[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 10 : The beginning of heart 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 เม.ย. 58


The beginning of heart 9



         
"ว้า ยังไม่มีใครกลับมาเลย"  ผมพูดหน้าเซ็งๆ ก็มันเซ็งจริงๆง่ะ บ้านผมเป็นบ้านจัดสรรครับ ไม่ใหญ่มาก แต่ก็ยัดพวกผมห้าคนจุ รอบๆตัวบ้านมีพื้นที่นิดหน่อยเอาไว้ปลูกต้นไม้เล็กๆ และก็พื้นที่จอดรถ ส่วนพ่อกับแม่ยังป่านนี้คงยังไม่กลับมาจากทำงานหรอกครับ พี่เมฆก็มีโครงการที่ต่างจังหวัด จะกลับมาก็อาทิตย์หน้า ส่วนพี่ฝนก็ยังไม่ถึงบ้าน ทั้งๆที่ออกจากวิทยาลัยก่อนผมด้วยซ้ำ ไปไหนอีกนะ ชอบทิ้งน้องตลอดเลย น้อยใจเว้ย


          "พี่ได้ยินมาว่าฝนเขา จะไปทำรายงานที่บ้านเพื่อนก่อนน่ะ" พี่คินเอ่ยมาจากความเงียบ พี่เขาคงเดาออกล่ะมั้งว่าผมคิดอะไรอยู่

          "แล้วไม่บอกน้อง" หน้าผมนี่ไปแล้วครับ หงุดหงิด แล้วพี่คินขำไรง่ะ

          "ดูทำหน้าๆ คิ้วผูกเป็นโบว์ได้แล้วนั่นน่ะ"

          "พี่คินน!"

          "อ่า แล้วจะอยู่บ้านคนเดียวหรือ"

          "ก็คงเป็นงั้นล่ะฮะ"

          "ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม"

          "พี่สะดวกเหรอ" อยากให้อยู่นะ แต่ผมก็กลัวว่าผมจะรบกวนพี่เขามากเกินไป

          "พี่ก็ไม่ได้มีธุระอะไรที่ไหน" โอกาสมางี้ ก็ต้องคว้าสิครับ

          "เชิญครับ" ไขประตูรั่วเสร็จ ผมก็ผายมือให้พี่คินทันที ผมพาพี่คินมานั่งที่ห้องนั่งเล่น เดินเข้าไปหยิบขนมในครัว

          "พี่คิน กินขนมกัน" ผมเดินออกมาพร้อมกับกล่องคุกกี้ เข้าไปนั่งที่โซฟาใกล้พี่คิน หึหึ

          "ดูหนังไหมครับพี่"

          "เอาสิ ว่าแต่มีการบ้านไม่ใช่หรือไงหืม" ง้อววว อย่าจ้องผมดุงั้นสิครับ

          "แฮร่ ค่อยทำก็ได้มั้ง"

          "ไปหยิบมาหมอก" ก็ได้ครับ ผมเดินไปหยิบกระเป๋า เอาโต๊ะเล็กมากลางไว้กลางห้องนั่งเล่น

          "พี่คิน ช่วยบัญชีหมอกหน่อย"

          "ฮ่าา ๆ ได้สิครับ" ผมนั่งฟังนั่งทำบัญชีข้อแรกไป อันไหนไม่เป็นพี่คินก็สอน อ่าา... อันนี้ต้องเดบิตเงินสด แล้วก็เครดิตรายได้ค่าบริการเปล่าวว่ะ ห๊าววว เสร็จแล้ว ง่วงจังเลย แล้วพี่คินไปไหน...สงสัยจะเข้าห้องน้ำ งีบสักนิดและกัน ไม่ไหวแล้วครับ ปวดหัว

          "หมอก"  เรียกทำไม คนจะนอน

          "หมอกครับ ตื่นได้แล้ว" เหมือนในฝันเลยแฮะ

          "อืมมม"

          "หมอก" เสียง ใกล้จัง

          สะลึมละลือนิดๆ เงยหน้าขึ้น สิ่งที่ผมเห็นหน้าพี่คินอยู่ใกล้ผมแค่คืบ ที่ปากผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของพี่คิน ให้ตายเถอะผมไม่ได้ฝันไปใช้ไหม เราค้างกันอย่างนี้อยู่พักนึง ไม่มีใครขยับเขยื้อน

          "อ่าา พี่ว่าเราไปล้างหน้าก่อนเถอะ" พี่คินเอ่ยขึ้น แล้วพี่แกก็ลอบถอนหายใจดัง? ผมพยักหน้างึกงัก เดินมึนๆเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าส่างความมึนในหัวออกให้หมด แล้วออกมาก็เห็นพี่คินเก็บหนังสือให้ผมเรียบร้อยแล้ว หึ้ยย น่ารักงี้ ผมจะปล่อยไปได้ไง

          "ปกติพ่อกับแม่หมอกกับกี่โมงหรือ"

          "แม่ก็ห้าโมงอะครับ พ่อหกโมง" พี่คินพยักหน้ารับรู้ ผมอดที่จะถามไม่ได้ "พี่จะกลับแล้วหรือ"

          "อ๋อ ป่าวหรอก" พี่คินตอบยิ้มๆ "จะทิ้งหมอกให้อยู่คนเดียวได้ไง" ผมยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยิน

          "ดูหนังกันพี่"

          "เอาดิ"

          ผมเดินไปที่หน้าทีวี หยิบแผ่นหนังมาให้พี่คินเลือก

          "พี่ว่าดูเรื่องนี้ดีกว่า" ม.6/5 ปากหมาท้าผี?

          "แต่หมอกอยากดูวัยเป้งอะ"

          "สนุก?" พี่คินเลิกคิ้วถาม 

          "ไม่รู้ ของพี่ฝน หมอกก็ไม่เคยเปิดดู" ป่าว ผมโกหก หึหึ

          "พี่ไม่เคยดูหรอ" แกล้งกระเซ้าถามไปนิด

          "อืมม" ตอบครางในลำคอ แสร้งมองไปทางอื่น พี่ไม่เคยดูจริงง่ะ?

          "งั้นดูนี่นะพี่ พี่ก็ไม่เคย ผมก็ไม่เคย" ไม่เคยอะไร? ผมยิ้มบอกอ้อนๆไปให้พี่คินได้แต่พยักหน้ารับ

         
นั่งดูไปกันสักพัก ก็มาถึงฉากๆนึง ....

          'ซีรีย์ ผมรักคุณ'

          'ผมก็รักคุณเหมือนกัน' หลังจากนั้นก็จูบ จูบจริงด้วยครับ ผมเหลือบข้างๆเห็นพี่คินนั่งกัดกรามนิดๆ หูกับคอนี่แดง สงสัยจะเขิน(?) ดูไปเรื่อยก็ถึงฉาก..อึม 'คืนนี้ผมขอ' ในจอมีผู้ชายสองคนยืนอยู่ติดกัน อีกคนกอดจากข้างหลัง เอามือเลื่อนลงไปในกางเกงนักเรียนของอีกคน หึ้ยย ผมเห็นล่ะเสียวแทน แต่เอ๊ะ อะไรมาลูบๆอยู่ที่หน้าขาผม หน้ามองทีวี แต่มือนี่อยู่ไม่นิ่งแล้ว อย่าบอกนะว่าพี่คินมีอารมณ์ หืมม พี่อย่ายั่วผมสิครับ ผมทาบมือลงบนหลังมืออีกคน มือที่จับขาผมอยู่ก็หยุดชะงัก

          "อ่าา โทษที พี่อินไปหน่อย" บอกผมเสียงกระเซ้า

          "ไม่เป็นไรครับพี่ ผมว่าผมก็เริ่มอินแล้วสิ" ผมยิ้มยั่ว สอดมือไปประสานกับมือพี่คิน พี่คินหลบตาผม หันไปมองทีวีต่อ มือเราประสานกันอย่างนี้จนหนังจบไม่มีใครพูดหรือเอามือออก

          "แม่กลับมาแล้ว" อ้าวว ผมมองไปตามเสียง เหลือบมองนาฬิกา ห้าโมงครึ่งแล้วหรอเนี่ย ผมจึงเดินเข้าไปรับของที่อยู่ในมือแม่

          "เอ...?" แม่มองหน้าพี่คินงงๆ

          "สวัสดีครับ ผมคินครับ เป็นรุ่นพี่หมอกที่วิท'ลัย เพื่อนฝนครับ" พี่คินยิ้มสุภาพให้แม่ เอิ่ม ทำไมผมเห็นแม่เคลิ้ม แม่ คนนี้ผมจอง

          "อ่อ คนที่เรียนเก่งๆใช่ไหม"

          "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ" พี่คินยิ้มรับตอบกลับตามมารยาท

          "บุคคลในไวนิลครับแม่ ฮ่าๆ" ผมช่วยเสริม หัวเราะกันใหญ่ ท่าทางแม่จะปลื่มพี่คินใช่เล่น

          "แล้วนี่ทานอะไรรึยังเอ่ย คินอยู่กินข้าวด้วยกันนะลูก"

          "เอ่อ..ขอบคุณครับ"

 

------------------------------------------------------------------------

ฉากที่ว่าเรื่อง วัยเป้งง นักเลงขาสั้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น