[Apink] ห้องรวมฟิคลั่น

ตอนที่ 2 : [OS] Surcease .au ♡ CHOMI ft.naeun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ต.ค. 60


เรื่องนี้อาจจะไม่ค่อยคุมธีมสดใสเหมือนเรื่องแรกนะคะ ใจบางแนะนำให้ข้ามนะ5555




บมอา เธอหายไปไหนมา

 

มันมากขึ้นทุกวัน และยุนโบมีก็รู้สึกว่าตัวเองอดทนกับมันยากขึ้นทุกวันด้วยเช่นกัน

 

บมอา พี่อยากกินซุปฝีมือเธอ

บมอา พี่เหนียวตัว อยากอาบน้ำ

บมอา คนที่แอบมาหาเธอหน้าบ้านคนนั้นใคร

บมอา เงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วมาคุยกับพี่เดี๋ยวนี้

 

ช่วงแรกที่ได้รับคำพูดประมาณนี้มา เธอแค่เพียงแปลกใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบรับคำว่า ค่ะออกไป แต่ในตอนนี้ หลายครั้งที่โบมีนึกอยากจะเดินออกไปจากห้อง แล้วทิ้งคนที่นอนอยู่บนเตียงให้โวยวายเหมือนเป็นคนบ้าไปคนเดียว

 

สาเหตุของเรื่องงี่เง่าพวกนี้มันเริ่มมาจากเมื่อหลายปีก่อน เธอรู้จักพัคโชรงในปีแรกที่เข้ามหาวิทยาลัย หล่อนเป็นรุ่นพี่ของเธอสองปี พี่โชรงเป็นคนน่ารัก แม้จะชอบแกล้งเธอและโหดกับเธอไปบ้าง แต่นิสัยของพวกเราเข้ากันได้ดี จนพัฒนากลายเป็นความสัมพันธ์แบบคนรักในปีถัดมา และลงเอยที่ได้ออกมาใช้ชีวิตร่วมกันตอนคบกันได้เจ็ดปีพอดี

 

หกปีที่ผ่านมาแม้จะมีทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เกินเลยจนทำให้แตกหักกันได้เลยสักครั้ง รวมๆ แล้วเป็นความสัมพันธ์ที่ราบรื่น และการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันของพวกเราก็ควรจะได้ใช้คำว่า Happy ending

 

ถ้าเพียงแต่มันจะไม่มีคนอื่นเข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์ที่ควรจะมีแค่สอง

 

ใช่ โบมียอมรับว่าตัวเองผิดที่ไปรู้จักกับผู้หญิงคนนั้น ซนนาอึน หล่อนคือแม่มด แม่มดจริงๆ ไม่ใช่เทพธิดาหรือนางฟ้าแบบที่ใครๆ ขนานนามให้เลยสักนิด หล่อนเข้ามากัดกินเธอให้หลอมละลายลงช้าๆ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด

 

แต่ถึงย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็จะไม่ขอแก้ไขอะไรทั้งสิ้น

 

...เพราะถ้านาอึนคือแม่มด โบมีจะยอมเป็นเพียงแมวดำตัวหนึ่งของหล่อน ไม่สิ โบมีจะยอมเป็นตัวอะไรก็ได้ แมงมุมหรือแมลงสาบในกระท่อมของหล่อน ขอเพียงได้รับความรู้สึกและสัมผัสจากหล่อนก็พอ

 

นั่นล่ะคือขนาดแรงดึงดูดของผู้หญิงที่ชื่อซนนาอึน

 

แน่นอนว่าพี่โชรงรู้เรื่องนี้ในที่สุด แต่สิ่งที่หล่อนทำไม่ใช่การเดินเข้ามาหาเธอแล้วทะเลาะกันอย่างจริงจัง แต่โชรงกลับหันไปหามือที่สี่เข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์นี้ด้วย โบมียอมรับว่าโอฮายองเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์สูงมาก หล่อนทำให้โชรงมีความสุขได้ไม่ต่างจากเธอ เรื่องควรจบลงด้วยดี ไม่สิ จบลงด้วยความย่ำแย่น้อยกว่านี้ด้วยการแยกไปตามทางใครทางมัน

 

แต่ สิ่งที่แย่ที่สุดคือเราไม่เคยเปิดปากคุยกันเลยสักครั้ง แม้ว่าเราจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่กลับบ้านเพราะไปนอนกับคนคนนั้น ไม่ใช่นัดลูกค้าต่างจังหวัดอย่างที่โกหกกันไว้ก็ตาม เรายังคงยิ้มแย้ม ชวนกันไปเที่ยวในวันเสาร์อาทิตย์ตามปกติ

 

ความสัมพันธ์ของแกกับพี่โชรงแม่งเกินเยียวยาแล้วจริงๆ ว่ะ

 

จองอึนจี เพื่อนสนิทของเธอว่าไว้ในวันหนึ่งที่เธอนัดมันไปกินข้าว

 

อือ ฉันก็ว่างั้น

แล้วแกก็ไม่เอาตัวเองออกมาจากวังวนบ้าๆ นั่นด้วยนะ

ใครว่า ฉันกำลังจะทำ

จริงจัง?”

จริงมาก ฉันอึดอัดกับอะไรแบบนี้เต็มทีแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะบอกเลิกพี่โชรง เราควรไปทางใครทางมันสักที ไหนๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกันอีกแล้ว

นี่คือคิดได้เอง?”

เปล่า นาอึนนี่ขอให้ฉันไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ฉันเลยจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยไปสักที

อึนจีเงยหน้าจากจานข้าวแล้วถอนหายใจนิดหน่อย เลวดี

 

ปัญหาต่อมาเกิดขึ้นในวันนั้น วันที่เธอบอกเลิกโชรง นั่นคือครั้งแรกที่เราสองคนเปิดปากคุยเรื่องนี้กันจริงจัง ชื่อของบุคคลที่สามและสี่ถูกดึงเข้ามาใช้เป็นร้อยเป็นพันครั้ง มันมีเหตุผลเยอะยิ่งกว่าเยอะที่ไม่ว่าจะมองจากมุมมองของใครมันก็ควรจบลงตรงนี้ แต่คงไม่ใช่กับโชรง หล่อนไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้น ทำทุกอย่างเพื่อยื้อความสัมพันธ์ปลอมๆ ของเราสองคนไว้ หล่อนทำแม้แต่การโทรไปบอกเลิกฮายองต่อหน้าเธอด้วยถ้อยคำร้ายกาจอย่าง เธอไม่ได้สำคัญกับพี่ตั้งแต่แรก

 

แต่สำหรับโบมี มันไม่ได้ช่วยอะไรอีกแล้ว ไม่มีอะไรจะทำให้ความรู้สึกเกินเยียวยานี้มันย้อนกลับไปเหมือนวันก่อนได้อีก

 

เราทะเลาะกันแรงขึ้น แรงขึ้น จนในที่สุดมันก็ลุกลามไปถึงอุบัติเหตุ

 

โชรงตกบันได...โดยมีเธอเป็นคนผลัก

 

.

.

 

บมอา พี่บอกว่ายังไง ให้เก็บห้องพี่ให้เรียบร้อยใช่ไหม ทำไมมันถึงรกแบบนี้

 

อุบัติเหตุครั้งนั้น โชรงกลายเป็นคนที่ไม่สามารถเดินได้คล่องเหมือนปกติ หล่อนต้องลาออกจากงานประจำที่ไม่รองรับในความสามารถทางกายภาพที่บกพร่อง และกลายเป็นคนป่วยอยู่แต่ในบ้าน

 

โบมีรู้สึกผิดมากเกินไป มันคือความรู้สึกนี้อย่างเดียวจริงๆ ที่ทำให้เธอตัดสินใจอยู่ดูแลโชรงมาจนถึงตอนนี้

 

นี่ด้วย ทำไมไม่เก็บดีๆ นิสัยเธอนี่มันแก้ไม่หายจริงๆ นะ

 

โบมีแอบกลอกตา ถอนหายใจ และทำทุกอย่างที่จะระบายความอึดอัดของเธอออกมาแล้วหันไปตอบด้วยเสียงที่ควบคุมสติอารมณ์ไว้ได้มากที่สุด ฉันไม่มีเวลาค่ะ

 

โชรงหันตาขวางๆ นั่นมามองเธอทันที เอาเวลาไปใช้ที่ไหนหมดล่ะ ผู้หญิงคนนั้นเหรอไง

 

พี่คะ ฉันมีงานต้องทำ แล้วยังต้องมาดูแลพี่ ทั้งหมดนี่มันก็กินเวลาไปทั้งวันแล้วค่ะ

 

เธอกำลังบอกว่าพี่เป็นภาระเหรอ!

 

ค่ะ

 

ยุนโบมี!

 

พี่โชรง ฉันขอโทษไปหลายครั้งแล้วกับเรื่องเมื่อปีก่อน แต่ฉันจะขอโทษอีกครั้ง ขอโทษที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้ค่ะ มันเป็นความผิดของฉันจริงๆโบมีหันไปมองหน้าโชรงอย่างตั้งใจ

 

พูดอะไรน่ะบมอา...

 

“...พี่ก็รู้ดี ระหว่างเรามันเหลือแค่ความรับผิดชอบ มันไม่เหลืออะไรที่เรียกว่ารักหรือผูกพันแล้ว

 

บมอา หยุด

 

เมื่อปีที่แล้ว ฉันเคยบอกพี่ไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเพราะนาอึนขอให้ฉันไปอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ เพราะฉัน ฉันคิดเอง ฉันไม่อยากมีพี่ในชีวิตแล้ว ฉันต้องการชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่ชีวิตที่มีแต่พี่ที่นิสัยไม่เหมือนเดิม

 

หยุด!

 

ฉันจะโทรเรียกน้องสาวพี่มารับพี่กลับไปอยู่ด้วย ขอให้เราจบทุกอย่างกันตรงนี้เถอะนะคะ

 

ยุนโบมียกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมแววตาแน่วแน่แบบที่โชรงกลัว มันเคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง เพียงครั้งเดียวเท่านั้นตอนที่โบมีตัดสินใจจะไปจากเธอ ตอนนั้น โชรงแลกขาทั้งสองข้างของตัวเองกับการได้มีโบมีอยู่ข้างๆ ตลอดชีวิต

 

แล้วตอนนี้ เธอต้องแลกอะไร แขนเหรอ? แขนก็ได้นะ หรือจะเป็นเสียงเหมือนในนิทาน การมองเห็น การได้ยิน หรืออะไรที่ยิ่งกว่านั้น?

 

อะไรก็ได้ที่จะทำให้โบมีอยู่กับเธอ โบมีจะมีความสุขหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก จะอยากไปจากเธอแทบตายก็ไม่เป็นไร หัวใจของโบมีจะไปอยู่กับคนอื่นแล้วยังไง ตัวของโบมีก็พอ เท่านี้แหละที่เธออยากได้

 

คราวนี้...ต้องแลกอะไร

 

คะ?”

 

ครั้งที่แล้วเป็นขา ครั้งนี้ฉันต้องแลกอะไร

 

พี่บ้าไปแล้ว!

 

อะไรก็ได้บมอา แค่เธอยังอยู่...

 

“...พี่ไม่มีทางแลกให้ฉันได้หรอกค่ะ

 

อะไร พี่ทำได้ทุกอย่าง

 

เอ่อ...ฮัลโหล คุณนัมจู? นี่โบมีนะคะ

 

คล้ายว่าคนที่โบมีโทรไปรับสายแล้ว เธอคุยกับปลายสายและเถียงกันอยู่สักพัก จนสุดท้ายหลังจากได้ข้อสรุปที่ว่านัมจูจะมารับโชรงกลับไปอยู่กับพ่อแม่ โบมีก็หันมาตอบคำถามของอดีตคนรัก

 

พี่ก็แค่ต้องแลก...จากตัวพี่เป็นนาอึน แค่นี้ก็พอ

 

-------------------- Surcease. --------------------


ไม่ค่อยเจอโชมีแนวๆ นี้เท่าไหร่ เลยอยากลองแต่งดูค่ะ ลั่นแรงพอๆ กับเรื่องแรก

ถึงจะบอกว่า ft.naeun แต่นางไม่โผล่มาสักฉาก มาแต่ชื่อก็ทิ้งชื่อไว้ในเรื่องได้อย่างแม่มดดี

อยากลองแต่งโบนาจริงๆ จังๆ สักเรื่องดูเหมือนกัน แต่ขอไปพิชิตไหดองพล็อตก่อนนะคะ ที่วางพล็อตไว้อย่างดีแต่งไม่จบสักเรื่อง หากินได้แต่กับที่ลั่นๆ ไม่มีพล็อตอะไรในหัวแบบนี้แหละ55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น