[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 24 : The beginning of heart 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ส.ค. 58

The beginning of heart 23

 

         
"ฝนโว้ย! จะรีบเดินไปไหนวะ"

          ผมจำเป็นที่จะต้องมาเดินตามพี่สาวต้อยๆ ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งพี่แกบอกว่าจะมาซื้ออุปกรณ์ทำโครงงานและให้ผมมาเป็นลูกมือช่วยถือของ แล้วสมาชิกในกลุ่มของพี่แกหายไปไหนกันหมดละครับ

          "ตามมาเถอะน่า จะบ่นอะไรนักหนา"

          "แล้วทำไมต้องลากหมอกมาด้วยวะ แล้วเพื่อนในกลุ่มพี่หายไปไหนกันหมด" ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ ก็นี่มันงานกลุ่มนะครับ แล้วทำไมไม่ให้เพื่อนมาช่วย จะลากผมมาทำไม

          "เดี๋ยวมันก็มา..."

          "แล้วจะพากูมาทำห่าอะไรวะ" ผมได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปบอกพี่สาวที่เดินนำไปก่อนแล้ว "ไปกับเพื่อนละกัน จะไปหาอะไรกิน"

          ผมเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ปล่อยพี่แกไว้งั้นแหละ นางเอาตัวรอดเองได้ ปลุกคนจะหลับจะนอนตอนเช้าๆยังไม่พอ ยังจะลากคนอื่นเขามาทั้งๆที่ข้าวก็ยังไม่ได้แตะสักเม็ด น้ำก็ยังไม่ได้ดื่มสักหยด ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา

          "เห้ยย! กลับมานี่!" เสียงพี่ฝนตะโกนเรียกไล่หลังมา ทำให้ผมรีบจ้ำเท้าออกมาจากที่ตรงนั้นทันที

 

          ผมเดินมายังศูนย์อาหารของทางห้างสรรพสินค้า ด้วยความที่หิวจัดแบบนี้ ผมรีบพุ่งหาของกินก่อนเลยครับ ก่อนที่เท้าจะมาหยุดตรงร้านขายก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง สายตาพลางเหลือบมองเมนูไป แต่ปากผมมันไปก่อนซะแล้วสิครับ

          "เอาก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูหมักถ้วยนึงครับ"

          ในขณะที่ผมกำลังมีความสุขกับก๋วยเตี๋ยวของผมอยู่นั้น ผมกลับเห็นร่างของใครคนนึงยืนอยู่ข้างโต๊ะผม ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง แต่แล้วใจกับเต้นไม่เป็นกระส่ำ

          "อ้าว พี่คิน นั่งก่อนสิครับ" ผมทักทาย พี่คินตอบกลับโดนการส่งยิ้มที่เป็นเสน่ห์ประจำตัวของพี่คิน ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกันกับผม

          "ทำไมมานั่งอยู่นี่ มาคนเดียวหรือ"

          "เปล่าหรอกฮะ มากับพี่ฝนน่ะ แต่พี่ฝนไปซื้อของทำโครงงานกับเพื่อน"

          "อ่า อย่างนั้นหรือ" พี่คินตอบเพียงแค่นั้น ทำให้ผมนึกอะไรออกมาได้เลยถามกลับไป

          "แล้วพี่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับพี่ฝนหรือ" ผมถามกลับด้วยความสงสัย ซึ่งเท่าที่ผมสันนิฐานกลุ่มพี่ฝนน่าจะมีพี่คินและพี่มิน อ่า แล้วทำไมผมพึ่งจะมานึกเรื่องนี้ได้เอาตอนนี้นะ

          "กลุ่มพี่เสร็จแล้วน่ะ" พี่คินพูดด้วยท่าทางที่ดูไม่ใส่ใจมากนัก ก่อนจะลุกขึ้นยืน "งั้นเดี๋ยวพี่ไปซื้อข้าวมานั่งกินด้วยคนนะ" พูดเสร็จพี่คินก็เดินออกไปตรงจุดแลกเงินทันที

          ผมมองตามพี่คินที่ยืนสั่งอาหารอยู่หน้าร้านหนึ่ง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับร่างของหญิงสาวสามคนที่เดินเข้าไปหาพี่คิน เขายืนคุยกับหญิงสาวทั้งสามคนนั้นด้วยท่าทีหยอกล้อสนิทสนม ผมเห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวตัวเองโดยไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงพี่คินกลับมายังโต๊ะ

          "เป็นอะไร หน้าตาบูดบึ้ง" พี่คินถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

          "เปล๊า กินสิพี่ อย่าพูดมาก" ผมอดที่จะแขวะไม่ได้ พี่คินเพียงอมยิ้มก่อนจะก้มหน้าก้มตาสนใจกับข้าวในจานตัวเอง "แล้วพวกนั้นใครหรือพี่คิน" ผมถามเสียงเรียบ ก็มันอดที่จะอยากรู้ไม่ได้จริงๆนี่ครับ ถึงจะแสร้งเป็นไม่สนใจแล้วก็เถอะ

          "ไม่เอาน่าหมอก กินสิ อย่าถามมาก" ได้ยินแบบนี้ผมถึงกับเผลอทุบโต๊ะด้วยอารมณ์ฉุน ทำให้โต๊ะรอบข้างหันมามองด้วยความสงสัย ผมทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆไปให้พวกเขา ก่อนที่จะค้อนมองคนที่กำลังกลั้นขำสุดความสามารถ "ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่า เขาแค่มาทักเฉยๆ"

          "รู้จักกันหรือ" ผมเลิกคิ้วถามแบบไม่ใสใจนัก
         
          "เขามาจีบพี่" ผมถึงกลับชะงักมือที่กำลังตักหมู ก่อนจะเงยหน้ามองพี่คินที่ยักคิ้วให้อย่างกวนๆ

          "หลงตัวเองวะ" ผมพูดออกไปด้วยท่าทีหมั่นไส้ แต่จริงๆแล้วกับรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ

          "ฮ่าๆ ที่จริงเพื่อนน่ะ" ผมรู้สึกโล่งอกทันทีที่พี่คินพูดคำนี้ออกมา ก่อนที่จะ "แต่ตอนนี้พี่ว่าพี่ก็เริ่มจะเบื่อแล้วล่ะ หาใครสักคนมาอยู่ข้างๆก็น่าจะดีเหมือนกัน"

          "แล้วพี่จะมาบอกผมทำไม" ผมตอบกลับเสียงเรียบ พยายามที่จะไม่แสดงอาการใดๆออกมา ทั้งทีข้างในกลับรู้สึกเจ็บแปล๊บๆกับคำพูดของพี่คิน ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองกับพี่คิน พี่คินคงไม่รู้ตัวหรอกมั้ง ก็ผมไม่มีสิทธิที่จะไปโกรธอะไรพี่คินอยู่แล้ว

          "หืม..ผมเลยหรือหมอก" ผมทำได้เพียงแค่เงียบ ก่อนที่พี่คินจะยื่นมือมาจับแขนผม "หมอก..หมอกไม่คิดจะจีบพี่หน่อยหรือ"

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น