Blue Lotus shut up นายหม่อมหลวง

ตอนที่ 3 : ถึงเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

  “อ่าวลูก ทำไมวันนี้กลับไวจัง” แม่ถามแล้วก็เตรียมเก็บร้านอีกเช่นเคย  “ก็เบื่อๆเซ็งๆอ่ะแม่วันนี้คนเยอะ” ฉันตอบกลับแบบเลี่ยงถ้าบอกว่าไปทะเลาะกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้ นี่โดนตีหลังลายเหมือนตอนเด็กๆแหง่ม

 พูดถึงตอนเด็กๆ ฉันเล่นและทะเลาะกับเด็กผู้ชายบ่อย พอเจอแม่ตีจนหลังลายนั่นแหละถึงหยุดเล่นแล้วก็ย้ายจากในตัวเมืองของอยุธยามาอยู่แถวชานเมืองแทน(ชานเมืองที่กำลังมีความเจริญพอๆกับในเมือง) ซึ่งก็ไม่ไกลจากตัวเมืองมากนัก

 พออาบน้ำเสร็จฉันก็ยังเห็นแม่ปอกเปลือกแตงกว่าอยู่จึงเข้าไปแย่งทำและถือโอกาสนอนหนุนตัก “แม่ถ้าหนูสอบติดโรงเรียนวังอำมาตย์แม่จะให้หนูเรียนไหม แบบว่าสอบติดทุน” แม่ก็ลูบหัวแล้วบอกว่า “ลูกจะทำอะไรดีๆ เพื่อครอบครัวเราแม่ก็ไม่ขัดหรอกลูก” แม่ยิ้ม “หนูรักแม่ที่สุดเลย งั้นหนูไปอ่านหนังสือแล้วนะแม่ จุ๊บ” หอมแก้ม1ทีแล้วก็วิ่งแจ้นเข้าห้องไป  “เอาเดินก็ได้ จะวิ่งไปให้แข้งขาหัดหรือไงแม่คุ้ณณ” น้าหนิงบ่นแทนแม่ ที่คอยบ่นประจำ “หลานฉันนี่ลิงทโมนวิ่งบนพื้นชัดๆ นี่ถ้าโหนต้นไม้ได้คงจะเป็นลิงเต็มตัว” ไหนๆบ่นแล้วก็บ่นยาวๆไป “เออละเอ็งละทำไมเลิกกับผัวละหนีหัวซุกหัวซุน”  แม่ถามในอารมณ์พี่สาวกับน้องสาว

“ก็...คือตอนแรกมันก็ดูแลฉันดีอยู่หรอก ซื้อของแพงๆกินข้าวแพงๆ” น้าเล่า  ฉันเลยแอบฟังอยู่ในห้องที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้เงียบๆ  (ความเผือกนี้) “ก็ดีนิ” แม่ขึ้นเสียงประชด

   “เออไอ้ดีมันก็ดีค่ะ !!  คือมันไม่ทำงานทำการเลยไม่รู้เอาเงินมาจากไหน จนตำรวจมาบุกบ้านมันขายยาบ้านี่หล่ะ เลยรีบเก็บข้าวของมีค่าไปขายแล้วเอาเงินมานี่แหละ ก็เยอะอยู่เสื้อผ้าฉันไม่เอามาเยอะเท่าไหร่ ดีนะที่ไม่มีลูกด้วยกัน ” น้าพูดง่ายๆตรงๆอีกแล้ว “หึ้ย..อีบ้าพูดเบาๆหน่อยเดี๋ยวใครเขามาได้ยินเข้า” แม่ป้องปากกระซิบ

“แต่ก็นั่นแหละ ฉันก็จะเอามาปรับปรุงร้านพี่นี่แหละแล้วก็จะปรับปรุงหลังคาใหม่ ตังค์ฉันพอแค่นี้เหลืออีกนิดหน่อยให้พอค่าขนมหลาน” ถึงหน้าจะดูเหมือนผู้หญิงตามเสาไฟฟ้าก็เถอะ แต่จิตใจก็ดีกตัญญูไม่แพ้ใครเลย แต่ที่หนีออกจากบ้านเคยฟังแม่เล่าว่า น้าทนความจนไม่ไหวเลยหนีไป

  พอบทสนทนาจบลงฉันก็กลับมาสนใจไอ้ชีทบ้าที่แลกมาด้วยน้ำลาย กับคำรุนแรงของคน “ให้ตายสิมีชื่อสารวัตนักเรียนอยู่ด้วย” คิดไปคิดมาเก็บไว้ก็ดีแล้วนะ เผื่อทำอะไรไม่เข้าตาจะได้ระวังพวกนี้ไว้ “โอ่โห้ มีหม่อมหลวง หม่อมราชวงศ์ก็มีด้วย แต่ละนามสกุลนี่คุ้นๆทั้งนั้นเลยอ่ะ” เออไอ้การอยู่ท่ามกลางฝูงคนรวยมันทำให้ฉันกลัวแปลกๆ “ฉันต้องสู้อย่าไปกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ต้องสู้ๆ เฮ้ๆ “ ว่าแล้วก็โบกมือขึ้นๆลงๆตามจังหวะ “ อ่าวอ่านหนังสือจนเพี้ยนแล้วเหรอห้ะ” น้าตะโกนอย่างนึกขำ 

   วันเวลาก็ผ่านพ้นไป ตลอดเวลาที่อ่านหนังสือนั้นไม่อยากจะบอกเลยว่าลำบาก!! ไอ้นายภีนั่นก็มาทำไมไม่รู้บ่อยมาก ทั้งๆที่การแต่งตัว รถมีคนขับให้ (เพิ่งเห็น)  ฉันก็ต้องหลบๆซ่อนแม้จะไม่มิด จนตานั่นเหลือบมาเห็นเห็นก็ยิ้มเย้ยหยันใส่ แต่ฉันก็ไม่ยอมหรอกแค่ค้อนขวับกลับไปบ้างและหลบมุมให้ดีที่สุด แต่ถึงยังไงตานั่นเก่งระดับท็อป คงอยู่ห้องต้นๆ แน่ๆ (คิดตามประสาเด็ก) ยังไงซะฉันก็คงได้อยู่รองๆลงมาเผลอๆนายนั่นเป็นพี่ฉันด้วยซ้ำละมั้ง....(คิดเข้าข้างไม่ให้ตัวเองเจอเขาให้ได้มากที่สุด) หรือฉันอาจจะสอบไม่ติดก็ได้

  แต่แล้วก็มาถึงวันที่นัดสอบ...

     วันจันทร์ ที่30 เมษายน พ.ศ. 25xx เวลา8:30 นาที  ณ โรงเรียนวังอำมาตย์

โรงเรียนดกครึ้มเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ที่ถูกปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบพร้อมกับสนามหญ้าหน้าโรงเรียนที่ถูกตัดไว้อย่างดีราวกับสนามกอล์ฟ ดอกไม้ใบไม้ก็ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบสวยงาม มีพี่ๆประธานนักเรียนคอยบอกทางไปเพราะโรงเรียนกว้างมากและคอยแนะนำชื่อสถานที่ไว้ให้ทราบ มีถนนเล็กอ้อมจากสนามหญ้าทั้งสองฝั่งมาบรรจบกันที่หน้าประตูเลยประตูวังนี้ไปทางซ้ายขวามีก็จะมีอาคาร4ชั้นอยู่เรียงรายข้างละตึกที่เหมือนว่าจะเป็นประตูวังเก่า ภายในมีการบูรณะให้ทันสมัยกว่าแข็งแรงมากขึ้น ภายในเป็นห้องเรียนตามแนวสี่เหลี่ยมมีลานตรงกลาง แต่คงไว้ซึ่งการอนุรักษ์ เรียกว่า ตึกรับแขก  สำหรับทำอะไรนั้นยังไม่ทราบ แต่เลยเข้าตรงไปอีกก็จะมีลานกว้างๆ3ลานตามทาง มีลานพิกุล ลานดอกปีบ ลานนางรำที่ต่างกว่าเพื่อนคือมีเรือนคล้ายเรือนไทยแต่ใหญ่มากและข้างในมีแต่ลานโล่งๆและมีห้องที่ถูกล็อคกุญแจไว้ (นึกไม่ออกให้นึกเรื่องพิษสวาทที่แม่อุบลไว้ใช้สอนบ่าวฝึกดนตรีและรำ) ผ่านวงเวียนเลี้ยว ซ้าย มีสระว่ายน้ำ สนามบาส2แห่ง แต่มีสนามฟุตบอลขนาดย่อมไว้อีกด้วย  ข้างสนามบอลนั่นแหละถึงจุดที่เราจะได้สอบคือหอประชุมขนาดใหญ่ยักษ์ ส่วนทางขวาฉันลืมดูว่าคืออะไร

ในที่สุดก็ถึงวันนี้ซักทีสินะ ฉันพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมหลังจากอ่านหนังสือมาเดือนเต็มซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะร้านข้าวแกงก็ยุ่งช่วงเที่ยงและเย็น ทำให้เวลาลดน้อยลงไปในเมื่อเราไม่มีเราก็ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นๆ  ฉันคิดทบทวนเล็กน้อยก่อนะจะดูหมายเลยที่นั่ง

   ฉันเดินไปที่โต๊ะตามเลขที่ที่ได้รับ และมองซ้ายมองขวาสำรวจ โห่ว แค่ที่สอบยังหรูอ่ะคิดในใจและลูบเจ้าเก้าอี้เลกเชอร์ใหม่เอี่ยมราวกับว่าจัดเพื่อนักเรียนที่มาสอบ และมองนาฬิกาดิจิตอล และนักเรียนแต่ละคนก็ใส่กระโปรง เนกไทลายสก็อต ปากสีชมพูปากแดงบาง ใส่แว่นกลมตามแฟชั่น ผมย้อมสีน้ำตาลบ้างประปราย มีแต่ฉันเนี่ยแหละที่ใส่ชุดคอบัวแขนจีบกับกระโปรงสีน้ำเงินมาแป้งก็ไม่ได้ทาปาก็แตกแห้ง ทำให้รู้สึกแปลกแยกชอบกล

ฉันก็ทำได้เพียงนั่งก้มหน้ามองข้อสอบที่ถูกแจกพร้อมกระดาษคำตอบ เกร็งจนเหงื่อไหลไคลย้อยลงง่ามดาก และฝ่ามือ

  “เอาละนักเรียน” ครูวัยกลางคนพูดขึ้นเป็นสัญญาณที่บอกให้นักเรียนเงียบลง “ เริ่มแกะซองข้อสอบได้ เหลือเวลาอีก2ชั่วโมง50นาทีต่อจากนี้” แต่ละวิชาหลักก็ไม่กี่ข้อหรอก จนฉันทำมาเรื่อยๆเดาๆสุ่มเกาหัวแล้วเกาหัวอีก(ล้อเล่นน่ะเพราะมันต้องวิเคราะห์เยอะ) ก็มาพบกับวิชาอะไรก็ไม่รู้ เป็นข้อสอบอัตนัย คำถามพิเศษเพิ่มคะแนน เอาก็เอาว่ะ

ผู้ดีคือใคร ผู้ดีเราจะรู้ได้อย่างไรดูจากอะไร? ’  wat da … (เติมกันเอาเอง) เอาล่ะสิคำถามแม่มก็เหมาะกับโรงเรียนเหลือเกิน คิดสิคิดโอ้ยยย 

 “ เอาละนักเรียนเหลือเวลาอีก10นาที” นั่นไง เร่งตูอีกกกกก  ผู้ดงผู้ดีคืออะไรล่ะเนี่ย  ฉันหลับตานิ่งๆเพื่อนึกถึงความรู้ที่ได้เรียนมา (ในเวลาอันสั้น?!)  จึงได้ความว่านึกถึงกลอนที่เรียนตอนม.3 จากนั้นก็หมดเวลาแล้ว แต่คงเพราะตื่นเต้นจึงตอบไปเสียเกือบครึ่งหน้ากระดาษและเลยออกมานิดหน่อย...

จบช่วงของ กร

 

เริ่มช่วงของ ภี

  เนื่องในฐานะประธานนักเรียนผมก็ต้องมาตรวจตราความเรียบร้อยที่สภานักเรียนได้ทำไว้ “ลุงชัยครับ การสอบเรียบร้อยดีไหมครับ”  ผมถามผ.อ. โรงเรียนนี้ที่ถูกเรียกตัวมาจากกรุงเทพฯ  ซึ่งสนิทกับครอบครัวผมมาก

“เออดีๆ ขอบใจเธอมากนะ” ผมก็ยิ้มรับคำตอบ แม้จะเป็นคำง่ายๆแต่แค่ลุงผมหน้าชื่นตาบานขนาดนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีๆที่เกิดในวันนี้  จากนั้นลุงก็ขอลาไปดูเด็กๆหน้าใหม่

ผมสำรวจบริเวณรอบๆ ทำให้ผมต้องชะงักกับการแต่งตัวของเด็กผู้หญิงที่มาใหญ่กระโปรงสั้นเลยเข่า เข็มขัดรัดสูงจากเอวจนทำให้เห็นหน้าอกชัดขึ้น ผมถูกรวบไว้แบบง่ายและปล่อยปอยผม ลงมาเยอะเกินไป หน้าถูกแต่งโบ๊ะแป้งอย่างดี คิ้วเข้มปากชมพู ทำให้ผู้ชายในสภาของผมนั้นมองจนหงายหลังไปตามๆกัน ซึ่งทำให้ผมหงุดหงิดมาก กับอะไรที่มันผิดกฎโรงเรียน แต่ก็ทนไว้รอวันที่พวกเธอได้อยู่ในโรงเรียนนี้ก่อนเถอะ หม่อมหลวงภีนี่แหละที่จะจัดการพวกไร้ระเบียบให้เกลี้ยง!!!

0 ความคิดเห็น