คัดลอกลิงก์เเล้ว

goodbye [krislay]

ไม่มีอะไรเจ็บปวดมากไปกว่า การพบความจริงว่า เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตเรา แต่สำหรับเขาเราไม่มีความหมายอะไรเลย

ยอดวิวรวม

417

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


417

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.พ. 61 / 21:40 น.
นิยาย goodbye [krislay] goodbye [krislay] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Goodbye 


-KRISLAY-




Nothing hurts more than realizing he meant everything to you,

But you meant nothing to him.

ไม่มีอะไรเจ็บปวดมากไปกว่า การพบความจริงว่า

เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตเรา แต่สำหรับเขาเราไม่มีความหมายอะไรเลย










ด้วยความคิดถึงคู่นี้นะ เลยแต่งสนองนีดตัวเองสักหน่อย

ชอบไม่ชอบติชมได้นะคะ :)

@gukinqx


ปล. เรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต้ง ไม่เกี่ยวข้องใดๆกับศิลปิน และไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้เสื่อมเสียนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ก.พ. 61 / 21:40


 


Nothing hurts more than realizing he meant everything to you,

But you meant nothing to him.

ไม่มีอะไรเจ็บปวดมากไปกว่า การพบความจริงว่า

เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตเรา แต่สำหรับเขาเราไม่มีความหมายอะไรเลย

 

 

           

missing you


เสียงคำรามของฝนฟ้าบ่งบอกถึงบรรยากาศรอบข้างเป็นอย่างดี  ตอนนี้ฝนกำลังกระหน่ำตกลงมาอย่างแรงจนน่ากลัว   อี้ชิงนั่งดื่มกาแฟไปพลางๆระหว่างรอร่างสูงที่ออกไปเข้าห้องน้ำ   เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้ออกไปไหนมาไหนกับคนตัวสูงแม้จะรู้ความสุขนั้นมันจะมาจากการหลอกลวงก็เถอะ  อย่างน้อยมันก็ไม่ทำให้เขาต้องนั่งเจ็บ   อี้ชิงยิ้มรับให้ร่างสูงเมื่อเห็นเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะของเรา


“คริส....ฉันว่าเราไป--” บอกร่างสูงเมื่อนึกโปรแกรมออกว่าหลังจากนี้เขาจะพาร่างสูงไปทำอะไร  แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยจนจบใจความร่างสูงเอ่ยตัดบทอย่างเร่งรีบ


            “อี้ชิงฉันรีบอ่ะ  ไว้เราค่อยมาเที่ยวกันอีกนะ”ร่างสูงว่าพลางหยิบกระเป๋าสะพายคู่ใจขึ้นมาหมายจะเดินออกไป


            “น่ะ...นายจะไปไหน? ฝนยังตกอยู่เลยนะ” อี้ชิงรั้งข้อมือหนาไว้


            “ฉันจะไปหาหมิงป๋ายก่อน  นายกลับเองได้นะ”


            “อะ....อืม...รีบไปเถอะ”


            ไม่ต้องรอให้อี้ชิงตอบร่างสูงก็รีบเดินออกไปจากร้านทันที   จะเป็นอะไรไหมถ้าเขาจะตอบว่าไม่  แต่มันคงไม่ทำให้ร่างสูงเปลี่ยนใจกลับมาหาเขาอยู่ดีเขาทำได้แค่มองแผ่นหลังหนาที่รีบเดินออกไปยังสายฝนที่โปรยปรายไม่นานนักหยาดน้ำใสก็ไหลลงมาจากดวงตาสวยเหมือนกับสายฝนที่กำลังกระหน่ำตกลงมาอย่างแรง   ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่มาก่อนทำไมนะ... ทำไมร่างสูงกลับไม่ใส่ใจเขาเหมือนที่ทำกับคนนั้นบ้าง


            อี้ชิงเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่มีความรู้สึก  ที่เจ็บเป็น  ที่ร้องไห้ได้   แต่เขากลับพูดออกมาไม่ได้  หลายครั้งที่เขาต้องมานั่งเสียใจเพียงลำพังในขณะที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเขานั้นกลับไปนั่งปลอบคนอีกคนที่ไม่ใช่เขา  


ไม่เคยเลยสักครั้งที่คริสจะเข้ามาโอบกอดหรือปลอบประโลมเขาเวลาเสียใจ   ทั้งที่ก็รู้ว่าคริสไม่เคยที่จะรักเขาสักนิดแต่ทำไมเขายังคงหลอกตัวเองอยู่อีกนะ  แต่ถ้าการหลอกตัวเองแล้วมีความสุขและยังคงฐานะแฟนไว้แบบนี้ต่อให้หลอกตัวเองไปจนตายเขาก็ยอม


            เขาเคยคิดว่าสักวันคริสจะสนใจเขาบ้าง แต่เปล่าเลยทุกอย่างมันคือสิ่งที่เขาคิดขึ้นมาเอง    ในเมื่อตอนนี้หัวใจของร่างสูงนั้นถูกจับจองด้วยใครคนหนึ่งที่ร่างสูงรักมาก อี้ชิงต้องยอมสินะ... ยอมที่จะให้คนที่ตนรักมีความสุข   รู้ทั้งรู้ว่าอีกคนอึดอัดแค่ไหนแต่ทำไมเขาก็ไม่กล้าพอที่ปล่อยมีอีกคนไปเสียที...


        .


.


.


            หลังจากวันนั้นวันที่คริสทิ้งเขาอยู่ที่ร้านกาแฟเพื่อไปหาหมิงป๋าย ผู้ชายคนที่ได้ใจของคริสไปทั้งหมดโดยที่เขาไม่เคยแม้แต่จะได้เสี้ยวใจสักนิด  อี้ชิงก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในคอนโดหรูของเขาโดยไม่แม้แต่จะออกไปไหนจนเพื่อนสนิทส่งข้อความมาหาบางคนก็โทรมาถามด้วยความเป็นห่วงหากแต่อี้ชิงกลับไม่สนใจเพราะเขาแค่ต้องการข้อความจากใครคนหนึ่ง หากแต่มันกลับว่างเปล่า  คริสไม่แม้แต่จะโทรถามหรือส่งข้อความมาหาอี้ชิง


            จะเรียกว่าเรียกร้องความสนใจก็ได้ ใช่...อี้ชิงยอมรับว่าเขาเรียกร้องความสนใจจากแฟนหนุ่มแต่เปล่าเลยแฟนหนุ่มของเขากลับไม่สนใจมันสักนิดหรือบางทีอาจจะไม่สนใจตั้งแต่แรกก็ได้


            “เฮ้อ”


            อี้ชิงพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ  เขาควรจะทำยังไงต่อไปดีรู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจว่าคริสนั้นไม่รักเขาเลยสักนิดแต่กลับพยายามหลอกตัวเองอยู่เรื่อยไปเพียงเพราะแค่อยากขอสักครั้ง  ขอให้คริสหันมาสนใจแฟนอย่างเขาบ้างไม่ใช่เอาแต่ไปสนใจคนอื่นทั้งทีเขายังอยู่  อยู่ที่ตรงนี้...


            นายเคยรักฉันไหมคริส?


                ตัวอักษรถูกบรรจงพิมพ์ไปโดยร่างบางหากแต่กลับไม่กล้าพอที่จะส่งไป  อี้ชิงกดลบข้อความก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้ามองเพดานห้องสูดหายใจอย่างช้าๆ ก่อนจะรู้สึกว่าม่านตาตอนนี้ของเขาเริ่มพร่ามัวเพราะหยดน้ำตามาบดบัง  อี้ชิงไม่แม้แต่จะเช็ดมันออกแต่กลับปล่อยให้มันไหลออกมา ให้มันเอาความเศร้า  ความโง่ออกจากตัวเขาบ้าง 


อี้ชิงหลับตาลงยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเองราวกับกำลังปิดบังหยดน้ำตาของตัวเอง  ตอนนี้เขาเก็บมันไม่ไหวแล้วทั้งที่รู้ว่ามันเจ็บแต่คำว่ารักมันดันจุกที่คอ   ไม่กล้าแม้แต่จะบอกเลิกหรือปล่อยมือเขาให้ไป  อี้ชิงมันโง่รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รักยังยื้อไว้อีก


            ติ้งติ้ง~


            -เสี่ยวลู่-


            เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นอี้ชิงเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูปรากฏว่าเพื่อนของเขานั้นส่งรูปมาให้ดูอี้ชิงเปิดดูอย่างเชื่องช้า  ปรากฏรูปแฟนเขากำลังจูบกับคนอื่นอย่างดูดดื่มซึ่งคนนั้นก็คือหวังหมิงป๋ายผู้ชายที่ได้ครอบครองใจของคริสทั้งดวง


            ข้อความถูกส่งมาต่อจากรูปภาพ


            แกใครอ่ะฉันไปเจอมา กำลังจูบกับแฟนแกด้วย


            อี้ชิง...


            แกอย่างเงียบดิ


       ฉันขอโทษ


            แกไหวไหม?


            ไม่ไหว...ฉันไม่ไหว...


            อี้ชิงคิดในใจหมดแล้วเรี่ยวแรงที่มี  สายตาจ้องไปที่หน้าจออย่างเหม่อลอยก่อนจะกดตัวอักษรส่งไปให้เพื่อน

       

              เปล่า..ฉันไม่เป็นไรไม่ต้องกังวลหรอก ฉันปวดหัวน่ะ


            เขาควรทำอะไรสักอย่าง  อย่างน้อยๆถ้าเขาบอกเลิกคริสเขาก็อาจจะเจ็บน้อยลงก็ได้ คิดดูแล้วยื้อไปก็เท่านั้น  ในเมื่ออีกฝ่ายหมดใจเขาก็ไม่ควรที่จะยื้ออีกตอไป  เสียงในใจของเขามันพร่ำบอกอย่างนั้นเขารับรู้ว่าตั้งแต่คนนั้นเขามาทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปคริสเริ่มใสใจเขาน้อยลงเสียงเขาพร่ำบอกว่ารักก็ยังเป็นแบบนั้นต่อไปแต่มันอาจจะเริ่มแผ่วลง  แผ่วลงจนมันเริ่มหายไปไม่เหมือนกับคริสที่เสียงคำว่ารักในใจเริ่มดังขึ้น ดังชัดเจนเพียงแต่คำว่ารักนั้นมันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป...


            ไวเท่าความคิดอี้ชิงก็ส่งข้อความไปหาร่างสูงทันที่ก่อนจะหยิบเสื้อโค้ตตัวใหญ่แล้วออกไปรอตามที่นัดหมายไว้กับร่างสูง


มาหาฉันหน่อยนะคริส 


....อย่างน้อยๆก็มาเจอกันเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี...


           

อี้ชิงนั่งรออยู่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สั่งโก้โก้ร้อนของเขากับมอคค่าของร่างสูง  ร้านที่มีแต่ความทรงจำระหว่างเขากับคริส    เขายิ้มกับความคิดในอดีตที่เขาคิดว่ามันคือความสุข ไม่นานเด็กเสิร์ฟก็นำมาเสิร์ฟพร้อมกับร่างสูงของคนที่เขารออยู่ก็เขามาพอดี


“อี้ชิง”


เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังนั่งจิบโก้โก้ร้อนของโปรดอยู่ อี้ชิงหันไปยิ้มให้คริสก่อนจะวางแก้วโก้โก้ลง อี้ชิงส่งยิ้มไปให้ร่างสูงเป็นรอยยิ้มที่แต่งขึ้นเพื่อบนบังความกลัว  สายตาของเขาตอนนี้สะท้อนภาพคนตรงหน้าด้วยความรักที่ปนไปด้วยความเจ็บและความเศร้า


“เรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่า?” คริสเอ่ยถามทันที่นั่งลงหรือบางทีเขาก็ไม่คิดจะนั่งลงอยู่แล้ว


“กินกาแฟก่อนสิ ฉันสั่งมอคค่าของโปรดนายมา” อี้ชิงยังคงส่งยิ้มไปให้เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่จะบดบังน้ำตาของเขาตอนนี้ได้เขาก็ทนครั้ง  ทนอีกแค่นิดเดียวเขาก็จะไม่เจ็บแล้ว


“ไม่ล่ะ ฉันรีบ”


“เขารออยู่สินะ”


อี้ชิงหันไปมองยังรถเก๋งของร่างสูงที่มีชายร่างบางอีกคนนั่งอยู่ข้างหน้า ด้วยท่าท่างเบื่อหน่ายสุดๆ ก่อนจะหันกลับมามองที่ร่างสูงฝั่งตรงข้าม


“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะอี้ชิง”


“ฉันรู้คริส”


“...”


“ที่ฉันเรียกนายมาวันนี้แค่จะมาพูดบางอย่างกับนาย  โปรดฟังฉันสักนิดได้ไหม”


“...” คริสพยักหน้าแทนการตอบเขาเลือกที่จะเงียบ  เขารับรู้ความรู้สึกของร่างบางทุกอย่างแต่มันยากมากนะที่รักอี้ชิงทั้งๆที่เขาพยายามแล้ว


“ฉันคิดมาตลอดว่านายจะรักฉันบ้างแต่เปล่าเลย...ในใจของนายมันไม่มีฉันสักนิด...”


อี้ชิงยังคงยิ้มต่อไป  รอยยิ้มของอี้ชิงหน้ามองเสมอสำหรับเขา รอยยิ้มของอี้ชิงสนใสจนบางทีเขาอยากจะเก็บมันไว้ดูเองคนเดียวแต่ตอนนี้  เวลานี้รอยยิ้มของอี้ชิงกลับดูเศร้าที่สุดนับตั้งแต่ที่เขาเคยคบกันมา คริสเอื้อมมือมาจับมือบางเอาไว้ สัมผัสอบอุ่นจากมือของร่างสูงยังอบอุ่นอยู่เสมอในความรู้สึกของอี้ชิง  อี้ชิงส่งยิ้มกลับไปที่ร่างสูงอีกครั้ง อี้ชิงคิดว่าวันนี้ตัวเองยิ้มบ่อยเกินไป


“ฉันรู้ว่านายพยายามแล้วแต่ฉันเองแหละที่เอาแต่ยื้อนายเอาไว้...ฉะ...ฉัน...ขอโทษที่ไม่ปล่อยนายไปวันนี้ฉันหายไปทั้งวันและฉันก็คิดอะไรได้หลายอย่างฉันคิดว่า...ระ...เรา...”


อี้ชิงเม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อนึกถึงประโยคที่เขากำลังจะเอ่ยออกไป  มันยากเหลือเกินที่พูดมันออกไปแค่เพียงสี่คำมันยากเกินไปสำหรับเขาเพราะคำว่ารักมันติดอยู่ในใจมันเหมือนกำแพงที่เขาต้องข้ามมันไป  คริสเปลี่ยนไปแล้วแต่คริสยังคงเก็บเขาไว้เพราะคำว่าแฟน  คริสคงไม่อยากเป็นฝ่ายพูดคำนั้นเพราะฉะนั้นอี้ชิงเองจะฝ่ายเสียสละเอ่ยมันออกไปเอง


“เราเลิกกันเถอะ”


“อี้ชิง...” คำที่อี้ชิงเอ่ยออกมาสร้างความแปลกใจให้คริสไม่น้อยในใจก็รู้สึกดีใจแต่อีกใจก็รู้สึกโหว่งแปลกๆ เมื่อคิดว่าสถานะของเขากับอี้ชิงจะต้องเปลี่ยนไป  แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเป็นเขาเองที่เปลี่ยนไป


“ฉันไม่รู้อะไรที่ทำให้นายมาพูดกับฉันแบบนี้แต่...” อี้ชิงลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาพูดบางคำที่ทำให้คริสเงียบลงฟังคำที่อี้ชิงจะพูดออกไป


“ใจนายไงคริส  ใจนายทำให้ฉันกล้าที่เอ่ยมันออกไป”


 “...”


“ดูแลรักนายให้ดีๆล่ะ”


ว่าจบอี้ชิงก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันมามองคริสอีกเลย พลันสายตามองไปยังร่างสูงที่นั่งรออยู่ในรถก่อนจะส่งยิ้มไปให้เดินจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา เขากำลังจะไปยังที่หยึ่งที่แสนไกลโดยจะไม่กลับมาอีก  นายเป็นอิสระแล้ว  นายจะไม่เจ็บอีกแล้ว  นายจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว  อี้ชิงได้แต่พร่ำบอกในใจแต่เขากลับทำมันไม่ได้  มันก็ยากเกินไปสำหรับเขา...




END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กะปิ้ว จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
    อีพี่ใจร้ายมวากกกกก~ อี้หาปั๋วใหม่เลยลูก
    #4
    0
  2. #3 zao
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:09
    ไม่ไปแบบนี้สิชิง ชิงจะไปไหนอ่ะ
    #3
    0
  3. #2 โอเลนจี ×` (@iyacup-jubjub) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:35
    จบอย่างนี้เหรอ? แล้วอี้ชิงจะไปไหนอะไปทำอะไร
    #2
    0
  4. #1 Dark Bread (@khemjung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:15
    จบแบบนี้เศร้าจังเลยค่ะงื่อออออร้อง~
    #1
    0