[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 4 : |; chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By.. PRETTY.KKZ

14/01/2553   09.31 PM.

 

 

 

Part 1

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ไหนใครพูดว่า... ทุกสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้

คือสิ่งที่ท่านไตร่ตรองมาได้อย่างดิบดีแล้ว

มันไม่จริงเลยสักนิด..

 

เพราะเวลานี้... ท่านประทานให้ผมเกิดมาพบเขา

 

 

 

 

 

_________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ..

บนถนนหนทางที่ก็ต่างมากไปด้วยผู้คนเช่นเดิม

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแล้วกี่ปีก็ตาม..

กรุงโซลก็ยังไม่เคยมีสักวินาทีที่เงียบสงัด

 

ร่างของใครบางคนเดินกอดตัวเองไปตามฟุตบาท

แม้จะแต่งกายด้วยเสื้อผ้ากันหนาว แต่ความเย็นยะเยือกก็ยังคงซ่านไปถึงขั้วหัวใจ

ร่างบางเดินวนไปวนมาโดยไร้จุดมุ่งหมาย

แต่สุดท้ายก็กลับมาตายรังอยู่ดี

และเวลานี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เขากลับมาหยุดยืนอยู่ ณ ที่ตรงนี้

 

รั้วเหล็กเปิดออกโดยอัตโนมัติ

ทงเฮเดินไปตามเส้นทางเข้าสู่คฤหาสต์หลังใหญ่กว่าร้อยเมตร

ผืนทะเลสาปสีครามที่โอบล้อมรอบบริเวณสะท้อนกับแสงแดดในยามเย็นเป็นประกาย

จังหวะน้ำวูบไหวเช่นเดียวกับที่หัวใจเขาก็วูบไหวตามไปด้วย..

 

เสียงจั๊กจั่นดังเซ็งแซ่จากตามพุ่มไม้ใหญ่

บรรยากาศรอบเรือนบ้านเงียบราวกับป่าช้า

แม้จะมีบริวารรับใช้อยู่หลายสิบคน

แต่มันก็นานมาแล้วที่บ้านหลังนี้ไร้ซึ่งการสังสรรใดๆ

นับจากวันที่คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงของตระกูลนี้สิ้นใจ

 

 

 

 

            เจ้านายบอกว่า คุณหนูซองมินเรียกหาทงเฮ มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าฮะ?

            ใครบางคนที่นั่งหันหลังไปทางทิศตะวันตก

หันมามองทงเฮเพียงหางตา ใบหน้าสวยหลุบหน้าลงต่ำอย่างยำเกรง

ร่างเล็กวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างเบามือจนแทบไม่ได้ยินเสียง

ทงเฮคลานเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้า และหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย

 

 

 

ระหว่างตอนพระอาทิตย์ขึ้นกับตอนที่พระอาทิตย์ตกดิน เธอคิดว่าเวลาไหนมันน่ามองกว่ากัน?

คนที่นั่งอยู่ในที่สูงกว่าเอ่ยถามด้วยเสียงเย็น

ร่างบางหันออกไปนอกระเบียง แสงสีส้มรอบๆวงกลมสีแดงใหญ่ที่เหลือเพียงครึ่ง

เพราะอีกครึ่งมันกลืนหายไปกับผืนน้ำทะเลสาป แต่ถึงอย่างนั้น มันก็สวยงาม..

 

 

 

ทงเฮคิดว่า... มันก็น่ามองพอกันทั้งคู่แหละฮะ ขึ้นอยู่ที่ว่าคุณหนูมีเวลาพอเพื่อจะดูมันค่อยๆ

กลืนไปกับพื้นน้ำ หรือ ลอยขึ้นเหนือพื้นน้ำมากกว่า

 

 

 

แล้วงานแต่งงานของฉัน...สมควรจะจัดในเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นหรือตกดีล่ะ?

ร่างเล็กยกมือขึ้นอยู่ในระดับอก

ก้มหน้าลงมองแหวนทองคำขาวที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้วยิ้มเนือยๆให้มัน

เพราะมันเป็นแหวนที่ได้มาด้วยความไม่เต็มใจของอีกฝ่าย

ก็เหมือนไม่มีค่า..ไม่มีความหมายใดเลยสักนิด

 

 

 

พี่จองซูบอกว่า ถ้าฉันหายดีเมื่อไรจะอนุญาตให้แต่งงาน

 

 

 

มันก็ถูกอย่างที่เจ้านายพูดแหละฮะ คุณหนูต้องดูแลตัวเองมากๆนะฮะ

เมื่อสิ้นคำ..

ทงเฮก็วางมือของตนอยู่บนหลังมือของคุณหนูเพื่อปลอบโยน

ส่งยิ้มให้อย่างจริงใจเช่นเดิมกับที่เคยทำ

เห็นอย่างนั้นคุณหนูจึงยิ้มตอบกลับมา แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มเจื่อนๆ

ทงเฮก็ดีใจที่อย่างน้อยคุณหนูยังคงยิ้มได้

 

 

 

ถ้าอย่างนั้น โจ คยูฮยอน คงไม่ต้องการให้ฉันหายดีล่ะสินะ

 

 

 

..........

 

 

 

กลับไปทำหน้าที่ของเธอต่อเถอะ ทงเฮ

 

 

 

ถ้ามีอะไรก็เรียกทงเฮได้เสมอนะฮะ

พยักหน้ารับคำพลางหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะใส่ถาด

เพื่อจะยกออกไปทำความสะอาดให้เรียบร้อย

ร่างเล็กเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า

เพื่อรอดวงตะวันค่อยๆลาลับขอบฟ้า

 

 

 

คุณหนูซองมินอย่าลืมทานยาหลังอาหารนะฮะ

เสียงใสเอ่ยเตือนก่อนจะปิดประตูห้องลงตามมารยาท

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

 

 

เข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบสองแล้ว..

นั่นก็หมายความว่าในวินาทีต่อๆไปคือวันใหม่

ใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดริมทะเลสาป

มีเพียงแสงไฟสลัวๆส่องถนนที่ริมข้างทางเท่านั้น

ลมหนาวพัดเข้ามาเป็นระยะ ร่างเพรียวบางกระชับเสื้อกันหนาวให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

คฤหาสต์ซึ่งเปนที่พักอาศัย เริ่มทยอยปิดไฟทีละดวงสองดวง

จองซูพ่นลมออกมาเป็นไอ อยู่ท่ามกลางอากาศเย็นจัด

เร็วๆนี้หิมะคงจะตกแล้ว..

 

 

 

            คุณจองซู... มายืนทำอะไรอยู่คนเดียวครับ?

            ชายหนุ่มร่างใหญ่เดินออกมาจากความมืดสนิท

            ใบหน้าเนียนละเอียดหันไปมองตามเสียงช้าๆ

            ก็ไม่ได้นึกแปลกใจอะไร เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่า

            เวลาดึกดื่น กลางค่ำกลางคืนแบบนี้

            มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

 

 

 

            นายก็รู้ดีว่าฉันเป็นคนนอนไม่ค่อยหลับ

            ยองอุนเกาหัวแกรกๆ

            หยุดยืนข้างเจ้านายคนสนิทอย่างถือวิสาสะ

            จองซูเหลือบมองตามช้าๆแต่ก็ไม่ได้พูดตำหนิอะไรออกไป

            ยังดีเสียด้วยซ้ำที่ตอนกลางคืนแบบนี้มีเพื่อนไว้คุยแก้เหงา

 

 

 

            คุณจองซูคงกำลังไม่สบายใจ

            คนตัวใหญ่กว่าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบ

            ดวงตาคู่สวยมองหยั่งเข้าไปในนัยน์ตาอีกคู่

            ยกยิ้มให้กับลูกน้องคนฉลาดที่รู้ทันความคิดของเขาแทบทุกอย่าง

 

 

 

            นายนี่เหลือเกินจริงๆนะยองอุน รู้ทันกันแบบนี้ต่อไปคงตั้งตัวเป็นศัตรูฉันได้ไม่ยาก

 

 

 

            โธ่... คุณจองซู ใครเขาจะกล้าทำแบบนั้น

            ใบหน้าคมคายรีบปฏิเสธคำกล่าวหานั้นทันที

            คนตัวเล็กกว่าลอบยิ้มให้เจื่อนๆ

            เพราะความทุกข์ยังคงอัดแน่นอยู่คับสมอง

            คงลำบากที่จะยิ้มออกมาได้อย่างเต็มปากเหมือนใครคนอื่น

 

 

 

            ถ้าหากไม่สบายใจก็ระบายออกมาเถอะครับ ผมยินดีรับฟัง

            มือหนายกขึ้นแตะเข้าไปที่หัวไหล่มนเล็ก

            หนุ่มตาสวยหลุบหน้าลง

            ไม่แม้แต่จะขยับริมฝีปากให้คำใดเล็ดลอดออกมา

            แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูอ่อนแอสักเพียงใด

            แต่ความเป็นจริง ข้างในนั้นแข็งแกร่งกว่าอะไรทั้งสิ้น

 

 

 

            ...ฉันหวังว่าเมื่อคิบอมกลับมาอะไรๆมันจะดีขึ้น

 

 

 

            ทุกอย่างมันจะดีขึ้น...ผมเชื่ออย่างนั้น

            ดวงหน้าเรียวเล็กอมยิ้มรับคำของอีกฝ่าย

            สองแขนยกขึ้นกอดอกบรรเทาความหนาวของร่างกาย

            สายตาทอดมองไปยังคฤหาสต์ด้านล่างซึ่งเป็นที่พักอาศัยตั้งแต่ยังเด็กนัก

            กว้างใหญ่...บริวารมากมาย...แต่เหตุใดเล่า ?

เขาและน้องๆยังค้นหาคำว่าความสุขไม่พบ

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

 

 

ผู้โดยสารเริ่มทยอยกันออกมาทางประตูในสนามบิน

ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้ม สวมแว่นกันแดดสีดำ เดินลากกระเป๋าใบโต

แม้จะไม่ใช่คนมีชื่อเสียงอะไรมากมาย แต่บุคลิกและท่าทางก็ดูโดดเด่น

เรียกสายตาคนแทบทั้งสนามบินให้หยุดอยู่ตรงเขาได้ไม่ยาก

 

หิมะแรกโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย..

ท้องถนนกำลังจะถูกปกคลุมไปด้วยทะเลสีขาวบริสุทธิ์

จะเป็นลิขิตของเบื้องบนหรืออย่างไร...ที่ทำให้คิมคิบอมกลับมาในวันนี้

วันที่หิมะแรกตกเป็นครั้งที่ ๑๒๙

 

 

รถลีมูซีนคันยาวเคลื่อนตัวมาจอดหน้าคฤหาสต์หลังใหญ่

ลูกน้องและคนรับใช้ต่างออกมาให้การต้อนรับแด่ทายาทคนกลางของตระกูล

คิบอมเดินลงจากรถด้วยท่าทีสุขุม ส่งยิ้มให้กับคนหน้าเดิมๆที่ยังจงรักภักดีอยู่ถึงทุกวันนี้

 

 

 

            ยองอุน... พี่จองซูกับพี่ซองมินอยู่ที่ไหน?

            เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหนุ่มร่างหนาตรงหน้าเบาๆ

            ยองอุนผายมือไปยังห้องรับแขกเพื่อเชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งพัก

            ใบหน้าคมคายขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน

            แต่ก็ไม่ได้พลั้งปากตำหนิแต่อย่างใด เดินเข้าไปในห้องนั้นตามมารยาท

 

 

 

            อีกสักพักเจ้านายและคุณหนูคงจะลงมา แต่ถ้าท่านเร่งรีบ เดี๋ยวผมขึ้นไปตามให้ก็ได้ฮะ

            ร่างบางวางแก้วทรงสูงลงบนพื้นโต๊ะ

            พร้อมทั้งเสิร์ฟคุ้กกี้ควบคู่กันไปด้วย

            เมื่อเสร็จหน้าที่แล้วก็ก้มหน้าก้มตาเดินออกไป

            คิบอมมองคนตัวเล็กอย่างไม่คุ้นตาเท่าไร

 

 

 

            เดี๋ยว...

            ใบหน้าหวานหันกลับมาด้วยท่าทางหวาดหวั่น

            กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกใจแล้วโดนตำหนิเอาได้

            ไม่ได้กลัวว่าตนจะถูกตำหนิ แต่กลัวว่าแขกของเจ้านายจะเอาไปพูดว่า

            เจ้านายสั่งสอนคนรับใช้ได้ไม่ดีเท่าที่ควร

 

 

 

            ท่านมีอะไรให้ทงเฮรับใช้งั้นหรอฮะ?

            คิบอมส่ายหน้าเชิงปฏิเสธ

            คนตัวเล็กค่อยๆคลานเข้ามาใกล้ ก้มหน้าก้มตาด้วยความยำเกรง

            ร่างสูงจึงนั่งไขว่ห้างอย่างเย่อหยิ่ง

 

 

 

            ชื่อทงเฮใช่ไหม?

            เอ่ยปากถามออกใบเสียงเรียบ

            ใบหน้าสวยพยักหน้ารับแล้วนั่งนิ่งอย่างเจียมตัว

 

 

 

            มาอยู่บ้านนี้เขาไม่เคยบอกเลยหรือไงว่า ทายาทของเจ้าของบ้านนี้มีใครบ้าง?

 

 

 

            ทงเฮก็พอทราบฮะ...

            ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปาก

            ก้มหน้าลงต่ำก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปหาคนที่ตัวเล็กกว่า

            สูดกลิ่นหอมบริสุทธิ์จนแทบจะเคลิบเคลิ้มไปในทันที

            หากแต่เพียงใบหน้าสวยหวานนั้นขยับหนี

            อีกฝ่ายจึงชักหน้ากลับเข้ามาที่เดิม

 

 

 

            ถึงคุณจะเป็นแขกของเจ้านายและคุณหนู ก็ไม่ควรฉวยโอกาสกับทงเฮนะฮะ

 

 

 

            เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?

 

 

 

            ...ไม่ทราบฮะ ทงเฮต้องรีบไปเตรียมการต้อนรับคุณชายที่กลับมาจากเมืองนอก

            ขอตัวก่อนนะฮะ ถ้ามีโอกาส ทงเฮอาจจะได้มารับใช้ท่านอีก

 

            ร่างบางคลานออกไปจนสุดประตูห้อง

            คิบอมหัวเราะในลำคอเบาๆกับความน่าขันของคนแปลกหน้า

            กลับไปเตรียมการต้อนรับคุณชายอย่างนั้นหรือ?

            แล้วที่นั่งคุยอยู่ตั้งนานนี่ใครที่ไหนกันล่ะ?

            หากไม่ใช่... คุณชายคิมคิบอม ลูกชายคนที่สองของตระกูลคิม

 

 

 

 

 

 

Knock! Knock!

ประตูบานใหญ่เปิดออกกว้าง

แต่ร่างของเจ้าของห้องนั้นหายกลับไปในห้องดังเดิม

คนตัวเล็กค่อยๆเดินเข้าไปในนั้นอย่างอ่อนน้อม

หยุดลงนั่งกับพื้นที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

สายตาจ้องมองไปยังหนุ่มตาสวยที่กำลังทาครีมลงบนใบหน้าของตนอยู่

 

 

 

            เจอคุณชายแล้วใช่ไหม?

            จองซูเอ่ยถามคนตัวเล็กค่อยๆ

            ใบหน้าหวานเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย

            คุณชายงั้นหรือ?

            เขาจะพบได้อย่างไรกัน?

 

 

 

            เห็นคุณหนูบอกว่าคุณชายจะกลับมาตอนเย็นไม่ใช่หรือฮะ?

 

 

 

            เขาเปลี่ยนไฟล์ทบินกะทันหัน...เลยจะมาถึงเช้านี้ เห็นยองอุนบอกว่ามาถึงแล้วไม่ใช่หรือ?

            ร่างเพรียวบางลุกขึ้นยืน

            ฉีดน้ำหอมราคาแพงลิ่วเข้าที่ปกเสื้อ

            ก่อนที่จะสบสายตาคู่สวยของอีกฝ่าย

 

 

 

            อะไรกันทงเฮ? ฉันยังได้ยินเธอคุยกับเขาอยู่เลย

 

 

 

            แต่นั่นมัน.... แขกของเจ้านายกับคุณหนูนี่ฮะ

            ใบหน้าเรียบเนียนยิ้มมุมปาก

            นึกขันในท่าทางไร้เดียงสาของเด็กไม่รู้จักโตคนนี้

            มือนุ่มเข้าแตะที่หัวไหล่บางเบาๆ

            พร้อมทั้งกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู

 

 

 

ก็นั่นแหละ... คุณชาย คิม คิบอม

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

 

ตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า..

เสียงไวโอลินดังออกมาจากคฤหาสต์ที่เงียบสนิท

ทงเฮยืนอยู่บริเวณระเบียงชั้นสาม บรรเลงบทเพลงที่น่าหลงใหล

คนมากมายที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่นั้น ต่างมองขึ้นมาด้านบนด้วยความชื่นชม

ใบหน้าสวยยิ้มออกมาอ่อนๆ ปล่อยให้หัวใจที่บริสุทธิ์ได้โบยบินไปกับธรรมชาติ

 

บทเพลงคลาสสิคจบลงอย่างเรียบง่ายแต่ก็สวยงาม..

ใครบางคนเรียกใช้ให้ทงเฮไปดูแลคุณชายในห้องนอน

คนตัวเล็กจึงจำเป็นต้องก้มหน้ารับคำนั้นอย่างเลี่ยงไมได้

 

 

 

 

 

Knock! Knock!

ยืนรออยู่สักระยะแต่กลับไม่มีใครมาเปิดประตูให้เลยสักนิด

ต่อให้เคาะอีกกี่ครั้งก็กลับไม่มีอะไรตอบรับ

ใจก็ห่วงว่าคุณชายจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า..

ร่างบางจึงถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไปในทันที

 

 

 

เพล้ง!

แก้วน้ำใสทรงสูงหล่นลงกับพื้น

เมื่อภาพตรงหน้ากลับเป็นภาพที่ทงเฮไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

หญิงสาวที่ทงเฮค่อนข้างจะคุ้นเคยดีได้รับจุมพิตลึงซึ้งจากคุณชายคิบอมที่เพิ่งจะกลับมาไม่ทันข้ามคืน

กระดุมของเครื่องแบบคนใช้ถูกปลดลงไปจนถึงสะดือ

บริเวณหน้าอกถูกแหวกอกจนเห็นเสื้อชั้นในรัดติ้ว

ร่างทั้งสองชะงักสักพักก่อนที่ฝ่ายหญิงจะเป็นฝ่ายผละออกมาเสียเอง

ซันนี่รวบเสื้อที่หลุดรุ่ยขึ้นปิดจนถึงลำคอ

 

 

 

 

            ทงเฮเคาะประตูนานแล้ว ก็ไม่มีใครมาเปิดสักที งั้นทงเฮ...ขอตัวนะฮะ

            ร่างบางก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วที่พื้นอย่างรวดเร็ว

            ใบหน้าหล่อจัดขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันอย่างขัดใจ

            ร่างสูงดันตัวหญิงสาวออกให้พ้นจากบริเวณเตียงนอน

            ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองภาพเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง

 

 

 

            ทงเฮอยู่ก่อน   ซันนี่...เธอกลับไปได้แล้ว

            หญิงสาวร่างระหงจิกสายตาไปยังหนุ่มหน้าหวาน

            ก้มลงเก็บเศษแก้วต่อจากที่ทงเฮเก็บไว้

            ยกออกไปข้างนอกก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง

 

 

 

            คุณชายให้ทงเฮรับใช้อะไรหรือฮะ?

            คนตัวเล็กยืนอยู่ที่ซอกเล็กๆ

            ในห้องสี่เหลี่ยมสีดำกว้างนั้นกลับถูกทาสีให้เป็นสีทึบ

            ทำให้บรรยากาศดูมืดมนไปหมด

           

            ร่างสูงชันร่างขึ้นนั่งพิงพนักเตียง

            ผ้าห่มผืนหนาร่วงลงไปกองอยู่กับบั้นเอว

            เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่มีรอยจ้ำอยู่เป็นจุดๆจากการกระทำเมื่อครู่

 

 

 

            ล็อคประตูห้องเดี๋ยวนี้... เธอต้องรับใช้ฉันไปอีกนานแน่ๆ

            ทงเฮเบิกตาโพลงอย่างตกใจ

            แต่เมื่อมันคือคำสั่งของคุณชาย ทงเฮก็ต้องทำมันอยู่ดี

            สายตาดุดันที่คิบอมมีให้ ทำให้ทงเฮหวาดหวั่นใจอย่างมาก

            แต่เจ้าของดวงตาอำมหิตคู่นั้นคงไม่รับรู้...

            ในเมื่อในเวลาเดียวกันนี้

            เขาก็มองเห็นทงเฮเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆเท่านั้น

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 2

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #794 ICAME (@maribel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 23:53
    ภาคแรกเห็นใจบอมแต่ภาคนี้สงสารทงเฮมากกว่า รู้สึกว่าทงเฮจะโดนกระทำมากกว่านะ

    สงสารอ่ะ แต่เพราะคำสัญญานั่นทำให้บริบทของทุกอย่างมันเป็นไปในแบบนั้นซึ่งก็ต้องยอมรับมัน
    #794
    0
  2. #791 QingTeUk (@westwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2555 / 18:39
    เป็นทงเฮนี่ก็ถูกกระทำชำเรามันแทบทุกเรื่องเลยแฮะ
    แต่แบบนี้มันก็ยอมเกิ๊นนน
    #791
    0
  3. #786 dream (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 00:36
    อยากอ่านภาคแรกจังค่ะ
    แต่ภาค 2 ก็ดูน่าสนุกนะคะ :)
    #786
    0
  4. #783 Nanny_chan (@princess-nannyz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 22:54
    อ็ากกก อิซันนี่ - - ตัวจริงเค้ามาล่ะว้อยยย

    บอม เห็นใจหมวยหน่อยเต้อะ


    #783
    0
  5. #776 '{Wolf Spuirrel 1311} (@mp1311) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2554 / 18:56

     โคตรติด !!

    ชอบเรื่องนี้มว๊ากกกกกกกก < วิบัติเพื่อเสียง

    #776
    0
  6. #750 [[ Muggle~น้อย ]] (@iiimee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 18:37
    อ่า ทำไมบอมใจร้ายอย่างนี้ล่ะ ??  เห็นด๊องเป็นแค่ของเล่นอย่างนั้นหรอ ??


    #750
    0
  7. #723 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 12:54
    แกจะทำไรหมวยเนี้ย
    หมวยหนูจะรอดไหม?
    #723
    0
  8. #717 AO'2MIN' (@smmikie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2554 / 01:01

    ด๊องแบ๊วๆๆๆ
    ฮ่าๆๆๆ อยากอ่านภาคเเรก

    #717
    0
  9. #642 pp_225 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 15:40
    อยากอ่านภาคแรกจัง



    จะคอยติดตามนะคะ

    #642
    0
  10. #628 C@RTOON (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 20:59
    ด๊องแบ๊วดีจังเลย

    คึคึ



    บอมแอบโหดแฮะ - -
    #628
    0
  11. #625 คู่หู'ปอ-ปลา' (@simpany-kay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 15:48
    ภาคสอง ><

    บอมใจร้าย TT~
    #625
    0
  12. #615 Kihae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2553 / 15:37
    บอมใจร้ายว่ะ



    สงสารด๊องอ่า
    #615
    0
  13. #597 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:18
    ทำไมบอมใจร้ายงี้อ่ะ? สงสารด๊อง Y_Y
    #597
    0
  14. #578 crab- (@crab-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:02
    บอมใจร้ายอ่ะ
    ไม่ไหวน่ะ อย่ามาเสียใจทีหลังน่ะบอม.
    #578
    0
  15. #570 lovelove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 21:48
    บอมเห็นด๊องเป็นแค่ของเล่นเองหรอ



    สงสารด๊อง
    #570
    0
  16. #519 ying-yow (@ying-yow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 21:14

    ไม่อั๊บสักทีล่ะคะไรเตอร์เข้ามาดูทุกวันเลย
    เข้ามาดูแต่ละทีก็ลุ้นทุกทีผลออกมาก็เหมือนเดิม
    ออกแนวตัดพ้อแล้วนะพี่กี้
    เนี่ยต้องมาอ่านซ้ำตอนเก่าทุกทีเลย
     เห็นใจกันบ้างนะคะ

    #519
    0
  17. #475 kamoo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 17:15
    บอมดูเย็นชามากเลยอะ ด๊องจะรอดมั้ยเนี่ย
    #475
    0
  18. #452 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:16
    สงสารด๊องแด๊งง~

    ด๊องของช้านนน~ TT
    #452
    0
  19. #433 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 11:17

    หนุกค่า น่าติดตาม

    ท่านคิมาถึงก็...เลยนะ

    #433
    0
  20. #419 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 01:53

    สงสารมิน 
    บอมยังโหดเหมือนทุกภาคละนะ 
    เฮ๊อ ~

    #419
    0
  21. #388 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:56
    หนุกอ่ะ

    น่าติดตามดี

    เวอร์ชั่นแรกจะเป็นไงนะ

    อยากรู้ๆ
    #388
    0
  22. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 16:33
     รู้สึกว่าคิบอมเลวจัง ฮะ ๆ
    #378
    0
  23. #366 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 01:26
    ไม่ได้อ่านภาคแรกมาก่อน แต่มาอ่านภาคนี้รู้สึกว่าคิบอมดูเย็นชาโหดร้ายมาก

    ห้ามทำไรด๊องน้า!!!!!! T^T
    #366
    0
  24. #347 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 21:03
    เดินหลงทางเข้ามา แล้วคิดว่าคงหาทางออกกลับไปไม่ได้

    อ๊า... ติดเรื่องนี้ซะแล้ว
    #347
    0
  25. #332 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 14:30
    ง่ะ...ด๊องซวยแล้วอ่าา ภาคแรกมันเรื่องเป็นงัยเนี่ยย อยากรู้ๆ
    #332
    0