คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Osomatsu] Murasaki no Ito [OsoIchi]

โดย LostLichter

' ถ้าเกิดโชคชะตาไม่ได้กำหนดมา ทำไมถึงได้ไม่ลองสร้างมันขึ้นมาใหม่แทนล่ะ ' ฟิคโอโซอิจิที่เขียนมาด้วยแรงบันดาลใจจากนักวาดท่านนึงค่ะ

ยอดวิวรวม

451

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


451

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 เม.ย. 59 / 17:47 น.
[Fic Osomatsu] Murasaki no Ito [OsoIchi] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title : 紫の糸 [ด้ายสีม่วง]

Couple : Osomatsu x Ichimatsu

 

Talk

สวัสดีค่าาา XD

ฟิคที่สองแฝดหก เป็นโอโซอิจิค่าา

พล็อตได้แรงบันดาลใจมาจากนักวาดท่านนึงในทวิตเตอร์

ซึ่งยังไงพี่โอโซจะต้องฝืนชะตากรรมเพื่อให้ได้มาที่ตัวเองแน่นอนค่ะ

เขียนไปเขียนมามีบางส่วนแอบเปลี่ยนพล็อตเล็กน้อยอีก 555

ยังไงก็ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ 

ถ้าคอมเม้นติเตือนได้ทั้งเรื่องสำนวนและคำผิดจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยค่ะ

ยังไงก็ขอบคุณจริงๆค่ะ


 

หมายเหตุ

-          มีเนื้อหาเป็น BL Matsu และ OsoIchi ค่ะ

- มีเนื้อหาสปอยตอนที่ 16 ค่ะ







เครดิตธีม

 





free unlimited image hosting

cr.sq

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 เม.ย. 59 / 17:47


 

 

 

            ด้ายสีแดง ด้ายแห่งโชคชะตาที่จะเชื่อมโยงวิญญาณทั้งสองให้อยู่คู่กันเสมอ ด้ายที่ถูกพันที่นิ้วก้อยของคนทั้งสองเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคชะตาที่เทพเจ้าองค์หนึ่งเป็นผู้มอบให้

 

            แน่นอนที่ว่า ตัด กันไม่ขาด นั้นก็หมายความว่าไม่มีอะไรที่จะพลัดพรากคนทั้งสองคนออกไปได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดด้ายจะไม่มีวันขาดออกจากกัน ซึ่งสิ่งที่ได้อธิบายไปมันก็คือความเชื่อที่พวกเรามักเข้าใจกัน

 

            ฉันเองก็เชื่อในด้ายสีแดงนั่นนะ

 

            ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนที่เพ้อฝันและงมงาย แต่ฉันสามารถ มองเห็น ด้ายพวกนั้น แต่ว่ามันค่อนข้างจะแตกต่างจากตำนานที่เล่าขานกัน ด้ายสีแดงนั่นมีเพียงเส้นเดียวอยู่ที่นิ้วก้อยของฉันเอง ไม่ใช่ว่าฉันเห็นแค่ของตัวเองแบบนั้น มันค่อนข้างแปลกที่จะมองเห็นสีที่แตกต่างกันไป ทั้งสีแดง สีน้ำเงิน สีเขียว สีม่วง สีเหลือง สีชมพู และ สีขาว สีเหล่านี้ช่างดูน่าคุ้นเคย

 

            ใช่แล้ว สีพวกนี้มันอยู่บนนิ้วของน้องฝาแฝดผู้น่ารักน่าชังอีกทั้งห้าคนเช่นกัน ถ้าฉันเป็นสีแดง คารามัตสึก็เป็นน้ำเงิน โจโรมัตสึสีเขียว อิจิมัตสึสีม่วง จูชิมัตสึเป็นสีเหลือง โทโดมัตสึสีชมพู ส่วนสีขาวนั้นเป็นสีของคนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าพวกนี้ คงสงสัยกันว่าทำไมสีมันตรงกับสีของฮู้ดที่เจ้าพวกนั้นใส่

 

            ก็ฉันเองที่เป็นคนเสนอให้แม่ซื้อฮู้ดพวกนั้นมาใส่

 

          “ แม่ ไหนๆก็จะซื้อเสื้อใหม่แล้วทำไมไม่ลองซื้อเป็นเสื้อสีที่แตกต่างกันล่ะ จะได้แยกกันออกด้วย “

 

          “ นั่นสินะ ความคิดดีนี่นา โอโซมัตสึ “

 

          แล้วก็ได้เลือกสีให้เจ้าพวกนั้นไปอย่างเห็นแก่ตัวเลย ถึงจะได้รับการทักท้วงมาบ้างแต่ก็ยอมแต่โดยดี ก็สีพวกนั้นมันเข้ากับพวกนายมากกว่าจริงๆ

 

            คงสงสัยว่าถ้าเกิดเห็นด้ายของทุกคนบนโลกนี้แล้วละกัน ตามท้องถนนคงเต็มไปด้วยด้ายสีขาวที่หนาพอๆกับหิมะที่เกาะตัวกันในฤดูหนาว ตอนแรกๆที่มองเห็นมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ช่างน่าดูเกะกะ น่ารำคาญ แต่พอนานๆไปคุ้นชินได้ก็ตั้งสมาธิที่จะมองเป็นรายบุคคลได้แล้ว ก็รู้สึกดีขึ้น ปกติก็ไม่ค่อยอยากเข้าไปยุ่งอะไรมากหรอกนะ แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่เรานั้นถูกโชคชะตานำพาจะเป็นสาวสุดสวยเอวคอดนมโต ไม่ก็ร่ำรวยเงินทองพอที่เราจะเกาะเขากินได้มั้ย ก็เลยจัดการตามด้ายสีแดงที่เด่นหราขนาดนั้นมา...ซึ่งน่าเสียดายมันดันขาดก่อนที่ฉันจะได้พบ

 

            ทำไมถึงขาด ฉันก็ไม่รู้ มันไม่เหมือนกับว่าขาดหรอกอันที่จริง แค่เหมือนกับว่ามันสั้น มันสิ้นสุดอยู่ที่ความว่างเปล่า ราวกับว่าตัวฉันไม่ได้ถูกโชคชะตากำหนดอะไรไว้อยู่แล้ว ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเป็นกังวลอะไร เพียงแต่เสียดายที่จะมีโอกาสจะเป็นนีทที่มั่งคั่งอะไรแบบนั้น

 

            ก็เพราะตัวฉันไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว ใช้ชีวิตไปอย่างที่ตนเองปรารถนา

 

          “ ฉันเป็นห่วงอิจิมัตสึมากที่สุดจริงๆนะ “

 

          ที่พูดแบบนั้นออกไปเพราะเจ้าน้องชายผู้น่ารักเอาแต่นั่งเงียบๆด้วยใบหน้าที่แสนมืดมน...พอเห็นก็ทำให้รู้สึกน่ารังแก น่ากลั่นแกล้ง ถ้าเกิดมีใครคิดแบบฉันขึ้นมา คงจะเป็นอันตรายต่อเจ้าตัวมากๆแน่ๆ

 

            เอ๊ะ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็เป็นตัวอันตรายของเจ้าหมอนั่นน่ะสิ...ก็อาจจะจริงนะ ว่าไปนั่น

 

            “ แสร้งทำเป็นอยู่ตัวคนเดียว ที่จริงก็อยากจะมีเพื่อนไม่ใช่หรอ “

 

          “ ไม่ใช่นะ “

 

            รู้อยู่แล้วล่ะ รู้มาตลอดว่าพยายามเพื่อเรื่องแบบนั้นมาหลายครั้งจนกระทั่งถูกหักหลัง เป็นน้องชายที่น่าสงสารเสียจริง แต่ฉันก็ยื่นมือไปช่วยไม่ได้หรอก นั่นก็เพราะความเห็นแก่ตัวของฉันล่ะนะ

 

          “ อย่าจูบลึกแบบนั้นนะ!!

 

            ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้รังเกียจกับรสจูบนั่นหรอกนะ แค่เหนือความคาดหมายเลยตกใจไปหน่อย ทั้งเวลาถูกชม ถูกลูบหัว ถูกเกาคาง ก็มักจะแสดงสีหน้าที่แสนขี้โกงนั่นออกมา นายน่ะขี้โกงกว่าฉันตั้งเยอะ เป็นแค่อิจิมัตสึแท้ๆ

 

          “ เพราะฉันชอบนายไงเล่า!!

 

            นายมันขี้โกงที่พูดออกมาแบบนั้น ก็รู้ว่าแค่พูดเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่นายทำ แต่มันไม่ขี้โกงไปหน่อยหรอ ที่ฉันอดทนไม่พูดไปเพราะนายมันก็เหมือนแมวตัวนึงที่ถ้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นไปคงจะวิ่งหนีทันที นายก็ยิ่งเป็นคนคิดมากอยู่ซะด้วย

 

            ทั้งๆที่ฉันน่าจะดูเหมือนชอบเจ้าอิจิมัตสึ ก็ต้องมีความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องโชคชะตาที่ท่านเทพเป็นผู้มอบให้ ใช่ ครั้งนึงฉันก็เคยลองตามหาแล้ว แต่ก็ต้องยอมแพ้เพราะด้ายของเจ้าหมอนั่นทั้งยาวออกอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแถมยังพันกันยุ่งเหยิง เพราะงั้นถึงได้ยอมแพ้ต่อความขี้เกียจที่จะตามหา ด้ายสีม่วงนั่นมันไม่เหมือนของด้ายสีเหลืองที่ดูออกอย่างง่ายดาย อย่างที่สาวน้อยคนนั้นเป็นเนื้อคู่ของจูชิมัตสึอย่างแท้จริง เพราะแบบนั้นฉันจึงคอยเชียร์อย่างเต็มใจ เพราะด้ายเหล่านั้นจะพลัดพรากให้แยกจากกันไปไม่ได้ง่ายๆหรอก

 

            ก็จริงที่บางคู่รักก็อยู่ด้วยกันโดยที่ไม่มีด้ายที่พันนิ้วนั่นเข้าหากัน แต่สุดท้ายฉันก็เห็นสองคนแยกจากกันอยู่ดี อย่างที่เจ้าคารามัตสึมันมีแฟนเมื่อตอนสมัยม.ปลาย

 

          “ ไปกันไม่รอดหรอกน่า คารามัตสึ “

 

          ฉันพูดออกไปทันทีเมื่อเจ้าบ้านั่นประกาศตัวว่ามีแฟนสาวหน้าตาสวยสดงดงาม ด้ายของหมอนั่นไม่ได้เชื่อมต่อกับหล่อนเลยแม้แต่น้อย และสุดท้ายก็ลงเอยที่เธอคนนั้นเป็นคนหลายใจ

 

          “ นายรู้อยู่แล้วหรอ? “ คารามัตสึถามฉันด้วยความสงสัยในคำพูดของฉันครั้งก่อน ฉันก็ตอบได้เพียงแค่คาดเดาเท่านั้น

 

            ฉันควรจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นอนกินเล่นไปวันๆ เอาเงินซื้อเอวีมาดู ชีวิตควรจะมีความสุขอยู่เท่านี้ ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ในวันนี้ขึ้น

 

            “ เน่ๆ พี่อิจิมัตสึ ผู้ชายที่ใส่แว่นในรูปนี่ใครเหรอ? “

 

            ในวันที่แสนสบาย พวกเราที่นั่งว่างกันอยู่ในห้องนอน ฉันที่กำลังนอนอ่านหนังสือการ์ตูนถึงกับละสายตาออกมามองรูปในมือถือของเจ้าน้องเล็กตัวแสบ ภาพที่ปรากฏสร้างความเหวอให้แก่พวกเราไม่น้อย ภาพที่ปรากฏขึ้นคือรูปของชายหนุ่มร่างสูงผู้สวมแว่นแสดงถึงความมั่นคงโดยมีอิจิมัตสึเกาะที่แขนของเขาด้วยใบหน้าเขินอายเล็กน้อย ไม่ใช่อ่ะ มันไม่เหมือนอิจิมัตสึเลย แต่ก็จะเป็นใครอื่นไม่ได้หรอกน่า

 

            “ เดี๋ยว!!-ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างที่พวกแกคิดเลย “

 

            “ แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ อิจิมัตสึ “ จะได้รู้สักทีว่าเจ้าหมอนี่ใช่สิ่งที่เทพเจ้าประทานมาให้เจ้าหมอนี่หรือเปล่า จะยังไงก็ดี ฉันก็หวังให้เจ้านี่มีด้ายแบบเดียวแบบฉัน ด้ายที่ลงท้ายด้วยความว่างเปล่า

 

            “ พ-พูดอะไรน่ะ “

 

            “ ก็ดูดีนี่นา บราเธอร์ แต่

 

            “ ไปตายซะ ไอ้เวรมัตสึ “

 

            “ สรุปใครกันล่ะ พี่อิจิมัตสึ “

 

            “ แค่คนรู้จัก...เขามีแฟนแล้วนะ... “

 

            “ ห่ะ นี่นาย ไปแย่งแฟนเขามาเหรอ? “ จงใจพูดจาแหย่คนเป็นน้อง สุดท้ายก็ได้น้ำเสียงตะคอกออกมา โล่งอกไปที นึกว่าจะต้องใช้กำลังไปอย่างผิดๆซะแล้ว ว่าไปนั่น

 

            แต่ก็กระตุกต่อมความอยากรู้เข้าซะแล้ว ครั้งล่าสุดที่พยายามเดินตามหาคือเมื่อตอนอยู่ม.ปลาย ถ้าเกิดว่าคนผู้เป็นคู่ชีวิตตายขึ้นมา ด้ายจะขาดจากกันหรือเปล่านะ ฉันก็คิดอะไรน่ากลัวไปได้ ขืนทำแบบนั้นฉันก็คงเดือดร้อนไปด้วยแน่ๆ

 

            เอาล่ะ ลองเดินตามหาดูสักหน่อยละกัน

 

            คิดได้เช่น จึงยันตัวขึ้นมาและก้มลงมองพื้นที่เต็มไปด้วยด้ายหลากสีก่อนที่จะมองสีซึ่งเป็นเป้าหมาย และเดินไป

 

            “ พี่โอโซมัตสึไปไหนน่ะ? “ โจโรมัตสึทักขึ้นทันทีที่ฉันเลื่อนประตู ฉันเพียงยิ้มให้เล็กน้อยก่อนออกไป

 

            มือหนึ่งคว้าด้ายสีม่วงขึ้นมาแล้วค่อยๆเดินตามด้ายนั้นออกจากบ้านไป วันนี้จะลองพยายามดูบ้างละกัน ระยะของด้ายอาจจะลดลงมาแล้วก็เป็นได้ ด้ายน่ะมันจะสั้นลงเรื่อยๆเมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะพานมาพบกัน ก็แค่อยากรู้ล่ะน่า รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้ฉันเลิกล้มความตั้งใจหรอก

 

            “ โอโซมัตสึงคุง? ทำอะไรอยู่หรอ “

 

            “ อ่ะ โทโทโกะจัง เดินเล่นนิดหน่อยน่ะ ฮะฮะ “

 

            “ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้านายดูกังวลมากเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่า “

 

            เอ๊ะ หมายความว่ายังไง? กังวลหรอ ไม่มีทางหรอกน่า คนอย่างฉันมันก็ไม่ได้สนใจในโชคชะตาอยู่แล้ว ถึงแม้พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ประทานพรมาให้ ใครจะมาสนล่ะ สู้สร้างมันเองดีกว่า...เพราะงั้นถึงรู้ก็ไม่เป็นไรหรอก

 

            “ ก็มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยน่ะ งั้นไปก่อนนะ “ กล่าวลาต่อโทโทโกะจัง และมุ่งหน้าต่อไป ด้ายของนายนี่มันยาวเกินความจำเป็นจริงๆนะ อิจิมัตสึ กะจะเจอกันตอนแก่เฒ่าหรือไงกันนะ ก็สมกับเป็นอิจิมัตสึนั้นแหละนะ หวังว่าจะไม่ใช่แมวเพศเมียหรอกนะ ได้แต่คิดตลกกับตัวเองก่อนที่ด้ายนั้นจะนำพาไปที่ใต้สะพาน และด้ายเหล่านั้นก็ลงดินไปเป็นบางส่วนก่อนที่มันจะผุดขึ้นมาจากดิน

 

            อะไรเนี่ย ในสมองมีแต่คำนี้บัญญัติไว้ในขณะเนี่ย อย่าบอกนะว่าฉันต้องขุดมันขึ้นมาน่ะ ให้ตายเถอะ ชอบทำให้ยุ่งยากอยู่เรื่อยเลยนะ นายน่ะ

 

            “ อุชิชิชิ ไม่นึกเลยว่าจะอดอยากถึงขนาดต้องขุดหาของกินเลยหรอ โอโซมัตสึ “ อิยามิเหรอ

 

            “ เงียบปากน่ะ อิยามิ “

 

            “ ทำไมถึงทำหน้าน่ากลัวขนาดนั้นล่ะ หาอะไรอยู่? “

 

            “ ก็บอกให้เงียบไง ฉันไม่มีอารมณ์มาคุยกับนายตอนนี้นะ “

 

            ในขณะที่เถียงกับอิยามิมือที่กำลังขุดดินขึ้นมาอยู่นั้นก็สัมผัสได้ถึงเส้นด้ายสีม่วงอีกครั้ง เมื่อกำดินส่วนนั้นก็พบเข้ากับกระดาษแผ่นเละๆยับยู่ยี่ ราวกับถูกดินย่อยสลาย เมื่อลองคลี่ออกมาอ่านดีๆก็ต้องถึงกับตกใจ

 

            ผมชอบ

 

          เศษกระดาษนั้นมีลายมือของอิจิมัตสึอยู่ แต่น่าเสียดายที่อีกส่วนนึงของจดหมายถูกดินย่อยสลายไปตามกาลเวลา  ถึงจะรู้เรื่องของอิจิมัตสึเยอะแค่ไหน ก็ยังคงมีเรื่องที่ไม่รู้มาก่อนเสมอๆ

 

            ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

            “ ไว้ฉันเสร็จธุระแล้วค่อยคุยละกันนะ อิยามิ ไปล่ะ “ พูดพลางเดินออกไปทันทีโดยไม่ทันได้ฟังอิยามิพูดเลยสักนิ๊ด เท้าที่เดินตามด้ายสีม่วงไปเรื่อยๆก็พบกับด้ายบางส่วนเข้าไปอยู่ในร้านขายขนมเล็กๆของผู้เฒ่าผู้แก่ ถ้ากินของหวานสักหน่อยสมองอาจจะแล่นก็ได้ คิดงั้นได้ก็เดินเข้าไปในร้านทันที

 

            ตัวร้านนั้นแสนเก่า แต่กลับมอบบรรยากาศที่แสนสบายมาให้ ขนมถูกวางเรียงใส่โหลอย่างสวยงาม ในขณะที่กำลังเลือกสันลูกกวาดหวานๆสักเม็ดสองเม็ดก็พบกับยายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นเจ้าของร้าน

 

            “ สวัสดีครับ คุณยาย คือว่าลูกอมพวกนี้ขายเท่าไหร่เหรอครับ? “

 

            “ เม็ดละ 3 เยนจ้ะ...เธอใช่อิจิมัตสึคุงหรือเปล่าจ๊ะ? “

 

            ไม่รู้อะไรจริงๆด้วยบางที ในขณะที่คุณยายรอคำตอบจากฉัน ฉันที่คว้าลูกอมมาสัก4-5เม็ด ก็เดินไปให้คุณยายพร้อมเงิน

 

            “ ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นพี่ฝาแฝดของเขาน่ะครับ “

 

            “ อย่างงั้นหรอจ๊ะ...ไม่เจอกันตั้งนานเลย อ่ะ ถ้างั้นเอาขนมนี่ไปสิจ๊ะ เอาไปฝากให้อิจิมัตสึคุงหน่อยนะจ๊ะ “

 

            คุณยายพูดพลางหยิบกล่องขนมที่เต็มไปด้วยบิสกิตรูปแมว เอ...เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ เหมือนว่าอิจิมัตสึเคยเอามาให้กินเมื่อตอนสมัยม.ปลาย

 

            “ ขอบคุณมากครับ ไว้สักวันผมจะพาเข้ามาเยี่ยมบ้างนะครับ “

 

            พูดอย่างพอเป็นมารยาทและก้าวเดินตามด้ายสีม่วงต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ทั้งเศษซากของจดหมายนั่น ทั้งร้านขนมก็ด้วย อิจิมัตสึเมื่อก่อนนายทำอะไรมากขนาดนี้เลยหรอ... ได้แต่คิดไปเดินไปตามด้ายสีม่วงที่ดูไม่สิ้นสุด ด้ายเส้นนี้ผ่านทั้งสวนสาธารณะ ซอกตึก ร้านเหล้า

 

            และแล้ว...

 

            พระเจ้าต้องล้อเล่นกับเขาแน่ๆ เมื่อด้ายสีม่วงนั้นนำพากลับมายังบ้าน

 

            ชิ อะไรกันเนี่ยให้ฉันเดินจนขาแทบพัง เดินครบรอบเมืองเลยได้มั้งเนี่ย ให้ตายสิ ว่าแต่ทำไมถึงวกกลับมาที่บ้านได้ล่ะ...

 

            “ พี่ชายกลับมาแล้วว เอานี่ขนมจากร้าน คุณยายฝากมาให้อิจิมัตสึน่ะ “

 

            “ ไปทำอะไรมาน่ะ พี่โอโซมัตสึหายไปทั้งวันเลย แล้วขนมนั่น? “

 

            “ พอดีหาอะไรอยู่น่ะ พอมาคิดๆดูมันดันอยู่ที่บ้านซะได้ ขนมนั่นของอิจิมัตสึ วานให้ที “ พูดติดตลกพลางคลำด้ายสีม่วงขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านและเข้าไปยังห้องนอน โอโหกลับมายังที่เดิม แล้วที่ฉันเดินงกๆๆไปทั่วเมืองนี่คืออะไร เฮ้อ ในขณะคลำด้ายไปเรื่อยก็พบว่าด้ายนั้นเข้าไปติดอยู่ในตู้เก็บที่นอน อะไรมันจะยุ่งยากแบบนี้นะ ชักขี้เกียจแล้ว ถ้ามันออกจากบ้านอีกนะ ฉันจะไม่หาแล้วคอยดูเหอะ

 

            “ หาอะไรอยู่หรอ? บราเธอร์ “

 

            “ ... “

 

            “ นี่หาอะไรอยู่ ให้ฉันช่ว

 

            “ หาด้ายอยู่เว้ย!

 

            หัวเสียเว้ย เซ้าซี้อยู่ได้ คารามัตสึที่ฟังคำตอบก็ทำหน้างุนงงกับคำตอบ ก็นายไม่เห็นนายจะไปช่วยฉันหาได้ยังไงให้ตายสิ ด้ายมันติดอะไรข้างในนะ ในขณะที่นั่งแกะด้ายอยู่นั้น ก็มีคารามัตสึที่ยืนมองแบบงงๆ ไม่แปลกล่ะ อยู่ๆก็บอกว่าหาด้าย ด้ายล่องหนที่นายไม่เห็น

 

            และแล้วในที่สุดด้ายก็หลุดสักที เอาล่ะลองดึงดูอาจจะทำให้รู้ระยะของด้ายเส้นนี้ก็ได้ ถ้าตรึงแสดงว่าที่ผ่านๆมาก็จะได้สำเร็จสักที...แต่เอ๊ะ ทำไมด้ายมันสีออกแปลกๆเหมือนสีน้ำเงินเลยนะ...ลองดึงดูละกัน

 

            กึก

 

          “ นี่ ฉันเห็นนายดูแปลกๆตั้งแต่เช้าแล้วนะ มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ โอโซมัตสึ “

 

            โกหกกันใช่มั้ย

 

            “ เฮ้ย โอโซมัตสึ “

 

            “ ขอดูนิ้วก้อยหน่อย “

 

            “ ฮะ? “

 

            “ เถอะน่า!

 

            เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ก็อิจิมัตสึชอบเอาแต่ทำร้ายเจ้าหมอนี่นะ...แต่จะว่าไปก็อาจจะเป็นไปได้ เดี๋ยวก่อนๆ ด้ายพวกนี้ไม่ได้บอกว่าอิจิมัตสึชอบใคร แต่แค่บอกถึงโชคชะตาที่ควรเป็นเพราะงั้น...ไม่เป็นไร

 

            ฉันเองก็ไม่ใช่คนงมงาย ไม่ใช่คนที่คิดว่ามีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่จะมากำหนดชีวิตของฉันได้ เพราะฉะนั้น ไม่เป็นไรหรอกน่า

 

            และด้ายนั่นก็เชื่อมต่อเข้ากับนิ้วของคารามัตสึจริงๆเสียด้วย

 

            .

 

            .

 

            .

 

            “ อ่า โอโซมัตสึ ฉันว่าจะบอกนายอยู่แล้วล่ะ “ บอก? บอกอะไรของนาย คารามัตสึ

 

            “ คือว่าฉันกับอิจิมัตสึน่ะนะว่าจะแยกไปอยู่ด้วยกันสองคนน่ะ ใช่มั้ย? อิจิมัตสึ “ สองคน?หมายความว่ายังไง...

 

            “ อ่า...เพราะงั้นเดี๋ยวจะมาเยี่ยมเป็นบางทีนะ... “ เดี๋ยวสิ อิจิมัตสึ นี่มันหมายความว่ายังไง

 

            “ ขอบคุณที่เข้าใจพวกเรานะ... พี่โอโซมัตสึ “ เดี๋ยวสิ!!!

 

            และภาพทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำทันที ขยับตัวไม่ได้เลย รู้สึกจุกชะมัด นี่มันอะไรกัน ไม่เห็นเข้าใจเลย นี่ฉันกำลังถูกโชคชะตาเล่นงานอยู่หรือไง ไม่มีทางหรอกน่ามันก็แค่เรื่อง...เพ้อฝัน

 

            คนเราจะขัดต่อโชคชะตาไม่ได้เลยหรอ ทำไมกันล่ะ

 

            ในขณะที่กำลังจมปลักอยู่กับความคิดก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นราวกับกำลังคอยปลอบโยนจิตใจที่ปวดร้าวนี้ และภาพก็ปรากฎเป็นใบหน้าของอิจิมัตสึที่กำลังมองฉันอย่างเป็นกังวลโดยที่มือข้างหนึ่งลูบเรือนผมของฉันอย่างอ่อนโยน

 

            “ อ-อิจิมัตสึ? “

 

            แสดงว่าเมื่อกี้คงเป็นความฝัน

 

            ฉันลุกขึ้นมาจากถ้านอนอย่างช้าๆก็พบว่าฉันกำลังนอนอยู่บนฟูกด้วยชุดนอนเช่นทุกวัน โดยมีทุกคนนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่เคียงข้าง อิจิมัตสึในชุดนอนนั่งอยู่ที่ฝั่งหัวฟูกได้ละมือออกจากผมของฉันก่อนที่จะเริ่มพูดอะไรด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

            “ ก็พี่โอโซมัตสึเอาแต่ละเมอ ก-ก็เลยมาปลุกก็เท่านั้น “ อิจิมัตสึพูดอย่างติดๆขัดๆก่อนจะลุกขึ้นไป

 

            “ ดื่มนมอุ่นสักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อก็ได้...นะ “

 

            อิจิมัตสึออกปากชวน มีหรือที่พี่ชายคนนี้จะปฏิเสธ ก็เลยพยักหน้าตกลงก่อนที่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนอื่นที่กำลังนอนอยู่

 

            ฉันเปิดไฟในห้องให้สว่าง ส่วนอิจิมัตสึไปรินนมใส่แก้วและอุ่นในไมโครเวฟ ในขณะที่พวกเรานั่งรอนมอุ่นก็เกิดบรรยากาศอันหนักอึ้งขึ้น

 

            “ พี่โอโซมัตสึ “

 

            “ หือ?? “

 

            “ วันนี้ไปไหนมาหรอ? “

 

            อิจิมัตสึถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ภายใต้น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ใช่ ฉันรู้ว่าเจ้าหมอนี่เป็นคนที่อ่อนโยนมากขนาดไหน การที่ฉันทำตัวแปลกๆในวันนี้คงทำให้มีเรื่องคิดมากอีกแน่ๆ

 

            “ แค่ผจญภัยอะไรนิดหน่อยน่ะ แฮะๆ “

 

            “ เน่ อิจิมัตสึ ขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ย? “

 

            “ อะไร? “

 

            สูดลมหายใจเข้าไป ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว คนอย่างฉันที่ไม่ต้องการโชคชะตาต้องพูดแล้ว เพราะอาจจะไม่มีโอกาสที่จะทำให้คนตรงหน้ามาเป็นของตัวเองได้อีกแล้ว

 

            “ นายรู้จักเรื่องด้ายแดงมั้ย? “

 

            “ ก็พอรู้ ทำไม? “

 

            “ ถ้าเกิดว่านายชอบคนคนนึง แต่ด้ายนั้นไม่ได้ผูกไว้กับเธอคนนั้น นายจะทำยังไง? นายจะบอกหรือเปล่า? “

 

            “ คนอย่างฉันถึงบอกไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ... “ คำตอบที่แสนมืดมนถูกกล่าวออกมา เพราะนายเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองถึงได้ต้องเจ็บปวดไงเล่า

 

            ติ้ง

 

            “ อ่ะ นมน่าจะอุ่นแล้ว...เดี๋ย

 

            ในขณะที่อิจิมัตสึกำลังลุกขึ้นไปหยิบแก้ว ฉันก็ดึงแขนของเขาจะล้มลงมาอย่างแรง ฉันอาศัยจังหวะนั้นขึ้นคร่อมคนตรงหน้าทันที สีหน้าของอิจิมัตสึเปลี่ยนไปเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความกลัว

 

            “ ท-ทำอะไรน่ะ... “

 

            “ อิจิมัตสึ ถ้าเกิดว่าฉันชอบไปชอบใครสักคนโดยที่ด้ายแดงไม่ได้นำพาไป ฉันจะทำยังไงในความคิดของนาย “

 

            “ พ-พูดถึงอะไรนะ ปล่อยนะ... “

 

            “ ฉันก็จะฝืนโชคชะตาพวกนั้นและพยายามเพื่อให้ได้เขาคนนั้นมา “

 

            “ พ-พี่โอโซมัตสึ...ขอร้องปล่อยผม... “

 

            “ อิจิมัตสึ ฉันรักนายนะ “

 

            “ ได้โปรด... “

 

            “ ฉันรักนายมาตลอดเลยนะ “

 

            แขนของฉันโอบเข้ากับร่างของน้องชายที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว มือของฉันลูบหลังคนตรงหน้าเบาๆเป็นการปลอบโยนก่อนที่จะเปลี่ยนมือมาเสยคาง

 

            “ จูบครั้งก่อนนั้นน่ะมันขี้โกงมากเลยนะ อิจิมัตสึ “

 

            “ ฮึก...ได้โปรดปล่อ

 

            ประทับจูบลงไปทันทีโดยที่ไม่ทันตั้งตัว พยายามล้วงเอาทุกอย่างด้วยลิ้นแกร่งอย่างชำนาญ คนตรงหน้าหน้าขึ้นสีและพยายามดิ้นอย่างสุดแรงแต่ก็มิอาจจะต้านแรงของฉัน รสจูบนั้นช่างหอมหวานและอร่อยจริงๆ เมื่อรู้สึกตัวว่าคนตรงหน้ากำลังขาดอากาศหายใจจริงถอนริมฝีปากออก

 

            “ แฮ่ก...ทำไม “

 

            ในขณะที่ร่างที่สั่นเทากำลังเอ่ยปากถามด้วยความกลัวฉันก็กอดคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมคนตรงหน้าที่ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว

 

            “ ทำไม...”

 

            “ เพราะรักไงล่ะ อิจิมัตสึ... ช่วยรักพี่ชายคนนี้ทีได้มั้ย? “

 

            “ ทำไมกันล่ะ... “

 

            “ ช่วยลืมเจ้าหมอนั่นไปทีนะ ทำเพื่อพี่ชายได้มั้ย “

 

            คนตรงหน้าได้แต่สั่นกลัวและพยักหน้าไปอย่างช่วยไม่ได้

 

รอยยิ้มปีศาจถูกเผยออกมาจากใบหน้า ถ้าฉันไม่ได้ถูกด้ายผูกไว้ละก็ ฉันจะทำลายมันและสร้างขึ้นมาใหม่จนกว่าฉันจะได้ถูกเชื่อมต่อกัน

 

            .

 

            .

 

            .

 

            คนที่แอบอยู่หลังประตูได้แต่กำกำปั้นอย่างเหลืออดพลางได้แต่กัดฟันด้วยความโกรธแค้น

 

          เราจะได้เห็นดีกัน ในเมื่อนายคิดจะขัดต่อโชคชะตาที่เทพเจ้าเป็นผู้ประทานมาให้...โอโซมัตสึ

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ LostLichter จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 เมษายน 2559 / 22:26
    ต่อฮะ อย่าทำร้ายเราาาา
    #12
    0
  2. #11 Kuroshi-kun (@bloodsir) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 21:40
    กินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กร๊าซซซซซซซซซซ *สกรีมลั่นบ้าน*
    #11
    0
  3. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:31
    โอ้ยยยย ดีงาม เหมือน3pเล็กๆ555555 อยากให้มีต่ออออ ชอบมากกก
    #10
    0
  4. #9 เอิงฮะ
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 20:22
    วรั้ยยยยยยย ใครแอบอยู่หลังประตูหน่ะ><

    แต่งดีมากกกกกกกก( ก ล้านตัว ) อยากให้มีต่อมากเลย
    #9
    0
  5. #8 แตงกวา
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 17:10
    โอ้ยชอบบ ดีมากเลยอ่ะ แต่งดีมากๆเลยค่ะ ชอบคู่นี้ด้วย55555 อยากให้มีต่อจังเลยค่ะ
    #8
    0
  6. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 16:38
    โอ้ยยยยยย
    คนที่เห็นคือคาราใช่ไหมคะะะะ 

    จะมีภาคต่อไหมคะเนี่ย...
    สงสารคาราแปลกๆ5555 แต่ชอบคู่นี้ค่ะ 

    #พี่โอโซเริ่มจะเข้าข่ายrapeเขาแล้วนะคะ--- 




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 เมษายน 2559 / 16:40
    #7
    0
  7. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 02:55
    โอ๊ย ชอบมากค่ะ ฮรืออ่านจบแล้วน้ำตาแทบจะไหลเป็นสายเลือด รู้สึกอินอย่างบอกไม่ถูก แต่งดีมากค่ะ แต่งมาให้เสพอีกนะคะ
    #6
    0
  8. #5 MyMind-01 (@MyMind-01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 21:49
    ฮว้ากก ชอบมากเลยค่ะ อยากให้มีตอนต่อไปจังค่ะ ;-;
    #5
    0
  9. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 21:45
    กรี๊ดดดดดดด แต่งดีมากกกกกก โอยยย ดีใจๆๆ แล้วเป็นคู่ที่หายากด้วย แล้วเราก็ชอบด้วย 
    ฮือออออออออออออ *ปาดน้ำตาปลื้มปริ่ม*
    ชอบที่แต่งแล้วทุกคนสมกับเป็นตัวละครนั้นๆดี แล้วภาษาก็ดี พล็อตและการเรียบเรียงก็ดี 
    ที่สำคัญแอบมีคาราอิจิด้วย ฮิ
    (ชอบสุดสองคู่ค่ะ คาราอิจิ โอโซอิจิ สามพีคือสิ่งที่ใฝ่ฝัน--- *สัญญาณขาด*
    ส่วนที่ชอบรองลงมาคือ... ออลอิจิ--- พอเหอะ)
    จบแบบนี้คือค้างเลยอะ หลังประตูนั่นคือคารานี่ซังรึเปล่าเนี่ย 
    คือเขาเห็นด้ายเหมือนกันใช่ไหมอะ?? 
     
    จะติดตามรอเรื่องต่อๆไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ฮริ้งงง
    #4
    0
  10. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 20:55
    โอ้ยยยย ชอบบบบ คนที่แอบเห็นคือคาราใช่มั้ยคะ นี่ซังเลวได้ใจมากกก อยากให้แต่งต่อออกมามากๆค่ะ ชอบสุดๆ
    #3
    0
  11. #2 Shiep-San (@Skth_210) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 20:33
    อ้ากกกกกก เราชิพคู่นี้!!!!#ซึ่งมีน้อย(มาก)#ร้องไห้ นี่ซังแลดูสมเป็นนี่ซังดีชอบมากกก อิจิอร่อย#แฮ่กๆ-- อยากให้มีต่อเป็นเรื่องยาว มันจะดีมากก
    #2
    0
  12. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 19:22
    อรั้ยยยยยยยยยย ฟินโคตรๆ //////7/////
    จะมีภาคต่อใช่มั้ยคะ
    ต่อนะๆๆๆ ;w;
    #1
    0