[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 7 : |; chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By.. PRETTY.KKZ

14/01/2553   08.41 PM.

 

 

 

Part 4

 

.

.

.

.

 

 

 

 

แสงสีส้มประกายรอบวงกลมดวงใหญ่สีแดงจัด

ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือผืนน้ำอีกครั้งทางทิศตะวันออก

ทงเฮที่กำลังวุ่นอยู่ในครัวถูกวานให้ขึ้นไปรับใช้คุณชายตัวดีเช่นเคย

ร่างบางหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่ตะกร้าเล็กๆเอาไว้

เมื่อจะเดินขึ้นไปชั้นบนก็ฉุกนึกขึ้นได้ว่าคงต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าห่มอีกครั้งเป็นแน่

 

เสียงฝีเท้าเบาก้าวขึ้นชั้นสองตามมารยาท

หยุดยืนอยู่บริเวณหน้าห้องสักพัก ก่อนที่จะเอื้อมไปเคาะประตูห้อง

รออยู่นานสองนานก็ไม่มีวี่แววว่าจะออกมาเปิดให้เลยสักที

ถ้าหากจะเปิดเข้าไปด้วยตัวเองเหมือนครั้งที่แล้วก็เกรงว่าคุณชายจะโกรธเอาได้

 

 

 

Knock! Knock!

 

 

            คนที่อยู่ข้างในเปิดประตูให้หน่อยฮะ

            เสียงหวานตะโกนเข้าไปภายในห้องที่เกือบจะเงียบสนิท

            หากแต่ยังคงมีเสียงครางของหญิงสาวดังออกมาเป็นระยะ ๆ

            ทงเฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะประตูอีกครั้ง

 

 

Knock! Kn...

 

 

            ฉันรู้แล้ว

            ผู้หญิงคนเดิมเปิดประตูห้องออกมาแทบจะในทันที

            หนุ่มร่างบอบบางหรี่ตาสำรวจร่างกายหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง

            ชุดเมดที่ถูกสวมใส่อย่างลวกๆไม่เป็นระเบียบกับผมเผ้ายุ่งเหยิง

ทำให้ทงเฮพอจะเดาออกได้ว่า เหตุผลอะไรที่ทำให้ประตูห้องถูกเปิดออกมาช้าขนาดนี้

 

 

 

ทีหลังถ้ารู้ว่าตอนเช้าจะทำอะไรก็ตื่นให้มันเร็วๆหน่อยแล้วกันนะ ในครัวเขาขาดแม่บ้าน เธอเองก็รู้

 

 

 

อ่อใช่...ฉันลืมไป เธอมันมีหน้าที่แค่อารักขาทายาทของตระกูลเท่านั้นสินะ ...พวกไร้ความสามารถ

ซันนี่เหยียดยิ้มอย่างสมเพช

จิกสายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

ร่างบางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่จะแสยะยิ้มมุมปากเย้ยบ้าง

 

 

 

ใช่...ฉันมันมีความสามารถแค่นี้แหละ ใครเขาจะไปเก่งเหมือนเธอล่ะซันนี่?

นอกจากจะมีหน้าที่ดูแลบ้านช่องห้องหับแล้ว เธอยังเก่งในเรื่องยั่วยวนเสียด้วยนะ 

ไงล่ะ...ลีลาของคุณชายเขาสนองได้ถึงใจเธอหรือเปล่า?

 

 

 

 

เธอกำลังพูดถึงเรื่องของฉันอยู่นะ อี ทงเฮ

เสียงขรึมเข้มทำเอาร่างบางใจกระตุกวูบ

สาวร่างระหงเดินก้มหน้าก้มตากลับไปทำหน้าที่ของตนเองต่อตามประสา

ไม่ลืมที่จะเหยียดยิ้มเยาะหนุ่มร่างเล็กที่กำลังถูกคุณชายตำหนิในขณะนี้

ทงเฮกำมือไว้แน่น   ฝากไว้ก่อนเถอะซันนี่!

 

 

 

สวัสดีตอนเช้าฮะคุณชาย

ร่างบางก้าวเข้าไปในห้องนอนกว้าง

จัดแจงเปิดม่านให้แสงลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามายังห้องสีทึบ

คราบน้ำสีขาวขุ่นแห้งเกรอะกรังไปบนผ้าคลุมเตียงกว้าง

หนำซ้ำยังจะมีที่พื้นและผ้าห่มอีกต่างหาก

ถึงแม้ทงเฮจะรู้แก่ใจว่าคุณชายร้ายกาจในเรื่องเซ็กส์สักเพียงไหน

แต่ตัวเขาก็นึกไม่ถึงเลยว่า.. จะร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้

 

ร่างบางลอบถอนหายใจอยู่นาน

ก่อนที่จะก้มลงเช็ดคราบที่น่ารังเกียจนั่น

คิบอมนั่งลงบนโซฟาริมหน้าต่างตัวเดิม

รินน้ำสีอำพันใส่ในแก้วทรงสูงตามเคย

 

 

 

ดื่มแต่เช้ามันไม่ดีนะฮะคุณชาย

 

 

 

เธอมีสิทธิ์สั่งฉันได้ด้วยหรอ?

ร่างสูงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบ

ถ้าหากเป็นบุคคลอื่นที่ได้ยินคงจะคิดว่าเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

ใครๆก็รู้ว่า คุณชายคิบอม นั้นเย็นชาแค่ไหน..

เว้นเสียแต่ทงเฮที่ไม่เคยเห็นในด้านนี้ของคุณชายเลยสักนิด

 

เพราะหากเมื่อไรที่คุณชายยอมพูดดีด้วย..

นั้นก็หมายความว่า คุณชายกำลังหวังผลเพื่อกอบโกยความหอมหวานบนเรือนร่างของคนนั้น

 

 

 

ทงเฮเตือนเอาไว้ก็แค่นั้นแหละฮะ ทงเฮแค่ไม่อยากดูแลคนป่วยเพิ่มอีกคน

 

 

 

แต่ถ้าฉันป่วยเธอก็ต้องดูแล โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นเหยียดมองคนตัวใหญ่กว่าอย่างไม่สบอารมณ์

คุณชายคิบอมกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไรกัน..

แววตาที่ทำให้คนอย่างทงเฮเก็บเอาไปเพ้อฝัน มันหายไปไหนแล้วล่ะ?

ณ เวลานี้ ทงเฮพบเจอแต่คุณชายคิบอม...ที่มีแววตาเรียบเฉย น่ายำเกรงคนนี้เท่านั้น

 

 

 

 

แล้วทงเฮเคยโต้แย้งความต้องการของคุณชายด้วยหรอฮะ?

คนตัวเล็กสะบัดผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ แล้วนำใส่ตระกร้า

จัดแจงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้เช่นเดิมกับทุกๆวัน

เรียวปากเล็กขบกันแน่นเมื่ออีกฝ่ายกลับไม่โต้เถียงหรือตำหนิเขาอย่างเคย

หรือเพราะคุณชายคิบอมไม่สนใจ อี ทงเฮอีกแล้ว ?

หากจะเป็นอย่างนั้น...แล้วเหตุผลไหนเล่าทำให้ทงเฮต้องใส่ใจ ?

ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย..

 

 

 

คุณหมอซีวอนจะมาที่นี่ตามนัดของคุณหนูเช้านี้ พร้อมกับคุณฮันคยองด้วย

ยังไงก็ตาม คุณชายก็อย่าลงจากห้องสายแล้วกันนะฮะ

 

 

 

ใครกันที่ชื่อ ฮันคยอง?

 

 

 

จิตแพทย์ฮะ ...เขาเป็นเพื่อนของเจ้านาย

ใบหน้าหล่อจัดพยักหน้าให้เบาๆ

นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองออกไปนอกหน้าต่าง

ผืนทะเลสาปที่เคลื่อนไหวสะท้อนให้เห็นผ่านแววตาเรียบเฉยนั้น

คุณชายคิบอมไม่ไถ่ถามหรือขอความช่วยเหลืออะไรกับทงเฮเลยสักคำ..

ร่างบางก้มหน้านิ่งรอให้อีกฝ่ายเรียกใช้งานเหมือนอย่างที่ผ่านมา

หากจะสบหน้าสบตามองคุณชายให้ลึกซึ้งถึงความคิดมันคงจะยากเย็น

เพราะแท้จริงแล้ว ตั้งแต่แรกพบ...ทงเฮไม่สามารถจะเดาใจของคุณชายออกได้เลยสักที

 

 

 

ไปได้แล้ว ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมานั่งอยู่ในสถานที่ส่วนตัว

ใบหน้าสวยพยักหน้าแล้วเดินออกไปอย่างเชื่องช้า

คนอื่นงั้นหรือ?

ก็ใช่ไง...ทงเฮเป็นแค่คนอื่นของคุณชายคิบอมเท่านั้น

แล้วทงเฮจะใส่ใจคุณชายไปทำไมกัน ? ทงเฮเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร ?

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

ร่างของคนสองคนนั่งคอยอยู่ที่ห้องรับแขก

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่จ้องมองอีกฝ่ายไม่ให้คาดสายตา

ผู้ชายคนนี้ช่างแปลกนัก... หากจะมองให้หล่อเหลาก็คงจะดูดีราวกับเทพบุตร

แต่หากจะมองให้สวยหมดจดก็ดูงดงามอย่างไร้ที่ติใดๆ

แล้วเป็นเช่นนี้... ซีวอนควรปฏิบัติตัวอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ดี ?

จะให้สุภาพอ่อนโยนเช่นเดียวกับที่ปฏิบัติกับคุณหนูซองมิน

หรือจะให้ความไว้วางใจ น่าเชื่อถือได้อย่างที่ให้กับคุณชายคิบอม ?

 

 

 

            มีอะไรหรือเปล่าครับ?

            ร่างโปร่งพูดด้วยน้ำเสียงและสำเนียงที่ฟังดูลื่นหู

            ใบหน้าคมคายยกยิ้มโชว์รอยบุ๋มทั้งสองข้างแก้มให้พลางส่ายหัวไปมา

            ฮันคยองเลิกคิ้วขึ้นสูง มองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

            แต่ดูเหมือนข้อสงสัยนั้น จะไม่ได้รับคำตอบให้กระจ่างเลยสักนิด

 

 

 

            คุณหนูก็แบบนี้แหละครับ เธอชอบให้รอนาน...เพราะกว่าจะเสร็จทีละอย่าง

            ก็นานอยู่พอตัว แต่ดูเหมือนว่าเขาก็เป็นแบบนี้กันทั้งบ้านแหละครับ

 

 

 

            อันนี้ผมทราบดีอยู่แล้วครับ

            แววตาและท่าทางเย่อหยิ่งกลับติดเป็นนิสัยของฮันคยองไปเสียแล้ว

            จิตแพทย์ที่มีดีกรีจบจากเมืองนอกเมืองนาก็ตั้งท่าให้ดูน่าเกรงขามเป็นธรรมดา

            นิสัยเสียแบบนี้แก้เท่าไรก็ไม่หายสักที..

            แต่หากฮันคยองได้สนิทสนมกับใครเข้าจริงๆ ก็เป็นคนที่มีอารมณ์ขันอยู่ไม่น้อย

 

 

 

            ขอโทษนะครับ คุณซีวอน...ผมขอดูสมุดบันทึกอาการของซองมินหน่อยครับ

            มือใหญ่ควานเข้าไปในกระเป๋าสีดำ

            หาหยิบมันได้อย่างง่ายดายเนื่องจากการจัดเก็บมันไว้อย่างมีระเบียบของเจ้าของ

            ซีวอนส่งสมุดบันทึกปกสีชมพูสดใสให้อีกฝ่ายอย่างใจเย็น

            ร่างโปร่งมองมันอย่างงงๆ หนังสือผู้ป่วยรายไหนกันที่เป็นสีชมพูลายกระต่ายเช่นนี้ ?

 

 

 

            คุณหนูเธอชอบสีชมพูน่ะครับ...ผมเลยเลือกเล่มนี้มาบันทึกอาการของคุณหนู

 

 

 

            แต่นี่มันสำหรับเด็ก?

 

 

 

            คุณหนูซองมินก็ยังไม่แก่นี่ครับ

            คำตอบของผู้เชี่ยวชาญทางโรคประสาททำเอาจิตแพทย์คนเก่งถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ

            คุณหนูซองมินที่ว่านั้น.. ยังเป็นเด็กไร้เดียงสากันหรืออย่างไร?

            ฮันคยองวาดภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กๆกอดตุ๊กตากระต่ายสีชมพูไว้ในสมอง

            ก็แค่เด็กธรรมดาๆ น่ารักๆ คนหนึ่ง การสอนให้เข้าใจตัวเอง...มันจะไปยากอะไรกันเล่า?

 

 

 

            คุณซีวอน...

 

 

 

            ครับ?

            เส้นคิ้วสีดำเข้มเลิกขึ้นสูงพลางมองไปยังนิ้วมือเรียวที่ชี้เข้าไปในกระดาษแผ่นหนึ่งในสมุด

            ลายมือหวัดๆแต่ก็ดูเป็นระเบียบของเขาเอง บันทึกไว้ว่าอย่างไรนั้น เขาเองก็จำไม่ได้

            แต่ดูเหมือนมันจะทำให้บุคคลตรงหน้าตระหนกไม่น้อย

 

 

 

คุณหนูเธอมีความเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยหรือครับ?

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

ร่างโปร่งก้าวเข้ามาภายในห้องนอนที่ล้วนเป็นสีชมพู

การตกแต่งประดับประดาต่างๆยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าเจ้าของห้องนั้นเป็นเด็กกระเตาะมากเท่านั้น

ใครบางคนที่ยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิม...นั่งหันหน้าออกไปด้านนอกระเบียง

แท้จริงแล้วคุณหนูซองมินไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิดเอาไว้

แสงแดดกระทบให้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของใบหน้า

ชายหนุ่มตัวเล็กที่มีใบหน้าหวานจัดราวกับผู้หญิงอย่างไรอย่างนั้น

ดวงตากลมโตรับกับจมูกเรียวเล็กและริมฝีบางปากสีชมพูอ่อนได้ดี

หากแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า...ดูเหมือนมีบางเรื่องที่ยังคงค้างคาอยู่ลึกๆในใจ

ด้วยความเป็นจิตแพทย์ที่นับได้เลยว่าน้อยคนนักจะเก่งเทียบเท่าอย่างฮันคยองนั้น..

แค่มองดูเพียงเท่านี้ก็ดูออกถึงปมลึกๆในใจได้ดี

 

 

 

            สวัสดีตอนเช้าครับ

            ร่างเล็กหันมาทางหนุ่มร่างโปร่งช้าๆ

            ในแววตาหวานปรากฏให้เห็นรูปชายหนุ่มสวมเชิร์ทสีฟ้าอ่อนท่าทางมีภูมิและดูเป็นผู้ใหญ่ไม่น้อย

            ความคิดของซองมินขณะนี้ ก็คิดไม่ได้แตกต่างอะไรกับซีวอนสักนิด..

            หากจะมองให้ฮันคยองนั้นเป็นหนุ่มรูปงามก็คงจะดูดีราวกับเทพบุตร

            แต่หากจะมองให้สวยงามก็คงดูดีและโดดเด่นกว่าใครๆได้ไม่ยาก

            ผู้ชายคนนี้ช่างแปลกนัก..

 

 

 

            สวัสดีฮะคุณฮันคยอง

            แม้ริมฝีปากเล็กนั้นจะกระตุกยิ้มขึ้นมาพอให้ใบหน้าดูสดใส

            แต่ถึงอย่างไรในดวงตาคู่สวยก็ยังมองเห็นภาพของความเจ็บปวดไม่ลดละไปอยู่ดี

            ฮันคยองวางกระเป๋าลงบนเตียงหนา

            ก่อนที่จะเดินตรงรี่ไปยังที่ที่คุณหนูซองมินนั่งอยู่ในขณะนี้

 

 

 

            เรามาคุยกันสักหน่อยดีกว่ามั้ย

 

 

 

            ฮะ...

            พยักหน้ารับพร้อมกับคำตอบเพียงสั้นๆ

            ซองมินหันหน้าเข้าหาคุณหมอคนใหม่อย่างไม่ได้นึกเกรงกลัวคนแปลกหน้าแต่อย่างใด

 

 

 

            ลองหลับตาลง แล้วผ่อนใจให้สบายซิ

            เปลือกตาสวยปิดลงอย่างแผ่วเบา

            โซฟาที่ซองมินนั่งนั้นถูกปรับให้เอนลงเพื่อที่จะนั่งกึ่งนอนได้สบาย

            มือนุ่มบรรจงวางแผ่นผ้าอุ่นจนเกือบร้อนเช็ดไปทั่วใบหน้าของคนตัวเล็กเพื่อให้ผ่อนคลาย

 

 

 

            ตอนนี้คุณหนูมองเห็นภาพใครบ้าง ลองบอกออกมาได้ไหม?

 

 

 

            .....

            จะให้เขาตอบจริงๆน่ะหรือ?

            คนที่เขามองเห็นในขณะนี้ไม่ใช่เพียงหลับตาเท่านั้น

            แม้จะลืมตาแล้วทอดมองไปในที่แห่งไหนก็พบใบหน้าของใครคนเดิม..

            ต่อให้หลับตาเพื่อลบลืมทุกสิ่งภาพของเขาก็ยังคงผ่านเข้ามาในสมอง

            ล้มตัวลงนอนเพื่อหยุดความคิดบ้าๆ ก็ยังมีเขาอยู่ในความฝันตลอดมา..

            แต่มันก็แค่ฝัน...มีเพียงความจริงในชีวิตเท่านั้นที่เขาไม่เคยพบเห็นใครคนนี้เลยสักครั้ง

 

 

 

            ตอบมาเถอะ มันไม่เป็นไรหรอก

 

 

 

            ...โจ คยูฮยอน…”

            เพียงแค่พูดออกมาน้ำตามันก็พานจะไหลเอาเสียง่ายๆ   

            ทำไมนะ..ทำไมเขาจึงคิดถึงคนที่ไม่เคยมีเขาในความคิดเลยแม้แต่นิด

            แต่หากในเวลานี้ยังคงอยู่ต่อหน้าคนอื่น ก็คงต้องกักเก็บน้ำตาเอาไว้

            ไม่ต้องการให้ใครมาเห็นทั้งนั้น..

 

 

 

            ยาที่คุณหมอชเวให้ไปทั้งหมด คุณทานมันทั้งหมดหรือเปล่า?

 

 

 

            .....

            มีเพียงความเงียบงันเป็นผลลัพธ์ของคำถาม

            ไม่ว่าจะรับหรือไม่รับยามันจะมีประโยชน์อะไรกันเล่า?

            ถ้าหากหายขาดจากอาการเหล่านี้ก็จะเกิดพิธีที่เจ้าบ่าวไม่เคยเต็มใจ

            ซองมินยอม..

            ยอมทนทุกข์ทรมานไปตลอดกาลถ้าหากคยูฮยอนสบายใจ

 

 

 

ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองในอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีส้มเมื่อดวงตะวันดวงใหญ่คล้อยใกล้จะตกดิน

ร่างของใครบางคนที่เดินวนเวียนไปมารอบๆเตียงแค่เพียงได้กลิ่นตัว...ซองมินก็รู้ดี

ใบหน้าคมคายหันมาช้าๆ ยกยิ้มให้เล็กน้อยหากแต่แววตานั้นกลับเรียบเฉย

คุณชายคยูฮยอนไม่เคยคิดอะไรกับซองมินมากกว่าเพื่อนที่แสนดี..

ไม่เคยเลยสักนิด..

ความจริงในหัวใจของซองมินไม่ควรพูดบอกออกไปเสียจริงๆ

เกลียดตัวเองเหลือเกิน เกลียดที่ยังฝังใจว่ารักคยูฮยอนได้มากมายขนาดนี้

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

ทงเฮก้าวเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างชั้นบนพร้อมกับถาดน้ำเย็นและอาหารว่าง

ร่างสูงที่กำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างกลับต้องหยุดชะงักเมื่อมีคนอื่นเข้ามาขัดจังหวะ

ใบหน้าสวยหลุบลงต่ำเพราะไม่อาจหาญสู้กับนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นได้เลยแม้แต่น้อย

คิม คิบอมเพียงมองตรง ตีสีหน้าได้นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก

แต่ถึงจะอย่างนั้น ทงเฮก็ยังไม่ออกไปในห้องนั้นเสียง่ายๆ

เพราะทงเฮอยากอยู่ใกล้ๆคุณชายโดยไม่มีเหตุผล..

 

 

 

            คุณชายปวดเมื่อยหรือเปล่าฮะ?

            เสียงหวานพูดออกมาเบาๆเพื่อกลบบรรยากาศที่เงียบสงัด

            หนุ่มหน้าตายยังคงตีสีหน้านิ่งเฉยและส่ายหัวไปมาช้าๆ

            ร่างสูงถอนหายใจยาวก่อนที่จะปิดสมุดสีดำเล่มหน้าลงอย่างเนือยๆ

 

 

 

            ถ้าฉันปวดเมื่อยล่ะก็... ฉันก็จะตามซันนี่มานวดให้เอง

            เป็นเพียงคำพูดธรรมดาๆที่ผู้พูดไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจใคร

            แต่แค่เพียงประโยคเดียวเท่านั้นกลับเสมือนมีดสักพันเล่มกรีดลงในหัวใจคนต้อยต่ำอย่างทงเฮ

            ตั้งแต่เล็กจนโตที่รู้จักซันนี่มา ไม่มีอะไรที่ทงเฮจะแพ้ซันนี่เลยสักเรื่อง

            แต่เพราะคุณชายคิบอมเท่านั้น.. ทงเฮกลับนึกริษยาซันนี่ขึ้นมาถนัดใจ

 

 

 

            ทำไมต้องเป็นซันนี่ด้วยล่ะฮะ?

            น้ำเสียงหวานกลับสั่นเครือเมื่อพูดออกมาด้วยควาน้อยเนื้อต่ำใจ

            อี ทงเฮไม่มีเหตุผลเลยจริงๆที่ต้องเป็นเช่นนี้

            ทำไมทงเฮจึงอยากอยู่ใกล้ๆ อยากไขว่คว้าคุณชายได้เหมือนกับซันนี่

            เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว..

            อี ทงเฮ กำลังตกหลุมรัก คุณชาย คิม คิบอมอยู่หรือเปล่า ?

 

 

 

            มันเป็นเรื่องของฉัน

            คิบอมตอบออกไปเสียงเรียบ

            ความเฉยชากลับมาเกาะกินหัวใจของทายาทคนสุดท้องไปเช่นในอดีต

            ใครๆก็รู้ดีว่าคุณชายคิบอมไม่มีหัวใจ..

            เว้นเสียแต่ทงเฮ...ทงเฮยังรู้จักคุณชายได้ไม่ดีพอ

            แต่กลับมอบความรู้สึกดีๆให้กับคุณชายเสียจนถอนตัวไม่ขึ้น

            ทงเฮผิดเอง...ผิดที่หูเบา ใจง่าย

            ทงเฮผิดเองที่หลงใหลในแววตาหวานซึ้งซึ่งจอมปลอมต่อความรู้สึกนั่น!

 

 

 

            จะนั่งตรงนี้อีกนานไหม?

 

 

 

            ทงเฮจะดูแลคุณชายนี่ฮะ

 

 

 

            แต่ฉันไม่ได้ต้องการตอนนี้...เธอเองก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง

            ร่างสูงเน้นเสียงหนักขึ้นด้วยอารมณ์โทสะ

            ดวงตาคู่สวยกลับมาน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างมีสาเหตุ

            คนต่ำต้อยอย่าง อี ทงเฮ จะมีสิทธิ์โต้แย้งอะไรกับคุณชายได้

            อารมณ์ของคุณชายแปรปรวนเสียจนทงเฮตั้งตัวรับไม่ทัน..

            เมื่อวันก่อนคุณชายกลับเล่นท่าทางหลงใหลในตัวของเขา

            แต่วันนี้กลับมาเย็นชาพร้อมทั้งผลักไส

            แท้จริงในใจของคุณชายคิดอะไร? คุณชายคิบอมต้องการอะไรกันแน่?

            ได้โปรดเถอะ...

            จะทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจของคุณชาย

            แต่อย่าทำให้ทงเฮรักเลยได้ไหม? ขอแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

            คุณชายพูดเหมือนว่าทงเฮเคยโต้แย้งคุณชายอย่างนั้นแหละฮะ คุณชายรู้ไหมว่าทงเฮ....

 

 

 

            ออกไปซะ ฉันรำคาญ

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 5

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #771 joy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 00:16
    น่าสงสารทั่ง 2 คนจังเลย
    #771
    0
  2. #754 [[ Muggle~น้อย ]] (@iiimee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 16:54
     โหววว ว  บอมใจร้ายที่สุดเลยอ่า TTOTT  

    เฮหลงบอมแล้วหรอ ไม่น๊า   กลับมาๆๆๆๆๆ กลับมาเป็นเฮผู้เข้มแข็งเดี๋ยวนี้ เหอะๆๆๆ




    #754
    0
  3. #726 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 13:26
    ตี๋ใจร้าย หมวยอย่าอย่าไปยุ่งกับตี้เลย
    ปล่อยไปเลย

    #726
    0
  4. #645 pp_225 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 17:07
    ใจร้ายเกินไปแล้วบอม



    เห็นหมวยเป็น "คนอื่น" เนี่ย



    รับไม่ได้จริงอ้ะ..
    #645
    0
  5. #631 C@RTOON (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 21:55
    บอมโหดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #631
    0
  6. #600 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:23
    บอมใจร้ายที่สุดดดดดด
    ด๊องเลิกรักบอมได้แล้ว Y_Y

    สงสารด๊องง
    #600
    0
  7. #573 lovelove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:26
    บอมใจร้าย
    #573
    0
  8. #497 ice-cream (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 21:22
    บอมใจร้ายอ่า อย่าทำให้หนูด๊องเสียใจสิ



    #497
    0
  9. #455 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:21
    บวมแรง!~
    #455
    0
  10. #394 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:26
    บอมกวนได้ใจ

    หมวย ทนอีกหน่อยนะ

    ที่บอมทำน่ะมันต้องมีเหตุผลสิ

    มิ้น ยังน่าสงสารเช่นเดิม

    ช้อย กะลังหลงในตัวป๋าอยู่เหรอ

    หึหึ
    #394
    0
  11. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:06
     คิบอมกวนติ.... นะนั่น
    #381
    0
  12. #369 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 01:56
    ด๊องอย่าไปสนจายมาน..ผู้ชายใจร้าย ฮือๆๆๆๆ
    #369
    0
  13. #350 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 21:50
    ทำไมบอมช่างทำร้ายจิตใจปลาน้อยได้ขนาดนี้...
    #350
    0
  14. #335 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 15:05
    อ่านแล้วเครียดแทนเฮอ่า คุณชายบอมดุชะมัด
    #335
    0
  15. #304 •Ik'kie♥13ลิง• (@Ikgunso) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 12:38

    บอมพูดแรงอ่ะ TT

    สงสารด๊อง

    #304
    0
  16. #300 ame (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 10:20
    ออกไปซะ

    บอมแม่งพูดแรงวะ





    TT
    #300
    0
  17. #279 +DNDH+ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 19:45
    คนอื่นน ?

    ทงเฮเป็นคนอื่นอ่อคิบอมม ? TT



    อะไรอ่าป๋า

    ความเชื่อเรื่องไรอ่อออ อยากรู้ๆๆ 55



    TT

    สงสารมินนนน ~

    ฮึกก คยูมินบีบหัวใจจิงจังนะเนี่ยย แบบที่มินนึกถึงกี้ตลอดเวลา โฮฮฮฮ



    อ๊ากกกกกกกกก คิบอมมมม จะไล่อะไรตอนนี้เนี่ยยย [บอมบอกผิดอี๊กก 555]

    ว่าทงเฮ..... ทงเฮอะไรอ่ะ อ๊ากกกกกกกก
    #279
    0
  18. #233 ple_129 (@pat-ple) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:03
    งงกะความรู้สึกบอมจริงๆ เอาไงแน่เนี่ย

    หมวยเริ่มรักบอมเข้าให้แล้ว
    #233
    0
  19. #221 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:06
     ร้ายกาจมากคิมคิ
    พี่ทำร้ายทงเฮเกินไปแล้วนะ
    พอกันเลยภาคที่แล้วกับภาคนี้
    เศร้าไม่แตกต่าง
    #221
    0
  20. #158 ann (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:02
    คิบอมแกพูดดีๆ ไม่เป็นเลยใช่มั้ย หมวยช่างน่าสงสารนัก อย่าไปแคร์มันเลบลูก



    มินนี่หนูเข้มแข็งไว้นะ เอาใจช่วย
    #158
    0
  21. #91 nisachol (@somnisachol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2553 / 01:18

    สงสารซองมิน
    คิบอมอะใจร้าย
    ด๊องจ๋ามีกิ๊กเลย

    #91
    0
  22. #77 เอมิลี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2553 / 22:05
    นอกจากไม่มีหัวใจแล้วยังใจร้ายได้อีกนะคิบอม



    ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมามันกลั่นจากส่วนไหนกันนะ



    ช่างไม่มีความใยดีอยู่เลย มีแต่เฉยชาและก้าวร้าว



    ไม่เคยถนอมน้ำใจกันเลยหรือ
    #77
    0
  23. #57 Suju-SineNy (@sineny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2553 / 18:10

    สงสารซองมิน
    สงสารดงเฮ ด้วย คิบอมใจร้ายจัง

    T^T

    #57
    0
  24. #48 พุดดิ้ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 10:37
    สงสารมิน

    สงสารด๊อง



    ภาคแรกทำไว้ไม่ดี

    แต่รู้สึกว่า ภาคนี้เหล่าเคะจะโดนหนักกว่านะ
    #48
    0
  25. วันที่ 16 มกราคม 2553 / 23:38
    ทำไมต้องไล่หมวยแบบนี้ด้วยอ่ะ

    หมวยก้อแค่อยากจะอยู่ใกล้ๆเฉยๆเองนะ

    แงๆๆๆๆๆ
    #38
    0