นิยาย

                โอ๊ย!!!

                เสียงร้องหลงจากชายหนุ่มที่เพิ่งโดนซัดหมัดเข้าใส่  เจ้าของฝีมือไม่ใช่ใคร  เธอเป็นหญิงสาวร่างเล็ก  สูง แค่ 165  หน้าตาหวานคม  หมัดของเธอยังคงกำแน่นจนสั่น  ใบหน้าหวานคมแสดงถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจน  ดวงตาคมจ้องเขม็งไปยังร่างชายหนุ่มเคราะห์ร้ายที่เซถลาไปชนกับรถที่ของเขาจอดอยู่

                “ทิชา!!”เจ้าของเสียงร้องปรามพลางฉุดแขนของเจ้าหล่อนหวังจะดึงให้ถอยห่างออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์บ้าง  แต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อหล่อนสะบัดแขนออกอย่างแรง

                “ปล่อยเว้ย  ไม่ต้องมายุ่งน่ะ  ไอ้คนอย่างนี้มันต้องโดนซะบ้าง!!”เสียงตวาดดังลั่นออกมาอย่างคนยั้งอารมณ์ไม่อยู่  แล้วจะให้ยั้งอารมณ์ได้อย่างไรเล่าในเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าก่อนหมัดเล็ก ๆ แต่หนักแน่นของเธอจะลอยไปมันคือภาพคนที่บอกว่ารักเธอกำลังจูบกับผู้หญิงอีกคนต่อหน้าต่อตา  สีหน้า แววตาและถ้อยคำเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงคนนั้น  มันไม่ต่างกับเธอเลยสักนิด  เฮอะ...นี่น่ะหรือผู้ชาย  มันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ  พอกันสักที...

                “ทิชา...ผมขอโทษ  มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ  ได้ประ...”

                แล้วอีกหมัดก็ลอยไปปะทะใบหน้านั้นอีกครั้ง  อย่างไม่ต้องการให้ผู้พูดได้พูดจบ  พร้อม ๆ กับเสียงด่าลอยเข้ามา

                “เงียบไปเลยไอ้บัดซบ  มึงมันก็แค่นี้แหละ  คิดว่าหล่อ ว่าดีเลิศนักรึไงฮะไอ้วิภพ”

                “ทิชา!!...”ชายที่ชื่อวิภพตวาดขึ้นเหมือนจะสะกดอารมณ์เดือดไม่ไหวแล้ว  แต่หญิงสาวก็ไม่กลัว  เธอสวนกลับไปทันที

                “ทำไม  เรียกชื่อฉันมีอะไร ??  เอางี้นะ...ฉันไม่อยากจะฟังแกพล่ามแล้วฉันก็ไม่อยากจะเปลืองน้ำลายอีกต่อไป  ฉะนั้น..เราจบกันแค่เท่านี้เถอะ!”  หญิงสาวยื่นคำขาดออกไป  ทิชาวิ่งไปยังรถมอเตอร์ไซด์สีดำขลับของตัวเองที่จอดอยู่  แล้วขับรถออกไปด้วยความเร็วทันที  เรื่องราวมันปุบปับรับไม่ทันซะอย่างนั้น  คนที่เหลือก็เลยได้แต่ยืนอึ้งกิมกี่อยู่ข้างหลัง  นึกจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว

                วิภพได้แต่ลูบแผลใหม่ของตัวเองอย่างหัวเสีย  ก็แต่ไหนแต่ไรมา  เข้าไม่เคยถูกใครลูบคมอย่างนี้มาก่อน  แม่สาวนั่นเป็นคนแรกที่ทำกับเขาอย่างนี้  สาบานได้เลยว่าชีวิตของเธอต่อจากนี้จะไม่มีวันอยู่ดีมีสุขแน่...
                ส่วนทิชาเองนั้น  ด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวของเธอจึงขับรถด้วยความเร็วออกมา  ไม่มีจุดหมาย ไม่มีปลายทาง  ขอแค่ไปให้พ้น ๆ หน้าไอ้หน้าบัดซบนั่นเป็นพอ  เคยแต่ได้ยินคนอื่นเสียใจเพราะเรื่องแบบนี้  ไม่คิดเลยว่าจะเจอกับตัวเองเข้าได้  แต่ถ้าจะถามว่าเสียใจมั้ย...ไม่หรอก  เสียใจทำไม  ก็เพราะเธอมันเป็นคนจำพวกใจแลกใจอยู่แล้วนี่  ใครดูไม่รู้ก็โง่แล้ว  ผู้ชายแบบนี้ที่ไหนจะไปรักจริง  อีกอย่าง...อันที่จริงเธอเองก็ดูออกแต่แรกอยู่แล้วแหละ  ผู้ชายเพลย์บอยอย่างนั้นจะไปคบใครจริงจังซะได้  ไหนจะไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครซะอีก  เฮอะ  นี่น่ะหรือผู้ชาย  มันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ