[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 19 : |; chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

 

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

04.12.2552   10.50 PM

 

 

 

Part 16

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

หลายชั่วโมงแล้วที่จองซูยังคงยืนอยู่ตรงหน้าประตูของห้องนอนชั้นสอง

พร้อมทั้งทุบประตูปึงปังดังก้องไปทั่วทั้งบ้านด้วยท่าทางร้อนรนจนแทบบ้า

บริวารรับใช้ต่างยืนเรียงกันเป็นแถวยาวไปจนสุดบันไดขั้นสุดท้ายของชั้นที่หนึ่ง

เสียงหวีดร้องโวยวายที่ดังขึ้นภายในห้องนั้นท้าทายกับของความเป็นไปของภายนอก

 

ทางเดินที่เต็มไปด้วยสาวใช้ถูกแทรกออก ร่างของใครอีกคนเดินเข้ามาประคองร่างของจองซูเอาไว้

ชายหนุ่มร่างหนาเปล่งคำสั่งให้ทุกคนออกไปจากบริเวณนี้ให้หมดโดยไม่มีข้อแม้

แค่เพียงไม่นาน..บ้านทั้งบ้านก็เข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง..

 

 

 

            ยองอุน บอกฉันทีได้ไหม ..ฉันควรทำอย่างไร?

            มือขาวทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้า ดวงตาเรียวสวยแดงก่ำ

            หากแต่คงไม่มีน้ำตาสักหยดรินไหล เพราะใครๆก็รู้ดีว่าจองซูเข้มแข็ง

            แต่บางที..คนที่ถูกมองว่าเข้มแข็งก็ใช่จะไม่มีความอ่อนแอใด ๆ

            ทว่าความอ่อนไหวกลับถูกซ่อนเอาไว้ภายในส่วนลึกของหัวใจต่างหาก

 

 

 

            คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไร เพียงแต่..ปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของมัน

            เสียงทุ้มใหญ่บ่งบอกถึงความห่วงใยที่มีให้ไม่น้อย

            เนิ่นนานมาแล้วที่ยองอุนเป็นเช่นนี้.. จองซูก็รับรู้ดีทุกอย่าง

            มือใหญ่กอบกุมเรียวนิ้วทั้งห้าแล้วยกมาแนบอก

            ความอบอุ่นถูกแผ่ซ่านให้อีกฝ่ายได้รู้สึกเหมือนอย่างที่ผ่านมา...แต่ก็ผ่านไป

 

 

ภายในห้องห้องเดิมกลับสู่สภาวะปกติ ประตูไม้บานใหญ่ถูกปลดล็อคออก

นั่นทำให้จองซูแน่ใจแล้วว่า คิมซองมิน น้องชายของเขา..คงจะระงับตัวเองให้เย็นลงได้แล้ว

เจ้าของเรือนร่างเพรียวยาวเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพร้อมกับที่มียองอุนอยู่ข้างกาย

 

แสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาจากบานหน้าต่างรูปสี่เหลี่ยม ไรม่านสีชมพูหวานสะบัดพลิ้วตามแรงลม

กลิ่นฉุนอย่างมากของสีกระทบประสาททันทีที่รู้ตัว สายตาของผู้มาเยือนมองไปรอบ ๆ บริเวณนั้น

 

ห้องนอนที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นสีชมพูหวานถูกทาทับด้วยสีดำสนิทเป็นครั้งที่สองแล้ว..

ของใช้ทุกอย่างต่างถูกวางระเนระนาดอยู่บนพื้น ไม่สิ..หากจะพูดว่า ถูกวาง ก็คงผิด

สรรพสิ่งภายในห้องนี้ถูกขว้างปาจนกระจัดกระจายน่าจะถูกต้องเสียยิ่งกว่า

 

ร่างของคนตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวเดิม

แววตาที่เคยสุกใสกลับมองเข้าไปพบแต่ความหม่นมอง

ดวงตากลมโตแดงก่ำ ไม่แสดงถึงความรู้สึกใดๆในการมีชีวิตอยู่เสียด้วยซ้ำ..

จองซูเห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ อยากทำใจแข็งไม่เข้าไปกอดปลอบอย่างที่เคยก็คงห้ามไม่ไหวอีกแล้ว

 

 

            ซองมิน... แกได้ยินพี่ไหม?

            น้ำเสียงอ่อนหวานพูดขึ้นมาเบาๆ พร้อมทั้งกระชับอ้อมกอดแน่น

            คิมซองมิน.. น้องชายที่จองซูรักมากที่สุดและเป็นห่วงมากที่สุดเช่นกัน

            จองซูรู้ดีว่าตั้งกี่ครั้งที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้น้องเป็นเช่นนี้..แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

            หรือเขาเป็นคนเลว...พระเจ้าให้เขาเป็นคนเลวหรือเปล่านะ?

            เขาจึงต้องทำให้น้องแท้ๆของตัวเองเสียใจไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง..

 

 

            อย่าเป็นแบบนี้อีกเลยนะ...ได้ไหมคิมซองมิน?

 

 

            อย่ามายุ่ง!

            น้ำเสียงที่จองซูคุ้นเคยดีกลับฟังดูก้าวร้าวมากกว่าเก่าเหลือเกิน

            ซองมินจงใจสะบัดร่างของตัวเองให้พ้นจากการสัมผัสของบุคคลที่เรียกว่า พี่

            ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินหนี ยองอุนจึงสะกัดไม่ให้ออกจากที่ตรงนั้นไปได้

ท้ายที่สุดแล้ว..ซองมินก็ต้องกลับลงไปนั่งกับเก้าอี้โยกตัวนั้นเช่นเดิม

 

 

พี่ขอโทษ...ขอโทษ...

น้ำเสียงแผ่วเบากระซิบที่ข้างใบหูเล็กอย่างหมดกำลังใจ

ใบหน้าหวานสะอาดของคนที่เป็นน้องเปื้อนรอยน้ำตาที่กำลังรินไหลลงมาเป็นทาง

ขอโทษคำเดียวที่เขาเกลียดมาตลอดทั้งชีวิต..

ทุกคนพูดคำว่าขอโทษกับคิมซองมินมาไม่รู้กี่คราวกี่ครั้ง

และก็ยังย้อนกลับมาทำร้ายซองมินกันทั้งนั้น..

ในชีวิตของซองมิน คำว่า ขอโทษคือถ้อยคำที่ไม่มีความหมายอะไรเลยทั้งสิ้น...

 

 

 

แกไม่เข้าใจฉันหรอก ไม่มีวันเข้าใจ!!”

ร่างเล็กสะบัดหนีออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพี่โดยไม่รีรอ

เรือนร่างเพรียวผอมถูกผลักจนร่างแทบชิดผนังห้อง

            ซองมินยืนหยัดขึ้นมาเต็มความสูงก่อนที่จะตรงไปยังตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่บริเวณโถงในห้องนอน

            ปลายมีดแหลมคมสะท้อนกับแสงจากไฟนีออนจนสว่างใส

            แววตาของซองมินไม่เหลือแม้เพียงคราบเค้าเดิมของคุณหนูตระกูลผู้ดีอีกต่อไปแล้ว

           

            หยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตากลมโต

            ใบหน้าที่หม่นหมองเคล้าด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้งออกมาด้วยความกล้ำกลืนฝนทนเต็มที

            ริมฝีปากเรียวบางได้รูปพึมพำอะไรบางอย่างออกมาอย่างคนไม่รู้เนื้อรู้ตัว

            หากแต่ถ้อยคำนั้นกลับสร้างความปะหลาดใจให้ผู้ที่ได้ยินมากกว่าครั้งไหนๆหลายเท่าทวี

 

 

            ลาก่อน...

 

 

            ปลายมีดแหมเล็กจี้แทงลงบนตำแหน่งหัวใจ

ของเหลวสีแดงข้นไหลย้อยลงมาเปรอะบนเสื้อยืดสีขาว

ใบหน้าของบุคคลผู้เสียสติกลับไม่แสดงถึงความเจ็บปวดทางกายออกมาแม้แต่น้อย

ซองมินระเบิดหัวเราะลั่นก่อนที่จะจงใจกดของคมให้บาดเนื้อตัวเองให้ลึกยิ่งกว่าเก่า

คิมจองซูกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนสุดชีวิตทั้งที่ไม่สามารถทนมองภาพนั้นได้อีกต่อไป

 

เขาเชื่อว่าเขารู้ดีกว่าใคร..ว่าชีวิตของคิมซองมินต้องทุกข์ทนกับความโหดร้าย

แต่ในที่สุดแล้ว.. ก็ราวกับว่าที่ผ่านมาเขาไม่สามารถรับรู้อะไรเลยสักนิด

ไม่รู้เลยว่า...ความเจ็บปวดที่ซองมินรับมา จะสั่งสมให้กระทำการเช่นนี้ได้

 

พระผู้เป็นเจ้า.. ลูกช่วยอะไรเขาไม่ได้อีกต่อไปในเวลานี้

ไม่ว่าความศักดิ์สิทธิ์ใดๆในสากลโลกที่ทุกๆชีวิตเคารพ..หรือแม้แต่ผู้ถือลมหายใจของลูกก็ตาม

ได้โปรดช่วยเขาให้รอดชีวิตด้วยเถิด..

 

 

 

 

หยุดเดี๋ยวนี้นะคิมซองมิน!

 

เสียงแหบห้าวตะโกนก่อนที่ร่างใครบางคนจะเดินเข้ามาภายในห้องนั้น

เข็มฉีดยาถูกปักลงบริเวณโคนแขนของผู้ชายตัวเล็ก

ถึงแม้เจ้าตัวจะจงใจกรีดมีดคมให้จมลึกสู่เนินเนื้อให้มากกว่าเก่า

            แต่ก็เพียงไม่เท่าไร ร่างทั้งร่างของเขาเริ่มคลอนเคลง

            เรี่ยวแรงและพลังงานทั้งหมดที่มีกลับหมดลงเอาเสียดื้อ ๆ

            ดวงตาบอบช้ำค่อยๆปิดลงอย่างอ่อนล้า ใบหน้าที่โทรมซีดไร้เดียงสาปรากฏให้เห็นเช่นเดิม

            สติของซองมินดับวูบ ในสมองมีแต่สีขาวโพลนและไม่มีความรู้สึกนึกคิดใด ๆ

           

ภาพสุดท้ายที่ซองมินจับเห็นได้คือ..

            คุณหมอซีวอนที่เข้ามาโอบพยุงร่างของเขาไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น

            ภาพของคนๆหนึ่งในเวลาที่ผ่านมาที่ซองมินไม่เคยเห็นคุณค่า

            คนเดียวในวินาทีนี้ที่เข้าใจเขา..รักเขา และไม่เคยทำร้าย..

            คนสุดท้ายที่เขานึกถึง คือคนๆนี้  ชเว ซีวอน

 

            แม้คราวที่ฉันกำลังจะตาย นายก็จะไม่มาให้เห็นใช่ไหม โจคยูฮยอน..

 

            ร่างของซองมินนิ่งสนิท..

ลมหายใจที่สม่ำเสมอที่มีให้เห็นนั้นแม้จะบรรเทาความห่วงกังวลของจองซูได้บ้าง

ว่าอย่างน้อยน้องชายของเขาก็ไม่ตายจากกันในวินาทีนี้..

แต่สภาพหัวใจภายในที่ซองมินพยายามกรีดทำลายจะชอกช้ำมากเพียงใด คงไม่มีใครอาจล่วงรู้..

 

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ของคุณหมอวัยยี่สิบต้นๆเดินวนไปมาภายในห้องทำงานกว้างขวาง

ชุดสูทขาวที่เขาสวมใส่ถูกโยนลงตะกร้าไปหลังจากที่เปรอะคราบเลือดมาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

ร่างกายของซองมินไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง นั่นคือสิ่งหนึ่งที่เขาสบายใจ..

แต่เพียงฟังคำพูดของจิตแพทย์อย่างฮันคยองพูดอะไรบางอย่างออกมาเมื่อครู่

กลับทำให้เขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลยในวินาทีนี้..

 

จิตใจของคิมซองมินบอบช้ำเกินกว่าอะไรในโลกจะบรรเทารักษา ไม่มีใครล่วงรู้และเข้าใจ

สายเกินไปที่จะถนอมอ่อนโยน แต่ถ้าซองมินคิดได้ด้วยตัวของเขา...ทุก ๆ อย่างจะคืนสู่ปกติ

 

นั่นคือความจริงที่คุณหมอซีวอนปักใจเชื่อ..

ซองมินทั้งอ่อนแอและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน

หลังจากสำรวจภายในห้องนอน ลิ้นชักยาที่ไม่เคยมีใครกล้าตรวจค้น

กลับพบเงื่อนงำที่ทำให้ซองมินเป็นเช่นนี้..และมันคือความจริงที่น่าตกใจ

 

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผันผ่าน..

ยานับแสนนับล้านเม็ดที่พยาบาลคนใกล้ชิดจัดหาให้ทานเพื่อรักษา

กลับไม่ร่วงตกถึงท้องของซองมินเลยแม้แต่สักเม็ดเดียว..

นั่นก็คือ.. ซองมินจงใจให้ตัวเองไม่ได้รับการรักษาใดๆให้หายจากกลุ่มอาการนี้

ภาพที่โหดร้ายจะฉายซ้ำไปมาในประสาทการนึกคิดที่ซองมินต้องทนรับสภาพทุกวัน

การใช้ชีวิตที่ผิดปกติกว่าคนอื่นทั่วไปทำให้ซองมินต้องทนทรมานกับทุกสิ่งอย่าง

ทั้งภาพจริงกับภาพหลอนจะตีกันยุ่งเหยิงไปหมดจนอาจจะแยกแยะไม่ได้ในบางครั้ง

เสียงทุกเสียงที่ไม่เคยมีอยู่จริงบนโลกใบนี้จะยุยงให้ซองมินทำร้ายตัวเองได้หลายวิธีการ..

แต่เพราะซองมินพยายามควบคุมมันให้ได้..เหตุการณ์เช่นนี้จึงไม่เคยเกิดเลยในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

 

 

            คุณหมอซีวอนคะ คุณหมอฮันคยองอยากเข้าพบอีกครั้งค่ะ

            พยาบาลร่างเพรียวเล็กเดินเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวของซีวอนอีกครั้ง

            ร่างใหญ่ถอนหายใจออกมายาวเป็นพรืด ก่อนที่จะพยักหน้ารับคำเรียกที่ได้ยิน

 

เรือนร่างโปร่งบางบรรจงก้าวเข้ามาอย่างมีระเบียบและมีมารยาท

มือหนายกขึ้นบีบสันจมูกตัวเองเพื่อคลายความเครียดที่มีออกไปให้พ้นจากสมอง

มืออุ่นนุ่มของอีกฝ่ายแตะลงบนทั้งสองไหล่แกร่ง และบีบนวดอย่างเชื่องช้า

ไม่มีบทสนทนาใดๆของคนทั้งคู่ แต่การกระทำต่างๆที่ซีวอนได้รับก็ทำให้รู้ว่ผู้ชายคนนี้มาหาเขาเพื่อสิ่งใด?

เพราะความห่วงใยที่ซีวอนมีให้ฮันคยองมาเสมอ..ทำให้ครั้งนี้อีกฝ่ายคงอยากตอบแทนบ้าง

หากแต่ความเป็นจริงแล้ว... ภายในความคิดของจิตแพทย์คนเก่งกลับไม่ได้มีเพียงเท่านั้น

ไม่ใช่แค่ห่วงหาประสาเพื่อนร่วมงาน... แต่กลับเป็นห่วงเป็นใยราวกับคนรู้ใจไม่มีผิดเพี้ยน

ถึงแม้จะรู้ดีว่าความรู้สึกนี้.. จะมีเพียงเขาเท่านั้นที่ต้องทนแบกรับมันเอาไว้..

 

 

 

***************

 

 

 

เข็มนาฬิกาชี้ตรงไปที่ยี่สิบเอ็ดนาฬิกา..

ร่างบางเล็กเขยื้อนตัวภายในเตียงเหล็กแคบๆอย่างยากลำบาก

ผู้ป่วยค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆกับความปวดหนึบในหัวสมองที่ไม่อยากจะได้รับ

สถานที่เดิมที่เขาแวะเวียนมาประจำทุกครั้งที่เกิดเรื่อง.. แต่เรื่องนี้คงจะร้ายกว่าที่แล้วมา

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป.. แต่เพราะไม่สามารถควบคุมตัวเองไม่ได้ต่างหากจึงเป็นเช่นนี้

 

ซองมินกวาดสายตาไปรอบๆห้องพักที่เล็กกว่าที่เคยได้รับแต่ก็ไม่ได้นึกแคลงใจ

เงาของใครบางคนที่ได้รับแสงจันทร์สาดมาทางบานหน้าต่างทำให้ซองมินต้องหยัดร่างลุกพิงพนัก

แน่นอนว่าเขาย่อมคุ้นเคยดี... คนที่เขาเลือกที่จะรักและไม่เคยจะเปลี่ยน มีหรือที่จะจำไม่ได้?

 

คุณชายโจหันมาปรายตามองช้าๆก่อนที่จะหยุดนิ่งไปสักพัก

คงมีอะไรบางอย่างที่คยูฮยอนอยากจะพูดออกมา.. ซองมินรู้สึกได้เช่นนั้น

แล้วก็ไม่เคยมีผิดเพี้ยน เมื่อร่างของอีกฝ่ายเดินใกล้เข้ามาหาเขาเข้าทุกที.. ทุกที..

ร่างสูงยาวเข้ามานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย และอยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อม

ร่างกายของทั้งคู่ไม่ได้สัมผัสแตะต้องใดๆถึงกัน แม้จะสร้างความปวดร้าวให้ซองมินราวกับครั้งเก่าก่อน

แต่หัวใจที่ถูกทำร้ายจนเหวอะหวะก็รู้สึกชินชาขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยรู้สึก..

 

 

            เรายังจะแต่งงานกันใช่ไหม?

            เสียงทุ้มแหบพูดออกมาท่ามกลางความเงียบสนิท

            ร่างเล็กแทบไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนองอีกฝ่ายราวกับไม่ได้ยินคำพูดนั้น

            แววตาสีนิลสบเข้ากับใบหน้าหวานด้วยความหมายอะไรบางอย่าง

            มือหยาบอุ่นแตะลงบนผิวหน้าเนียนละเอียด ไล้ไปตามโครงหน้าสวยได้รูป

            คนตัวใหญ่กว่าขบกรามจนขึ้นเป็นสันนูนก่อนที่ลากถอนหายใจยาว

 

 

            อยากแต่งงานกับผม ...แล้วทำไมยอมไม่รักษาตัวเองให้หายล่ะซองมิน?

            ความอ่อนโยนห่วงใยถูกส่งผ่านทางแววตาจนหมดสิ้น

            ใครบอกว่าโลกนี้ไม่มียาใดๆรักษาซองมินเล่า.. ไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด

            ความรู้สึกของคยูฮยอนนั้นคือยาชั้นดีที่ไม่ต้องผ่านมือแพทย์

            แต่ในบางเวลา.. มันก็คือยาพิษที่ทำให้ซองมินแทบเป็นแทบตายมาไม่รู้กี่ครั้งกี่ครา..

 

 

            นายคิดว่าฉันแค่อยากแต่งงานกับนายเพียงเท่านั้นหรือ...คยูฮยอน?

            ไม่มีความหมายอะไรหรอกนะ ถ้าฉันได้ร่างกายของนายมา แต่หัวใจ...กลับอยู่ที่ใครอื่น

            ฉันไม่ต้องการบีบบังคับนายหากไม่จำเป็น นายไม่รักฉัน ยังไงก็ไม่มีทางรัก...ฉันเข้าใจดี

 

 

            คนตัวเล็กหลุบหน้าลงต่ำไม่อยากสัมผัสใดๆถึงแววตาที่หลอกลวงนั้นอีก

            มือแกร่งเชยคางมนขึ้นมาให้ใบหน้าอยู่เสมอกัน..

            ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของคยูฮยอนเลยแม้สักถ้อยคำ

            หากวินาทีนี้คยูฮยอนเพียงบอกว่ารัก...แม้มันจะเป็นคำโกหกก็ตาม

            ซองมินจะเลิกจมปลักกับความเสียใจและเดินจากไปในที่สุด..

 

 

            เรากำลังจะแต่งงานกันแล้วนะ อย่าเป็นแบบนี้อีกเลยได้ไหม?

            ร่างบางสะกดกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้แทบไม่อยู่

            ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่ต้องการออกไปจากชีวิตผู้ชายคนนี้กลับต้องมีอะไรทำให้ใจอ่อนอยู่เสมอ

            ซองมินต้องการคยูฮยอน.. ต้องการเพียงคนเดียวเท่านั้น

            ต้องการหัวใจที่จงรักภักดี ไม่ใช่เพียงแค่ฝืนทำตามสิ่งที่เรียกว่าหน้าที่

            ซองมินรักคยูฮยอน ..และยังหวังให้คยูฮยอนรักซองมินเช่นกัน

            แม้ภายในจิตใต้สำนึกจะร้องเตือนอยู่เสมอว่าจะไม่มีวันนั้นเลยก็ตาม

 

 

            แต่งไปก็เท่านั้น...ในเมื่อนายไม่เคยรักฉัน

 

 

            อย่าพูดว่าผมไม่รักคุณ เพราะถึงยังไง...ผมก็ต้องเป็นของคุณ สักวันต้องรักคุณอยู่ดี...

            ชายหนุ่มเขยิบตัวเข้าใกล้ก่อนที่จะไล้ไปตามท่อนแขนบางระหง

            หากเป็นครั้งก่อนๆที่ซองมินได้ยินคำพูดพวกนี้ ความหวังที่ริบหรี่คงจะถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง

            แต่คราวนี้กลับแตกต่าง.. ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการรั้งรออีกต่อไป

            หากว่าคำว่า รอคอยมันจะทำร้ายหัวใจกันมาโดยตลอด...ซองมินจำเป็นต้องทนรออีกด้วยหรือ?

 

            แขนยาวแกร่งเลื่อนโอบรอบไหล่คู่หมั้นของตนเอาไว้หลวมๆ

            เรียวนิ้วทั้งห้าไล้ไปบนกลุ่มเส้นผมบางสีน้ำตาลอ่อนอย่างถนอมปลอบโยน

            สันจมูกโด่งคลอเคลียและสูดรับกลิ่นหอมเช่นดอกกุหลาบจากพวงแก้มอิ่มระเรื่อ

            ร่างเล็กเอียงคอลงซบอยู่บนหัวไหล่หนาด้วยความคุ้นเคย..

           

 

            กลับบ้านแล้วคุณต้องทานยาให้ครบตามที่หมอสั่งนะ เข้าใจไหมซองมิน?

 

            ใบหน้าหวานจัดแหงนหน้าขึ้นได้องศา สบสายตากับใครคนหนึ่งที่รักยิ่งชีวิต

            คนตัวใหญ่กว่าบีบกระชับหัวไหล่มนแสดงออกถึงความปรารถนาที่มี

            ดวงตากลมโตฉายแววสุกใส ไม่มีเดียงสาอะไรทั้งสิ้น..

            หัวใจของคุณชายคยูฮยอนพองโตและเต้นไม่เป็นจังหวะ

            ลมหายใจแผ่วอุ่นรินรดบนใบหน้าของกันเมื่อทั้งคู่เริ่มเบียดชิดร่าง

            ริมฝีปากถูกแตะต้องรุกร้ำล่วงเกินด้วยความโหยหาอย่างที่ไม่เคยจะเป็น

           

 

            อือ...

            เสียงครางสุขสมเล็ดรอดออกมาจากในลำคอของคนตัวเล็ก

            เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกควานหาความหวานกรุ่นอย่างเดิมที่เคยได้รับ

            สองร่างแนบชิดราวกับจะถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

            คยูฮยอนบรรเลงจังหวะแห่งความปรารถนาต้องการอย่างเนิบช้า..

            หากแต่ทดแทนทุกความโหยหายต้องการได้จนทำให้อีกฝ่ายเป็นสุข

 

            ไม่ใช่เพราะหน้าที่ หรือ ความรู้สึกสงสารใดๆจึงได้กระทำเช่นนี้..

            แต่เป็นความรู้สึกลึกๆในใจที่เขาเองก็ต้องการมาโดยตลอดแต่กลับไม่เคยรู้ตัว

            คยูฮยอนรักซองมิน..

            นี่คือเรื่องจริง ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่เคยเอ่ยปากหรือรู้สึกแน่ใจเลยสักครั้ง

            แต่ทุกวิถีที่เป็นไปซึ่งพระบิดาหยิบยื่นให้มวลมนุษย์..

            คือเรื่องจริง และมันคือสิ่งที่สมควรจะเกิดขึ้นในเวลานี้

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

ดึกมากแล้ว..

ห้องกว้างบนชั้นสามของคฤหาสต์หลังใหญ่ยังเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่กำลังดำเนินตามเนื้อผ้า

ความวุ่นวายที่ว่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับสิ่งมีชีวิตสิ่งใด หรือ มีอะไรเดือดร้อน

แต่สิ่งที่เรียกว่า วุ่นวายนั้นคือหัวใจของใครคนหนึ่งที่ร้อนรนจนแทบไหม้

ไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจให้คุณชายคิบอมคิดถึงใครคนหนึ่งมากเสียขนาดนี้..

 

ถึงแม้ไม่กี่นาทีก่อนที่ยองอุนสรรหาโสเภณีราคาสูงมาเป็นเครื่องบำเรอทางกายให้หายอยาก

แต่เพราะคิบอมไม่อาจข่มใจทำเช่นนั้นได้จึงให้เงินหญิงบริการนั่นไปทั้งๆที่ไม่ได้เปลื้องอาภรณ์เลยสักชิ้น

คิบอมต้องการแค่เพียงทงเฮคนเดียวเท่านั้น..

มีแต่ภาพของอีทงเฮผู้เดียวที่ยังคงโลดแล่นอยู่ในหัวสมอง

ทุกอากัปกิริยายังคงฝังตรึงอยู่ในห้วงของความนึกคิด และยังไม่พบจุดสิ้นสุด..

 

ประตูไม้บานเล็กเปิดกว้างรับผู้มาเยือน

ทันทีที่รู้สึกตัว ชายหนุ่มก็พบว่าความรู้สึกที่คอยครุ่นคิดพาร่างของเขาให้มาหยุดในที่ตรงนี้เสียแล้ว

แผ่นหลังบางเดินลับไปภายในห้องที่แคบและมืด...แต่มันก็กว้างพอที่จะหลับนอนเพียงคนเดียว

 

 

            มัวแต่ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ขึ้นไปหาฉันบนห้อง?

            เสียงทุ้มใหญ่เป็นเอกลักษณ์เอ่ยถามอีกฝ่ายทันทีที่ก้าวเข้ามา

            ทงเฮชายตามองคุณชายเพียงแค่หางตา แต่ก็หันกลับไปโดยไร้ซึ่งคำตอบ

            ทิ้งระยะให้สงบลงสักพัก ก่อนที่ร่างบางจะนั่งลงบนเตียงนุ่ม

 

เสียงจันทร์สาดกระทบร่างที่ผอมซูบไว้ให้เห็นเพียงเสี้ยว

ลมเย็นๆพัดโชยผ่านเข้ามาทางบ้านหน้าต่างไม้ ผ้าม่านสีขาวบางปลิวไสวรับแรงลมที่พัดเข้ามา

ร่างสูงก้าวเข้าประชิดร่างของผู้เป็นเจ้าของห้องนอนห้องนี้อย่างถือวิสาสะ

ใบหน้าหวานสนิทแหงนมองบุคคลที่สูงกว่าช้าๆ หยาดน้ำเริ่มเอ่อล้นขึ้นภายในดวงตาเรียวสวย

ชายหนุ่มหยีตามองท่ามกลางความมืดมิดของบรรยากาศรอบข้าง

 

 

            ทำไมต้องร้องไห้ด้วย?

            คิบอมคว้าร่างของทงเฮขึ้นมาด้วยหนึ่งแขน

            ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแฝงไปด้วยความหวาดกลัวเหนือความคาดหมาย

            สายน้ำบริสุทธิ์ไหลออกจากดวงตาเป็นทางยาวจนถึงปลายคาง

            เจ้าของใบหน้าเนียนขาวหลุบตาลงต่ำ ก่อนที่จะสะบัดแขนให้หลุดจากพันธนาการ

 

 

            อย่าทำร้ายทงเฮได้ไหมฮะ?

            ร่างบางพูดขึ้นมาเบาๆเป็นเชิงวอนขอ

            ทงเฮรู้ดีว่าคุณชายต้องการอะไร และมาที่นี่เพื่ออะไร

            และทงเฮก็เดาไม่ผิด...

 

            ความจริงแล้วไม่ใช่เพียงเพราะคำว่าคิดถึงและอยากพบหน้าเท่านั้น..

            คุณชายคิบอมต้องการทิ้งความอัปยศบนเรือนร่างของคนตัวเล็กๆคนนี้ด้วยต่างหาก

 

 

 

            สามวันแล้วนะทงเฮ...

 

            สามวันที่คุณชายติดงานยุ่งตลอดทั้งวันและคืน

            สามวันที่ทงเฮต้องคอยดูแลคุณหนูซองมินโดยไม่ได้พักผ่อน

            สามวันที่ทั้งทงเฮและคิบอมต่างก็เหนื่อยล้าด้วยกันมาทั้งคู่..

 

            ทงเฮอยากนอนพักให้หาย..

            แต่กลับกัน คุณชายกลับต้องการระบายความใคร่เพื่อบั่นทอนความตึงเครียด

 

 

 

            คุณชายจำเป็นต้องมีเซ็กส์ทุกวันเลยหรอฮะ?

           

            ใบหน้าคมคายขมวดคิ้วเป็นปมอย่างขัดใจ

            ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรกันแล้วที่ทาสรักของเขาคนนี้ชอบพูดจายั่วโมโหให้เกิดเรื่องราวเสียทุกครา

            ทงเฮไร้เดียงสาและบริสุทธิ์อยู่มากก็จริง..

            แต่สิ่งที่คุณชายคิบอมยัดเยียดก็สามารถเปลี่ยนแปลงทงเฮให้กลายเป็นคนห่ามๆได้เช่นกัน

 

 

            บอกกี่ครั้งว่าห้ามพูดจาแบบนี้กับฉัน!!”

            ร่างสูงออกปากเสียงดังด้วยความโกรธเพียงเล็กน้อย

            ดวงหน้าหวานจึงตีสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างอดไม่ได้

 

 

            เชิญออกไปจากห้องส่วนตัวของทงเฮได้แล้ว!!!!!”

            เจ้าของร่างบางระหงเดินออกไปทางนอกระเบียงอย่างจงใจ

            ทงเฮหวาดกลัว..

            กลัวคุณชายจะกลับมาทำเลวทำร้ายอะไรแบบนั้นกับทงเฮอีก

            กลัวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงแม้จะออกปากสั่งให้คุณชายออกไป

            แต่ทงเฮรู้ดี ว่าถึงอย่างไรเสีย...คุณชายก็จะอยู่ตรงนี้ หากยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ

 

            มือหยาบอุ่นกระชากข้อแขนบางอย่างแรงให้ร่างทั้งร่างกระแทกกับแผ่นอกกว้าง

            เรียวนิ้วทั้งห้ากระตุกปลายเชือกของเสื้อคลุมตัวยาวให้หลุดออกอย่างตั้งใจ

            เรือนร่างบางเล็กที่สวมเสื้อกล้ามสีเหลืองอ่อนขนาดพอดีตัว

            กางเกงขาสั้นสีขาวอวดเรียวขาเล็กและเนียน

            ทุกอณูผิวบนเรือนร่างปรากฏแก่สายตายั่วอารมณ์ดิบให้คิบอมได้ดีนัก

 

            สายตาห่ามหื่นมองโลมเลียไปทั่วร่างของคนตัวเล็ก

            ทงเฮผลักอีกฝ่ายออกให้ห่างสุดแรง แต่ก็ดูจะไม่เป็นผลเท่าไร

            ทันทีที่นึกได้ว่าอย่างไรคืนนี้ก็คงหนีไม่พ้นอีกเช่นเคย ความหวาดกลัวก็ก่อตัวขึ้นเกินจะทนได้

 

            แม้ครั้งที่ผ่านๆมาจะยอมให้แม้ไม่เต็มใจเลยสักนิด..

            แต่คราวนี้ ทงเฮจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้วถึงแม้ว่าคุณชายจะร้องขอและบอกว่าต้องการเพียงไหน

            ทงเฮจะยอมตายในที่แห่งนี้เพื่อประกาศความอัปรีย์ของความรู้สึกให้คนอื่นได้รู้ทั่ว..

 

            ทงเฮจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว..

 

 

 

            ออกไปซะให้พ้น ถ้ายังอยากให้ทงเฮมีชีวิต!”

           

            มือเล็กจับราวเหล็กของระเบียงเอาไว้แน่น

            ทะเลสาปสีครามที่สาดกระทบกับชายฝั่งคืนนี้มีกระแสเชี่ยวกว่าคืนที่ผ่านมามากนัก

            หากตกลงไปไม่ตายก็คงหายสาปสูญ..

 

            แววตาของทงเฮหวาดกลัวเกินจะเปรียบเทียบกับอะไร

            คุณชายคิบอมไม่รู้จริงๆว่าสิ่งที่ตนเองเคยกระทำจะเป็นผลให้ทงเฮเป็นมากถึงเพียงนี้

            แค่เพียงความสนุกสนานตามประสา..

            ไม่คิดว่าทงเฮจะเจ็บและทรมานจนเจียนตายได้มากขนาดไม่อาจทนอยู่ไหว

 

            ยิ่งคุณชายคิบอมแน่ใจเท่าไรว่าครั้งนี้ทงเฮคงไม่ใช่แค่ขู่ว่าจะตาย..

            ก็ยิ่งสร้างความสับสนโกลาหนในสมองมากมายขึ้นเท่านั้น

 

            และตัวทงเฮเองไม่ใช่แค่ขู่จริงๆด้วย..

 

 

            ถ้าเข้ามาอีกก้าวเดียว ทงเฮจะกระโดดลงไปให้ตายโหงเลยคอยดู! 

 

 

            คิบอมขมกรามจนขึ้นนูนเป็นสัน ดวงตาสีเข้มปิดและมือทั้งสองข้างกำแน่น..

            ขายาวชั่งใจไว้สักพักก่อนที่จะตัดสินใจแน่วแน่..

 

ร่างสูงเดินก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าหนึ่งก้าว..

...ก่อนที่จะได้ยินเสียงสะอื้นของอีกฝ่ายอย่างหนัก

 

 

อยากตายก็กระโดดลงไปสิ…”

 

           

ฮึก...คุณชายมันคนไม่มีหัวใจ!

 

จบสักทีใช่ไหม.. ชีวิตที่ไร้ความหมายมาโดยตลอด

            กำลังจะจบลงแล้วใช่ไหมความรักที่ไม่เคยมีค่าในสายตาใคร..

 

            ชีวิตที่ทงเฮบรรจงสร้างและถูกคนที่รักทำลาย..

            หากอยู่ต่อไปก็คงจะทรมานเฉกเช่นตายทั้งเป็น

 

            คุณชายคิบอมไม่มีหัวใจ..

            และชีวิตของทงเฮก็ไม่มีความหมายพอกับคุณชายคิบอมเลยสักนิด

 

            เพราะทงเฮเป็นทาส...เจ้านายสั่งอะไรก็ต้องทำ

            คุณชายคิบอมออกปากอนุญาตให้ตาย... ทงเฮก็พร้อมตายหากคุณชายก็ต้องการ

 

 

 

            ลาก่อนหัวใจที่จงรักภักดีมาเสมอ...

            ลาก่อน...คุณชายคิมคิบอม หนึ่งเดียวที่ทงเฮรักและไม่อาจเปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 17

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

 

 

  

ประกาศเรื่องสุดท้ายของวันนี้ + ระบายนิดหน่อย

ต่อไปนี้ฉาก NC กี้จะไม่บอกไว้หลังชื่อตอนแล้วนะคะ

เพราะโดนแบนมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เหนื่อยและเบื่อ

พวกเวรที่ไหนมันแจ้งแบนอยู่ได้ ว่างนักหรือไงก็ไม่รู้?

ฉากเอ็นซีของกี้ไม่ได้ไปปี้กันบนหัวพวกคุณนะ ถึงได้เดือดร้อนนัก!

กี้แต่งแบบนี้เพราะกี้ไม่ดูถูกเยาวชน กี้เชื่อว่าทุกคนมีสมอง คิดเป็น แยกแยะเป็น

เยาวชนคือมนุษย์ที่มีความคิด โตขนาดเปิดคอมเองได้ก็คิดอะไรได้บ้างแล้วแหละ

กลัวเขาจะไปเอาเป็นแบบกันหรือไงไม่รู้ ไม่เข้าใจ

คนอ่านฟิคแบบนี้ส่วนใหญ่ก็ผู้หญิงทั้งนั้น จะเอาอะไรไปเสียบตูดกันเล่า ไอ่บ้า!

โมโหจริงๆ  -.,-

 

สรุปคือ . ฉากเอ็นซีให้ติดตามกันเองจ้า แต่ขอให้รู้ว่า เร็วๆนี้จะมีเอ็นซีคยูมินหวานๆที่ทุกคนรอคอย

เคาน์ดาวน์รอได้เลยจ้า 55555555  ฮิ้วว ~

 

 

ถ้าอารมณ์ค้างจากฟิคมากก็เม้นท์แหละโหวต

จะได้แต่งต่อให้ เตือนแล้วนะ !!

ปล. อิกี้โหมดโหด แต่รีดเดอร์คงแอบฮา 555

 

ช่วยกันทำมาหากินหน่อยจ้า ~

โหวต + เม้นท์ + แอดแฟนพันธุ์แท้ + ว้อยซ์

ใครทำทั้งหมดนี่ขอให้ชาตินี้มีสามีชื่อ จองซู 555555 { เสียสละให้เลยนะเนี่ย! }

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #734 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 15:06
    โดดไปเลยหมวยตี๋แกจะได้รู้สึกบ้างอะไรบ้าง
    แต่หมวยอย่าเป็นอะไรนะ(เอาไงแน่เนี้ย?)

    #734
    0
  2. #658 P_lovKiihae*** (@pp-225) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 18:13

    กี้รักมินจริง ๆ แล้วใชไหม ไม่ใช่แต่สงสารเหมือนเคยนะ

    ด๊องโดดเลยลูก..เอาให้บอมใด้สำนึกซะบ้าง

    ทนมานานแระ..เอาคืนบ้าง 555555

    ไรท์เตอร์คะ สู้ ต่อไปค่ะ พี่จะเป็นกำลังใจให้อีกคน ^_^

    #658
    0
  3. #611 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 13:42
    เฮห้ามโดดนะ ชีวิตเฮมีความหมายมากกว่านั้นนนน! U_U
    บอมใจร้ายยยย ทำไมไม่ห้ามเฮอ่ะ? ฮือออออ

    กี้เริ่มรักมินแล้ว เมื่อไหร่จะรู้ตัวซะที Y_Y
    #611
    0
  4. #588 lovelove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 00:48
    ด๊องอย่าโดดน้า
    #588
    0
  5. #506 ice-cream (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 11:25
    ไม่น๊าาา อย่าโดดลงไปนะทงเฮ



    ถึงแม้ว่าอยากจะให้คิมคิมันเจ็บปวดบ้างก็เถอะ



    แต่อย่าทำแบบนี้เลยนะปลาน้อย~~~
    #506
    0
  6. #485 kamoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 20:55
    เฮ้ออออ คนที่เอาแต่ใจก็ยังคงเอาแต่ใจเรื่อยไป ส่วนคงที่ถูกกระทำก็ได้แต่ยอมรับความเจ็บปวดเท่านั้น

    น่าสงสารปลาน้อยจิง ๆ เลยอะ มินก็น่าสงสารนะ แต่สงสารปลาน้อยมากกว่า
    #485
    0
  7. #470 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 16:05
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ทงเฮผู้น่าสงสาร พี่คิบอมคนไร้หัวใจ เขาจะฆ่าพี่ ฮือๆๆๆๆๆ
    #470
    0
  8. #467 AP'DH' (@arpoluvdonghae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:37
    ใครทำทั้งหมดนี่ขอให้ชาตินี้มีสามีชื่อ จองซู ?
    เอาให้จริงนะกี้ ฮ่าๆๆ
    #467
    0
  9. #445 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 15:53
    เฮอย่าทำอย่างนี้เลยนะ
    #445
    0
  10. #428 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 02:37
    5555555555555555
    สะใจมากไรเตอร์ชอบ ๆ
    สู้ ๆนะคะ
    #428
    0
  11. #412 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 15:46
    ทั้งมินทั้งด๊อง น่าสงสารทั้งคู่ แต่ตายไปก็ดีนะคะได้ไม่ต้องเจอกับผู้ชายแย่ๆแบบนี้

    ไปหาใหม่บนสวรรค์ก็ได้ค่ะ หนุ่มๆคงเยอะเหมือนกัน 

    "คนอ่านฟิคแบบนี้ส่วนใหญ่ก็ผู้หญิงทั้งนั้น จะเอาอะไรไปเสียบตูดกันเล่า ไอ่บ้า!"

    คำนี้ฮาจริงๆค่ะ ชอบบบบบ!!!!!
    #412
    0
  12. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:27
     สรุปตายยกครัว = =
    #395
    0
  13. #361 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 00:31
    เกิดอาราย..ขึ้น แง๊... ทำไมมินทำอย่างนั้นล่ะ
    #361
    0
  14. #345 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 17:51
    คยูรักมิน...คยูรักมินจิงๆใช่มั้ยยย
    บอมใจร้ายมาก...ด๊องอย่าโดดนะ ม่ายอ๊าววว
    #345
    0
  15. #330 OK_Free (@onewtype) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 11:33
    เห้ยยยย ย ย 

    คิบอมม นายทำอะไรอีกแล้วว
    หมวยตาย จะทำไง =3= 

    เดี๋ยวเหอะ ~!

    #330
    0
  16. #246 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:53
    ย๊ากกก
    ด๊องจะกระโดดจริงๆหรอเนี่ย
    ไม่เอานะ- -


    พี่กี้รักพี่มิ้นแลฃ้ว
    ยะฮู้ววว
    จุดพลุฉลองสักทีนะ*-*
    #246
    0
  17. #215 Oo All I want is fish oO (@teeranan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:40
    กลับมาแล้ว ... ยังรออ่านอยู่เลยนะเนี่ย

    ทงเฮโดดเลย  จริงๆนะ  โดดเลย  คิบอมจะได้เจ็บปวดซะบ้าง

    #215
    0
  18. #181 e-nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:53

    โฮ้ ด๊องจะโดดจิงๆใช่มั๊ยเนี่ย

    บอมก็นะ จะใจร้ายไปถึงไหนอ่ะ

    สงสารด๊องบ้างสิ

    #181
    0
  19. #173 Mascos (@yukopo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:32

    สงสารทงเฮมากเลยอ่ะ

    ถ้าทงเฮกระโดดลงไป

    คิบอมจะทำยังงัยนะ?

    รีบๆมาอัพต่อนะคะ

    สู้ๆๆๆ

    ^^

    #173
    0
  20. #171 ann (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 09:03
    พี่ทึกทำดีที่สุดแล้วค่ะ





    ส่วนซองมิน เข้าใจพี่เขาหน่อยนะ



    กี้เองก็ขอให้เกิดจากความรักนะ อย่าทำร้ายกระต่าน้อยอีกเลย
    #171
    0
  21. #161 นกน้อย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:36
    คยูรู้ใจตัวเอลซักทีนะ..



    มินนี่ทรมานมานานแล้ว..



    #161
    0
  22. #129 เอมิลี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:13
    คยูฮยอนจะรักซองมินจริงๆล่ะหรือแค่เพียงความต้องการเท่านั้น



    อย่าทรมานกันอีกเลยปล่อยให้หัวใจได้หายบอบช้ำสักที



    เหมือนเช่คิบอมที่ไม่ยอมปล่อยมือจากทงเฮ เพราะอะไร



    ใช่ความรักหรือเปล่า หรือก็แค่ความใคร่เท่านั้น



    #129
    0
  23. #119 aum (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2553 / 22:45
    ช่ายพวกที่ชอบแจ้งแบน

    ชอบทำหัยคนอื่นเดือนร้อน

    พวกเราม่ายเคยทำอะไรหัยคุณเลยนะ

    จะรอตอนต่อปายจร้า
    #119
    0