SF/OS Chanyeol x Jongin #chankai

ตอนที่ 3 : [OS] เคยรัก - Chanyeol x Jongin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

เคยรัก

Chanyeol x Jongin



 

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ”

 

 

วันนี้ไม่กลับห้องนะครับ ไม่ต้องรอ

 

คิมจงอินหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาดูข้อความล่าสุดจากคนที่ตัวเองเรียกว่าแฟนส่งมา มือเรียวกดอ่านข้อความนั้นในแอพพลิเคชั่นไลน์ ก่อนที่จะกดส่งเจ้าสติ๊กเกอร์หมีสีน้ำตาลโง่ๆไป ไม่มีการถามไถ่อะไรเพิ่มเติมทั้งนั้น ไม่มีการถามว่าอีกคนจะไปไหน หรือไปทำอะไร แม้กระทั่งไปกับใคร จงอินไม่ถาม ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้หรอกนะ และไม่ใช่ไม่เคยถามด้วย เพราะเคยถามออกไปต่างหาก แต่อีกคนก็บอกว่า

 

“ไปกับเพื่อนน่ะ จงอินไม่รู้จักหรอก”

 

หลายครั้งที่ถาม ก็จะเป็นประโยคนี้ทุกครั้ง จงอินก็เลยคิดว่าไม่รู้จะถามไปทำไม ในเมื่อคำตอบที่ได้กลับมาก็เป็นประโยคเดิมๆ หลายครั้งเพื่อนๆในกลุ่มก็ถาม ไม่คิดว่าแฟนนอกใจหรืออย่างไร จงอินก็ได้แต่ยิ้ม แล้วพูดคำตอบแบบเดิม

 

“ไม่หรอก ชานยอลน่ะรักเราจะตาย”

 

ไม่ได้หลอกตัวเอง มันคือเรื่องจริง ชานยอลรักเขาจริงๆนี่น่า ชานยอลเหมือนเดิมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นความรักที่มีให้ ไหนจะจำวันครบรอบที่คบกันได้อีก ชานยอลวันแรกเคยเป็นอย่างไร วันนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น ยกเว้น ช่วงนี้จะติดเพื่อนไปหน่อยก็เถอะ

 

พูดถึงช่วงแรกๆ ก็คิดถึงเหมือนกันเนอะ วันนั้นที่ชานยอลจีบเขามายังชัดเจนในความทรงจำเสมอมา และยังชัดเจนขึ้นทุกวัน

 

 

3 ปีที่แล้ว

 

“จงอินชอบกินอะไร ทำไมเราจะไม่รู้” คนร่างสูงดีกรีนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่1 ที่ครองตำแหน่งเดือนมหาลัยอย่างปาร์ค ชานยอลกำลังพูดสิ่งที่ตัวเองรู้ดีเกี่ยวกับคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก

“หืม แล้วเราชอบกินอะไรล่ะ” จงอินเอ่ยถามอีกคนที่นั่งยิ้มอยู่ข้างหน้า

“จงอินอ่ะนะ ชอบกินไก่ทอดไง ใช่มั้ยล่ะ”

“เก่งนี่ชานยอล”

“แน่นอน ก็เราจีบจงอินอยู่นี่เราก็ต้องรู้สิ”

“...” จงอินไม่พูดอะไร แค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น ยิ้มหวานที่มากจากใจและความรู้สึกทั้งหมดของเขา

“ยิ้มอะไรน่ะจงอิน”

“เปล่า นี่ชานยอล เราก็รู้ว่าชานยอลชอบกินอะไร”

“ไหนเราชอบกินอะไร”

“ชานยอลน่ะชอบกินปิ้งย่างใช่มั้ยล่ะ” ตอบด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบลงเหมือนอีกคนตอบกลับมา

“ไม่ใช่”

“เอ่อ เราขอ...”

“ที่เราบอกว่าไม่ใช่ เพราะอะไรที่จงอินชอบกินเราก็ชอบกินหมดแหละน่า ไม่ต้องทำหน้าเครียดเลย”

“นิสัยไม่ดี แกล้งเรา”

“โอ๋ๆ เราไปเรียนก่อนนะ แล้วเย็นนี้เจอกันครับ” พูดก่อนจะยีผมอีกคนแล้วเดินออกไป

“ตั้งใจเรียนนะชานยอล” จงอินตะโกนบอกอีกคนที่เดินห่างออกไป ชานยอลหันมาพยักหน้าให้เขาก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง

 

 

 

“เห้ย จงอิน”

“...”

“จงอิน”

“...”

“จงอินโว้ย”

“ห๊ะ คยอง ว่าไงนะ”

“เหม่ออะไร” คยองซูเอ่ยถามคนที่นั่งเหม่ออยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ

“เปล่านี่”

“เหรอ ช่างเหอะ ทำไรอยู่อ่ะทำไมยังไม่กลับ รอชานยอลเหรอ”

“เปล่า เราแค่ยังไม่อยากกลับห้องอ่ะ”

“ชานยอลไม่อยู่อีกล่ะสิ”

“อืม”

“นี่จงอิน เราขอถามอะไรหน่อยสิ” คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม

“อะไรเหรอ” จงอินถาม

“ไม่คิดบ้างเหรอว่าชานยอลมันเปลี่ยนไป”

“...” จงอินเลือกที่จะเงียบ

“ไม่ต้องตอบเราก็ได้ ตอบตัวเองดีกว่าว่าคิดรึเปล่า”

“...”

“เราไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

“อืม แล้วเจอกันนะ” จงอินยิ้มให้เพื่อนสนิท คยองซูเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่ง เพราะคยองซูอยู่ กับเขามาตั้งแต่เข้าปีหนึ่งใหม่ๆ และเป็นคนแรกที่รู้ว่าชานยอลจีบเขา เป็นคนแรกที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา งั้นไม่แปลกเลยที่คยองซูจะถามคำถามนั้นออกมา

 

 

ไม่คิดบ้างเหรอว่าชานยอลมันเปลี่ยนไป

 

คิดสิคยองซู เราคิด คิดอยู่ทุกวัน จงอินรับรู้มาตลอดว่าชานยอลเปลี่ยนไป แต่เขาไม่มั่นใจหรอกนะว่าชานยอลเปลี่ยนไปจริงๆ หรือเขากันแน่ที่รู้สึกไปเอง ถ้าชานยอลยังยืนยันคำเดิมที่เคยพูดมาตลอดสามปี เขาก็จะเชื่อว่าชานยอลเหมือนเดิม

 

แค่เชื่อใจเรานะจงอิน เชื่อใจเรา

 

เพราะประโยคนี้แหละ ที่ทำให้จงอินเลือกที่จะเชื่อใจและไม่สงสัยในความสัมพันธ์ของเราที่กำลังจะแปรเปลี่ยน ประโยคนี้มันใช้มาได้ตลอดจนกระทั่ง

 

 

 

กริ๊งงง กริ๊งงง กริ๊งงง

 

เสียงเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวีแผดเสียงดังขึ้น ทำให้จงอินที่กำลังทำอาหารอยู่ที่ครัววิ่งออกมารับ

“ฮัลโหล ว่าไงคยอง”

“จงอินนี่เราเซฮุนนะ” เสียงปลายสายตอบกลับมา

“อ้าว เซฮุนทำไมใช้เบอร์คยองโทรมา” เซฮุนคือเพื่อนอีกคนที่เขาก็สนิทมากพอๆกับคยองซู

“เราอยู่กับคยองอ่ะ”

“อ่อ แล้วโทรมาว่าไง” จงอินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ตอนนี้จงอินอยู่ไหน อยู่กับชานยอลรึเปล่า”

“ไม่นะ เราอยู่ห้อง ชานยอลบอกเมื่อเช้าว่าวันนี้จะไปธุระกับเพื่อน”

“เพื่อนคนไหน”

“เราไม่ได้ถามหรอก ทำไมเหรอ”

“ปะ เปล่า”

“เซฮุน”

“เดี๋ยวเราส่งไปในไลน์ละกัน”

“อะ อืม” ใจไม่ดีเลยนี่คือสิ่งที่จงอินรู้สึกอยู่ตอนนี้ กลัวสิ่งที่เซฮุนจะส่งมาเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็น และไม่อยากรับรู้มากที่สุด

 

 

 

line line line

 

เสียงแจ้งเตือนของแอพพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้น ปรากฏข้อความขึ้นมาสามอันในชื่อของเซฮุน ว่าส่งรูปจำนวนสามรูปมาในแชทของเขา มือเรียวกดเข้าไปที่ข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวและเร็ว

รูปที่เขาเห็น ทำให้มืออ่อนแรง เหมือนจะประคองเจ้าเครื่องมือสื่อสารนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว แต่มือที่อ่อนแรงก็ยังไม่เท่าหัวใจที่เจ็บจนแทบจะขาดใจ สมองสั่งการให้ปิดรูปเหล่านั้นลง รูปที่มีคนร่างสูงคนหนึ่งที่เขาคุ้นตาและคุ้นเคยเป็นอย่างดี กำลังมีความสุขกับคนตัวเล็กอีกคน ที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร คนสองคนหอมแก้มกัน เจ็บเหมือนมีใครบีบที่หัวใจ นี่คือสิ่งที่จงอินรับรู้

 

จงอิน มันอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนนะ

 

 นี่คือข้อความที่เซฮุนส่งมาเพื่อจะปลอบใจเขาสินะว่าคนที่เขาเห็นมันไม่ใช่ปาร์ค ชานยอล

จงอินเลือกที่จะอ่านไม่ตอบข้อความของเพื่อนสนิท ถ้าเมื่อเช้าเขาไม่เห็นว่าชานยอลแต่งตัวอย่างไร เขาอาจจะคิดว่าผู้ชายตัวสูงในรูปคือคนหน้าเหมือน แต่เพราะเมื่อเช้าเขาเห็นไง เขาจึงคิดแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

 

 

เหนื่อยแล้วที่จะต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องคุยกันเสียที

 

 

เย็นนี้เจอกันที่ร้านหน้ามอนะชานยอล

 

จงอินพิมพ์ประโยคนี้ลงไปในห้องแชทของคนที่เอ่ยปากเรียกว่าแฟน ที่ในอนาคตอาจจะกำลังจะกลายเป็นแฟนเก่าก็ได้

 

 

สิบเจ็ดนาฬิกา สามสิบนาที

 

จงอินนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆหน้ามอที่ตกแต่งร้านไปในโทนอบอุ่น กลิ่นกาแฟ และขนมหวานอบอวลไปทั่วร้าน เหมาะมากที่จะมาเดทกับคนที่รัก และแน่นอนว่าชานยอลขอจงอินเป็นแฟนที่ร้านนี้ ตอนนั่นมันมีความสุขมาก ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีผู้คน กับกลิ่นกาแฟและขนมหวานที่หอมไปทั่วอาณาบริเวณ แต่แปลกที่วันนี้บรรยากาศในร้านก็ยังคงเป็นเหมือนกับวันนั้น แต่ที่เปลี่ยนไปน่าจะเป็นความรู้สึกของเขาเอง

 

“จงอินมารอนานมั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนร่างโปร่งที่นั่งรออยู่ริมหน้าต่าง

“อ้าวชานยอลมาแล้วเหรอ ไม่นานหรอก” จงอินหันมาตามเสียงของอีกคนก่อนจะเอ่ยตอบพร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสดใส แต่ข้างในกลับยับเยิน

“นี่จงอิน พรุ่งนี้จะครบรอบ3ปีแล้วนะ อยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ย” ชานยอลเอ่ยถามคนตรงหน้า ทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์เครื่องหรูในมือ

“ไม่หรอก”

 

 

ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น

ไม่อยากทำเหมือนไม่มีอะไร ไม่รู้อะไรอีกแล้ว

 

 

หลังจากสิ้นสุดประโยคของจนอิน ระหว่างคนสองคนก็เกิดแต่ความเงียบเข้าปกคลุม จงอินมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ไม่ได้สนใจอะไรเขาเลย

“ชานยอล”

“หืม ว่าไงเหรอ” ขานรับทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอสี่เหลี่ยม

 

“แบคฮยอนคือใครเหรอ”

 

สิ้นเสียงของประโยคคำถาม จงอินมองไปที่อีกคนที่มีอาการชะงักไป ก่อนที่คนร่างสูงจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

“เพื่อนน่ะ”

“เหรอ”

“ทำไมถึงถามถึงแบคฮยอนล่ะจงอิน”

“คนนี้ใช่มั้ย ที่ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ”

“...”

“สนิทมากเลยเหรอชานยอล”

“...”

“หึ สนิทกันจนไม่มีเวลาให้เราเลยสินะ”  จงอินแค่นยิ้มให้กับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา

“...”

“...”

“แค่เชื่อใจเรานะจงอิน เชื่อจะ...”  ประโยคเดิมๆ จากคนเดิม ที่วันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“เลิกพูดประโยคนี่ซะทีเถอะชานยอล จะหวังให้เราเชื่อใจอะไรอีก” จงอินพูดขัดขึ้นมาก่อนจะยื่นเครื่องมือสื่อสารของตัวเองที่เปิดรูปคนสองคน ให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดู

 

“จงอิน... เราขอโทษ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ”

“ไม่ต้องตอบก็ได้นะ”

“จงอิน..”

“แค่บอกเลิกกัน มันยากเหรอ”

“เรารักจงอินนะ”

“รักเหรอชานยอล” จงอินเอ่ยถามอีกคน ทั้งที่ตอนนี้ตัวเขาเองต้องหันหน้าไปทางหน้าต่างของร้าน เพื่อไม่ให้อีกคนเห็นว่าในดวงตาเขามีน้ำสีใสคลออยู่

“...”

“ตอนนั้นชานยอลอาจจะเคยรักเรา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ”

“จงอิน...”

“ชานยอลไม่รักเราแล้วแหละ มันอาจจะเป็นเพราะความผูกพันธ์มากว่าที่ทำให้ชานยอลยังอยู่ตรงนี้” จงอินหันมายิ้มให้ร่างสูงตรงหน้า ยิ้มกว้างเท่าที่จะกว้างได้ ยิ้มออกมาเหมือนจะไม่เจ็บปวดอะไร แต่หัวใจกำลังร้าวราน และแหลกสลาย

“...”

“เลิกกันเถอะนะ เราขอให้ชานยอลโชคดีกับรักใหม่”

“จงอิน”

“ชานยอลกับแบคฮยอนเหมาะกันมากเลยนะ รักกันให้มากๆล่ะ”

“...”

 

“ไปแล้วนะ”   บอกลาคนตรงหน้าก่อนจะวางเงินจำนวนหนึ่งไว้เป็นค่าโกโก้เย็น แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นไว้ไหลลงมา เพราะไม่อยากร้องไห้ให้อีกคนเห็น ไม่อยากให้เขารู้สึกสงสาร ไม่อยากให้น้ำตาทำให้เขารู้สึกผิด เลยเลือกที่จะเก็บมันไหว ทั้งที่มันจะไหลตั้งแต่เห็นเขาเดินเข้ามาแล้วแหละ





Fin(เหรอ)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #25 finbeer (@noture1234567890) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 19:48
    โห่เศร้าอีกแล้ว5555 แต่ดีแล้วนะที่บอกเลิก ทนอยู่ไปแบบนั้นก็เจ็บเปล่าๆ แล้วมาบอกให้เชื่อใจกันอีกทั้งๆที่ทำแบบนั้น นิสัยไม่ดีเลย อยากเตะตูดพี่ชานยอลมากมาทำน้องร้องไห้ ฮือ
    /เรื่องต่อไปจะเศร้าอีกมั้ยคะ55555555 มันอึนๆมึนๆในหัวใจเหลือเกินจุดนี้
    #25
    0
  2. วันที่ 7 เมษายน 2561 / 20:47
    อห.... มีแต่มาม่า แงงงงง ไม่มีไรกิน
    //เดี๋ยว ผิดๆ ตอนต่อไปจะเป็นยังไงหว่า
    แต่ชานอะ โห โคตรใจร้ายเลย
    ดีละ จงอิน อย่าทนต่อเลย TT
    #22
    0
  3. #20 BabyKai (@eyeonpreya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 15:45
    จงอิน หนูทำถูกแล้วลูก กลับบ้านเรานะ แม่จะกอดหนูเอง ความจริงหนูไม่ต้องจ่ายเงินค่าโกโก้หรอก ให้คนใจร้ายคนนั้นจ่ายให้หนูยังจะดีซะกว่า คนนิสัยเสีย บอกให้เชื่อใจๆ เหอะ เป็นไงหละพอเขาเอาความจริงมาตอกหน้าทำมาเป็นพูดขอโทษ .สาดโกโก้
    #20
    0
  4. #19 MissLucy (@peerapatt3358) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:01
    อิชานยอล นิสัยไม่ดี ทำน้องร้องไห้ทำไม
    #19
    0
  5. #18 kimbimaze (@ba-bim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:32
    จงอินลูกกกกก มากอดมา จะปกป้องหนูจากคนใจร้าย
    #18
    0
  6. #17 kimbimaze (@ba-bim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:32
    จงอินลูกกกกก มากอดมา จะปกป้องหนูจากคนใจร้าย
    #17
    0
  7. #16 kaill88 (@kaill88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:51
    เส้าาาาา
    #16
    0
  8. #15 worrawansupmun (@worrawansupmun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:41
    สงสารจงอิน ทำไมชานใจร้ายจังอ่ะ
    #15
    0