นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

best friend เพื่อนที่ดีที่สุด

โดย ๐+++๐

คำว่า"เพื่อน"เป็นสิ่งที่ดีนะ

ยอดวิวรวม

117

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


117

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 มี.ค. 57 / 02:04 น.
นิยาย best friend ͹շش

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คุณเคยน้อยใจไหมว่า"ทำไม"ถึงมี"เพื่อน"น้อย
น้อยใจที่มีใครบางคนที่"เพื่อน"ของเขานั้นเยอะมากๆ
ไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณมีน้อยหรือมาก
แต่จงจำไว้ว่า"ถึงจะมีเพื่อนน้อย"ก็จงภูมิใจไว้นะ
เพราะ"เพื่อน คนๆนี้"ก็คือ"เพื่อนแท้"ยังไงล่ะ

(พิมพ์ไรไม่รู้ ไอ้ข้างบนอ่ะ มั่วเน้นๆ ฮ่าๆๆ)





ตัวละคร
 


อิโนะอุเอะ มิโฮะ















 

ยามาโมโต้ มิโดริ
 


ซาซากิ ยูอิ
 


ยามาดะ ไทโยะ
 


วาตานาเบะ สึบากิ
 


โยชิดะ ฮิคารุ
 


คิมุระ ชิน
 


ซูซุกิ โอตะ
ช่วยกัน"Comment"ทีนะฮะ
ขอบคุณนะฮะ
 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มี.ค. 57 / 02:04


ณ เวลา 08.35

วันแรกของ ม.5 ของเทอมใหม่ซึ่งจะสายมากแล้ว

มีนักเรียนคนหนึ่งมีนามว่าวาตานาเบะ สึบากิที่กำลังวิ่งตามหาห้องเรียนอย่างรีบร้อนคงเพราะกำลังสายแล้วแน่ๆ เลย

-Tsubaki talk-

“ห้องเรียน มันอยู่ไหนฟะ แฮ่กๆ”สึบากิพูดพร้อมกับหอบไปด้วย “งั้น..ลองถามคนแถวนี้ดูก็ได้ฟะ - -”เอ๊ะ! มีคนๆหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้พอดีเลยแฮะ ถามเลยดีกว่า

“เอ่อ..ขอโทษนะครับ ^^ คือห้อง 5/5 มันอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“เอ่อ..คุณเป็นนักเรียนใหม่เหรอค่ะ ^///^”เอ่อ..ทำไมคุณต้องหน้าแดงด้วยครับ!! -0- เพราะผมหล่อเหรอครับ ฮ่าๆๆ

“ครับ”

“อ๋อ ห้อง 5/5 อยู่อาคาร 1 ค่ะ ชั้น 3 นะคะ ^^

“อ๋อ ครับ ขอบคุณนะครับ”ผมพูด ขอบคุณ พร้อมกับวิ่งไปทางที่ ผู้หญิง คนนี้บอก

ในที่สุดก็ถึงห้องเรียนแล้ว T^T เหนื่อยมาก

“เอ่อ..ขออนุญาต ครับ”

“อ้าว นั้นเธอคือ นักเรียนมาใหม่ ใช่ไหมจ๊ะ? ^^

“อ่า ครับ อาจารย์รู้ได้ไงครับ ว่าผมเป็นนักเรียนใหม่ -0-”

“อ๋อ ผอ. โทรมาเบอร์ครูน่ะจ๊ะ ^^

“อ๋อ ครับ”

“แต่ทำไมมาสายจังเลยจ๊ะ นี้ 9.05 แล้วนะจ๊ะ”

“คือ..ผมหลงทางน่ะ ครับ”

“อ๋อ จ๊ะ งั้นมาแนะนำตัวกับ เพื่อนๆ หน่อยเร็ว”

“ครับ”

ผมเดินเข้าไปในห้องแล้ว เดินไปกลางหน้าห้องเรียน

“สวัสดีครับ ผมชื่อวาตานาเบะ สึบากิครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ^^

“กรี๊ดดด/อร๊ายยย”เอ่อ... - - กรี๊ด ทำไมครับ ผมหล่อเหรอครับ ฮ่าๆ

“พอๆ เลิกกรี๊ดกร๊าก กันได้แล้ว สึบากิจ๊ะ ไปนั่งที่ตรงนั้นนะจ๊ะ นั้นที่ว่างๆ”

“ครับ”

ผมที่กำลังเดินไปนั่งที่ กลับได้ยินเสียงนินทามาแต่ไกลหึ ขี้เก๊กเอ่ย หล่อตายแหละเอิ่ม.. - - อิจฉาเหรอครับ ฮ่าๆๆ ช่างเถอะ

“เอาแหละจ๊ะ มาเรียนกันต่อดีกว่านะจ๊ะ”

“ว่าไง ฉันชื่อโยชิดะ ฮิคารุนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ สึบากิ”

“อื้ม ยินที่ได้รู้จักนะ ฮิคารุ”

ดีจัง เหมือนจะมีเพื่อนแล้วรู้สึกว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีด้วยแฮะ

เวลาพักกลางวัน

“สึบากิ ไปกินข้าวกันไหม”ฮิคารุชวน

“อื้ม ไปสิ”ผมตอบ

ผมที่กำลังเดินออกไปทางประตูกับฮิคารุกลับโดนใครบางคนเดินชนที่ไหล่ชะได้ - - แหม เดินชนแล้วดันไม่ขอโทษ ดูมันครับ ดูมันทำหน้า

“นี่ เดินชนกันแบบนี้ จะไม่ขอโทษกันหน่อยรึไง”

“จำเป็นต้องขอโทษด้วยรึไง”

ดูมันพูดสิครับ -0- คุณเป็นคนดีมาก(ประชดนะ)แล้วมันก็เดินออกไปพร้อมเพื่อนมันอีกสองคน

“ไม่เป็นไรนะ อย่าไปใส่ใจเลย นั้นมันชื่อยามาดะ ไทโยะกับอีกสองคนชื่อคิมุระ ชินกับ ซูซุกิ โอตะน่ะ”ฮิคารุพูด

“งั้นเหรอ ฮ่ะๆ”ผมพูดพร้อมยิ้มแหะๆกลับไป

“เอ่อ...สึบากิ ฉันชื่อยามาโมโต้ มิโดรินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ^^”เหวอ มีสาวมาแนะนำตัว -0-

“เอ่อ..อื้ม ยินดีที่ได้รู้นะ ^^

“จ๊ะ ส่วนคนนี้ชื่อซาซากิ ยูอินะจ๊ะ”มิโดริชี้ไปทางยูอิ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ สึบากิคุง”

“ส่วนนี้อิโนะอุเอะ มิโฮะนะ”ชี้ไปทางมิโฮะอีกที

“ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ”ผมพูด

“อื้ม/จ๊ะ”

“แนะนำตัวกันเสร็จแล้วสินะ -3-”ฮิคารุผู้ถูกลืมพูด

“จ้า/อื้ม ฮ่าๆ”ทุกคนหัวเราะ

“งั้นไปกินข้าวกันไหม สาวๆ”ฮิคารุชวน

“ไปสิ ทุกคนไปไหม”

“ไปสิ/แน่นอน”

-End Tsubaki Talk-

ณ วันหยุด

-Hikaru talk-

“เฮ้อ..เบื่อจริงๆ”เป็นวันหยุดที่เบื่อมาก - - โทรหาทุกคนแล้วชวนไปเล่นบาสดีกว่าฟะ

“หวัดดี สึบากิ วันนี้นายว่างไหม ว่าจะชวนไปเล่นบาสวะ”

“อื้อ ว่างสิ กำลังเบื่อพอดี เจอกันที่ไหนล่ะ”

“ที่โรงยิมไงครับ คุณเพื่อน - -”ไปประจำจะตายชัก มันยังจะถามว่าที่ไหน โอ๊ะ!

“อ๋อ โอเคๆ”

วางสายตัดจบเลยนะคุณเพื่อน แล้วผมโทรไปหามิโฮะต่อ

“มิโฮะ ว่างไหม ว่าจะชวนไปเล่นบาสน่ะ”

“ว่างๆ งั้นจะชวนพวกมิโดริไปด้วยนะ”

“อื้อ มิโฮะโทรไปชวนทีนะ”พอดีไม่มีเบอร์ของสองคนนั้นอ่ะ -3-

“จ๊ะ เอ่อ ฮิคารุ นายโทรไปชวนพวกไทโยะด้วยได้ไหม”

“ได้สิ เดี๋ยวชวน แค่นี้นะ”แปลกแฮะมิโฮะจะไปชวนพวกนั้นทำไมกันและแปลกอีกก็คือตูมีเบอร์พวกมันได้ไงเนี้ยะ -0-

“ฮัลโหล”

“ไทโยะ นายว่างไหม”

“ว่าง ทำไม”คำพูดคุณท่านเป็นมิตรมาก  - -

“ว่าจะชวนไปเล่นบาสน่ะ”

“งั้นเหรอ มิโฮะได้ไปด้วยไหม”แหม มีถามว่า มิโฮะไปด้วยรึเปล่าอีกนะ แปลกๆนะ สองคนนี้ - -

“ไปสิ”

“งั้นเหรอ จะไปเล่นด้วยแหละกัน”

“อื้อ”

-End Hikaru Talk-

ณ โรงยิมสนามบาส

พอเล่นบาสกันจนเหนื่อย ฮิคารุ ได้ชวนทุกคนไปนั่งพักดื่มน้ำมิโฮะได้ยื่นน้ำมาให้....

“ขอบใจนะ มิโฮะจัง”

“อื้ม ^^

“แหมๆ ดีเนอะ มีสาวเอาน้ำมาให้กินเนี้ย -3-”

“แน่นอน คนมันหล่อ”

“หราาาา - -”ฮิคารุอุทานออกมา

“ฮ่าๆๆ”ทุกคน

“ชิ!”ไทโยะรู้สึกอิจฉา

“ชิน โอตะ กลับเหอะ”

“อ้าว กลับแล้วเหรอ”

ไทโยะไม่พูดอะไรแล้วเดินจากไปพร้อมกับชินและโอตะ

ณ ที่ประจำของพวกไทโยะ

วันจันทร์ พวกไทโยะโดดเรียนและพูดคุยกัน

“ชิน โอตะ พวกนาย หมั่นใส้ ไอ้ไทโยะ ไหมว่ะ”

“เออสิ กูหมั่นใส้มันมานานแล้วว่ะ”

“พวกนาย เอามันวันนี้เลยไหม”

พวกไทโยะเห็นสึบากิและฮิคารุที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งเลยเข้าไปลากทั้งคู่มา พวกไทโยะได้รุมกระทืบรุมตีจนสึบากิจนมุม ไทโยะจับคอเสื้อของสึบากิและเตรียมที่จะชกไปที่หน้าของสึบากิ

“ฉันขอบอกนายไว้เลยนะ ว่าอย่าขี้เก๊กให้มากนัก!

แล้วไทโยะที่กำลังนำกำปั้นไปที่หน้าสึบากิกลับมีมิโฮะวิ่งเข้ามาขวางไว้ จึงทำให้มือของไทโยะซะงักไป

“หยุดเถอะนะ ไทโยะ อย่าทำแบบนี้เลย”มิโฮะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและน้ำตาคลอ

“ใช่! อย่าทะเลาะกันเลยนะ เราทุกคนเป็นเพื่อนกันนะ”มิโดริพูด

“ใช่! เราอยู่ห้องเดียวกันนะ”

ไทโยะมองหน้าของมิโฮะสลับไปมากลับของสึบากิด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองต้องทำให้มิโฮะต้องมาเสียใจ

“เออได้ จบก็ได้ แต่ฉันไม่ยอมรับมันเป็นเพื่อนหรอกนะ”

“เออ งั้นพวกนายจำไว้ว่าอย่ามาทำซ่าให้มันมากนัก”

“ฉันขอโทษนายนะ ฮิคารุ”

พวกไทโยะได้เดินจากไป

มิโฮะไปพยุงสึบากิ

“ไม่เป็นไรไหม”

“ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่มีใครสนกูเลยนะ แหม - -”

“สมควร ไม่รู้จักห้ามเพื่อน ดันเอาตัวเองไปชกต่อยด้วย”

มิโดริเดินไปพยุงฮิคารุแล้วพาไปห้องพยาบาล

ณ โรงเรียนของอีกวันหนึ่ง

ที่ห้องเรียน

                        เวลาพักกลางวัน

ไทโยะเดินไปขอโทษสึบากิ

“สึบากิ ฉันขอโทษนะ ที่ทำไม่ดีกับนายไป”

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“สึบากิ ไปกินข้าวกันเหอะ หิวจะตายแหละ เฮ้ย! ไทโยะ นายจะมาหาเรื่องกันอีกเรอะ”

“เปล่าๆ ไม่ใช่หรอกฮิคารุ ไทโยะแค่มาขอโทษพวกเรา เรื่องเมื่อวานน่ะ”

“อ้าว เหรอนึกว่าจะมาหาเรื่องกัน ขอโทษนะ ที่เข้าใจผิด”

“ไม่เป็นไร”

“เฮ้ย! ไทโยะ ไปกินข้าวกันเหอะ”

แล้วพวกผู้หญิงเดินเข้ามา

“ไปกินกันหมดนี้แหละ ดีแล้ว”

“ใช่ๆ ดีเหมือนกัน ยูอิ ว่าไหม”

“อื้ม กินกันเยอะๆแบบนี้ สนุกดีนะ”

“เอาสิ ดีเหมือนกัน มิโฮะว่าไง”

“อื้ม เอาสิ”

“อ้าว แล้วพวกนายล่ะ ไปด้วยกันไหม”

ไทโยะคิดอยู่นาน

“เอาสิ กินกันไปคุยกันไป น่าสนุกดี”

“ใช่ๆ ไทโยะไปกันนะ ปะๆ”

“เออๆ ไปก็ได้ฟะ แต่ทำไมต้องชวนพวกเราด้วย”

“มันก็ต้องชวนสิ พวกเราเป็นเพื่อนกันนิ”

“ใช่ เราเป็นเพื่อนกัน ก็ต้องชวนสิ ว่าไหม”

“คนอย่างฉันเนี้ยนะ จะเป็นเพื่อนพวกนายได้”

“ก็ต้องได้สิ เราอยู่ห้องเดียวกันนะ”

“เราว่า ไปกินข้าวกันเหอะ เดี๋ยวก็หมดเวลาพักกันพอดี”

“อื้ม/โอเค”

ณ สถานที่เที่ยวที่นัดกันไว้

            มิโฮะได้หลอกไทโยะให้มาก่อนเวลานัด

“ไทโยะ ฉันมีเรื่องอะไรจะบอก คะ...คือ..ฉันชอบนาย”

“ฉันไม่เชื่อหรอก คนอย่างฉันเนี้ยนะจะมีคนมาชอบจริงๆ”

“แต่ฉันพูดจริงๆนะ ฉันชอบนายจริงๆ”

“ฉันมันเป็นคนไม่ดี ฉันไม่สมควรกับเธอหรอกนะ”

“ไทโยะ ฉันชอบนายเวลาที่ฉันได้อยู่ใกล้ๆนาย มันเหมือนมีความรู้สึกดีๆไม่เหมือนอยู่กับคนอื่น ไทโยะ กลับตัวกลับใจมาตั้งใจเรียนดีกว่านะ ฉันขอร้องล่ะ”

“ครับ ที่ฉันพูดออกไปฉันแค่พูดลองใจเธอดู ฉันขอโทษนะที่เป็นคนไม่ดี ต่อไปนี้ฉันจะพยายามตั้งใจเรียน เพื่อตัวฉันเองและเพื่อเธอนะ ฉันรักเธอนะ”

“อื้ม ขอบใจนะที่ทำตามที่ฉันขอ”

“ครับ”

“เฮ้! สองคนนั้นมาเร็วกันจังเลย”

ทุกคนเดินมาหา และเพื่อนๆทุกคนได้เดินไปเที่ยวพร้อมกัน

 

-The End-

ผลงานอื่นๆ ของ ๐+++๐

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น