เรื่องซึ้ง

ชายแก่วัยเลย 60 คนหนึ่งคุยกับลูกชายที่เพิ่งกลับมาเยี่ยม
หลังจากแต่งงานและย้าย ครอบครัวออกไปไม่กี่ปี

ชายแก่...”แจ๊ค (ชื่อลูกชาย) นั่นอะไรลูกเห็นลางๆ “
แจ๊ค...”อ๋อ วัวแหนะพ่อ”

ผ่านไป 2-3 นาที
ชายแก่...”แจ๊ค นั่นอะไรลูก
แจ๊ค... “วัว ตัวเดิมนั่นแหละพ่อ ยังไม่ไปไหนเลย”

ผ่านไปอีก 2-3 นาที
ชายแก่...”แจ๊ค นั่นอะไรอีกละลูก”
แจ๊ค...(เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด) “วัวพ่อวัว วัวตัวเดิมที่เพิ่งถามนั่นแหละ “

เวลาผ่านไปอีก 2-3 นาที
ชายแก่...”แจ๊ค นั่นอะไรลูก”
แจ๊ค...”เอ๊ะพ่อนี่ยังไงนะ ถามซ้ำๆซากๆ ผมจะบอกครั้งสุดท้ายแล้วนะว่าวัว”

ผ่านไปอีก 2-3 นาที
ชายแก่...”แจ๊ค นั่นอะไรลูก”
แจ๊ค...”โอ๊ย ! พ่อเลอะเลือนแล้ว คุยไม่รู้เรื่อง ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว”

แล้วแจ๊คก็ผละจากพ่อไปอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด เวลาผ่านไป จวบจนตอนเย็น
ได้เวลาอาหารค่ำ เมื่อไม่เห็นผู้เป็นพ่อลงมา แจ๊คจึงเดิน ไปตามที่ห้อง
ณ ที่นั้น เขาได้พบชายแก่คนนั้น นั่งเหม่อลอย ข้างๆมีไดอะรี่เก่าๆเล่มหนึ่ง
ที่เพิ่งเขียนบันทึกในวันนี้เสร็จ แจ๊คถือวิสาสะเข้าไปอ่าน ความว่า...

“ครั้งหนึ่งเมื่อ 30 ปีมาแล้ว ผมมีลูกชายคนหนึ่งที่เรารักมาก ผมตั้งชื่อว่า ...แจ๊ค
ในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง ขณะนั้นแจ๊คกำลังพูดได้เก่งทีเดียว
ผมพาเขาไปนั่งที่สวนหลังบ้าน พอดีมีวัวผ่านมา...แจ๊คถามผมว่า “พ่อ นั่นอะไร”...
”วัวไงลูก” ผมตอบ

เวลาผ่านไปอีกไม่ถึง 1 นาที แจ๊คก็ถามคำถามเดิมเราอีก ผมก็ตอบเช่นเดิมอีก
เป็นอย่างนี้อยู่ถึง 25 ครั้ง... ผมไม่รู้สึกเบื่อเลยที่จะตอบคำถามเดิมๆ
ผมกลับรู้สึกดีใจอย่างที่สุดที่ลูกสนใจผมอย่างไม่เบื่อหน่าย....

แต่ในวันนี้ ณ ที่แห่งเดิม คนทั้งสองที่เคยถามคำถามเดียวกัน
หากแต่ว่าผมเป็นฝ่ายถาม แจ๊คเป็นคนตอบ...เพียง ๕ ครั้งเท่านั้น ลูกก็ตวาดผม
หาว่าผมเลอะเลือน รังเกียจแม้แต่จะคุยกับผมต่อไป....

เรื่องซึ้ง

ความคิดเห็น