[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 20 : |; chapter 17 อัพซักทีเว่ยย มาอ่านเร็ว !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

29.12.2553   00.40 AM

 

 

 

Part 17

 

.

.

.

.

 

 

 

 

            ความรักแปลว่าอะไร?

            สำหรับอีทงเฮแล้ว รักคือความทรมาน

            ความรัก คือ พิษที่ทำให้คนตายอย่างช้า ๆ และไม่รู้ว่าจะตายตอนไหน

            นอกเสียจากว่าความตายนั้น..

            จะถูกลิขิตขึ้นเอง

 

 

 

ชีวิตเป็นของเธอ...

 

เพียงคำเดียวที่คุณชายเปล่งเสียงออกมาให้ทงเฮได้ยิน..

เพียงแค่ความรู้สึกเดียวที่ทงเฮรู้ว่า คุณชายอาจจะไม่ต้องการกันอีกแล้ว..

แล้วมันจะมีประโยชน์ประการใดเล่าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกที่โหดร้ายใบนี้..

ต้องการจะมีชีวิตเพื่อรอให้หัวใจที่ยังชื้นดีถูกขยี้จนแตกสลายและรอวันตายอย่างนั้นหรือ ?

 

ทงเฮเกลียดคนไม่มีหัวใจ..

และหากจะให้ถูกทำร้ายจนหัวใจตัวเองด้านชา

ทงเฮยอมตายเสียดีกว่าที่จะทนอยู่กับอะไรแบบนี้..

 

จบกันสักที  ..กับคุณชายคิมคิบอม

 

 

ร่างเล็กปล่อยมือออกจากระเบียงเหล็กด้วยความตั้งใจแน่วแน่..

ทงเฮไม่ได้ขู่และพร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายอยู่เสมอ

หากจะต้องเจ็บปวดตลอดไปเช่นนี้.. ไม่ว่าจะตายหรือยังมีลมหายใจ ก็มีความหมายเท่ากัน

 

 

            ลาก่อนฮะ คุณชาย...

 

 

เรือนร่างผอมบางลอยคว้างอยู่ในอากาศ ปล่อยให้ดิ่งลงสู่ผืนน้ำที่ไม่เคยแม้แต่จะสัมผัส

ทะเลสาปสีเงินมีกระแสน้ำเชี่ยวกว่าวันอื่นมากนัก ..ทงเฮก็รู้เป็นอย่างดี

ตกลงมาครานี้ หากไม่ได้ตายสมใจในทันทีก็คงหายสาปสูญไปกับการกลืนของคลื่นหนัก ๆ

เสียงน้ำสาดกระเซ็นดังซู่ซ่าจนน่าหวาดระแวง แสงจันทร์สะท้อนกับสร้อยคอทองคำขาวที่คุณชายให้ไว้

ร่างบางลอยคว้างในอากาศก่อนที่เสียงเรียกของใครอีกคนดังเข้ามาในแก้วหู

แต่เสียงนั่น... มันไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

 

 

จะไม่มีใครปลดปล่อยทงเฮได้นอกจากคุณชายคิมคิบอม ..ทงเฮยังคงจดจำคำพูดนี้ได้ดี

แต่มันไม่จริงหรอก ไม่จริงอย่างที่คุณชายว่าสักนิด.. เพราะชีวิตเป็นของทงเฮแล้วต่างหาก

กระดาษใบนั้นที่คุณชายขีดเขียน จริงที่ทงเฮไม่กล้าเผามันทิ้ง.. แต่ทงเฮฉีกมันให้สลายได้

เพราะชีวิตเป็นของทงเฮ..

 

 

 

ชีวิตเป็นของเธอ...

ชีวิตเป็นของเธอ...

ชีวิตเป็นของเธอ...

ชีวิตเป็นของเธอ...

 

 

คำพูดซ้ำเดิมในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเวียนวนอยู่ภายในหัวสมอง

ใบหน้าของคุณชายคิบอมในวินาทีสุดท้ายยังคงไม่ห่างหายไปไหน

ชีวิตเป็นของทงเฮ.. นั่นคือสิ่งที่คุณชายคิบอมพูดขึ้นมา

แสดงว่า ทงเฮไม่ใช่ทาสที่คุณชายจะทรมานอีกแล้วใช่ไหม ?

ทงเฮมีชีวิต มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ตาม อย่างนั้นใช่หรือเปล่า ?

 

แต่ในเวลานี้...แม้ใจจริงเขาก็อยากกลับไปยืนในที่ตรงนั้นและกัดฟังทน

ก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไปแล้ว..

 

ร่างผอมบางกระทบกระแทกกับผิวน้ำเย็นเฉียบ

ร่างทั้งร่างไม่อาจมีเรี่ยวแรงใด ๆ ต่อสู้กับความทรมานทางกายได้อีกต่อไป

คลื่นน้ำเชี่ยวช่วยผลักให้ร่างของทงเฮยิ่งจมลึกมากขึ้นกว่าเดิม..

ไม่มีเวลาให้ทงเฮกับคุณชายคิบอมอีกแล้ว.. ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้..

 

หัวใจที่ยังคงมีความรู้สึกถูกทำร้ายยิ่งกว่าหนไหน ๆ

ความหนาวเย็นในอุณหภูมิรอบกายมันหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว

ราวกับน้ำแข็งแหลมคมทิ่มแทงให้หัวใจยิ่งแหลกยับ..

ทุกครั้งที่ทงเฮพยายามแหวกว่ายหาจุดสิ้นสุด ก็เหมือนจะยิ่งหลงทางน้ำให้ตนเองจมลึกกว่าเดิม

ขอโทษนะคุณชายคิบอม..

ขอโทษที่ทำลายชีวิตที่ตั้งใจจะมอบให้

ขอโทษ...

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

แสงจันทร์ลอดส่องเข้ามาในไรม่านจากบานหน้าต่างชั้นบนสุด

แสงสาดกระทบเพียงให้เห็นความเป็นไปในห้องพักผู้ป่วยเพียงเลือนลาง

แต่นั่นก็คือปกติไปแล้วสำหรับคนไข้รายนี้..

 

อาการโดยรวมของซองมินในตอนนี้ถือว่าอยู่ในขั้นปกติ

แต่ด้วยไม่ได้รับยารักษากลุ่มอาการต่างๆมานานจนเกินไป

จึงไม่มีใครไว้วางใจว่า หากซองมินกลับบ้านแล้วจะสามารถใช้ชีวิตเป็นปกติได้

 

ประตูบานกว้างถูกเปิดออก ก่อนที่ผู้มาเยือนจะหยุดยืนอยู่ปลายเตียงคนไข้

ใบหน้าหวานแยกยิ้มให้เล็กน้อย แล้วจึงชันร่างขึ้นพิงพนักแข็ง

ร่างยาวถอดสูทออกแขวนบนราวเล็กๆหน้าประตู ร่นเน็คไทให้ต่ำลง แล้วค่อยถกแขนเสื้อขึ้น

ใบหน้าหล่อเหลาเอาการทอดมองมายังคนตรงหน้าอย่างเอ็นดูเหนือคณา

และไม่มีทีท่าว่าจะห่างเฉยเช่นเมื่อก่อน..

 

เวลามันผ่านไปแล้ว เปลี่ยนไปแล้ว

ทุกสิ่งในจิตใจมนุษย์ก็เปลี่ยนไปได้เช่นเดียวกัน..

 

 

            แววตาคุณ..สวยจัง

            น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาตามอากัปกิริยาที่เคยเป็น

            ใบหน้าหวานสนิทแผดเป็นสีแดงราวกับลูกมะเขือเทศบนแก้มอิ่ม

            ซองมินยิ้มแบบเขิน ๆ ก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เพื่อแก้อาการ

            ร่างยาวก็ขึ้นมาเบียดร่างแนบชิดอีกฝ่ายเช่นเดิมอย่างที่เคยทำ

 

 

            ชุดที่เป็นทางการพวกนี้...ไม่อึดอัดบ้างหรอ?

            เสียงหวานพูดขึ้นเบา ๆ ก่อนจะปัดป่ายร่ายนิ้วไปบนเสื้อเชิร์ตโทนสีอ่อน

            คยูฮยอนพยักหน้าเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกไป

            กระดุมเสื้อเม็ดแรกก็ถูกปลดออกอย่างรวดเร็วตามประสาคนมือไว

           

 

            ทำอะไรน่ะ?

            อีกฝ่ายพูดขึ้นอย่างงงๆ

            คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ ตามประสา

            ใบหน้าสวยหวานแหงนขึ้นมองหยั่งเข้าไปในดวงตาอีกครู่

            ทุกคราวที่ทำเช่นนี้.. ก็รู้สึกราวกับว่า..

เขากำลังถูกคยูฮยอนดูดกลืนเขาเข้าไปทั้งลำตัวและไม่สามารถหาทางออกมาได้

 

ใบหน้าเริ่มแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดบนใบหน้าของกันและกัน

ปลายจมูกสัมผัสเหมือนทุกครั้งที่เกิดขึ้น

รสจุมพิตซ้ำซากที่สัมผัสอยู่ทุกวันไม่ได้สร้างความเบื่อหน่ายสักนิด

           

คยูฮยอนไม่เคยพูดคำว่า รัก กับซองมินเลยสักครั้ง..

หากแต่ว่าการกระทำเหล่านี้ อาจจะเป็นเครื่องบ่งชี้ความรู้สึกได้ดีกว่าทุกอย่าง

โดยหารู้ไม่ว่า.. ซองมินกลับไม่เคยฉุกคิดเลยว่าคยูฮยอนจะรักซองมินได้บ้าง

เอาแต่ปักใจเชื่อตลอดเวลา.. ว่าไม่มีวันใดหรือเวลาไหนที่คยูฮยอนจะรักซองมินได้

ขอเพียงช่วงเวลาเหล่านี้ผ่านไป.. รอให้ซองมินเข้มแข็งกว่านี้

แล้ววันหนึ่ง เขาจะปล่อยให้คยูฮยอนเป็นอิสระ ปล่อยให้คยูฮยอนรักใครก็ได้ที่ต้องการจะรัก

ไม่ต้องมาจมปลักอยู่กับคน ๆ เดียวมาหลาย ๆ ปีเช่นเดิม..

 

ถึงแม้ว่าท้ายที่สุด.. ซองมินจะยังคงรักคยูฮยอนเช่นเดิมแบบนี้ก็ตาม

 

 

 

            นายเหนื่อยไหม?

            ซองมินเอียงคอถามคยูฮยอนเหมือนเช่นเดิมทุกวัน

หากแต่วันนี้ความหมายในตัวมันกลับต่างออกไป..

 

 

            ไม่สักนิดเดียว

 

 

            ไม่ใช่ ฉันหมายถึง...เหนื่อยกับฉันไหม?

            ไม่ใช่เพราะเหนื่อยในหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ..

            แต่เหนื่อยไหม ? เหนื่อยแค่ไหนที่ต้องฝืนใจอยู่กับเขาทุกวันแบบนี้ ?

 

 

 

            ถามอะไรแบบนั้น?

 

 

            .....

 

 

 

            ..เรากำลังจะแต่งงานกันนะคิมซองมิน

            อุ้งมือใหญ่กอบกุมมือเล็กเอาไว้หลวม ๆ

            ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบก่อนที่จะหลุบลงต่ำ

            คำพูดที่คลุมเครือ.. ที่สร้างความหวังให้กับซองมินมากมาย

            แววตาที่แสดงถึงความจริงใจยิ่งกว่าอะไรทำให้ซองมินแทบไม่อาจหยุดความคิดตัวเองได้

 

            ไม่ผิดใช่ไหมที่ยังหวัง..

            ถึงแม้ว่าความหวังนั้น อาจจะไม่มีอยู่จริงเลยก็ตาม

            หยุดได้ไหมคยูฮยอน.. หยุดสักที

 

 

            มนุษย์เราแต่งงานกัน...ทั้งๆที่ไม่ได้รักกันได้ด้วยหรอ?

 

 

 

            คุณคิดว่าผมไม่รักคุณอย่างนั้นหรอ?

 

 

 

            ...

 

 

            ...คิมซองมิน เรากำลังจะแต่งงานกันนะ

 

            เพราะทุกวิถีแห่งการเดินทางของชีวิตล้วนเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้

            ไม่ว่าจะด้วยหนทางใด.. หากไม่สามารถแดดิ้นให้หลุดออกจากใครคนหนึ่งได้

            ก็คงจะหมายความว่า.. พระผู้เป็นเจ้ากำหนดเอาไว้ให้เกิดขึ้นมาเพื่อคู่กันใช่หรือเปล่า ?

           

คิมซองมินไม่อาจรนดิ้นให้หลุดออกจากภวังค์แห่งรักนี้ได้..

            และโจคยูฮยอนก็มิอาจหาทางออกจากคนๆนี้ได้..

            และนั่นหมายความว่า.. คยูฮยอนและซองมิน เกิดมาเพื่อกันและกันใช่หรือเปล่า?

 

            หรือพระผู้เป็นเจ้า.. สร้างข้อยกเว้นในเรื่องเหล่านี้ไว้เฉพาะเขากับคยูฮยอนกันแน่..

 

           

            แขนเล็กโอบรอบเอวของคนที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้หลวม ๆ

            นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ไปมาบนกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม

ร่างยาวผ่อนลมออกมายาวๆเพื่อระบายความทุกข์ที่มี

ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น.. หากแต่ไม่ได้รินไหลอย่างอ่อนแอ

 

ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากการถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับฉันเลยใช่ไหมคยูฮยอน ?

 

 

อีกสามเดือน... จัดงานที่ริมทะเลนะ

น้ำเสียงเข้มขรึมพูดขึ้นหลังจากผ่านช่วงเวลาที่หยุดนิ่งด้วยความเงียบสงัด

ร่างยาวกดปลายคงลงจรดกับไหล่บางเล็กของอีกฝ่ายโดยที่ซองมินก็มิได้ขัดขืน

ร่างเล็กคลอจมูกชิดผิวหน้าหยาบโลนของอีกฝ่ายตามประสา

น้ำเสียงอ่อนหวานกระซิบกระซาบถ้อยคำซ้ำเดิมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง..

เพียงหวังจะให้อีกฝ่ายตอบรับกลับมาบ้าง.. แม้จะโกหกก็ยอม

 

 

ฉันรักนายนะคยูฮยอน

ฉันรักนายมาโดยตลอด..

แล้วนายล่ะ รักฉันบ้างได้ไหม โจคยูฮยอน ?

 

 

 

ผมก็รั....

 

 

Knock! Knock!

เสียงประตูเจ้ากรรมดังขึ้นไม่รู้เวร่ำเวลาเอาเสียบ้างเลย

เรือนร่างเล็กลอบถอนหายออกออกมาเบาๆ ก่อนที่จะผละร่างออกจากอีกฝ่าย

ซองมินนอนตะแคงข้างหันออกไปยังหน้าต่างสีทึบดังเดิม แล้วจึงหลับตาลง

 

คยูฮยอนลุกออกจากเตียงผู้ป่วยและสอดสายตาไปที่รูเล็กๆบนประตูห้องพยาบาล

เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ห่างกันเพียงประตูกั้นนั้นเป็นคนที่คุ้นเคยกันดี จึงเปิดประตูออกอย่างไม่มากความ

 

 

 

            คยูฮยอน... ซองมินนอนหรือยัง?

            น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้ซองมินต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง

            ร่างเล็กพลิกกลับมาอีกด้านก่อนที่จะตะแคงร่างเพื่อรับฟังถนัดๆ

            ทุกครั้งที่พี่จองซูต้องเข้ามาพูดอะไรสักอย่างด้วยท่าทางเร่งร้อนเช่นนี้

            ย่อมจะไม่ใช่เรื่องดีอยู่เสมอ..

 

 

 

            เอ่อ...เธอเพิ่งหลับได้ไม่นานน่ะครับ

            แน่นอน.. คยูฮยอนโกหก

เพียงเพราะไม่อยากให้ซองมินคาดโทษข้อหาไม่พักผ่อนตามที่คุณหมอสั่ง

แต่เพราะจองซูรู้ดีว่าคนอย่างซองมินคงจะไม่หลับตาล้มลงนอนเอาเสียง่ายๆ

จึงพาคยูฮยอนออกมาในที่ที่สงบกว่านี้..

 

ใบหน้าของจองซูร้อนรนไม่แพ้คราวที่ซองมินทำร้ายตัวเองสักเท่าไร

ดังนั้นแล้ว คยูฮยอนเองก็ย่อมที่จะรู้ดี

ว่าสิ่งที่จะได้ยินต่อไปนี้...ไม่ใช่เรื่องดีแน่

 

 

 

ฟังนะคยูฮยอน..

 

 

.....

 

 

ทั้งทงเฮและคิบอมเข้าไอซียูเพราะกระโดดออกมาจากระเบียงบ้านดิ่งลงไปที่ทะเลสาป

ทงเฮปลอดภัยเพราะสัญชาตญานการเอาตัวรอดของมนุษย์

.....

...แต่คิบอมไม่

 

เพียงแค่ได้ยินความรู้สึกทุกโซนประสาทก็ราวกับถูกฟาดด้วยไม้ท่อนแข็ง

ภายในแก้วหูอึงอื้อแทบจะไม่อยากได้ยินอะไรต่อไปทั้งหมดทั้งสิ้น

หากจะเป็นทงเฮเพียงคนเดียวที่ประสบสิ่งรายเลวเช่นนี้เขาก็จะไม่สงสัยให้มากความ

แต่คิมคิบอมที่แสนเย็นชาคนนี้.. เกี่ยวอะไร ?

 

ไม่ใช่เพียงคยูฮยอนเท่านั้นที่จะช็อกได้ถึงขีดสุด

แม้แต่จองซูที่ว่าใจแข็งหนักหนาก็ไม่สามารถระงับความว้าวุ่นเพราะสงสัยได้

 

ทงเฮมีจิตใจที่อ่อนแอเกินกว่าจะเอาอะไรมาเปรียบ

จึงไม่แปลกนักหากจะคิดอะไรบ้าๆแล้วกระโดดลงมาราวกับคนไร้สมอง

แต่คิบอมน้องชายผู้เป็นที่รัก... ใครๆก็รู้ว่าเรื่องของตัวเองยิ่งต้องมาก่อนใคร

หรือจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับสิ่งที่มองดูไร้ความคิดเช่นนี้..

ไม่มีทาง..

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

แสงแดดอ่อนๆส่องผ่านเข้ามาทางบานหน้าต่างใกล้ๆเตียงนอนของคนไข้

ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรกันแล้วที่ทงเฮต้องตื่นมาพบกับบรรยากาศเช่นนี้..

กลิ่นยาฉุนจมูกผสมกับกลิ่นสีที่เพิ่งทาเสร็จใหม่ชวนให้เขาอยากจะโก่งคออาเจียนเสียเดี๋ยวนั้น

แต่ทันทีที่ลืมตาขึ้น... ความรู้สึกต่างๆกลับเกิดขึ้นอย่างมากมาย

 

หัวใจที่โดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับรู้สึกปวดแปลบจนพูดอะไรออกมาไม่ได้

แฝงด้วยความสับสนงุนงงกับบางสิ่งที่ล่วงเลยไปและไม่อาจคืนย้อนกลับมา

ลมหายใจที่ทงเฮอยากจะผลักมันออกไปจากร่างกายที่แสนบอบช้ำนี้กลับมีพลงงานขึ้นอีกครั้ง

 

เขายังคงหายใจ .. และหัวใจยังคงเจ็บร้าว

เขายังคงได้ยินทุกสรรพเสียง .. และยังคงรู้สึกถึงสิ่งต่างๆรอบกาย

เขายังไม่ตาย

 

เพียงคิดได้เท่านั้นก็ทำให้ทงเฮประสาทเสียจนแทบบ้า

กระบอกตาก็ร้อนแสบแต่ไม่อาจหลั่งน้ำตาออกมาได้ทั้งสิ้น

เจ็บจนจุก..

พระผู้เป็นเจ้าช่างทำร้ายอะไรเขามากมายเช่นนี้

ยามจะอยู่ก็ทรมานเจียนตาย.. ครั้งยามจะตายกลับให้มีชีวิตอยู่

เบื้องบนกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่กันแน่นะ ?

 

 

            ฮึก…”

            แค่น้ำตาหยดเดียวที่ไหลรินมา หน้าทั้งหน้าก็แสบร้อน

            อยากจะลุกแล้ววิ่งหนีออกไปให้ไกลก็ไม่สามารถทำได้เลยในขณะนี้

            ความเสียใจเข้าถาโถมให้หนักกว่าคราเก่า..

            ทงเฮผู้อ่อนแอ.. แค่จะตายยังไม่ได้ตายสมใจ น่าสมเพชสิ้นดี

 

 

 

            ฟื้นแล้วหรอทงเฮ?

            น้ำเสียงที่เคยคุ้นดังเข้ามาในแก้วหู

            โสตประสาทแทบไม่ทำงาน ทุกอย่างที่ได้ยินกลับฟังดูอื้ออึงผิดธรรมชาติ

            ร่างบางกลอกตาไปยังตำแหน่งของต้นเสียง

            ใบหน้าหวานเรียวได้รูปกำลังทอดยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ

            ทงเฮอยากจะลุกออกจากเตียงนี้และกอดคนตรงหน้าให้สุดแรงที่มี

            เพราะคงจะไม่มีใครหวังดีและเมตตาทงเฮให้เท่าเขาอีกแล้ว... ไม่มี

 

 

 

            ฮึก...เจ้านายฮะ....

            น้ำเสียงใสสั่นเครือปนสะอื้นเล็กๆในลำคอ

            มือเรียวขาวกุมมือของทงเฮเอาไว้หลวมๆเพื่อให้กำลังใจ

            รูปปากบางกระซิบพึมพำซ้ำๆไปมาว่า ไม่เป็นไรนะทงเฮ...ไม่เป็นไร

            ส่งผลให้คนตัวซูบผอมต้องร้องไห้จนตัวโยนอย่างไม่อาจจะกลั้นได้

 

 

            ฮึก...เจ้านายฮะ...ทงเฮขอโทษ...

            ร่างบางรวมกำลังทั้งหมดที่มีเข้าสวมกอดคนตรงหน้าอย่างไม่รีรอ

            น้ำตากี่หมื่นกี่พันหยดก็มิอาจทดแทนพื้นที่ของความชอกช้ำใดๆได้เลย      

           

            ร่างเพรียวตบบ่าคนตรงหน้าเบาๆ

            เรียวนิ้วเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าจนหายเหือดไป

            ทงเฮล้มลงราบกับที่นอนอย่างเก่าด้วยความอ่อนแรง

            ดวงตาบอบช้ำกระพริบปริบทิ้งหยดน้ำใสไหลลงมาเป็นทางยาว

           

 

            คุณชายเขาสบายใจดีใช่ไหมฮะ?

            ต่อให้ในหัวใจจะพร่ำบอกย้ำถ้อยคำซ้ำๆซากๆว่าต้องเกลียดคุณชายให้มากแค่ไหน

            ทงเฮก็ไม่สามารถทำได้เลยจริงๆ ..และไม่เคยทำได้มาตั้งนานแล้ว

 

            สิ่งที่ยากที่สุดของมนุษย์.. ไม่ใช่การอดทนอยู่กับวังวนของความรู้สึกเจ็บช้ำแบบเดิม ๆ

            แต่สิ่งที่ยากที่สุด.. คือการบังคับหัวใจให้หลุดพ้นออกให้ไกลจากอะไรเหล่านั้นต่างหาก

 

 

 

            คิบอมอ่อนเพลียมากเกินไป บวกกับกระแสน้ำที่เย็นจัดจนร่างกายต้านทานไม่ไหว

            จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น...

 

 

            หืม?

 

 

 

            คิบอมอยู่ในห้องฉุกเฉิน

 

 

 

            ว่าไงนะ!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 18

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

 

 

 

สองเดือนกว่า ๆ ที่กี้ไม่ได้มาอัพฟิค ณ จุด ๆ นี้

เสียใจค่ะ.. และขอโทษ เนื่องจากกี้ยุ่งมากจริงๆจนแทบไม่มีเวลา

และบางครั้งกี้ก็ติดพันอยู่กับอะไรอย่างอื่นมากเกินไป

ขอโทษจริงๆที่ทำตัวเหลวไหลและละเลยต่อหน้าที่ได้มากขนาดนี้

กี้รักแฟนฟิคทุกคนมากนะคะ และเชื่อว่าแฟนฟิคทุกคนก็รักกี้เหมือนกัน

บอกตรงๆเลยว่า ณ จุดนี้กี้ทำใจไม่ได้ที่ฟิคโดนแบน  เห้ออ..

แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแหละเนอะ .

 

พาร์ท 18 ขอเวลา 4 วันนะคะ แล้วจะกลับมาอัพ

ขอคอมเม้นท์ + โหวตเยอะ ๆ เลยค่ะ

อ่านทุกวันก็เม้นท์มันทุกวัน เปิดเข้ากี่ครั้งก็เม้นท์ให้หมดทุกครั้ง

กี้อาจจะเด็กเกินไปที่จะเจออะไรแบบนี้.. เห้อ ! นอยด์ไม่หายจริงๆ 555555

ฟิคเรื่องนี้คือหัวใจของกี้ จิตวิญญาณของกี้ คือสิ่งเดียวในชีวิตที่กี้ภูมิใจ

Heartless ทำให้กี้อยากเป็นนักเขียนมืออาชีพ อยากเป็นนักเขียนไปตลอดชีวิต

ขอบคุณแฟนฟิคทุกคนมากๆนะคะ ที่ผลักกี้มายังจุดนี้ได้ :)

 

 

 

“ KIMKIBUM I MISS YOUU :P

ประเด็นนี้ต้องคิมคิบอมแล้วล่ะ 555555

ความจริงคิดถึงทุกคนเลย โดยเฉพาะจองซูผู้เป็นที่รักของกี้ผู้เดียว (โดนถีบ - -)

แต่ตี๋มันหายไปนานเกินแล้วนะเว้ยย ! พระเอกฟิคกูหายหัว เหลือแต่นางเอกให้เห็น :(

คิเฮไม่มีซีนให้จิ้นเลย ต้องจิ้นในสมอง 555555555555

คิดถึงตี๋หมวยย เมื่อไรจะคัมแบ๊คคค

รอนานแล้วนะเห้ย !  ซุ่มไปซะมะละดุ๋ยกันอย่างเดียวทำไมไม่โผล่มาให้จิ้นบ้าง

อ๊ากกกกกกกก 0_o

 

 

ประกาศ

ฉากเอ็นซีไม่ว่าตอนไหนก็ตาม กี้จะเอาไปลงที่เว็ปนะคะ

กรุณาตามไปด้วย ส่วนหน้าเว็ปนั้นกี้แปะเอาไว้ที่หน้าหลักของ Heartless :)

คงเห็นกันแล้วเนอะ ! ยังไงตามไปตรงนั้นนะจ๊ะ จะได้ไม่ต้องย้ำบ่อย ฮี่ ๆ (ไรเตอร์ขี้เกียจ = =)

 

 

อยากอ่านต่อก็เม้นท์สิจ๊ะ :)

กี้ใจดี ไม่ดุ ไม่โกรธ ไม่เคือง แต่ฝังใจจ้า ฮี่ ๆ

ปล. โหดไหม ? ถ้าไม่โหดเดี๋ยวเอาใหม่ 5555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #735 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 15:12
    สะใจตี๋จริงๆ และแล้วแกก็ตาย
    อ้าวไม่ได้ซิแล้วหมวยอ่ะ ตี๋กลับมาน้า!!!
    #735
    0
  2. #659 P_lovKiihae*** (@pp-225) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 17:54

    เห็นแก่ที่บอมยอมโดดตามหมวยไป

    จะยอมยกโทษให้สักครั้ง ละกัน

    กี้กำลังจะบอก รัก มินอยู่แระ โดนขัดจังหวะซะอีก

    แหม แหม แหม คัท ฟิล จริง ๆ

    #659
    0
  3. #612 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 13:47
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
    คิบอมผู้ชายปากแข็ง รักเฮจริงๆด้วย

    กี้ก้รักมินแล้ว ฮือออออออออออ
    น้ำตาจะไหลล

    ในที่สุดวันนี้ก้มาถึง Y_Y
    #612
    0
  4. #507 ice-cream (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 11:28
    ตอนแรกที่อ่าน ทงเฮโดดลงไป



    ช๊อคค่ะ ม่ายน๊าาาปลาน้อยยยย



    แต่พอรู้ว่าคิบอมก็โดดลงไปด้วย



    เริ่มสะใจค่ะ 555+ แต่ก็สะใจได้ไม่นาน



    ก็ต้องมาสงสารพี่จองซูและหนูทงเฮ



    อ่า คิบอมแกน่าจะตายๆไปซะ



    (รีดเดอร์คนนี้จิตไปซะแล้ว)
    #507
    0
  5. #493 Lovely_k_suju (@crazy-korea) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 22:37

    โอ๊ะ!

    บอมชอบด๊องแล้วใช่มั้ย

    ดีจัง

    อยากให้ทั้งคู่มีความสุขกันสักที

    ^^



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 มีนาคม 2553 / 22:31
    #493
    0
  6. #486 kamoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 21:03
    ทำเหมือนไม่รักหมวยนะบอม แต่แล้วโดดลงไปกะหมวยทำมัย

    ทำเพื่อ ชิส์ (อินจัด)
    #486
    0
  7. #471 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 16:16
     ไปช่วยเขาไว้อ่ะเดะ
    เริ่มมีหัวใจแล้วใช่มั้ยพี่ชาย
    เศร้า รันทด ไรเตอร์ ทำร้ายเขาทางอ้อมอีกแล้ว เง้อๆๆๆ ^^ 
    #471
    0
  8. #468 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:39
    เริ่มรู้ชอบอ่าเด้บวมเอ๊ย~
    #468
    0
  9. #429 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 02:41
    จริง ๆ เเล้วสะใจ เพราะตอนที่เเล้วหมั่นไส้มันมาก 
    5555555555555555555

    พอมาตอนนี้สงสารตี๋มากก
    รักตี๋ด้วย หายหน้าไปนานจริง ๆ
    ปล่อยให้หมวยมีชู้ ยุ่งเค้าไปซะทั่ว
    บอกตี๋ว่าพาเมียกลับบ้านที
    55555555555555555555555 

    #429
    0
  10. #413 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 15:56
    คิมคิบอม...ทำถูกต้องก็ครั้งนี้แหละ
    #413
    0
  11. #407 singklingfern (@singklingfern) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 22:11
    เป็นกำลังใจให้


    สู้ๆนะค่ะ
    #407
    0
  12. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:32
     อะไรว๊า า า ช่วยรีรันเหตุการณ์หน่อยค๊า า า -0-* 55 5 
    #396
    0
  13. #362 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 00:35
    อืม.... ไม่นึกว่าบอมจะกระโดดลงไปด้วยนะเนี่ย

    ปลาน้อยควรจะดีใจหรือเสียใจดีล่ะ
    #362
    0
  14. #346 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 18:03

    อ๊าาาาทำไมเป็นงี้อ่ะ มินเกือบจะได้รู้ความรู้สึกคยูแล้วดันมีเรื่องคิเฮมารบกวน เฮ่ออ
    ดีที่เฮไม่เป็นไร...แต่อย่าบอกนะว่าบอมจะความจำเสื่อมหรืออะไรน่ะ

    #346
    0
  15. #312 lastname137 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 22:23
    kyuminเหมือนจะดี



    แต่ก็แอบเศร้าแต่ชอบมากๆเลยคะ



    หมวยรอดโล่งๆดีนะไม่เป็นไรมากแต่บอมสิ



    บอมต้องฟื้นมาหาหมวยนะ



    เฮ้อเศร้าๆๆ แต่ปลื้มเรื่องนี้จริงๆ



    สู้ๆต่อไปนะคะ
    #312
    0
  16. #272 min (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:17
    บอม ฟื้นไวๆน้า
    #272
    0
  17. #269 ann (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 06:59
    โอ้โห คิมคิ ยังไม่ฟื้นหรอ น่าสงสาร ทำไมมีแต่ความเจ็บปวดนะ ความรัก
    #269
    0
  18. #259 kyumin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 19:23
    เค้าอ่านตอนที่ 18 ไม่ทันอะ



    ช่วยขอความกรุณาส่งมาใหเค้าได้ปะคะ



    namthip_socute_superjunior_elf@hotmail.com
    #259
    0
  19. #253 my friendly (@oonline) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 15:58

    คิบอมจะเป็นไรป่าวเนี่ย

    เฮ้ เศร้าจัง

    #253
    0
  20. #247 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:00
    คิบอมตามลงไปช่วยหรือตามลงไปตายเนี่ย- -
    กลายเป็นหมวยรอดบอมเดี้ยงซะงั้น
    เหอๆๆๆ


    ดู๊ดู .. คยูกำลังบอกรักพี่ทึกก็ดันเอาข่าวร้ายมาบอกอีก
    กรรตามสนองสุดๆเลยพี่มิ้นเอ้ย
    #247
    0
  21. #219 Oo All I want is fish oO (@teeranan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:52
    คิบอมโดดตาม !!  รักเค้าล่ะสิ .. ดีมากทงเฮ  สะใจจังแฮะ

    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ .. รักฟิคเรื่องนี้จัง
    #219
    0
  22. #212 The__Lemon* (@manow129) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:31
    ลึกๆ แล้วแอบสะใจที่บอมมันเจอเรื่องแย่ซะบ้าง .. .
    แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บช้ำอีกแล้ว
    อยากบอกว่าฟิคพี่กี้เป็นอะไรที่อ่านแล้วบีบอารมณ์มากจริงๆ นะ
    นาวยังตอบไม่ได้ว่าติดฟิคเรื่องนี้เพราะโรคจิตรึป่าว = =
    55555 XD มากกว่า น้อยกว่า หรือพอๆ กับไรเตอร์ ?

    หายไปนานเลยใช่มั้ย ^^ เข้าใจพี่้กี้นะ
    คนเรามันมีหลายอย่างที่ต้องทำ
    และแน่นอนว่าเรื่องเรียนก็สำคัญกว่าฟิค .
    ถึงอย่างนั้นก็เป็นกำลังใจให้พี่กี้นะ :D
    จะตามอ่านจนตอนสุดท้ายเลยเอ้า ! 5555

    #212
    0
  23. #209 eighteddy (@eddyeddy99) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:10

    เย้ ในที่สุดไรเตอร์ก็กลับมา คิดถึงมากๆคับ เป็นกำลังใจให้เสมอออ

    #209
    0
  24. #206 อุเฮื้อ - - (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:39
    ในที่สุดก็หาเจอจนได้TT



    หนูแทบพลิกแผ่นดินหาเลยนะคะเนี่ย
    #206
    0
  25. #205 mc_mean (@mc_mean) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:36
    เพิ่งจะตามหาเจอ แหะๆ
    ขอโทษนะคะที่มาช้าไปหน่อย

    บอมโดดตามลงมาไม่น่าเชื่อเลย
    ทึกกี้ขัดจังหวะอ่ะ
     
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ


    #205
    0