:: ลาก่อน...ความทรงจำสีจาง ::

        เราคงเป็นอีกคนที่คิดถึงพวกแกเสมอ  ห้องเรียนที่เคยใช้เรียนมาหนึ่งปี  เวลาที่ผ่านมาทำให้เราได้สนิทกับเพื่อนร่วมห้องอีกหลายคนมากกว่าตอน ม.1   การที่เราได้เล่น M กับเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ มันก็ทำให้เราได้สนิทกับเพื่อน ๆ คนอื่นมากขึ้น  ถึงไม่มากมายแต่เราก็มีความสุขมาก

                                                                                                                                ขอบคุณทุกวินาทีที่ผ่านมา...

                ในความคิดของเรา  เราเป็นคนคนหนึ่งที่อยากสนิทกับเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ มากขึ้น  บางครั้งที่ทำงานกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เราไม่สนิทด้วย  เราก็เหมือนประหม่า เพราะ เพื่อนคนอื่น ๆ เขาก็เก่ง ๆ กันทั้งนั้น  อาจเป็นตัวถ่วงกลุ่มให้ก็ได้  เราชอบทำงานสะเพร่า  ไม่ดีเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ  แต่เราก็ทำที่สุดของเราแล้ว  มีหลายครั้งที่โทษตัวเอง...

                เวลาที่ผ่านมาทำให้เราได้รู้จักตัวตนของเพื่อนในกลุ่มมากขึ้น  มีหลายครั้งที่พวกเราทะเลาะกัน  แต่ทุก ๆ ครั้งเราก็คืนดีกันได้  ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเราก็จะเอาช่วงเวลาที่เราคืนดีกันแล้วมาคุยข้อบกพร่องของแต่ละคน  แล้วทุกคนก็ปรับปรุงตัวจึงทำให้เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อยทะเลาะกันแล้ว^^  ขอบคุณพวกแกมากนะที่อยู่ข้างเรามาเสมอ  คิดถึงพวกแกจริง ๆ...

                คิดถึงแกว่ะโต๊ะของเรา  หวังว่าแกคงจะเราได้อีกนานเลยนะ  เหอะ ๆ  จำหน้าคนที่นั่ง  นอน  บนแกไม่ได้ก็จะลายมือที่เขียนชื่อเพลงเต็มโต๊ะให้ได้ก็แล้วกัน  แกด้วย  เก้าอี้ของช้าน...

        เหลือเวลาอีกแค่ปีเดียว  ปีเดียวจิง ๆ ที่พวกเราได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน  ที่จะได้เห็นหน้ากันทุกจันทร์ – ศุกร์  ต่อจากนั้นก็คงแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง  เราอยากให้ไม่มีวันที่พวกเราต้องจากกัน  แม้ว่าเราจะไม่สนิทกับเพื่อน ๆ ทุกคน  แต่ทุกเรื่องราวที่ผ่านมาเราก็ขอเก็บเอาไว้ในใจเสมอ...

                คำว่า “เพื่อน” มันตัดกันยาก  ใช้กรรไกรเล่มเท่าฟ้าก็ตัดไม่ขาดหรอก  หวังว่าต่อจากวันนี้  ทุกคนจะไม่ลืมกันและกันนะ

                ขอให้ใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่อย่างมีค่ามากที่สุด

เพราะ

ไม่รู้อีกนานเท่าไรที่พวกเราจะได้กลับมาเจอกันอย่างพร้อมหน้ากันอีก

จาก  :: Kugkig ::