปกับพวกพี่นนท์ก็ดีเหมือนกัน

          "ไปก็ดะ......"

          "โทษทีวะ กูกับหมอกจะกลับแล้ว บาย" ว่าแล้วก็ลากมือผมออกมาทันที

          "เห้ย จะรีบกลับไปไหนวะพี่"

          "เย็นแล้ว กลับบ้านได้แล้วมั้ง เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

          "โห่"



          "พี่จะตามเข้ามาทำไมวะ" เมื่อพี่คินแกอาสาจะมาส่งที่บ้านผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร แต่แทนที่พี่คินเขามาส่งแล้วจะกลับบ้านไป แต่กลับเดินมาผมกลับเข้ามาในบ้านซะงั้น

          "พี่ตามที่ไหน พี่เข้ามาหาฝนต่างหาก" ว่าแล้วพี่แกก็เดินลอยหน้าลอยตาเดินนำผมไปเรียบร้อย ผมเลยต้องเดินตามพี่คินไปหาพี่ฝน

          "พี่ฝน โครงงานเสร็จแล้วหรือ" ผมถามไปเมื่อสายตาเห็นพี่สาวนั่งเปิดคอมฟังเพลงสบายใจเฉิ่ม ไม่มีเปิดโปรแกรมเวิร์ดขึ้นมาสักนิด

          "เสร็จแล้วหนิ" พี่แกตอบโดยไม่ใส่ใจอะไรมากนัก

          "เอ้า ทำไมเสร็จเร็วจังวะ" ผมถามออกไปด้วยความที่สงสัยจัด โครงงานหนึ่งชิ้น มันก็ต้องมีทั้งรูปเล่ม แผงโครงงาน แล้วก็ชิ้นงาน แล้วนี่มันจะเสร็จภายในครึ่งวันได้ไงวะ

          "แผงโครงงาน กับชิ้นงานอยู่บ้านมึงใช่ป่ะวะ" พี่ฝนแม่งไม่สนใจน้องเลยนะ มีหน้ากันไปคุยกับพี่คินเฉย แต่เดี๋ยวนะ...โครงงานอะไรอยู่บ้านพี่คินวะ?

          "อืม" พี่คินพยักหน้ารับ

          "เห้ย! ไหนพี่คินบอกว่าอยู่คนละกลุ่มกับพี่ฝนไง" ผมโพลงพูดออกไปทันที

          "พี่บอกตอนไหนว่าคนละกลุ่ม พี่บอกว่ากลุ่มพี่เสร็จแล้วต่างหาก" พี่คินทำท่าขมวดคิ้วถามเชิงสงสัย แต่ท่าทางแบบนี้มันกวนเบื้องล่างมากสำหรับผม

          "พี่ฝนโกหกหมอกหรือวะ"

          "ฉันโกหกอะไรแก เห็นมินมันบอกว่าให้ซื้อเยื่อกาวไปเผื่อบอร์ดหลุด ฉันก็ไปซื้อนี่ไง" ไม่วายพี่แกก็ชูเยื่อกาวที่ว่านั่นขึ้นมาให้ดู โอ๊ยห่า ของแบบนี้ซื้อที่ร้านขายของหน้าปากซอยก็ได้เหอะไม่ต้องแถกไปถึงห้างหรอก!

          "โหยแม่ง พวกพี่ขี้แกล้งวะ!"

          ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงระเบิดหัวเราะของคนทั้งสองทันที เคืองมากครับบอกเลย

          "ฉันว่าแกเอาเวลาที่แกมาบ่นพวกฉันไปอ่านหนังสือสอบดีกว่านะ"

          "เออวะ จริงด้วย ใกล้สอบแล้วนี่หว่า" คิดถึงแล้วก็อดหัวเสียงไม่ได้ ทำไมวันสอบปลายภาคถึงได้มาเร็วขนาดนี้

          "ให้พี่ช่วยติวบัญชีให้ไหม" พี่คินไม่วายอาสาขอช่วยติวหนังสือให้ผม

          "พี่ฝนเรียนบัญชี" ผมตอบพี่คินกลับไปหน้านิ่ง พี่คินหน้าเจือนทันที ฮ่าๆ น่ารักวะ

          "ใครว่าฉันจะสอนแก" และแล้วเสียงนรกก็ผุดขึ้นมา

          "เห้ย! ได้ไงวะ" ผมโวยวายทันที "อยากเห็นน้องสอบตกก็เอาเลย"

          "ฉันเห็นจนเบื่อแล้วเถอะ"

          "พี่ฝน!!"

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น