[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 18 : |; chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

07.11.2552   12.09 PM เลขคิเฮ !

 

 

 

Part 15

 

.

.

.

.

 

 

 

 

เสียงของความสุขสมของใครคนหนึ่งดังหฤหรรษ์ไปรอบบริเวณ

ร่างเพรียวบางที่กำลังนอนหงายกอดร่างกายเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บของอุณหภูมิห้อง

น้ำตาที่ไหลยังคงรินชำระความรู้สึกใดๆออกจนหมดสิ้น เว้นเสียแต่.. ความเจ็บปวด

 

ดวงตาของทงเฮเหม่อลอยราวกับไม่รับรู้อะไร..

หากแต่ความเป็นจริงนั้นกลับรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งกายกระจายไปทั่วทั้งใจและไม่ได้รับการบั่นทอน

เรือนร่างหอมหวานกำลังถูกลากลิ้นเลียสัมผัสจากใครคนเดิมที่เหมือนว่าคืนนี้จะไม่จบลงเสียง่ายๆ

ร่างสูงตวัดชิมรสชาติเม็ดดุมสีหวานราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังกระหายหิว

รสชาติของสิ่งมีชีวิตสิ่งนี้...สร้างความบันเทิงใจให้แก่เขาได้มากมาย โดยที่สัมผัสเท่าไรก็ไม่รู้จักเบื่อ

 

มือหยาบค่อยๆลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ไล้วนสะโพกกลมกลึงผิดสันฐานของความเป็นชาย

คิบอมชายตามองอย่างหลงใหลในชั่วขณะ ทั้งๆที่ตั้งแต่เกิดขึ้นมามีชีวิต ก็ยังไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

 

ร่างกายของทงเฮยังดูบริสุทธิ์แม้จะผ่านมือเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง..

ผิวเนื้อเนียนละเอียดไม่มีตำหนิหรือร่องรอยใดให้เกะกะสายตาเช่นสาวแรกรุ่น

ใบหน้าสวยหวานแต้มสีชมพูระเรื่อ จมูกเล็กแต่ก็โด่งขึ้นเป็นสันรับกับริมฝีปากรูปกระจับได้อย่างพอดิบพอดี

ทุก ๆ อย่างในร่างกายของทงเฮ...ไม่มีอะไรมากไปและไม่มีอะไรน้อยไป

 

ทำให้คิบอมเชื่อเลยว่า.. ร่างกายของทงเฮนั้น คือ ร่างกายที่พระเจ้าให้มา

 

 

 

            ทำไมเธอถึงปากดีนัก ทั้งๆที่ควรจะเจียมตัวเอาไว้ให้มาก ฉันจะได้ไม่ทำอะไรแรงๆแบบนี้

            มือใหญ่ปล่อยข้อแขนบางเล็กออก เผยให้เห็นรอยฟกช้ำเป็นจ้ำเขียว

            น้ำตาที่เคยไหลกลับเหือดหายเข้าไปทิ้งไว้เพียงคราบ

            ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั้งๆที่มันเป็นเพียงการเริ่มต้น

            คนที่เจ็บปวด.. ในที่สุดก็เป็นอีทงเฮอีกแล้วใช่ไหม ?

 

 

ร่างบางนอนนิ่ง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

แค่เพียงปลายนิ้วเข้าสัมผัสก็ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง

ร่างสูงยกคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่า ก่อนที่จะโยนให้กองอยู่บนโซฟา

เสื้อเชิร์ตที่หลุดรุ่ยถูกถอดออก เช่นเดียวกับที่กางเกงชั้นในสีครีมก็ถูกร่นไปกองอยู่ที่ข้อเท้า

ผิวเนื้อสีขาวอมชมพูต้องแสงสีส้มจากโคมไฟระย้าในห้องทำงานทำให้ยิ่งดูน่ามองกว่าครั้งไหนๆ

คิบอมรู้สึกหลงจนแทบโงหัวไม่ขึ้นก็เวลานี้...เพราะที่ผ่านมาเขาจริงจังกับการทำแบบนั้นมากเสียจนเกินไป

จนลืมที่จะสังเกตและเชยชมทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างอ้อนแอ้นนี้ไปโดยถนัด

 


NC ลบ ตามไปอ่านเอาที่เว็ปฟิคของกี้จ้า !
 

 

            ร่างสูงกลับมานอนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงกว้าง

            ใครอีกคนที่เพิ่งร่วมกามกิจกับเขาทิ้งตัวลงนอนใกล้ๆอย่างถือวิสาสะ

            คิบอมพยายามข่มใจไม่ดึงร่างนั้นเข้ามากอดเพราะกลัวว่าตนจะเผลอใผลไปได้

            ยิ่งนึกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายตัวเล็กๆหนึ่งคนจะทำให้เขาเป็นเช่นนี้..

 

            คนที่ไม่เคยหวั่นไหว สะกดคำว่าหัวใจไม่เป็นกลับมีความรู้สึกแปลกๆเช่นนี้ได้อย่างไร?

            หัวใจที่ด้านช้ารับรู้อะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ?

ก้อนเนื้อที่ไม่เคยรู้สึกรู้สากลับถูกเติมเต็มชีวิตชีวาจากคนๆนี้อย่างนั้นใช่ไหม?

แล้วต่อจากนี้...เขาควรทำอย่างไร ?

 

 

เธอจะไม่มีวันหลุดพ้นจากฉัน ไม่มีวันลืมฉัน...ไม่มีวันเลิกรักฉันได้หรอก อีทงเฮ

 

มือหยาบใหญ่ควานหาอะไรบางอย่างในลิ้นชักตู้เล็กๆข้างเตียง

กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินตกอยู่ในมือของคนใจร้ายก่อนที่คุณชายจะเปิดมันออก

สร้อยคอ จี้รูปแม่กุญแจที่เขากระชากมันออกมาจากมือของทงเฮในคืนวันนั้น

จนถึงทุกวันนี้...เขาก็ยังคงเก็บเอาไว้

 

            สร้อยข้อมือ ทองคำขาวที่คิบอมสวมอยู่ทุกวัน เข้าคอลเล็กชั่นกับที่คิมจองซูมอบให้ทงเฮ

            เพราะสร้อยสองเส้นนี้ เป็นสร้อยที่ถือกำเนิดขึ้นเพื่อกันและกัน และไม่ว่าจะใช้อะไรสะเดาะกุญแจ

            จี้รูปแม่กุญแจก็จะไม่สามารถถอดออกได้ หากไม่ใช่...ลูกกุญแจดอกที่อยู่ที่ข้อมือของคิมคิบอม

 

            เครื่องประดับเส้นสีเงินถูกทาบลงบนลำคอเล็ก ร่างสูงไขแม่กุญแจให้หลุดออก

            ก่อนที่จะสวมมันให้กับคนตรงหน้า ทงเฮยินยอม...ไม่ว่าอะไรก็ตาม

            เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณชายหยิบยื่น ทงเฮก็คงไม่สามารถขัดขืนได้อยู่แล้ว

 

 

            ฉันกักขังเธอไว้ในสร้อยเส้นนี้ ทุกความรู้สึกที่เธอมี...จะต้องอยู่กับเธอตลอดไป

            ตราบใดที่จะมีคนไขแม่กุญแจอันนี้ออกได้ ฉันจะปล่อยเธอไปตามทางที่เธอหวังจะเป็น...

 

            เธอจะต้องอยู่กับฉัน รักฉัน เป็นทาสความรู้สึกของฉันไปชั่วชีวิต

 

            เสียงมัจจุราชกระซิบที่ข้างหูเบา ๆ

            ของเหลวภายในดวงตาอ่อนหวานสั่นระริก ก่อนที่มันจะไหลลงมาเป็นทางยาว

            ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไร ทงเฮจะไม่มีทางหนีคุณชายพ้นอีกแล้ว...

            ถึงแม้จะอยากให้เป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่แรก แต่ตราบใดที่คุณชายยังคงไร้ความรู้สึกเช่นนี้

            การถูกจองจำอยู่กับความเจ็บร้าวก็เท่ากับตายทั้งเป็น !

 

 

            คุณชายมัน...ใจร้าย รู้ไหมฮะ?

            เพียงแค่แหงนองศาขึ้นสบตาก็พบแต่ความด้านชาของใครอีกคน

            แบบนี้มันเจ็บยิ่งกว่าถูกทรมานเสียอีก แต่ทว่าอย่างไรทงเฮก็ไม่อาจหนีพ้นอยู่แล้ว

           

            ขอโทษนะร่างกาย...ที่ทำให้เหนื่อยล้าขาดการดูแลเอาใจใส่

ขอโทษนะหัวใจ...ที่ทำให้บอบช้ำได้มากถึงเพียงนี้

ขอโทษนะชีวิต...ที่เดินทางผิดไปรักคนที่เขาไม่เคยใส่ใจและไม่ว่าอย่างไรก็คงจะไม่เหลียวแล

ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ

 

 

 

หากคุณชายจะเขียนเรื่องราวใดๆ ซ้ำเติมให้ทงเฮยิ่งปวดร้าว...จำไว้นะฮะคุณชาย

ว่าสักวัน กระดาษแผ่นนั้น...ทงเฮจะเผามันทิ้งให้สิ้นซาก!”

 

กระดาษแผ่นที่วาดเรื่องราว ขีดเขียนความรู้สึกต่าง ๆ ที่เคยเป็นมา

เพราะคุณชายไม่ใช่เพียงปลายดินสอถึงจะลบออกได้ง่ายดาย

แต่คุณชายเป็นสีน้ำมัน...ที่วันเวลาไม่อาจทำให้ลบเลือนออกได้

นอกเสียจาก...เจ้าของกระดาษแผ่นนั้น จะเป็นผู้ฉีกและเผามันทิ้ง !

 

 

แต่ความเป็นจริงแล้ว หากทงเฮสามารถทำเช่นนั้นได้..

 

 

เธอทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก...อีทงเฮ!

 

 

ทงเฮก็คงหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้จริงๆสักที..

 

           

 

 

 

กว่าที่ทงเฮจะได้ออกมาจากห้องนั้น ก็ปาเข้าไปตีสามแล้ว

เจ้าของเรือนร่างผอมบางเดินลากขาอย่างเชื่องช้ากลับมายังจุดหมาย

แม้จะข่มตาลงนอนก็คงทำไม่ได้ดั่งใจคิดเมื่อความแสบร้อนจากช่องทางที่ถูกรุกรานยังอยู่ทั่ว

ทงเฮตัดสินใจนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนที่จะแหวกเสื้อนอนเผยให้เห็นผิวเนื้อเปล่งปลั่ง

แทนที่จะเป็นสีขาวซีดอย่างที่เคย...กลับมีตำหนิเป็นรอยกุหลาบช้ำแดงทั่วบริเวณ

แสงไฟสาดกระทบกับวัตถุบางอย่างที่เพิ่งได้รับ แสงวิบวับกระจายเด่นอยู่บริเวณลำคอของผู้เป็นเจ้าของ

แม้พยายามจะปลดล็อคมันออกสักเท่าไร ทงเฮก็ไม่สามารถทำได้ดั่งที่ใจปรารถนา

ทันทีที่หวนนึกถึงคำพูดของคุณชาย...น้ำตาก็พานจะไหลเอาเสียง่าย ๆ

 

คำพูดที่บอกว่า.. ทงเฮจะต้องเป็นทาสความรู้สึกของคุณชายไปชั่วชีวิต

เช่นนั้นแล้ว ความรู้สึกของทงเฮจึงถูกขังไว้ในสร้อยเส้นนี้..

 

ไวโอลินตัวเก่าถูกหยิบยกมาจากซอกเตียงเล็ก

มือบางไล้ไปตามเส้นสายที่ไม่ได้ใช้งานมานานสักระยะ..

รอยน้ำตาหยดเป็นวงบนแผ่นไม้ที่สลักลายบนเครื่องดนตรีคลาสสิคชนิดนี้

 

เพราะความรักทำให้เขาลืมเวลาส่วนตัวของตัวเองไปโดยถนัด

ซ้ำยังทิ้งบางสิ่งไปและห่างหายจากมันด้วยคำว่า ลืม

เขาไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้.. แต่ก่อนเคยเป็นมายังไง

ครั้นที่ยังไม่มีคุณชายเขาทำอะไร คิดอะไร เป็นแบบไหน.. เขา ลืมหมดแล้ว

 

 

한참을 나는 어리석게도

ฉันโง่งมงายมายาวนาน

잊으려고는 애쓰지 않았어

ที่ไม่ได้พยายามลืมเธอเลย

맘속에 위험하게 남은 욕심들을

ความเห็นแก่ตัวที่หลงเหลืออยู่ในจิตใจ มันอันตรายเหลือเกิน

더는 허락하지 마요

อย่ายอมให้มันมากไปกว่านี้เลย

 

사람들이 모르게 혼자만 있겠죠

ฉันสามารถร้องไห้เพียงลำพังโดยที่คนอื่นๆไม่รู้

보내는 사람이 그러듯..

คนที่กำลังจะจากฉันไป บอกว่า..

이제 나에게

ตอนนี้..

술에취한 밤들이 차라리 쉬울거라고

ราตรีอันเมามายมอมเมาตัวฉันอย่างง่ายดาย

생각 없이 편히 잠들수 있으니까

เพราะฉันสามารถหลับลวได้ เมื่อไรที่ไม่มีอะไรให้ฉันหวนคิด

얼마나 잠이 들었던건지

จะมียามหลับซักกี่ครั้ง ที่ฉันได้หลับจริงๆ

아침은 내게 의미가 없네요

สำหรับฉันแล้ว รุ่งอรุณไม่มีความหมายใดๆ

사랑은 미워질때 더욱 아픈 것임을

ความรักมีแต่จะทำให้ปวดร้าวยิ่งๆขึ้น จนกว่าฉันจะเกลียดความรักนั้น

이제 깨달은 걸요

นี่คือสิ่งที่ฉันเพิ่งจะรู้..

 

 

บทเพลงแสนเศร้าถูกส่งผ่านเส้นสายเก่าๆจากเครื่องดนตรีคลาสสิค

เพราะบริเวณคฤหาสต์นั้นรายล้อมไปด้วยความเงียบงัน หุบเขา และป่าไม้

เสียงสะท้อนจากทุกท่วงทำนองการดีดสีจึงดังก้องออกไปได้ไกลกว่าเดิมหลายเท่า

แม้จะเสียงดนตรีจะออกมาได้ไพเราะจับใจ แต่คงจะไม่มีความหมายใด...หากไร้ซึ่ง ผู้ฟัง

 

 

เสียงของทงเฮ...คุณชายได้ยินมันไหม ?

หัวใจของทงเฮ คุณชายรับรู้ถึงมันบ้างหรือเปล่า ?

ความรักของทงเฮ คุณชายรักษามันไว้ดีๆจะได้ไหม ?

และ... ความรักของคุณชาย มอบมันให้ทงเฮได้หรือเปล่า ?

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

รถสปอร์ตเปิดประทุนแล่นไปตามถนนกว้างซึ่งไร้รถรา ผู้คน..

เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันหยุด ซองมินจึงเดาว่า หลายๆคนควรเลือกที่จะพักผ่อนอยู่บ้านเสียมากกว่า

ร่างโปร่งยาวที่กำลังควบคุมพวงมาลัย หันมาปรายตามองและยกยิ้มให้เล็กน้อย

แค่เท่านั้นก็ทำให้หัวใจของใครหนึ่งคนชุ่มชื้นและเบิกบานได้อย่างไม่ต้องหาเหตุ

 

กว่าสัปดาห์แล้วที่คยูฮยอนหยุดงานตอนกลางวัน เข้าบริษัทตอนกลางคืน เพื่อพาซองมินไปยังที่ต่าง ๆ

คนไข้ทางจิตควรได้รับการบำบัดใกล้ชิด ...คยูฮยอนรู้และเข้าใจดี และพยายามทำอย่างนั้นให้สำเร็จ

 

 

            ผมว่าเราน่าจะชวนคิบอมกับทงเฮมาด้วยนะ

            เสียงนุ่มทุ้มพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด

            รถยนต์คันหรูจอดลงที่จุดชมวิวข้างทาง แต่คนข้างๆก็ยังไม่มีทีท่าจะลุกออก

            ใบหน้าหวานสนิทปรายตามองเชื่อง ๆ ก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้าง

 

 

 

            มีแค่เราสองคนยังไม่พออีกหรอ?

            ก็จริงอย่างที่ซองมินว่าไว้.. สองคนก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับการขับรถเล่นพักผ่อน

            คยูฮยอนยิ้มแหย ๆ ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ

 

            ประตูรถฝั่งของซองมินเปิดออก พร้อมกับที่คยูฮยอนยืนรอรับ

            ร่างเล็กมองอย่างงุนงงกับการกระทำแปลกๆแบบนี้ แต่ก็นึกตลกดีเหมือนกัน

            มือที่ใหญ่กว่ายื่นมาตรงหน้าของใครอีกคน ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

 

            เชิญครับ...เจ้าหญิง

 

            ร่างยาวพยุงร่างของบุคคลตรงหน้าด้วยหนึ่งมือเปล่า

            ดวงหน้าสวยถูกแต่งสีให้แดกเถือกไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอาย

            อ้อมแขนแกร่งโอบไหล่ของคนข้างๆเอาไว้หลวมๆ

 

            อากาศบนเขาหนาวเย็น...แต่ทั้งคู่ก็ยังคงได้รับไออุ่นจากกันและกัน

 

 

            ตอนค่ำๆ... พี่จองซูกับยองอุนก็ชอบมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน

 

            แค่ได้ยินเพียงชื่อ.. ความปวดร้าวก็เข้ากรีดลึกลงไปในหัวใจให้แผลที่หายดียิ่งเจ็บ

            คยูฮยอนยังไม่สามารถลืมจองซูได้..นั่นคือความเป็นจริง

            เพราะความรักเป็นเรื่องราวที่ละเอียดอ่อน ทั้งคยูฮยอนและซองมินก็เข้าใจ

            แต่ตราบใดที่คยูฮยอนยังไม่ลืมใคร... ก็เท่ากับว่าหัวใจของคยูฮยอนนั้น

            ซองมินยังไม่ได้รับมันมาแม้เพียงเสี้ยวเดียว..

 

 

 

            นายไม่จำเป็นต้องลืม หากนายไม่ต้องการจะลืม

            เรื่องราวของฉันปล่อยให้มันเป็นไป...ไม่ต้องเอาไปแทนที่เรื่องเก่าที่เคยจดจำ

            ...เพราะฉันรู้ดี ว่าไม่สามารถแทนที่พี่จองซูได้

 

 

 

 

 

            เช่นเดียวกับนาย ...ที่ไม่เคยมีใครสักคนแทนที่นายได้เลย ไม่มี...

 

 

เจ็บ.. วลีเดิมที่ยังคงเด่นอยู่ในหัวสมอง

สิ่งที่คิมซองมินรู้จักมันดี และ คงไม่มีใครในโลกรู้จักมันดีเท่านี้มาก่อน

กี่ร้อยกี่พันครั้งที่พยายามจะลืม แต่กลับยิ่งจำ..

กี่หมื่นกี่ล้านวันที่เฝ้ารอคอย ผลลัพธ์ก็เท่ากัน... เริ่มต้นเป็นศูนย์ จุดสุดท้ายก็ยังคงสูญ..

 

มีหนทางใดไหมที่ซองมินเดินไปแล้วไม่พบเจอกับความเจ็บปวด..

พระบิดา...ทำไมท่านถึงเล่นตลกกับพวกเรามากขนาดนี้

ทุกวิถีของชีวิตกลับพบแต่ปวดร้าวที่บรรเทาไม่หาย

 

เมื่อไรที่กำลังจะลืม เขาก็กลับมา ..

เมื่อไรที่ความรักกลับมา เขาก็กำลังจะจากไป ..

 

พระเจ้าท่านหมุนกงล้อแห่งโชคชะตานี้ไว้อย่างไร..

เมื่อไรจะถึงจุดจบ หรือ คนอย่างเขาจะต้อง เจ็บโดยหาที่สิ้นสุดไม่ได้หรืออย่างไรกัน?

 

 

 

ทุกๆอย่างที่เราพบเจอ คนบนฟ้าท่านลิขิตเอาไว้แล้ว นายไม่จำเป็นต้องฝืนวิถีของมัน

หากพวกเรากำลังจะเจ็บ ก็ขอให้ความเจ็บนี้...จบลงที่ฉัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 16

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

 

  

 

ก่อนไปลืมอะไรหรือเปล่าจ้ะ?

รักคิบอมกดโหวต รักทงเฮกดเม้นท์ รักคยูฮยอนกดวิจารณ์ รักซองมินกดแฟนพันธุ์แท้

แต่ถ้ารักทั้งหมด . ก็ทำหมดเลย !

 

 

WRITER. KEEKIEZ FANFIC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #733 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 15:00
    แกจะเลิกทำร้ายหมวยได้หรือยัง

    #733
    0
  2. #712 Tik tok 'N (@luvsj-n) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 15:24
    มินเค้าสงสารมินจังเลย
    #712
    0
  3. #657 P_lovKiihae*** (@pp-225) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 01:58

    เม้นแล้วค้ะ เม้นแล้ว รักทงเฮจริง ๆ

    #657
    0
  4. #650 LoVE(13sAI)!!! (@sairy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2553 / 13:11
    แอร๊กก ไม่ได้เข้ามาอ่านนานมากกก
    เศร้าเหมือนเิดิมม TT^TT
    #650
    0
  5. #641 minnie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2553 / 22:38
    อ่านแล้วเจ็บมาก สงสารน้องมินอ่ะ
    #641
    0
  6. #610 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 13:37

    สงสารมิน ทำไมมินเป็นคนดีเช่นนี้?
    ขอให้ความเจ็บปวดจบลงที่ชั้นนน

    อ๊ากกกกกกกกกกกก

    มิน Y_Y มินจะเสียใจขนาดไหนมินรู้มั้ย?
    ฮืออออออออ

    กี้รักมินซะทีเหอะ ลืมพี่ทึกไปนะะะ ! ขอร้องล่ะ U_U

    #610
    0
  7. #586 lovelove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 00:40
    บอมเลิกพูดทำร้ายจิตใจด๊องเหอะ



    แค่นี้ด๊องก็เจ็บมากพอแล้ว
    #586
    0
  8. #505 ice-cream (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 00:18
    ประโยคสุดท้ายของซองมินสะเทือนใจมาก



    ทำไมต้องแบกรับไว้คนเดียวด้วยล่ะ



    ในเมื่อเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคนคนเดียว





    คิบอมมมมม แง่งงงง อยากจะกระโดดถีบขาคู่ใส่จริงๆเลย



    ทำไมถึงต้องใจร้ายกับทงเฮอย่างนั้นหาาา!!!!



    ทงเฮเค้ามีจิตใจ มีหัวใจ ไม่เหมือนแกนะ
    #505
    0
  9. #484 kamoo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 18:26
    หมวยน่าสงสาร คิบอมจะโหดร้ายไปถึงไหน

    ทำร้ายจิตใจหมวยอยู่ได้
    #484
    0
  10. #466 AP'DH' (@arpoluvdonghae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:35
    12.09 PM เลขสวยนะ!
    5555555555.
    #466
    0
  11. #427 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 02:33
    เฮ๊อ ~ 
    ตี๋ เบื่อเธอจริง ๆ 
    สงสารน้องปลา เลิกรักตี๋ไม่ได้
    ไรเตอร์ตอนหน้าขอเเบบเศร้าสุดชีวิตนะ ^^"
    #427
    0
  12. #411 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 15:26
    บอม แกนี่ Heartless จริงๆ....

    คยูกะมินก็สู้ๆนะจ๊ะ อีกไม่นานฝันของมินคงจะเป็นจริง

    สงสารด๊องมากกกกกกกกก ทำไมต้องไปชอบคนไม่มีหัวใจอบ่างบอมด้วยยยยย
    #411
    0
  13. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:20
     -0-* บอมเอ๋ย คิดถึงความรุสึกคนอื่นมั่งเส้ = =
    #393
    0
  14. #360 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 00:27
    อย่างน้อยก้อยังได้ถูกกักขังอยู่กะบอม ดีกว่าไม่ได้ถูกสนใจ หรือคิดจะจดจำ
    #360
    0
  15. #329 OK_Free (@onewtype) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 11:29
    เศร้า หมวยเศร้าอีกจนได้ T T"
    #329
    0
  16. #319 myoppa (@myhyuk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 18:26
    โทกทีค่ะค่ะอ่านมาตั้งอ่านแล้วไม่เม้น
    เด๋วจะไปเม้นให้นะ แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ

    ขอnc หน่อยได้ไหมค่ะมันค้างๆหน่ะค่ะ น๊าๆๆๆ

    biggy_13802@hotmail.com

    หรือไม่ก้อ ลงลิ้งเว็ปของไรเตอร์ที่ให้ตามไปอ่านให้หน่อยนะ
    ไม่รุจริงๆขอโทดๆT^T
    #319
    0
  17. #294 คนงามแห่ง นรก ก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:03
    รักทงเฮ เลยกดเม้น น ^^
    #294
    0
  18. #245 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:43
    หันมารักคนที่เค้ารักเราเถอะนะ
    จะได้ไม่มีใครเจ็บปวดอีกต่อไป


    คิบอมจะพูดให้มันดีๆหน่อยก็ไม่ได้- -
    #245
    0
  19. #170 ann (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 09:00
    “นายไม่จำเป็นต้องลืม หากนายไม่ต้องการจะลืม”



    “เรื่องราวของฉันปล่อยให้มันเป็นไป...ไม่ต้องเอาไปแทนที่เรื่องเก่าที่เคยจดจำ”



    “...เพราะฉันรู้ดี ว่าไม่สามารถแทนที่พี่จองซูได้”







    “เช่นเดียวกับนาย ...ที่ไม่เคยมีใครสักคนแทนที่นายได้เลย ไม่มี...”





    ซองมินรักแกมากนะกี้ อย่าให้เขาเจ็บปวดอีกเลย









    #170
    0
  20. #130 เอมิลี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:18
    เพราะไม่อยากที่จะต้องทรมานใจกันอีกต่อไป



    ขอให้มันจบที่เขาคนเดียวดีที่สุดแล้ว



    คิดจะรับความทุกข์ทรมานแต่เพียงลำพังหรือคิมซองมิน
    #130
    0