[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 22 : |; chapter 19 - 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 เม.ย. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

120410    14.20 น.

 

 

 

Part 19

 

.

.

.

.

 

 

 

 

รอบบริเวณโรงพยาบาลหรูดูสงบเงียบกว่าครั้งเก่าก่อน

อาจเป็นเพราะเวลาที่ล่วงเลยมานาน ผู้คนที่เพ่นพ่านก็พานกลับไปพักผ่อน

เสียงนาฬิกาดังสองครั้ง.. พร้อมๆกับที่ปลายเข็มสั้นชี้ตรงไปที่เลขสอง

 

ตีสองแล้ว เวลาที่คนมากมายมีความสุขอยู่กับการหลับใหล ตกอยู่ในห้วงของความฝัน

ทดแทนความวุ่นวายในวันทั้งวันของโลกแห่งความจริง แต่กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นกับคนทุกคน..

 

แสงไฟจากห้องทำงานเล็กๆในชั้นต้นๆของโรงพยาบาลยังถูกเปิดทิ้งไว้

ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวที่วุ่นวายของผู้ที่อาศัยอยู่

มันสงบเงียบ... ราวกับไม่มีใคร

 

ประตูบานกว้างถูกเปิดออกโดยผู้มาเยือน..

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้าเช่นเดิมที่เคยเป็น

ร่างของใครอีกคนที่หมอบฟุบลงไปบนโต๊ะทำงาน ใช้กองเอกสารเฉกเช่นเครื่องนอนที่บ้านอย่างทุกวัน

เมื่อเห็นภาพนี้ทีไร นายแพทย์ชเวซีวอนก็ไม่อาจหุบยิ้มได้เลยสักที..

 

จิตแพทย์บ้างาน ..ฮันคยอง!

 

ร่างสูงยาวถอดเสื้อสูทของตนเองออกก่อนที่จะห่มคลุมไว้บนร่างของอีกฝ่าย

สภาพอากาศหนาวเย็นในตอนกลางคืนเช่นนี้ มักจะทำให้ฮันคยองเป็นหวัดอยู่บ่อยๆ

และทุกๆครั้งที่ป่วย เจ้าตัวจะไม่ลุกลี้ลุกลนหายารับประทานหรือแม้กระทั่งออกไปที่คลินิกใกล้บ้านสักหน

เพราะเขาจะคิดเสียเพียงว่า.. การทำอะไรไร้สาระเช่นนั้น มันคือการผลาญเวลาเอาทางอ้อม

 

ร่างสูงใหญ่ถอยห่างออกมาเพียงหนึ่งก้าวแล้วทรุดนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง

นิ้วเรียวยาวกดปากกาแล้วขีดเขียนมันลงบนกระดาษแผ่นเล็กที่หยิบได้ใกล้มือ

ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มน้อย ๆ เมื่อเสร็จแล้วจึงแปะมันไว้บนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า

 

            เลิกทำงานถึงเช้าสักทีเถอะ ผมเป็นห่วงแทบบ้าแหนะ .

                                                                          ชเว ซีวอน

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

กว่าสามชั่วโมงแล้วที่เม็ดฝนโปรยปรายจากฟ้าผืนกว้าง..

ชายหนุ่มร่างผอมบางนอนมองออกไปทางนอกหน้าต่างบานใหญ่โดยปราศจากความคิดใดๆในสมอง

ลมหายใจอุ่นรวยรดต้นคอบ่งบอกถึงความโหยหาจากช่วงระยะเวลาที่ห่างหาย

หลายวันที่ผันผ่าน... คิบอมและทงเฮไม่ได้อยู่ใกล้กันและนั่นคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยรู้สึก

 

ร่างสูงนอนเหยียดยาวเฝ้ามองคนที่อยู่ข้างๆเป็นระยะ

กว่าจะได้รับคำอนุญาติจากนายแพทย์ให้เขาทั้งสองคนนอนร่วมห้องกันได้ก็เสียเวลาไปมากมาย

แต่อย่างไรก็ตาม... ทงเฮอยู่ตรงนี้แล้วและเขาก็ไม่อยากที่จะปล่อยไปไหน

 

เมื่อไรที่หวนนึกถึงเหตุการณ์แบบนั้น.. คิบอมก็ไม่อาจข่มตาลงนอนได้เลยสักที

 

เขาทำร้ายทงเฮมากเกินไปใช่ไหม?

คำถามที่ยังคงสั่งการซ้ำๆเวียนไปเวียนมาในสมองก็ถูกย้ำให้เกิดขึ้นใหม่..

และไม่นานหลังจากนั้น.. คำตอบจากปริศนาที่คิบอมสงสัยก็ถูกไขได้ด้วยหัวใจของเขาเอง

 

เขาทำร้ายทงเฮมากเกินไป..

วินาทีที่กำลังจะสูญเสีย.. คิบอมรู้ดีว่าเขาจะไม่สามารถหยุดหรือห้ามเอาไว้ได้

เขาไม่อยากให้ทงเฮกระโดดลงไป ...ไม่อยากให้ทงเฮต้องเจ็บปวด ไม่อยากให้ทงเฮต้องเสียใจ

แต่เขาจะห้ามได้อย่างไร ในเมื่อความทุกข์ทุกๆอย่างที่อยู่ในหัวใจที่บอบช้ำของทงเฮนั้น

คือสิ่งที่เขา... ล้วนแล้วแต่สร้างมันขึ้นมา

 

 

 

            พักสักหน่อยเถอะฮะคุณชาย…”

            น้ำเสียงอ่อนหวานเปล่งออกมาเบาๆจากเจ้าของเรือนร่างบางผอม

            แขนแกร่งล้อมโอบรอบเอวเอาไว้ ราวกับว่าทงเฮของเขาจะหายไปไหน

            คิบอมคิดถึงทงเฮ... นั่นคือความเป็นจริงที่ปรากฏในขณะนี้

            และเขาก็คงไม่อาจจะปฏิเสธได้อีกแล้ว

 

 

            เธอไม่คิดถึงฉันหรอทงเฮ?

            ทุกครั้งที่ทงเฮพยายามข่มใจตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันพองโตเมื่อต้องพบกับคุณชาย

            แต่ก็ต้องล้มเหลวอยู่ทุกที ในเมื่อคุณชายของเขา.. เป็นแบบนี้

            คุณชายคิบอมเปลี่ยนไป.. คุณชายอ่อนโยนกว่าที่ทงเฮเคยสัมผัส

            อ่อนโยนเกินว่าคนเดิมที่ทงเฮวาดเอาไว้..

จึงไม่มีข้อกังขาใดขวางขัดว่าทงเฮจะไม่รักคุณชายได้อีกแล้ว

 

 

“แล้วคุณชายคิดถึงทงเฮไหมล่ะฮะ?”

 

 

“มาก...ที่สุด...”

น้ำเสียงแหบทุ้มแผ่วเบาลงไปชั่วขณะ

ริมฝีปากสีคล้ำซุกไซร้นัวเนียทั่วบริเวณลำคอระหง

ร่างบางผ่อนปรนความปรารถนาออกมาเป็นเสียงครวญครางหวานหู

ลิ้นหยาบชอนไชใบหูเล็กอย่างรักใคร่

 

แต่ก่อนที่บทรักที่ร่วมกันบรรเลงจะถูกสานต่อให้ล้ำเกินความจำเป็นไปมากกว่านี้..

กงเล็บแหลมก็จิกเข้าที่ข้อแขนของอีกฝ่ายเต็มแรงโดยประสงค์จะหยุดมัน

 

 

 

“...ทำไม?”

ร่างสูงเผลอพูดออกมาอย่างหัวเสีย

ดวงตากลมใสจ้องมองมาทางเขาอย่างมีเล่ห์

เจ้าของริมฝีปากทรงกระจับฉีกยิ้มกว้างแล้วจึงเล่นนิ้วไปบนแผงอกแกร่ง

แววตาของทงเฮยั่วยวนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วผู้ชายอย่างคิบอมหรือ...จะหยุดมันไหว?

 

 

 

“ได้โปรดเถอะทงเฮ ฉัน...”

 

 

“อดทนสิฮะคุณชาย ...ทงเฮเจ็บขา ทงเฮขยับตัวมากไม่ได้ คุณชายก็รู้นี่ฮะ?”

ถึงแม้ว่าสิ่งที่ทงเฮพูดมามันจะสมเหตุสมผลมากเพียงใด

แต่คุณชายก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่ดี แต่เพื่อทงเฮ...เขาก็ต้องทนมันให้ได้!

 

 

 

ฉันกอดเธอได้ไหม?

 

 

“อืม... ทงเฮยอมให้แค่กอดเท่านั้นนะฮะ”

 

ท่อนแขนแกร่งโอบล้อมรอบเอวบางคอดไว้แน่นราวกับอีกฝ่ายจะปลิวหาย

แน่นอน.. คุณชายคิบอมย่อมต้องการมากกว่าแค่กอดคนคนนี้เอาไว้

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องเก็บงำความต้องการทางเพศเอาไว้แต่เพียงเท่านี้

เพราะอย่างน้อยที่สุด.. ทงเฮก็ยังอยู่กับเขา ณ ที่ตรงนี้

และจะอยู่กับเขาแบบนี้เรื่อยไป เพราะเขาจะไม่มีทางปล่อยให้ทงเฮต้องแบกรับอะไรคนเดียวอีก

 

แม้คิบอมจะยังไม่แน่ใจ.. ว่ารักทงเฮหรือไม่ ?

แต่เพียงอย่างเดียวที่เขามั่นใจ คือ ร่างกายและหัวใจของผู้ชายคนนี้ เขาจะดูแลให้ดียิ่งชีวิต

 

 

 

ทงเฮรักคุณชายมากนะฮะ

 

เพียงคำพูดเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายถึงกับหลุดลอย

อะไรบางอย่างที่ไม่ได้เคลื่อนไหวในอกข้างซ้ายมานานกลับเต้นรัวและแรงเกินว่าจะสัมผัส

คุณชายคิมคิบอมมีหัวใจแล้วอย่างนั้นหรือ ?

แล้วสิ่งที่คนอื่นกล่าวหาว่าคุณชายเป็นคนพิการนั่นก็ไม่จริงแล้วสินะ..

 

เพราะคุณชายไม่ได้พิการเพราะไม่มีหัวใจ..

คุณชายคิบอมมีหัวใจและความรู้สึกเช่นเดียวกับที่บุคคลอื่นมาตั้งแต่ต้น

แต่คนบนฟ้าลิขิตให้เขาใช้มันกับทงเฮเพียงผู้เดียวต่างหาก..

พระผู้เป็นเจ้าลิขิตให้ทั้งชีวิตของผู้ชายชื่อคิมคิบอม.. มีหัวใจไว้รักอีทงเฮเพียงผู้เดียว

 

 

            “เธอรักฉันจริงๆหรอ?”

 

 

            “ถามทำไมฮะ ?”

 

 

            “บางทีฉันคิดว่า... ฉันก็รักเธอเหมือนกัน”

 

            ได้โปรดเถอะพระบิดา..

            สิ่งที่ลูกรับรู้หรือได้ยินอยู่นี้ ขออย่าให้มันเป็นเพียงความฝัน

            หรือหากมันคือฝัน ก็ขออย่าให้ลูกตื่นขึ้นมา..

 

            เพราะช่วงเวลานี้ คือ ช่วงเวลาที่ดีที่สุด ตั้งแต่เกิดมามีชีวิต

            ไม่ว่าคุณชายคิมคิบอมจะโกหกกันหรือไม่ และถึงแม้จะไม่เคยรักกันจริงๆเลยสักหน

            แต่แค่เพียงรับรู้และได้ยิน ลูกก็มีความสุขเกินกว่าที่เคยมี..

 

 

 

ในเวลาเพียงไม่นานต่อจากคำพูดสุดท้ายจบลง ร่างบางก็หลับใหลภายในอ้อมแขนของเขา

ไม่รู้ว่านานเท่าไรกันแล้วที่คุณชายตัวดีเอาแต่จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายแบบไม่วางตา

ใบหน้าของทงเฮดูอ่อนกว่าวัยของตนเองมากนัก.. ในขณะที่คิบอมมีอายุน้อยกว่า

แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้ยากต่อการคาดเดาอายุได้เท่าทงเฮเลยสักนิด

 

ยิ่งได้เห็นอะไรแบบนี้.. คุณชายคิบอมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า

แท้จริงแล้วร่างกายของทงเฮ... คือร่างกายที่พระเจ้าให้มา

หากแต่จิตใจสูงส่งล้ำค่า จึงไม่ได้มีดีแค่เพียงภายนอก..

ปัจจัยภายในที่แท้จริงของทงเฮนั่นยิ่งงดงามกว่าเรือนร่างหอมหวานนี้มากเหลือเกิน

 

 

            ทงเฮ...

            เสียงแหบพร่าครางขึ้นมาเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายพลิกร่างของตนเข้าหา

            ทงเฮนอนงอเข่าเสียดสีกับอวัยวะบางอย่างที่ส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ

            ลมหายใจอุ่นร้อนรดเป่าบนผิวกายชายหนุ่มเป็นผลให้สติของคุณชายแทบกระเจิง

 

            แน่นอน.. คุณชายอยากจะจับทงเฮกดลงกับเตียงแล้วทำทุกอย่างให้เป็นของเขาในเวลานี้

            แต่ความผิดชอบชั่วดีกลับวูบเข้ามาในสมอง สั่งห้ามไม่ให้เขาทำอะไรเช่นนั้นอีก

            ในเมื่อไม่มีทางเลือกใดอีกต่อไป..

            ทางเลือกสุดท้ายก็คือ เขาต้องจัดการมันด้วยตัวของเขาเอง

 

            คิดได้ดังนั้น.. ร่างสูงใหญ่จึงพลิกกายหันหลังและหมายจะเดินไปยังห้องน้ำข้างหน้า

            หากแต่โชคกลับไม่ได้เข้าข้างเขาเสียทีเดียว..

            แค่เพียงเปลี่ยนวิถีจะตีจาก อีกฝ่ายก็กอดรั้งเขาเอาไว้แน่น

           

            คุณชายคิบอมสะดุ้งเฮือกก่อนที่จะหันหลังกลับไปมองช้า ๆ

            และแน่นอน.. ทงเฮยังคงหลับสนิทเช่นเดิมและไม่มีที่ท่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่างไร

            ใบหน้าหล่อเหล่าโปรยยิ้มจางๆก่อนที่จะส่ายหัวไปมาอยู่อย่างนั้นฝ่ายเดียว

 

            ช่างไม่รู้อะไรเสียบ้างเลยจริงๆ ...อีทงเฮ

 

            มือหยาบค่อยๆจับข้อมือเล็กให้หลุดพ้นจากรอบเอวของตน

            ทำได้ดังนั้นคิบอมจึงถอนลมหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งนิ่งบนเตียงสักระยะ

            ส่วนกลางร่างกายแข็งขืนขึ้นมาและกำลังผงาดอยู่ภายใต้ผ้าบางๆของชุดคนไข้

            ครั้งแรกในรอบสิบปี.. ที่เขาต้องจบอารมณ์ใคร่ด้วยตัวของเขาเอง

            น่าตลกสิ้นดี.. คุณชายคิมคิบอม

 

 

           

            คุณชายจะไปไหนฮะ?

            น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆราวกับคนเพิ่งตื่นนอนใหม่ๆ

            ดวงตาเล็กหยีหรี่มองคนตรงหน้าท่ามกลางความมืดมิดในที่ปลอดแสง

            เสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่ายดังสวนขึ้นมา ดวงตาคู่สวยจึงเบิกโพลง

           

 

            อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ...

           

 

 

 

 

 

-------------------------------------  30% -------------------------------------------

 

 

 

 

จะอัพเพิ่มคืนนี้ แต่รับรองว่าไม่สมบูรณ์ค่ะ อาจจะได้ไปสัก 70%

กี้ไปเที่ยวสงกรานต์ 3 วัน เอาโน้ตบุ๊คไปด้วย

กี้จะไปแต่งต่อที่โน่น เพราะมันคงว่างมาก ๆ เวลาอยู่ในบ้านพัก

แล้วจะอัพให้นะคะ .

 

ขอโทษที่กี้บอกไปว่า กี้ว่าง . จริง ๆ กี้โคตรของโคตรไม่ว่างเลยค่ะ ไม่ว่างอย่างมาก

ใครมีเมลกี้ก็รู้นะคะ ว่าเมลส่วนตัวกี้ กี้แทบจะไม่ออน หรือไม่ก็ออนดึก ๆ

กี้เรียนคณิตศาสตร์ 13.00 19.00 น. ทุกวัน เดินทางไป-กลับ อย่างละ 2 ชม.

กี้ไม่มีเวลามากพอที่จะเขียนฟิคได้บ่อยๆแบบที่คิดค่ะ เพราะกี้เรียนคณิต คิดเลขมาทั้งวันมันก็ตื้อแล้ว

ขอโทษที่ไม่ได้อัพนานขนาดนั้น . กี้ขอโทษค่ะ กี้จะพยายามทำให้ดีที่สุด .

ปล. ใครจะพูดอะไรช่วยไตร่ตรองก่อนนะคะ คำพูดบางคำกี้ก็เสียใจกับมันมาก .
ใครรักฟิคเรื่องนี้อยู่ก็ช่วยติดตามกันต่อไป ใครไม่รักก็ไป... ยังไงกี้ก็รั้งใครไว้ไม่ได้อยู่แล้ว : (

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #801 Coolling_illegal (@totohobbit) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 15:27
    ไรท์เตอร์คะ พอดีเพิ่งจะมาตามอ่านตอนนี้ TT แล้วพอเข้าไปในลิงคื http://pretty-kkz.ueuo.com/ มันก็ไม่มีแล้ว ฮือออออออ มาต่อให้หน่อยค่า
    #801
    0
  2. #785 Nanny_chan (@princess-nannyz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 00:06
    ไรเตอร์ทิ้งเรื่องนี้ไปแล้วเหรอออออออออออออออออออออออ
    #785
    0
  3. #764 PLOY*HAEBUM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 00:00
    โอ๊ยยยย คิดถึงเรื่องนี้โฮก TOT

    ไรเตอร์กลับมาแล้ว จะได้อ่านแล้วววว
    #764
    0
  4. #763 MoojuM (@moojumm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2554 / 20:44
     มาแล้วๆๆ
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกกก
    #763
    0
  5. #758 PoRaLis (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 22:06
    ปีกว่าๆแล้วที่รอไรเตอร์
    #758
    0
  6. #722 >>Luv Han<< (@cenhh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 16:09
    ค้างมากๆ ไรเตอร์มาอัพต่อด้วยนะ จะรอ ~
    #722
    0
  7. #714 Tik tok 'N (@luvsj-n) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 16:03
    ไรเตอร์จ๋า 
    อัพไวๆนะจ๊ะ
    แฟนฟิครอนานแล้ววว

    ไรเตอร์ไฟติ้งนะจ๊ะ
    #714
    0
  8. #698 เดกบ้าเอสเจ (@failovesj) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2553 / 00:30
    พี่กี้จ๋าาาาา
    30เปอร์ นานมากๆแล้วนะ
    เค้ารอไม่ไหวแล้ว เค้าอยากอ่าน เค้าคิดถึงพี่กี้น้าา><
    เค้ารู้ว่าพี่ไม่ว่าง แต่เค้าอยากอ่านจริงๆอ่ะT^T
    ยังไงก็ช่วยมาอัพบอกไรเตอร์บ้าง อย่าหายไปนานแบบนี้เลย เค้าขอร้องงงToT
    #698
    0
  9. #681 kasalf_td.km (@kasalf) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2553 / 23:29
    อย่างน้อยก็มีหัวใจแล้วสินะคิมคิบอม
    #681
    0
  10. #680 bvipb (@tidti008) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2553 / 19:01
    ว๊าววววว

    คิบอมเห็นใจดงเฮแล้วววว

    #680
    0
  11. #668 kae+ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 11:47
    รอนะจ๊ะไรเตอร์
    สู้ๆนะ ^^
    #668
    0
  12. #664 ying-yow (@ying-yow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2553 / 23:51
    อ่านรอบที่ไหล่แล้วจำไม่ได้ค่ะจำได้แต่รักฟิคเรื่องนี้ค่ะ
    #664
    0
  13. #617 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2553 / 19:16
    ในที่สุดบอมก้มีหัวใจจจจจ!
    เย่เย่เย่

    ไรเตอร์กีกี้สู้ๆ ((':
    #617
    0
  14. #596 YeIn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 23:43
    คุณชายมีหัวจัยแล้วววว เย่ๆๆๆๆ



    ไร้เตอร์ไม่คิดมากนะคะ



    สู้ๆจ้ะ
    #596
    0
  15. #593 my kyukie (@theammy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 22:26
    มาอัพแล้วดีใจจัง

    รออ่านอยู่เสมอ

    เข้ามาดูตลอดเลย


    สู้นะไรเตอร์
    #593
    0
  16. #591 KM*KH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 19:18
    อ๊ะ คุณชายมีหัวใจแล้ว



    เพราะ อี ทงเฮ ใช่มั้ย T^T



    ซึ้งใจจริงๆ ที่เริ่มจะรู้ใจตัวเองบ้างแล้ว



    สงสารพี่ด๊องมานาน

    #591
    0
  17. #590 sth (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 22:23
    อ่า

    คุณชายต้องอดทนนะ

    สงสารดงแฮด้วย

    หื่นจิงๆนะคุณชาย

    จะมีความสุขกันแล้วใช่มั้ย
    #590
    0
  18. #568 [NC*DH][DongHva] (@DongHva09) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 18:29
    รักฟิค รักไรเตอร์
    555555555
    #568
    0
  19. #567 Eye^^_KiHae (@eye-kihae) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 13:10
    สู้ๆน่ะค่ะพี่กี้ อายเอาใจช่วย

    ฟิคเรื่องนี้ มีดีกว่าที่คิด (555+)

    รออ่านตอนต่อไปน่ะค่ะ
    #567
    0
  20. #564 222 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 23:49
    รอมานานแสนนาน



    แต่ก็คุ้มอ่ะ
    #564
    0
  21. #562 AEONIC (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 21:22
    โอ้ว วว ว ว ว้าว ว วว ว



    คิบอมบอกรักแล้วววว >
    #562
    0
  22. #561 Lovely_k_suju (@crazy-korea) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 19:19
    ชอบเรื่องนี่จัง 

    เมื่อไหร่ วอนฮัน จะลงเอยกันเนี่ย เหลือคู่เดียวแล้ว  ( ชอบคู่นี้เหมือนกันคะ   ^^ )

    มาอัพบ่อยๆนะคะ   จะรอคะ
    #561
    0
  23. #560 ควายไทย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 19:39
    ไม่ไหวเเล้ววววววววววววววววววววววววววววว

    หวานมาก เขิน อ๊าก ในที่สุดก้หวาน หลังจากทรมานมานาน

    #560
    0
  24. #559 Oo All I want is fish oO (@teeranan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 22:32
    คุณชายหื่นจัดแบบนี้ น่าสงสารทงเฮ

    ไม่เป็นไรกี้ .. รอได้

    สู้ๆนะ ^_^
    #559
    0
  25. #558 kamoo (@moo_bow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 15:54
    บอมหื่นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    หมวยไม่เห็นใจเหรอจ๊ะ อิอิ
    หนุกจัง  ในที่สุดบอมก็เริ่มรู้ใจตัวเองซะทีนะ
    #558
    0