My couple รัก...กับดักหัวใจ #เค้กกินเค้ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 80,155 Views

  • 418 Comments

  • 1,109 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    70

    Overall
    80,155

ตอนที่ 94 : ตอนพิเศษ :: อาการแบบนี้มัน...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

หกเดือนต่อมา...


ชีวิตหลังการแต่งงานของเราราบรื่นไปได้ด้วยดี เราสองคนปรับตัวเข้าหากันได้มากขึ้น แต่ก็ยังคงมีบางเรื่องที่เรายังถกเถียงกันอยู่บ้างอย่างเช่นวันนี้ วันนี้เป็นวันจันทร์ซึ่งเป็นวันหยุดของที่ร้าน เราสองคนจึงอยู่บ้านเพื่อพักผ่อน


“ตัวเอง เค้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาหยิบเสื้อจากในตู้มาใส่ให้เอาไม้แขวนเสื้อออกมาด้วย ไม่งั้นเวลาเค้าซักผ้าเค้าก็ต้องมาหาไม้แขวนจากในตู้อีก แทนที่จะได้หยิบจากชั้นวางได้เลย”


“ขอโทษน้าา ก็เค้าลืมนี่คะ ครั้งหน้าไม่ลืมแล้ว จริงๆ”


“ครั้งที่แล้วก็พูดแบบนี้อะ แล้วก็ลืมทุกที”


“ไม่ลืมแล้วค่ะ ตัวเองอย่าทำหน้างอแบบนั้นสิ ยิ้มหน่อยย” พี่เค้กพูดพลางเอามือนวดแขนฉันให้อย่างเอาใจ


“นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว ตัวเองหิวหรือยังเดี๋ยวเค้าจะได้ลงไปทำอาหารให้”


ใช่ค่ะ พี่เค้กไม่ทำอาหารที่บ้านมาหลายอาทิตย์แล้ว เขาบอกว่าเหม็นอาหาร ฉันจึงรับหน้าที่นั้นแทน แต่ที่แปลกคือพี่เค้กยังคงทำอาหารที่ร้านอาหารได้ ไม่ได้มีอาการเหม็นแต่อย่างใด แต่พอกลับมาที่บ้าน พี่เค้กจะเหม็นทันที สาเหตุของการเหม็น ฉันเองก็ยังหาไม่ได้เหมือนกัน


วัตถุดิบในการปรุงอาหารก็ไม่ได้เน่า แถมบ้านเรายังสะอาด ไม่มีกลิ่น แล้วพี่เค้กเขาเหม็นอะไร...?


“ไม่อะ เค้าไม่หิว”


“ตัวเองเป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้เครียดเรื่องอะไรมั้ยคะ หรือว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจมั้ย เล่าให้เค้าฟังได้นะ...”


พี่เค้กยิ้มก่อนจะตอบกลับมา “เค้าไม่ได้เป็นอะไร เออ...แต่ช่วงนี้เค้าเวียนหัวบ่อยๆ เหมือนจะวูบ”


“นอนไม่พอเหรอ แต่ตัวเองก็นอนตั้งแต่หัวค่ำทุกวันเลยนี่นา”


“นั่นสิ เค้าว่าเค้าก็นอนเต็มอิ่มนะ แต่มันรู้สึกเหนื่อยง่ายเป็นพิเศษ”


“ตัวเองเป็นแบบนี้มานานหรือยัง”


“สองอาทิตย์ได้แล้วมั้ง”


“ไหนๆ วันนี้เราก็ไม่ได้มีธุระที่ไหน งั้นเราไปหาหมอกันนะ”


“เค้าว่าไม่ต้องไปหรอก เค้าไม่ได้เป็นอะไร...”


“แต่เค้าเป็นห่วง”


พี่เค้กนิ่งไปสักพักก่อนจะยอมพยักหน้า “ก็ได้ครับ”


ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเราก็มาถึงโรงพยาบาลกันแล้ว


โรงพยาบาล K

หลังจากที่แจ้งอาการและกรอกประวัติกับพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ฉันกับพี่เค้กก็มานั่งรอคิว โชคดีที่วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่ นั่งรอไม่ถึงสิบห้านาที พี่เค้กก็ได้เข้าห้องตรวจแล้ว ฉันก็นั่งเล่นมือถือรอเขา ดูนั่น ดูนี่ ไปเรื่อย


“ญาติคุณคิรากรค่ะ”


“อ่าา ค่ะ ฉันเองค่ะ” ฉันรีบลุกขึ้นไปหาคุณพยาบาลทันที “มีอะไรเหรอคะ”


“เชิญที่ห้องตรวจทางนี้เลยค่ะ” ฉันเดินตามคุณพยาบาลไปอีกทางอย่างงงๆ “เอ่อ คุณ...”


“อ่า คณัสนันท์ค่ะ เรียกเค้กก็ได้ค่ะ”


“ค่ะคุณเค้ก คืออาการของคุณคิรากรยังหาสาเหตุไม่ได้นะคะ ทางคุณหมอเลยตั้งข้อสังเกตว่าอาการที่คุณคิรากรเป็นอยู่อาจจะเกิดจากการ ‘แพ้ท้องแทนภรรยา’ น่ะค่ะ เลยอยากให้คุณเค้กไปลองตรวจภาวะตั้งครรภ์ดูค่ะ”


“....” ตรวจภาวะตั้งครรภ์ ฉันเนี่ยนะจะท้อง?


“ไม่ทราบว่าประจำเดือนครั้งล่าสุดมาตอนไหน พอจำได้มั้ยคะ?”


นั่นสิ ล่าสุดเหรอ... “คือประจำเดือนเค้กมาไม่ปกติค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาด้วยความไม่แน่ใจ บางทีก็สองเดือนมาหนึ่งครั้ง สามเดือนมาหนึ่งครั้งก็เคย...


“โอเคไม่เป็นไรค่ะ เชิญข้างในนะคะ เดี๋ยวจะมีพยาบาลรออยู่ข้างในค่ะ ส่วนดิฉันจะรออยู่ด้านนอกนะคะ”


ฉันเดินเข้าไปข้างในห้องก็มีพยาบาลคอยให้คำแนะนำ ขอเก็บปัสสาวะและขอเจาะเลือดเพื่อไปตรวจ


อะไรกัน? ฉันพาพี่เค้กมาหาหมอนะ ทำไมตัวเองถึงได้มาโดนตรวจแบบนี้


หลังจากนั้นฉันก็เดินกลับมาที่หน้าห้องตรวจที่พี่เค้กเข้าไปตอนแรก คุณพยาบาลคนเดิมให้ฉันเข้าไปในห้องตรวจ พี่เค้กกับคุณหมอก็นั่งรออยู่แล้ว


“ดิฉันพาคุณคณัสนันท์ไปตรวจตามที่คุณหมอบอกเรียบร้อยแล้วค่ะ คาดว่าอีกไม่เกินสิบนาทีผลตรวจน่าจะมาถึงค่ะ”


ฉันยกมือสวัสดีคุณหมอก่อนจะหันไปถามคนข้างๆ ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ “ตัวเองนี่มันเรื่องอะไรกัน”


“คืออย่างนี้นะครับคุณคณัสนันท์ อาการที่คุณคิรากรกำลังเป็นอยู่หมอลองตรวจดูคร่าวๆ แล้ว ไม่พบสาเหตุอะไรเลย พอลองซักถามข้อมูลจากคุณคิรากรดู อาการที่ว่านี้ก็เข้าข่ายการแพ้ท้องแทนภรรยาอยู่เหมือนกัน หมอเลยอยากให้คุณลองไปตรวจดูก่อนครับ แต่ถ้าไม่ได้มีภาวะตั้งครรภ์ คงต้องส่งคุณคิรากรไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้ง”


ติ๊ง

เสียงเตือนดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์ของคุณหมอ แล้วเขาก็เลื่อนเมาส์ไปมา “ผลตรวจของคุณคณัสนันท์ถูกส่งมาแล้วครับ”


ฉันกับพี่เค้กกุมมือกันแน่นด้วยความตื่นเต้น


“ยินดีด้วยครับคุณคณัสนันท์ คุณตั้งครรภ์ได้สิบสองสัปดาห์แล้วครับ”


ท้อง ฉันท้อง สิบสองสัปดาห์ สามเดือน...


“วี๊ดดดดดดดด”


“ห๊ะ เค้กท้อง ท้อง พ่อ ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วโว้ยยยยยยย”


ฉันกับพี่เค้กลุกขึ้นกอดกันด้วยความดีใจ ก่อนจะถูกคุณหมอห้ามปราม เมื่อสติเริ่มเข้าที่ก็นั่งฟังคุณหมออธิบายอย่างละเอียด ก่อนจะตัดสินใจฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลนี้เลยเนื่องจากใกล้บ้าน สะดวกต่อการเดินทาง และการบริการของที่นี่ก็ค่อนข้างดีอยู่แล้ว


“นัดตรวจครั้งต่อไปจะเป็นเดือนหน้านะคะ คุณแม่จะต้องมาตามนัดทุกๆ เดือน เดือนละหนึ่งครั้ง และหลังจากอายุครรภ์ได้ประมาณสามสิบสัปดาห์ขึ้นไปจะเพิ่มการตรวจเป็นสองสัปดาห์ต่อหนึ่งครั้งนะคะ ก่อนวันนัดประมาณสองวันจะมีเจ้าหน้าที่โทรไปคอนเฟิร์มอีกครั้งนะคะ มีอะไรสอบถามเพิ่มเติมมั้ยคะ”


“ไม่มีค่ะ ขอบคุณนะคะ”


“ยินดีค่ะ ขอแสดงความยินดีกับคุณพ่อคุณแม่อีกครั้งด้วยนะคะ” คุณพยาบาลคนเดิมโค้งให้ก่อนจะเดินออกไป ฉันกับพี่เค้กจึงเดินกลับไปลานจอดรถ ทุกอย่างปกติ แต่มีบางคนไม่ปกติ...


“ตัวเอง ระวังนะคะ เดินไหวมั้ย”


“ค่าา เค้าเดินได้ ไม่เป็นอะไรเลย สบายมาก”


“ให้เค้าอุ้มมั้ย”


“ตัวเองเค้าไม่เป็นไรจริงๆ”


“ก็เค้าเป็นห่วงตัวเองนี่นา”


เมื่อเห็นคนตัวสูงทำหน้าง้ำหน้างอ ฉันจึงตอบออกไป “เค้ารู้...ถ้าไม่ไหวเค้าจะบอกตัวเองนะ”


“ถ้าเป็นอะไร รีบบอกเลยนะ”


“จ้า”


เมื่อเราคุยกันเสร็จก็เดินมาถึงรถพอดี ทั้งๆ ที่ตอนมาพี่เค้กขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่นี่เกือบสี่สิบนาทีแล้วทำไมฉันยังไม่ถึงบ้านอีก นอกจากจะขับรถช้าลงแล้ว ทุกอย่างก็ช้าลง แม้กระทั่งเพลงที่ฟังบนรถ ปกติพี่เค้กจะเปิดเพลงจังหวะสนุก บีทหนักๆ ฟังแต่นี่เปลี่ยนมาฟังเพลงอะคูสติก เห่อกว่าทุกคนบนโลกนี้ก็พี่เค้กนี่แหละ


เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็เจอกับสิ่งไม่ปกติบางอย่าง


“ท๊าา ด๊าาาา ยินดีต้อนรับ คุณพ่อ คุณแม่มือใหม่จ้า” เพื่อนๆ ของเรามาอยู่กันครบพร้อมหน้า แถมยังมีพ่อแม่พี่เค้ก พ่อฉันน้าออย อีกต่างหาก


“อะไรกันเนี่ย” ฉันถามด้วยความงุนงง ทำไมทุกคนถึงได้มารวมตัวกันที่นี่ ทำไมห้องโถงบ้านฉันถูกจัดเหมือนปาร์ตี้งานวันเกิดแบบนี้ล่ะ


“พอตาเค้กโทรมาบอกพ่อ พ่อก็รีบบึ่งรถมานี่เลย ไหนดูสิหลานพ่อจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ” พ่อพูดพลางลูบหน้าท้องฉันเบาๆ “ท้องยังเล็กอยู่เลยนะ”


“ท้องแรกก็แบบนี้แหละจ้า ต้องบำรุงเยอะๆ หลานเราจะได้อุดมสมบูรณ์” แม่พี่เค้กก็เดินเข้ามาใกล้ฉันบ้าง


“นี่เรากำลังจะเป็นป้าๆ ลุงๆ กันแล้วเหรอเนี่ย รู้สึกแก่” ทูตัดพ้ออย่างไม่จริงจังนัก แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี


จากนั้นพวกเราทุกคนก็ทานอาหารเที่ยงกันตอนเวลาเกือบจะบ่ายสาม  ฉันกินเยอะขึ้นนิดหน่อย เพราะกลัวลูกไม่อิ่ม ฮ่าๆ ส่วนพี่เค้กก็ยังคงกินน้อยเหมือนเดิม เขาเอาแต่บอกว่าเหม็น พอเพื่อนเขารู้ว่าเขามีอาการแพ้ท้องแทนฉัน ก็โดนล้อไปพักใหญ่ แต่พี่เค้กก็คือพี่เค้ก โนสน โนแคร์ อะไรสักอย่าง


ทุกคนกลับบ้านไปกันหมดแล้ว ฉันจึงอาบน้ำเตรียมตัวนอน ส่วนพี่เค้กก็เข้าไปอาบน้ำต่อจากฉันตามปกติ


“อ้วกกกกก แหวะ” ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากในห้องน้ำ จึงรีบเดินไปเคาะประตูเรียก “ตัวเอง เป็นอะไร”


ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมา แต่เสียงอาเจียนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แถมพี่เค้กยังล็อคประตูห้องน้ำอีกต่างหาก ฉันยืนรออยู่หน้าห้องน้ำประมาณห้านาที เสียงปลดล็อคลูกบิดประตูก็ดังขึ้น


“ตัวเอง เป็นยังไงบ้าง” ฉันรีบเข้าไปพยุงพี่เค้กทันที สีหน้าเขามีความอิดโรยราวกับหมดแรง


“มึนๆ แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”


ฉันพาพี่เค้กมานั่งที่ปลายเตียงก่อนจะนั่งอยู่ข้างๆ เขา นี่เขากำลังแพ้ท้องแทนฉันจริงๆ เหรอ ทำไมฉันถึงไม่มีอาการอะไรเลยล่ะ


“ตัวเอง...เหนื่อยหน่อยนะช่วงนี้ ถ้าไม่ไหวก็ให้พี่บูมดูแลแทนไปก่อน” อ้อ ตอนนี้พี่บูมเข้ามาเป็นเชฟที่ร้านของเราแล้ว เนื่องจากประมาณสามเดือนก่อน ลูกค้าร้านเราเพิ่มขึ้นเยอะพี่เค้กทำคนเดียวไม่ไหว เลยให้เพื่อนๆ เข้ามาช่วยทุกวันเสาร์ อาทิตย์ พอดีกับช่วงนั้นโรงแรมที่พี่บูมเป็นเชฟประจำอยู่มีปัญหา กิจการถูกฟ้องล้มละลาย พี่บูมจึงตกงานไปโดยปริยาย พี่เค้กเลยทาบทามให้พี่บูมมาเป็นผู้จัดการร้านควบคำแหน่งเชฟด้วย


“ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไหว เค้าจะบอกตัวเองนะ” ฉันพยักหน้าตอบรับ จากนั้นพี่เค้กก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักฉัน “ขนาดเค้าเป็นผู้ชายยังไม่ค่อยไหวเลย แล้วถ้าตัวเองต้องมานั่งอ้วก เวียนหัว ตลอดเวลา จะทำยังไง ตัวก็เล็กนิดเดียวเอง”


“มันเป็นเรื่องที่คนเป็นแม่ต้องเจอ คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง” ฉันตอบพลางลูบเส้นผมนุ่มของคนตัวสูงไปด้วย


“ให้รางวัลเค้าหน่อยสิ ตรงนี้ๆ” พี่เค้กชี้ไปที่แก้มขาวของตัวเอง “จะได้หายเวียนหัว”


“แบบนี้ก็ได้เหรอ หืม?”


“นะ...น้าาา”


“ก็ได้ค่ะ” ฉันก้มใบหน้าลงไป ใกล้กับใบหน้าพี่เค้กมากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของพี่เค้ก กลิ่นที่ฉันเคยชอบมาก ถึงขนาดต้องหอมเขาทุกคืนก่อนนอน แต่ตอนนี้มันช่าง น่าเวียนหัวเหลือเกิน


เหม็น เหม็นไม่ไหวแล้ว...


“ตัวเองลุกออกไปก่อน!!” ฉันผลักศีรษะพี่เค้กให้ออกจากตักแล้วรีบเดินเร็วไปที่ห้องน้ำ “อุ๊...แหวะ แหวะ”


พี่เค้กตามเข้ามาลูบแผ่นหลังให้ แต่ยิ่งเขาเข้ามาใกล้กลิ่นเหม็นก็รุนแรงขึ้น


ฉันยกมือขึ้นก่อนจะเอ่ยปากไล่เขา “ตัวเองออกไปก่อน เค้าเหม็น”


“เค้าเพิ่งอาบน้ำ ไม่เหม็นสักหน่อย”


“เค้าบอกให้ออกไปก่อ...อ้วกก” แล้วก็ได้ยินเสียงปิดประตู พี่เค้กตะโกนเข้ามาว่า ‘เค้าอยู่หน้าประตูนะ มีอะไรก็เรียกได้เลย’


ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำประมาณสิบห้านาที และเดินออกมาเจอพี่เค้กยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำอย่างที่เขาว่า พอเห็นฉันเดินออกมาเขาก็รีบเข้ามาประคอง


“ไม่” ฉันยกมือขึ้นห้าม “ไม่ต้องมาช่วยเค้า เค้าเดินเองได้”


“ตัวเองเป็นอะไร” 


“เค้าไม่ได้เป็นอะไร”


“แล้วทำไมไม่ให้เค้าเข้าใกล้เลยอะ” พี่เค้กทำท่าจะเดินเข้ามาอีก ฉันจึงยกมือห้ามเขาทันที


“เค้าง่วงแล้ว”


“ไม่จริง ตัวเองเป็นอะไรบอกเค้าสิ หรือว่าตัวเองแพ้ท้องใช่มั้ย เค้าต้องทำยังไงบอกเค้าเลย ถ้ามันทำให้ตัวเองอาการดีขึ้น เค้าจะทำ”


“....” ฉันเงียบไปสักพักก่อนจะมองหน้าสามีตัวเอง เขาดูเป็นห่วงฉันมากจริงๆ แล้วจะให้ฉันใจร้ายกับเขาได้ลงคอเหรอ ทำยังไงดี


“เค้กครับ” นั่นไง ชื่อเล่นมาแล้ว ถ้ายังเงียบอีกคงโดนเรียกชื่อจริงด้วยแน่ๆ เลย “คณัส...”


“โอเค...เค้าบอกแล้ว เค้าคิดว่าเค้ากำลังแพ้ท้องอยู่มั้ง เพราะจู่เค้าก็เหม็นขึ้นมา”


พี่เค้กพยักหน้าตามก่อนจะทำตาปริบๆ “เหม็นอะไรอะ”


“เอ่อ...เหม็นหน้าตัวเองอะ”


“เหม็นหน้าเค้า? ยังไงอะ”


“ไม่รู้ รู้แต่ไม่อยากอยู่ใกล้ อย่าเพิ่งทำหน้านอยด์ดิ เค้าไม่ได้รังเกียจตัวเองนะ แต่แค่ไม่อยากอยู่ใกล้”


“อื้ม เข้าใจแล้ว งั้นเค้าจะอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ นะ”


“ยังไง...?”


“เดี๋ยวเค้านอนโซฟาตรงนั้น ตัวเองนอนบนเตียงโอเคมั้ย ยังไงก็ได้ ขอให้ได้อยู่ห้องเดียวกันอะ ไม่เอาแบบไล่เค้าไปนอนห้องอื่น ได้มั้ย”


“อื้ม ขอบคุณนะที่เข้าใจเค้า แต่ที่จริงนอนเตียงเดียวกันคงไม่เป็นไรมั้ง”


“ไม่ดีกว่า เค้านอนโซฟาแหละดีแล้ว กันไว้ดีกว่าแก้ นอนใกล้กันเผื่อตัวเองเกิดเหม็นเค้าขึ้นมาอีก เค้าไม่อยากให้ตัวเองทรมาน”


ในที่สุดคืนนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ฉันหลับสบายและไม่มีอาการเหม็นกลิ่นอะไรอีก ส่วนคุณสามี ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบาก...





ปล. อาการแพ้ท้องแทนเมีย ไรท์ไม่แน่ใจว่ามีจริงหรือเปล่า แล้วถ้ามีอาการจะเป็นยังไง ข้อมูลที่พิมพ์ไปเป็นเรื่องที่ไรท์แต่งขึ้นมาจากจินตนาการนะคะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะค้าา


ปล. อีกรอบ ไรท์จะปิดตอนเนื้อหาทั้งหมดภายในวันนี้ (30/4/62) เวลาไม่เกิน 23:59 น. // ขอบคุณค่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #411 MaliMilin (@MaliMilin) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:08
    มีจริงค่ะไรต์ อาการแพ้แทน แหนเรานี่เจ็บท้องแทนเลยค่าาา ล้ำไปอีกกกก
    #411
    0
  2. #410 Pptc_66 (@Pptc_66) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:13
    ขอบคุณคร้า
    #410
    0
  3. #408 japan_pp2 (@JAPAN_pp) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 16:36
    อย่าเพิ่งปิดเนื้อหาได้ไหมอ่าาาาา👏🏻
    #408
    1