ต่อไปเรา(คง)ต้องมุ่งมั่นมากกว่านี้...เพื่อความฝันของเรา!

ช่วงนี้เห็นไดอารี่ & เห็นพี่ ๆ ที่รู้จักเขาระบายความดีใจของตัวเองว่า...

ติดคณะนั้น มหาลัยนี้เยอะแยะไปหมด...

ดีใจด้วยนะคะ ^^

พอเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่า...ตัวเองล่ะ...?

ช่วงนี้ก็นอนคุยกับแม่เกือบทุกคืนเลยว่าเราอยากจะเรียนอะไรกันแน่

เหลือเวลาใช้ชีวิตในรั้วมัธยมอีกสองปีก็ต้องเข้ามหาลัยแล้ว

แต่ว่า...มหาลัยไหนหรอ ??

ถ้าเข้าไม่ได้ก็แย่เลยสิ...แต่แม่ก็บอกว่า ถ้าไม่ได้ก็เรียนราชภัฏแถวบ้านนี่แหละ

เราก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ  แต่เรารู้สึกว่าไม่อยากเรียนราชภัฏอะ - -

เราไม่ได้ไม่ชอบอะไรที่นั่นนะ  แค่เราคิดว่า...ความฝันเรามันอยู่ไกลกว่านั้น

สิ่งที่เราฝันมันไม่มีในราชภัฏ...

แล้วก็ไม่ใช่ด้วยเพราะหน้าตาครอบครัวหรืออะไรด้วยที่ทำให้เราอยากไปไกลกว่านี้

จริงอยู่ว่า...ลูกของเพื่อน ๆ พ่อ แม่ ญาติเขาได้เรียนที่นั่นที่นี่

ที่เขาว่ากันว่ามันดี มันมีชื่อเสียง...  มันเป็นหน้าตาของครอบครัว

แล้วเขาก็มาโม้ ๆ ให้ฟัง...

อยากให้มันมีสักวัน  ที่พ่อแม่ของเราจะได้โม้ให้คนอื่นฟังบ้าง 55

เราก็ไม่ใช่คนเรียนดีเด่นอะไร  แค่คนเรียนเกือบตก...

แต่เราก็อยากทำให้ใคร ๆ เห็นว่า เ ร า ก็ ทำ ไ ด้ น ะ

อีกอย่าง...อยากให้พ่อ แม่ภูมิใจ  และก็ให้ตัวเองได้ภูมิใจด้วย

เอาให้มันได้รู้ว่า...กู ไ ม่ เ สี ย ช า ติ เ กิ ด !

เอาล่ะ...ต่อไปก็คงต้องตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้  มีหนังสือก็เอามาอ่าน

เล่นคอม เล่นเน็ตให้น้อยลง  ต้องจัดสรรเวลาให้ดีขึ้น...

มันคงจะมีสักวันที่เราได้ใส่ชุดนักศึกษา แล้วบอกได้อย่างเต็มปากว่า...

เราได้คณะนี้...อยู่มหาลัยนั้น...

แล้วก็คงจะมีสักวันที่เราได้ใส่ชุดครุย ต่อแถวรับปริญา

พ่อ แม่ น้อง ญาติก็แห่กันไปถ่ายรูป ไปแสดงความยินดี

แล้วบอกกันว่า นี่ลูกฉัน นี่หลานเรา นี่พี่สาวผม...

... สู้ ๆ นะ ...

แด่,,,ตัวฉันเอง...

แด่,,,ทุก ๆ คน...

แด่,,,ทุก ๆ ความฝัน

สู้ไปด้วยกันนะ ^^