[Fic Bleach]หัวหน้าหน่วยที่ 14

ตอนที่ 9 : 12 ปีผ่านไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

หลังจากที่มาดาระทำการหลบหนีจากการสกินชิพแบบแนบเนื้อได้สำเร็จ

‘ อย่างน้อยเราก็ยังคงรักษาพรหมจรรย์ได้ล่ะน้าา(เอ็งยังคงคิดว่าตัวเองยังซิงจริงดิ : ไรท์) แต่ยังไงคำพูดของตาลุงแร๊พโย่วนั่นก็เป็นเรื่องจริงน่ะนะ เราเองก็คงต้องฝึกฝนกันตั้งแต่พื้นฐานเลยนั่นแหละ ไม่งั้นได้เหมือนกรณีของฮิสึกายะและเบียคุยะแน่นอนเลย ตอนนี้คงต้องรอให้ตาลุงนั่นตื่นก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลังอ่ะนะ ’ มาดาระ

ผ่านไปครึ่งข้อนวัน นิไมยะก็ตื่นขึ้นมา โดยมีมาดาระอยู่ข้างๆ

“ น่าข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้วล่ะ ” นิไมยะถามด้วยสีหน้าที่งัวเงียเหมือนพึ่งตื่นนอน

“ ลุงหลับไปประมาณครึ่งวันได้แล้วล่ะ ” มาดาระ

“ ให้ตายสิ ยัยพวกนั้นเเรงชะมัด เล่นซะข้ายังมึนหัวอยู่เลย ” นิไมยะกล่าวพร้อมกับเอามือถูตรงที่โดนซัด

“ แล้วตกลงจะสอนผมรึป่าว ” มาดาระถามด้วยความคาดหวัง

“ ก็ต้องสอนสิ ไม่งั้นยัยพวกนั้นเอาข้าตายแหง ” นิไมยะ

หลังจากนั้นการฝึกนรกBYตาลุงนิไมยะก็เริ่มต้นขึ้น โดยเริ่มแรกผมต้องฝึกท่าทางการจับดาบที่ถูกต้อง กว่าจะฝึกสำเร็จทีละอย่างช่างลำบากเหลือเกินแค่วิธีการจับดาบต้องใช้เวลาถึง 3 เดือน โดยระหว่างนั้นผมก็ต้องไปตัดชุดใหม่ๆทุกเดือนกับคุณแม่เซนซูมารุ และวิธีการถักไหมและเรื่องงานวิจัย ในฐานะที่คุณแม่เคยอยู่ในหน่วยกองวิจัยในอดีตผมเลยต้องมีความรู้ด้านนี้ แถมการฝึกกับแม่ถือเป็นวิธีที่เลวร้ายสุดๆด้วย เพราะคุณแม่ชอบบังคับผมแก้ผ้าทุกที ถ้าไม่ทำคุณแม่ก็จะขู่ว่าจะตัดไอนั่นทิ้งเลยต้องยอมน่ะนะ

เมื่อเวลาที่ผมมีเวลาว่างก็ต้องทำตามคำแนะนำตามที่ลุงนิไมยะบอกผมไว้ คือการควบคุมสภาพการปลดปล่อยทุกครั้ง และห้ามลืมมันโดยเด็ดขาด การฝึกของผมคือการฝึกขั้นชิไคโดยคงสภาพให้ได้เต็ม 100 % ตลอดเวลา จากนั้นก็ต้องลองบังไคแบบเต็มพลังเพื่อที่จะดูว่าจะคงสภาพได้นานเท่าไหร่ ซึ่งตอนอายุ 13 ปี ผมคงกำลังเต็มที่ได้เพียง 1 นาทีเท่านั้น จากนั้นผมต้องลดพลังลงมาให้เหลือเพียงแค่ 1-2 ใน 5 ส่วน เพื่อคงสภาพให้นานขึ้น ถึงจะบอกแบบนี้และคิดว่าง่ายก็เถอะแต่จริงๆมันยากมากเลยล่ะกับการกะพลังตามใจคิดเนี่ย

พอตอนอายุ 14 ผมเริ่มจะกะพลังได้แล้ว ส่วนวิชาดาบก็เริ่มเรียนตั้งแต่พื้นฐานการฟันดาบ โดยเริ่มตั้งแต่หวดลมมากกว่า 5000 ครั้งต่อวัน และจะเพิ่มรอบทุกครั้งเมื่อชินแล้ว ยิ่งฝึกคล่องเมื่อไหร่ก็ต้องฝึกเพิ่มโดยเริ่มถ่วงน้ำหนักเอาไว้ พอเสร็จจากช่วงฝึกก็มาวิจัยกับคุณแม่เซนซูมารุต่อจนกระทั่งมันเริ่มดึกแล้วคุณแม่ก็เลยให้ผมนอนกับคุณแม่แต่ไม่รู้เป็นอะไรตอนตื่นเช้ามักจะหมดแรงตลอด แต่ก็คงเป็นเพราะการฝึกละมั้ง

ตอนอายุ 15 ผมนำพื้นฐานที่ฝึกไว้มารวมกับชิไคแล้วพลิกแพลงมันใหม่ ส่วนบังไคในสภาพสมบูรณ์ผมสามารถคงมันได้ที่ 3 นาทีแล้ว และในระหว่างที่ผมฝึกอยู่นั้นผมก็เริ่มคิดค้นท่าไม้ตายสุดยอดของตัวเอง นอกจากนี้ผมก็เริ่มหาสาเหตุที่ใช้วิถีมารไม่ได้เลยไปขอทำความเข้าใจกับหลวงพ่ออิจิเบย์ใหม่อีกครั้งนึง

“ ก็ตามที่ข้าเคยบอกนั่นแหละ เป็นเพราะร่างกายของเจ้าน่ะแหละที่ไม่สามารถใช้พลังอย่างอื่นได้นอกจากพลังเฉพาะของเจ้าเอง แต่วิธีแก้ก็ใช่ว่าจะไม่มีนะ ” อิจิเบย์ที่ตอบมาดาระพร้อมกับกำลังลูบเคราของตนเอง

“ มีด้วยเหรอครับ วิธีแก้น่ะ ” มาดาระถามกลับด้วยความดีใจ

“ ก็มีอยู่นั้นแหละ แต่ข้าไม่แน่ใจว่าจะได้ผลรึเปล่าน่ะนะ ” อิจิเบย์ตอบกลับขณะที่กำลังครุ่นคิด

“ บอกมาได้เลยครับ ผมจะได้ลองดู ” มาดาระตอบด้วยตาที่เป็นประกาย

“ ก็ใช้สื่อกลางไง ในเมื่อเจ้าไม่สามารถกลั่นพลังให้ออกมาเป็นวิถีมารได้เพราะร่างกายของเจ้า เจ้าก็เพียงแค่หาตัวกลางที่สามารถเปลี่ยนพลังของเจ้าให้เป็นวิถีมารโดยตรงโดยไม่ต้องผ่านร่างกายของเจ้าไง หรือไม่ก็อีกทางนึง เจ้าก็เพียงแค่ต้องควบคุมแรงดันวิญญาณที่อยู่บริเวณนอกเพื่อกลั่นออกมาเป็นวิถีมารไงล่ะ ” อิจิเบย์ตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

‘ จริงด้วยแฮะ ในเมื่อกลั่นจากร่างกายไม่ได้ ก็เพียงต้องใช้จากภายนอก ถ้าให้เปรียบก็เหมือนกับโหมดเซียนสินะ สงสัยคงต้องลองฝึกแล้วสิ ส่วนอุปกรณ์ที่เอาไว้เป็นสื่อกลางเพื่อใช้วิถีมารคงต้องขอร้องคุณแม่ซะแล้วสิ ’ มาดาระ

หลังจากนั้นมาดาระก็ไปขอร้องคุณแม่เพื่อช่วยกันหาวิธีสร้างอุปกรณ์และมาดาระก็กลับไปฝึกดาบต่อ โดยจะเพิ่มเมนูการฝึกไปอีกอย่างคือโหมดเซียนฉบับปรับปรุงเป็นรวบรวมอนูวิญญาณแทนจักกระ โดยคนที่มาดาระไปปรึกษาคือมาม๊าคิริเอะที่เก่งทางด้านนี้ แต่มาดาระก็ไม่ต้องการที่จะอ้วนเหมือนมาม๊าเลยต้องหาวิธีในการปรับเปลี่ยน และ ต้องเปลี่ยนวิธีใช้ให้ไม่ต้องผ่านสื่อกลาง(ร่างกาย)

ดังนั้นเมนูในการฝึกของมาดาระ ในปัจจุบันจะเป็นการฝึกรวบรวมอนูวิญญาณในระหว่างการฝึกดาบ จากนั้นจะไปวิจัยกับคุณแม่เซนซูมารุ พอมีเวลาว่างก็จะไปหาหลวงพ่อเพื่อเอาหนังสือเกี่ยวกับวิถีมารมาฝึกและลองใช้มันดู เพื่อดูผลการทดลอง นอกจากนี้ก็จะไปฝึกพร้อมกับพัฒนากับมาม๊าคิริเอะและเอาเวลาที่เหลือไปฝึกร่างกาย ฝึกดาบและการปลดปล่อย การฝึกของมาดาระก็จะเป็นแบบนี้เรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆ

.

.

.

.

“ ผ่านมา 12 ปีแล้วสินะ ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วนะครับ " 

เสียงที่เอื้อนเอ่ยด้วยความรู้สึกต่างๆออกมาจากชายหนุ่มคนหนึ่งผู้มีลักษณะภายนอกคือมีส่วนสูงอยู่ที่ 175 cm ผมสีดำยาวถึงหลังและมีเส้นผมบางส่วนปิดบังตาข้างขวา สวมฮากามะสีดำและที่เอวข้างซ้ายเหน็บดาบไว้ 1 เล่ม ส่วนเอวขวามีกระเป๋าเล็กๆ 1 ใบที่ใส่ของบางอย่างเอาไว้ โดยชายหนุ่มคนนี้มีจุดเด่นพิเศษคือ ดวงตา เพราะดวงตาทั้งสองของเขามีลายและสีตาคนละรูปแบบกัน โดยตาข้างขวามีสีแดงและมีลายลูกกลอนอยู่ภายใน ส่วนตาข้างซ้ายเป็นสีม่วงและมีลวดลายเป็นลายน้ำวน ซึ่งชายหนุ่มคนนี้ก็คือมาดาระที่ได้เติบโตจากการการฝึกฝนและถูกเลี้ยงดูโดยหน่วยศูนย์จนปัจจุบันอายุ 25 ปี 

ปัจจุบันมาดาระกำลังเตรียมตัวเดินทางไปยังโซลโซไซตี้

  

( มาดาระตอนปัจจุบัน )

 

“ มาคุงใจร้าย ทำไมมาคุงถึงต้องไปด้วยล่ะ จะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ได้นี่นา ” คิริเอะ

“ ข้าเห็นด้วยกับคิริเอะนะ เจ้าไม่จำเป็นต้องไปหรอก เจ้าแค่ทำเรื่องเข้าหน่วยศูนย์เอง ข้าจะได้อนุมัติให้เจ้าอยู่เป็นกรณีพิเศษเลย ” เซนซูมารุ

“ พวกเจ้านี่น้าาา ทำไมไม่ลองให้เด็กคนนี้ไปใช้ชีวิตอย่างอิสระบ้างล่ะ ต่อให้พวกเจ้าจะรักเด็กคนนี้แค่ไหนแต่ยังไงสักวันเค้าก็ต้องมีชีวิตเป็นของตนเองอยู่ดี ว่าแต่มาดาระเจ้าน่ะต้องระวังตัวด้วยนะถึงจะแข็งแกร่งแต่ก็จงจำไว้ว่าจะมีคนที่เจ้าคาดไม่ถึงเสมอ และก็เก็บจดหมายแนะนำตัวที่ข้าให้เจ้าดีๆด้วยนะ เมื่อไปถึงเจ้าจะรู้เองว่ามันทำอะไรได้บ้าง ข้าบอกได้เลยว่าเจ้าจะต้องเซอร์ไพรส์แน่นอน ” อิจิเบย์

‘ ชิ เจ้าบ้าอิจิเบย์ เจ้าไม่รู้หรอกนะว่ามาดาระน่ารักขนาดไหนโดยเฉพาะตอนหลับน่ะ ’ คิริเอะและเซนซูมารุได้คิดพร้อมกัน

“ อย่าลืมวิชาต่างๆที่ข้าสอนให้เจ้าล่ะ ทั้งทักษะและวิชารักษา อย่าทำให้ข้าต้องอับอายเชียวนะเจ้าหนู ” เท็นจิโระ

“ มาดาระจังโตเป็นผู้ใหญ่แล้วน้าา อย่าลืมเชียวล่ะ ต้องรักษาพื้นฐานทุกอย่างให้ดีๆ และต้องหมั่นดูแลและให้ความรักแก่ดาบฟันวิญญาณให้ดีๆด้วยล่ะ ” นิไมยะ

“ ขอบคุณทุกๆคนด้วยนะครับสำหรับเวลาที่ผ่านมา ทั้งมาม๊าคิริเอะและคุณแม่เซนซูมารุที่เลี้ยงดูผมตั้งแต่เด็กๆขอบคุณจริงๆนะครับ นี่ลุงเท็นจิโระครับ ไม่ต้องห่วงหรอก วิชาที่ลุงสอนผมจะใช้อย่างเต็มที่เลยครับ ส่วนลุงนิไมยะครับ ผมจะฝึกพื้นฐานทุกวันและจะไม่ลืมพื้นฐานโดยเด็ดขาดครับ และสุดท้ายหลวงพ่ออิจิเบย์ ขอบคุณที่ช่วยผมคิดค้นพร้อมกับหาวิธีแก้เรื่องวิถีมารจนผมสามารถใช้มันได้ ขอบคุณจริงๆครับ ” มาดาระ

มาดาระที่ทำพูดจบก็เตรียมตัวลงไปทันทีแต่ทันใดนั้นเอง

“ แง ไม่อยากให้มาคุงไปเลยง่าาาา ” คิริเอะกล่าวพร้อมโผเข้ากอดมาดาระทันที 

‘ มาม๊า อย่ากอดแรงแบบนั้นสิ ผมหายใจไม่ออกแล้วนะ ใคร ใครก็ได้ช่วยผมที จะตายเพราะหน้าอกแล้วนะเฟ้ย ถึงจะนุ่มนิ่มก็เถอะ ’

“ ใช่เลย อิจิเบย์มาดาระน่ะต้องเข้าหน่วยศูนย์สิ ” เซนซูมาระ

‘ อ้ากกกกก ก่อนจะพูดเรื่องนี้ได้โปรดช่วยตูข้าซะที ’ มาดาระ

_________________________________________________________________________________________

อ๊ะ ไรท์มาลงแบบเงียบๆ ตอนนี้อาจดูข้ามๆไปหน่อย และข้อโทษด้วยละกันน่อเพราะตอนนี้อาจดูน่าเบื่อไปบ้างนะครับ

ขอบคุณรีดทุกท่านครับ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

292 ความคิดเห็น

  1. #221 beerorbie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 16:59
    เลิกมุขเชิง 18+ ได้มั้ย ขอร้อง
    #221
    1
  2. #70 God_FAST (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 11:25

    สุดท้ายไม่ได้ไปนี้จบเลยนะ

    #70
    0
  3. #69 x0802615486 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 06:32
    รออ่าน
    #69
    0