[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 14 : The beginning of heart 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 58


The beginning of heart 13



          "แล้วสนใจมาเป็นคนในใจของพี่หรือเปล่าล่ะ หืม"


          ทุกสิ่งทุกอย่างตกอยู่ในความเรียบ ในความคิดผมตอนนี้มันมีอยู่คำเดียวคือ อึ้ง แล้วไอความรู้สึกที่มันเต้นแปลกๆตรงอกด้านซ้ายอีกหล่ะ

          "พะ..พี่ล้อหมอกเล่นหรือเปล่าเนี่ย" ผมจะพูดติดๆขัดๆทามมายยย

          "แล้วถ้าพี่ไม่ได้ล้อเล่นล่ะ" ตาผมกลอกไปซ้ายทีขวาทีรู้สึกทำอะไรไม่ถูกก็ตอนนี้แหละครับ ในขณะที่พี่คินยังจ้องผมอยู่อย่างไม่ละสายตา "หืมว่าไง?"

          "เอ่อ..หมอก..."

               หมับบ

          ผมสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่วางอยู่บนหัวผม มันไม่ได้ให้ความรู้สึกหนัก หรือความรู้สึกถึงแรงขยี้ แต่มือนั้นมันกับวางไว้เฉยๆ อย่างเบามือ

          "ฮ่าๆ งั้นพี่ล้อเล่นก็ได้"

          "ฮ่ะ?...นี่พี่ล้อหมอกเล่นหรือ" พี่คินแทนคำตอบด้วยการยิ้ม?

          "โถ่ ก็นึกว่าจะมีอะไรให้ฟินกว่านี้" พี่มินว่าด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ยามเดินเข้าไปหาพี่ฝนในครัว

          "แล้วนี่พี่คินมาทำงานกันหรือครับ" ผมเลยถามพี่คินไปถึงสาเหตุที่มาบ้านผม ผมไม่ได้พยายามจะเปลี่ยนเรื่องนะ จริงๆนะ จริงจริ๊ง ถ้าถามว่าดีใจไหมที่พี่คินพูดออกมาแบบนั้น มันก็ดี แต่...พอโดนรุกบ้างแบบนี้ผมเลยรู้สึกแปลกๆ แล้วไหนจะ ล้อเล่นก็ได้ของพี่คินอีก มันก็ได้ยังไงว่ะ?

          "เปล่าหรอก มันบอกมันเบื่อบ้านตัวเอง" แล้วพี่ฝนที่เดินออกมาพร้อมกับถ้วยใส่ขนมอีกลูกก็เปรยขึ้นเรียบๆ "แล้วนี่แกพาเพื่อนมาทำงานหรือ"

          "อาฮะ หวังว่าคอมข้างล่างคงว่าง"

          "แน่นอน แล้วทำไมแกไม่ขึ้นไปใช้คอมบนห้องแกหล่ะ" พี่ฝนเลิกคิ้วถามหน่อยๆ

          อย่างที่พี่ฝนว่า โดยปกติแล้วถ้าผมพาเพื่อนกลับมาบ้าน ผมมักจะพาเพื่อนขึ้นไปนั่งห้องผม เพราะมันเป็นส่วนตัวกว่า ไม่มีอะไรมารบกวน แต่ในเมื่อพี่คินมาถึงบ้านผมขนาดนี้ ผมสิงอยู่ข้างล่างดีกว่าครับ กับพี่คินผมยอมโดนรบกวน ฮ่าๆๆ

          "จะขึ้นไปทำไม ข้างล่างของกินเพียบ เนอะเพื่อนนิกเนอะ"

          "อย่าเอากูไปเกี่ยว" ไม่ช่วยไม่พอ ยังมีหน้าเดินไปเปิดคอม ไม่เห็นหัวเจ้าของบ้านอย่างกูอีก ดี ดีมาก "เซม มานี่ดิ" มีเดินกลับมาลากเซมด้วยเนอะ ดูมึงรักกันดีจริง...

 

          เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง คอมผมนี่ยกให้ไอนิกไปแล้วครับ ผมไม่ได้จะกินแรงหรือจะเอาเปรียบเพื่อนนะ แต่ดูพวกมันครับ เวลาอยู่ด้วยกันปกติแทบจะเปิดศึกน้ำลายกัน แต่พอเวลาแบบนี้นี่ช่วยกันทำงานดีเนอะ ช่วยกันจนกูเป็นคนนอกแล้วครับ เหอะ


          "มีอะไรที่พี่ช่วยได้บ้างไหม" พี่คินเดินมานั่งข้างๆแล้วเอ่ยถามขึ้นมาเรียบๆ

          "หมอกแทบจะเป็นคนนอกอยู่แล้วพี่" พูดพลางก็เบ้ปากไปทางเพื่อนสองคนที่นั่งหยุกหยิกกันอยู่หน้าคอม "แล้วพี่ฝนกับพี่มินอ่าฮะ"

          "หน้าทีวีน่ะ เรื่องของพวกผู้หญิง พี่ไม่อยากยุ่ง" ตอบยักไหล่ไม่ใส่ใจนัก ผมเลยพยักหน้ารับ

          บริเวณห้องนั่งเล่นบ้านผมแบ่งเป็นสองส่วนครับ เพราะเป็นบริเวณที่กว้างที่สุดในบ้าน ส่วนหนึ่งก็เป็นแถวโซฟาหน้าทีวีเหมือนห้องนั่งเล่นทั่วไป และอีกส่วนหนึ่งก็บริเวณโต๊ะคอม โดยมีชั้นหนังสือกั้นแทรกระหว่างเขต ดังนั้น ตรงที่ผมนั่งอยู่เรียกว่าเป็นห้องทำงานขนาดย่อยดีกว่าครับ

          "เอ้อ หมอกลืมไป พวกพี่เป็นเพื่อนพี่ฝนกันนานหรือยัง ทำไมหมอกไม่เคยเห็นพวกพี่เลย"

          ตั้งแต่พี่ฝนขึ้นปวช.พี่ฝนก็ไม่เคยพาเพื่อนเข้าบ้านเลย อย่าว่าแต่ปวช.เลย ตอนอยู่ม.ต้นก็ไม่ค่อยพาเข้ามา อย่างมากก็มารอแค่หน้าประตูรั้ว

          "ตั้งแต่ม.ต้นแล้ว"

          "เอ้า แล้วทำไมหมอกพึ่งเคยเห็นพี่อะ"

          "แล้วหมอกเคยเห็นใครบ้างล่ะ" คำถามของพี่คินชวนให้ผมนิ่งคิดไปนิด อย่างที่พี่คินพูด ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้จักเพื่อนพี่ฝนเลยสักคน

          "ฝนบอกว่าน้องฝนไม่ชอบเสียงเอะอะโวยวาย รักความเป็นส่วนตัวสูง เข้าหาคนยาก จะเข้าหาเฉพาะคนที่อยากเข้าหาเท่านั้น ถ้ามาบ้านมันแล้วเสียงดังน่ะนะโดนน้องมันด่าแน่" พี่คินพูดเสียงกลั้วหัวเราะหันมามองตาผมนิ่งๆ ให้ผมมองกลับ ผมยอมรับนะว่าสิ่งที่พี่คินพูดมาทั้งหมดมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่ผมไม่คิดว่าพี่ฝนจะให้ความสำคัญกับมันขนาดนี้

          "แล้วอีกอย่าง ฝนมันบอกว่าไปบ้านพี่สบายกว่าเยอะ ฮ่าๆ พี่เรานี่จริงๆเลย"

          เกือบแล้วเชียว เกือบจะมองพี่ฝนเป็นพี่สาวแสนดีแล้วเชียว ที่แท้นางรักสบายนี่เอง โถ่

          "แล้วเอ่อ..พี่คิน ไม่คิดว่าหมอก เป็น..เป็นคนเรื่องมากหรือฮะ"

          "ก็คิด"

          "อ้าวว"

          "แต่พอได้รู้จักจริงๆ ก็ไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก" พี่คินตอบออกมาด้วยรอยยิ้มและแววตาที่บอกว่าที่พี่คินพูดออกมามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมนึกว่าผมจะกลายเป็นคนเรื่องมากในสายตาพี่คินซะอีก

          "ขอบคุณนะพี่"

          "หือ? ขอบคุณอะไรหืม" พี่คินโคลงหัวไปนิดหันมาถามแกรมแปลกใจหน่อยๆ

          "ก็ที่พี่ไม่ว่าหมอกเรื่องมากไง" ผมบอกเสียงอ่อย ให้พี่คินกลั้วหัวเราะถามขึ้นมา

          "แล้วคนเรื่องมาก เข้าหาคนยากแบบนี้ เคยไปพูดอะไรให้ใครเขาหมั่นไส้บ้างเปล่าหล่ะ"

          "อ่า อันนั้นหมอกจำไม่ได้หรอก" มันเยอะเกินอะครับ ไม่พอใจอะไรผมใส่หมดอะ

          "ไม่เป็นไร ว่าแต่พรุ่งนี้วันศุกร์นี่ ตอนเย็นออกไปข้างนอกด้วยกันไหม"

          "ไปไหนอ่าฮะ"

          "พี่นัดไปกินกับพวกไอกอล์ฟน่ะ"

          "พี่ฝนก็ต้องไปด้วยอยู่แล้วดิ?"

          "อ่าๆ ไม่เอาสาวๆไปดีกว่านะครับ" พูดพลางจ้องมองมาด้วยแววตาที่พราวระยับ ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆยังไงไม่รู้ บรึ้ยย พี่คินวันนี้แปลกวะ...
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น