[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 17 : |; chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

19/10/2552   00.10 AM.

 

 

 

Part 14

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ภาพของร่างสองร่างยืนกอดกันแนบแน่นปรากฏแก่สายตาของใครคนหนึ่ง

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่บัดนี้นั่งนิ่งอยู่ในรถกำลังกำพวงมาลัยเอาไว้แน่น

ความเจ็บร้าวปราดเข้ามาในอก และดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้สึกเช่นนี้

 

คุณชายคยูฮยอนไม่เคยเจ็บปวดกับความรัก..

เพราะไม่เคยผิดหวัง ไม่เคยไม่ได้ดั่งใจในเรื่องนี้

ถึงแม้คิมจองซูจะเมินเฉยต่อเขาไม่ว่าอะไรทั้งสิ้น แต่ก็มีท่าทีถนอมน้ำใจให้กันเสมอมา

 

คุณชายโจไม่เคยคิดว่าจะต้องได้ความรักจากคิมจองซู..

และก็ไม่เคยคิดเช่นกันว่า คิมจองซูจะมอบความรักให้ใคร

แต่ในเวลานี้...

ไม่ว่าสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าจะมีคำอธิบายอะไรได้มากมายทำให้เขาไม่คิดตอกย้ำให้ตัวเองเสียใจ

แต่ก็เหมือนว่าจะไม่มีความหมายอะไรเลยสักอย่าง..

 

ชัดเจน

เพียงคำเดียวชัดเด่นอยู่ในหัวสมอง

แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า บาดตาบาดใจ ?

เพราะแบบนี้ใช่ไหมที่ทำให้คนๆหนึ่งที่ชื่อ คิมซองมิน ต้องเป็นอย่างทุกวันนี้

คนที่จะเป็นจะตายเพราะเขาอยู่ทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่กับคุณจองซู

..จะต้องรู้สึกแบบนี้ใช่หรือเปล่า ?

 

 

ที่ผ่านมาเจ็บปวดมากไหมคิมซองมิน..

 

 

 

ขอโทษ

 

 

 

ร่างสูงวนรถลงจากบริเวณเนินเขาออกสู่ถนนใหญ่

เสียงของความเงียบสงัดเท่านั้นที่รายล้อมอยู่เป็นเพื่อน

เรื่องราวเก่าๆฉายย้อนเข้ามาสู่ห้วงของความระลึกถึงไม่รู้จักจบจักสิ้น

 

กี่ครั้งแล้วที่คิมจองซูปฏิเสธความรักความหวังดี..

กี่ครั้งแล้วที่คิมจองซูพูดว่า ไม่รัก..

กี่ครั้งแล้วที่คิมจองซูไสส่งให้เขาไปรักคนอื่นอย่าง คิมซองมิน

กี่ครั้งแล้วที่โดนทำร้ายจิตใจ..

 

เขา..เจ็บพอแล้วหรือยัง ?

 

 

 

กี่ครั้งแล้วที่เขาปฏิเสธความรักความหวังดีจากคิมซองมิน..

กี่ครั้งแล้วที่เขาเองเป็นคนพูดว่า ไม่รัก..

กี่ครั้งแล้วที่เขาไสส่งให้คิมซองมินไปรักคนอื่นอย่าง ชเว ซีวอน

กี่ครั้งแล้วที่เขาทำร้ายจิตใจคนตัวเล็กๆคนหนึ่ง..

 

ทำไมถึงยังไม่พอล่ะ คิมซองมิน ?

 

 

 

เพราะรักผมใช่ไหม?

 

 

 

 

รถสปอร์ตสีบลอนด์เงินเคลื่อนตัวมาจอดหน้าโรงพยาบาลแห่งเดิม..

ที่ประจำที่เขามาอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องกี่ครั้งก็ตาม..

นอกจากบ้านของตระกูลคิมแล้ว ก็เห็นจะเป็นที่สถานที่นี้ ที่แทบจะเรียกได้ว่า บ้านหลังที่สาม

ไม่มีอะไรดลใจให้เขามาที่นี่ .. ไม่มีอะไรดึงดูดให้เขาต้องการที่จะมา

 

แต่เขามาที่นี่เพราะ.. อยากมา

 

 

เรียวนิ้วยาวบรรจงเคาะประตูห้องอย่างระมัดระวัง

 

หากเบาเสียจนเกินไป..คนข้างในอาจไม่ได้ยิน

แต่หากดังมากเสียจนเกินไป..คนไข้ก็อาจจะตื่นได้

นี่เขาเป็นคนรอบคอบเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ? ..น่าขันสิ้นดี

 

กว่ายี่สิบนาทีแล้วที่เขาได้แต่ยืนรอใครสักคนออกมาเปิดประตูให้เขาเข้าไป..

ผู้ที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีมักมีความอดทนกับทุกการกระทำที่แสดงให้เห็นถึงมารยาท

ถึงแม้ในเวลาดึกขนาดนี้ มันไม่ได้จำเป็นเลยก็ตามที..

แต่ตอนนี้...เขาไม่อาจทนรอไหวอีกต่อไปแล้ว !

 

มือใหญ่บิดลูกบิดประตูค่อยๆ กลิ่นยาฉุนเตะจมูกถูกกลบไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของดอกกุหลาบ

น้ำหอมชื่อดังที่ถูกส่งตรงจากฝรั่งเศส...ยี่ห้อที่เขาซื้อให้คิมซองมินบ่อยๆ มีหรือที่เขาจะจำไม่ได้ ?

ร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนผืนเตียงผู้ป่วย ชุดเครื่องนอนกลับถูกดัดแปลงเป็นสีชมพูผิดจากคนไข้ทั่วไป

 

ก็แหงล่ะ...นี่มันคนไข้วีไอพีนี่!

 

ชุดสีขาวสะอาดตัวโคร่งใหญ่ไม่กระชับ ไม่ได้เป็นเพราะความสะเพร่าของผู้จัดหาชุดเลยสักนิด

หากแต่เป็นเพราะร่างกายของคุณหนูซองมินที่ซูบผอมจนสวมชุดคนไข้ไซส์เล็กสุดไม่ได้ต่างหาก

แต่ความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายไม่ได้ทำให้ใบหน้างดงามนั่นด้อยคุณค่าลงเลยสักนิด

คนที่เรียกได้ว่า สวย ... ต่อให้เป็นยังไง ก็ยังเรียกว่า สวยอยู่วันยังค่ำ

 

 

 

            มันดึกแล้ว คุณควรจะ...

 

 

 

            ฉันนอนไม่หลับ

            เสียงหวานใสพูดแทรกขึ้นมาราวกับจะรู้ความในจากคำถาม

            ใบหน้าสะอาดหันมาปรายตามองเพียงเสี้ยว และไม่ปรากฏรอยยิ้มใดๆ

            ดวงตากลมโตแดงก่ำเช่นคนร้องไห้มาอย่างหนัก

            แต่นั่นเป็นภาพที่โจคยูฮยอนคุ้นเคยดี...จึงไม่ได้สร้างความประหลาดใจอะไรเลยสักอย่าง

 

 

 

            นอนไม่หลับก็ต้องนอน

            เสียงนุ่มทุ้มกดลงต่ำพลางเดินมายีกลุ่มผมสีน้ำตาลบางนั้นอย่างเอ็นดู

            คิมซองมินกลับ ท่าทีเมินเฉย ไม่ได้ร่าเริงเช่นทุกที

            เพราะครั้งนี้คุณหนูซองมินเปลี่ยนไป... หรืออาจจะคิดอะไรได้สักอย่างแล้วสินะ

 

 

            ได้โปรดเถอะคยูฮยอน...อย่าพูดอะไรที่แสดงออกว่านายเป็นห่วงฉันอีกเลย

 

            แววตาของคุณหนูซองมินว่างเปล่า..

            ใบหน้าคมคายหล่อเหลาปรากฏชัดในดวงตานั้น

แต่กลับเหมือนว่าคนที่มองไม่ได้มีความรู้สึกใดๆมอบให้อีกแล้ว

คุณชายคยูฮยอนคนเก่งไม่อาจเดาความคิดของคนตรงหน้าออกอีกแล้วอย่างนั้นหรือ ?

 

ไม่จริง...สิ่งที่เห็นนั้นเป็นเพียงการแสดง ที่คุณหนูซองมินเลือกจะทำเพื่อตบตาคนอื่น

หลอกอย่างแยบยล ...และพยายามลวงหลอกความรู้สึกของตน เผื่อว่ามันจะสำเร็จเสียที

ความรู้สึกที่ว่านั้นคือ... ไม่หลงเหลือพื้นที่ใดๆให้โจคยูฮยอนยืนอยู่ในหัวใจอีกแล้ว

           

 

            ฉันรู้ดีว่าทุกครั้งที่นายพูดถึงมัน...นายไม่เคยมีความรู้สึกนั้นอย่างแท้จริง

            นายพูดเหมือนห่วงฉัน แต่ความจริงมันไม่ใช่...

 

เลิกหลอกฉันสักทีคยูฮยอน

 

เมื่อสิ้นเสียงหวาน.. น้ำใสๆที่คลอเบ้าไหลลงมาอย่างมีระเบียบ

บัดนี้ ดวงตาที่แดงก่ำทำทีเหมือนไม่มีความรู้สึกนั้น ประกายความอ่อนแอออกมาอย่างเห็นได้ชัด

สุดท้าย คิมซองมินก็ไม่เคยทำได้..

คิมซองมินไม่สามารถลวงหลอกความรู้สึกที่แท้จริงของตนได้อยู่แล้ว

ไม่มีทาง...

 

 

วงแขนกว้างเกี่ยวเอวของคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างง่ายดาย

หยาดน้ำตารินรดเปรอะเสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นเป็นวงเล็กๆ

คยูฮยอนเข้าใจความรู้สึกของซองมินดี..

เข้าใจถึงทุกความเจ็บปวดที่ซองมินเคยได้รับบ้างแล้ว..

ถึงแม้ไม่รู้ว่ามันจะทำให้หัวใจของคิมซองมินอ่อนแอได้มากเพียงใด

แต่คยูฮยอนรู้แล้ว...ว่าซองมินเคยเสียใจมากมายแค่ไหน และตอนนี้...เสียใจแค่ไหน

 

 

 

            ฮึก...คยูฮยอน...

            คนตัวเล็กสะอื้นไม่เป็นภาษา มือหยาบลูบปรอยผมลื่นนั้นเบาๆ

            วงแขนเล็กโอบรอบเอวของคนตรงหน้า มือบางกำเสื้อเชิร์ตของอีกฝ่ายจนยับยู่ยี่

            ปลายจมูกโด่งเป็นสันหันเข้าหาใบหน้าหวาน

            ค่อยๆละเมียดละไมสูดดมกลิ่นหอมราวกลิ่นแดดจากไรผมนุ่ม

            เสียงสะอื้นหายไปแทบจะในทันที แววตาหวานเยิ้มช้อนมองอีกฝ่ายเป็นประกาย

           

            ร่างสูงกดนิ้วโป้งลงซับคราบน้ำตา ถึงแม้จะไม่อาจลบล้างความรู้สึกที่แท้จริงนั้นออกได้

            ริมฝีปากหยักกดลงบนพวงแก้มสีระเรื่อ พรมจูบไปทั่วร่องรอยของความโศกศัลย์อย่างแผ่วเบา

            คยูฮยอนไม่เคยอ่อนโยนกับใครมากขนาดนี้มาก่อน..

            คิมซองมินคือสิ่งที่คยูฮยอนถนอมรักษาเอาไว้เป็นอย่างดีตั้งแต่ต้น

ไม่เคยทำให้ร่างกายต้องบอบช้ำ เจ็บปวด..

หากแต่การกระทำ คำพูดทุกอย่างล้วนกรีดรอยแผลให้คุณหนูซองมินนับร้อย

ทุกสิ่งทุกอย่างจึงตกอยู่ในภาวะเช่นนี้..

 

 

แต่อย่างไรก็ตาม..

โจ คยูฮยอนตั้งใจไว้แน่วแน่แล้วว่า จะไม่ทำให้คิมซองมินเสียใจอีกและไม่มีวันทำ..

 

 

           

            ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจัดองศาได้ตรงกับใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างพอดิบพอดี

            แววตาของทั้งคู่สบกัน สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าถ้อยคำใดๆจะอธิบายได้

 

            หากเป็นตามตำราของนิทานโบราณ..

            เวลานี้อาจจะเป็นเวลาที่กามเทพตัวน้อยแผลงศรให้ทั้งคู่หลงรักกันโดยบังเอิญ

 

            แต่นี่ไม่ใช่นิทาน...มันคือโลกของความเป็นจริงต่างหาก

            คิมซองมินไม่ได้รักโจคยูฮยอนด้วยความบังเอิญ

หากแต่ระยะที่เวลายาวนานทำให้ความรู้สึกนี้ก่อตัวขึ้นช้าๆ แต่ยากที่จะลบหักออกได้

 

และเพราะมันคือโลกของความเป็นจริง...

โลกที่เต็มไปด้วยสรรพสิ่งและเหตุการณ์ที่พระเจ้าเป็นผู้ลิขิตเอาไว้

ในเวลานี้...สรรพสิ่งกำลังเป็นไปตามที่ใจท่านลิขิตแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเดินทางตามกงล้อของโชคชะตาที่ไม่อาจมีใครล่วงรู้

 

ความเป็นจริงที่คยูฮยอนต้องพบเจอ..

คืออีกไม่ช้าไม่นานเกินไปนี้คือ  เขาจะได้รักคิมซองมินจนสมใจที่เคยปรารถนา

 

 

ริมฝีปากสีชมพูซีดถูกประกบด้วยริมฝีปากสีเข้มคล้ำ

คยูฮยอนค่อยๆนวดคลึงมันเบาๆด้วยความทะนุถนอมอย่างเคย

ศีรษะเล็กเอียงคอรับรสจูบหอมหวนอย่างที่ไม่เคยได้รับราวกับร่างกายถูกสั่งการโดยอัตโนมัติ

ร่างยาวสอดลิ้นหยาบผ่านโพรงปากเล็กควานหาความหวานละมุนอย่างที่ควรจะเป็น

 

แสงจากโคมไฟระย้าในห้องมืดดับลง

แสงจากจันทร์กลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เห็นความเป็นไปในห้องนั้นอย่างเลือนลาง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ

คยูฮยอนผละออกจากคนตัวเล็กที่โอบร่างของเขาไว้หลวมๆก่อนที่จะหลับไป

ผ้าห่มผืนหน้าถูกจัดแจงคลุมร่างคนตรงหน้าเพื่อป้องกันความเหน็บหนาวเสียจนชิดปลายคาง

 

ร่างยาวล้มตัวลงนอนที่โซฟาข้างๆช้าๆ

ก่อนจะยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากเช่นเคย เปลือกตาหนาปิดลงอย่างเชื่องช้า

ด้วยความล้ามาทั้งกายและใจทำให้โจคยูฮยอนดิ่งสู่ห้วงนิทราได้ในทันที

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

Knock! Knock!

เสียงเคาะประตูดังจากประตูไม้บานเดิม

ร่างสูงที่กำลังเคร่งเครียดกับเอกสารตรงหน้าไม่ได้รับรู้ถึงความเป็นไปรอบข้าง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้งต่อหลายครั้ง ก่อนที่เจ้าของห้องจะลุกจากเก้าอี้ช้าๆอย่างหัวเสีย

ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

 

ทงเฮแค่เอากาแฟมาให้คุณชายเฉยๆฮะ

เพียงแค่เห็นใบหน้าหวานสนิท อีกฝ่ายก็คลายความเครียดลงได้ง่ายๆ

คิมคิบอมกลับมานั่งที่โต๊ะอย่างเก่า ก่อนที่จะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบในยามกลางดึก

ร่างเพรียวบางเริ่มเดินไปมารอบห้อง จัดแจงข้าวของทำความสะอาด

รวมไปถึงเตรียมน้ำอุ่นให้คุณชายตัวดีลงไปนั่งแช่นอนแช่อย่างสบายใจ

ชุดนอนผ้าฝ้ายที่ถูกตัดเย็บจากช่างฝีมือดีถูกซักรีดจนเนี้ยบเสียยิ่งกว่าชุดทำงานของทงเฮเสียอีก

 

 

 

นี่มันคือหน้าที่ของซันนี่ไม่ใช่หรือ?

เพียงแค่ได้ยินชื่อนี้ขึ้นมา ทงเฮก็รู้สึกหน่ายระอาขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

ขอบตาของทงเฮร้อนผ่าว น้ำใสๆถูกบีบขึ้นมาจากต่อมใดก็ไม่รู้ทำให้ทงเฮเป็นเช่นนี้

หากแต่ยังคงกักเก็บได้ไหว เพราะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงที่ต้องฟูมฟาย

 

แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน...ทงเฮจะต้องอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ?

 

 

 

ซันนี่นอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วฮะ หล่อนจึงไม่ได้ขึ้นมาปรนนิบัติ

เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆก่อนจะหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตนเองต่อ

คุณชายรู้ดีว่า คำว่า ปรนนิบัติที่ทงเฮพูดถึงนั้นคืออะไร?

จริงอยู่ที่หลายวันมานี้ คุณชายคิบอมกับซันนี่ มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งบ่อยครั้งกว่าช่วงก่อน

เพราะคุณชายมีความเครียดเนื่องจากถูกกดดันในเรื่องงานมาอย่างหนัก จึงจำเป็นต้องหาที่ระบาย

 

และสิ่งๆนี้ที่ อีทงเฮ ได้ยิน ได้รับรู้..

ก็กรีดร้อยแผลให้หัวใจเพิ่มได้อีกนับร้อยนับพัน

 

ในความคิดของทงเฮแล้ว คุณชายจะยุ่งกับใครก็ได้... ที่ไม่ใช่ ซันนี่

 

 

 

ไม่มีอะไรแล้ว...ทงเฮขอตัวก่อนนะฮะ

ร่างบางค้อมตัวเดินผ่านหน้าคนตัวใหญ่กว่าไปโดยไม่คิดจะปรายตามอง

แต่เดินห่างได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกเหนี่ยวรั้งร่างเข้ามาให้แนบใกล้อีกฝ่ายมากกว่าที่ควร

ใบหน้าเรียวพยายามหลบหลีกจากการคลอเคลีย เล้าโลมนั้น

เนื้อตัวเกร็งสั่นสะท้าน กงเล็บจิกเข้าที่กางเกงเนื้อผ้าบางของตนเอง

แววตาหวานสั่นไหว พร้อมๆกับที่หยาดน้ำอุ่นคลอเบ้าแล้วรินไหลลงมาเป็นทางยาว

 

ริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วต้นคอขาว ผิวเนื้อละเอียดที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานทำให้รู้สึกโหยหา

ดูเหมือนทาสคนนี้จะมีประโยชน์กับเขามากเสียทีเดียว... ยอมให้ทำเลวทำร้ายเช่นไรก็ได้

ปากก็บอกว่าไม่ต้องการ ท้ายที่สุดแล้วก็สยบแทบเท้าเขาเสียทุกครั้ง...ช่างน่าสมเพชนัก

 

ความคิดสกปรกแวบเข้ามาโลดแล่นภายในหัวสมองได้ชั่วครู่

คุณชายผู้ร้ายกาจที่ลืมตัวสร้างรอยสีกุหลาบไว้มากมายจำต้องผละออกจากร่างตรงหน้า

ใบหน้าหวานที่เคยแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

เรียวฟันที่ยังขบแน่นสร้างน้ำคาวสีแดงสดที่กำลังเคลื่อนออกจากรอยแผลที่ริมฝีปาก

แววตาของทงเฮนิ่งเฉย เลื่อนลอย โดยไม่สามารถจับจุดได้

ความหวาดกลัวในจิตสำนึกของผู้ชายที่อ่อนแอเหลือเกินตามหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ไม่รู้ว่าเป็นคราวที่เท่าไร ที่เขาต้องเสียใจอย่างมากมายให้ผู้ชายคนนี้

ผู้ชายที่ชื่อ คิมคิบอม...ผู้ชายที่ทงเฮรักจนสุดหัวใจ หากแต่ไม่เคยได้ความรักใดๆกลับคืน

 

 

 

            เรื่องคืนเดียวมันทำให้เธอเป็นมากขนาดนี้เลยหรือไง อีทงเฮ?

            เสียงทุ้มกดต่ำปนอารมณ์โทสะ

            ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้พิงพนักก่อนที่รินเครื่องดื่มสีเหลืองอ่อนลงจนเต็มแก้ว

            เรียวขาเล็กงอพับ พาให้ทั้งร่างทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

            ทงเฮก็ไม่คิดเช่นกัน...ว่าเขาจะหวาดกลัวคุณชายคิมคิบอมได้ยาวนานถึงเพียงนี้

 

 

 

            มันก็แค่เรื่องคืนเดียวที่เรา....

 

 

 

            ใช่คำว่า เรา ไม่ได้หรอกฮะ ทุกอย่างในวันนั้นมันสร้างขึ้นด้วยตัวคุณชายคนเดียวเท่านั้น

            เสียงหวานใสพูดเบาๆราวไร้ความมั่นคงใดๆ และที่ทงเฮพูดก็ไม่ผิดสักคำ...

ถึงแม้จะเป็นค่ำคืนที่เกิดกับคนสองคนที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว คนสองคนที่ไม่น่าผิดพลาดได้

แต่มันก็เป็นค่ำคืนที่เจ็บปวด เกินกว่าจะสรรหาคำใดมาเพื่อพรรณนาความรู้สึกนั้นออกไป

 

ค่ำคืนที่สุขสำราญจนคิบอมไม่ต้องการจะลืม..

เป็นค่ำคืนที่กล้ำกลืนเสียจนทงเฮต้องการจะโยนมันทิ้งไป หากทำได้ง่ายดายเช่นนั้น

 

 

 

ที่ทงเฮเป็นแบบนี้ก็เพราะตัวของทงเฮเองทั้งนั้น...เพราะทงเฮยอมเป็นให้คุณชายทุกอย่าง

 

สิ่งของที่คุณชายขว้างปาได้ราวกับจะไม่ได้รับความเจ็บปวดใดๆ และไม่เคยถนอม

หรือทาสที่คุณชายสามารถเฆี่ยนตีได้เพราะคุณชายคือเจ้าของโดยไม่นึกถึงหัวใจกัน...

 

 

 

สายลมเบาๆในยามค่ำคืนพัดกระหน่ำเข้ามาทางบริเวณหน้าต่าง

ความเป็นไปภายนอกถูกตัดขาดเนื่องจากสิ่งที่เคลื่อนไหวภายในกลับน่าสนใจเสียกว่า

คุณชายคิบอมหัวเสียอย่างมากที่ทงเฮเป็นเช่นนี้ แต่ไม่ได้ถือโทษโกรธ..

 

บางที...ทงเฮอาจจะบอบบางและอ่อนแอเกินไป

เกินกว่าที่คนไร้หัวใจอย่างคุณชายคิบอมจะเข้าใจทงเฮได้

 

 

 

หากเรื่องราวทั้งหมดวาดขึ้นด้วยดินสอ...ทงเฮจะลบมันออกไม่ให้เหลือแม้เพียงคราบฝุ่น

 

แต่เพราะเรื่องราวทั้งหมดนี้กลับเขียนขึ้นด้วยหัวใจและเลือดเนื้อของทงเฮ

...น้ำตาที่ไหลไม่สามารถลบมันออกได้ คุณชายก็รู้ใช่ไหมฮะ?

 

 

 

 

แล้วคุณชายจะพยายามเขียนมันขึ้นทับรอยเดิมอีกทำไม!!!”

 

 

เมื่อสิ้นเสียงหวาน ห้องทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงัด

ลมกรรโชกแรงเช่นเดียวกับที่หยาดพิรุณเริ่มโปรยปรายมาอย่างช้าเชื่อง

แต่เพียงไม่นานก็สาดเทเพิ่มเป็นห่าใหญ่ พร้อมกับที่ความเป็นไปภายนอกเริ่มวุ่นวาย

ราวชาวสวรรค์กำลังลงโทษความพลาดผิดที่เกิดขึ้นบนโลกมนุษย์เสียอย่างนั้น

 

            ท่าทีของคุณชายคิบอมยังคงนิ่งเฉย

ความเย็นชาที่คุณชายยังคงมีให้ ไม่ได้ต่างจากวันแรกที่พบกัน

ไม่เคยเปลี่ยนไป...และคงไม่มีวันจะเปลี่ยน

 

เช่นเดียวกับ... ความรักของทงเฮ ที่ไม่อาจมีวันแปรเปลี่ยน

 

 

 

แค่เวลาไม่กี่เดือนกับอีกไม่กี่คืนที่เรามีอะไรกันแค่นั้นหรือไง...อีทงเฮ?

 

 

 

.....

 

 

 

ทำไมเธอถึงมั่นใจนักหนาล่ะว่า...เธอรักฉันจริงๆ?

 

ดวงตาคมกริบหรี่หยีลงด้วยเล่ห์ เรียวนิ้วทั้งห้าเอื้อมสัมผัสปลายคางมนแต่ก็โดนสลัดออก

ทงเฮกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดเพื่อพยายามสะกดน้ำตาทุกหยดไม่ให้เอ่อออกมา

แต่ใครๆก็รู้ดีไม่ใช่หรือ... ว่าทงเฮทำไม่ได้ ?

 

 

อะไรนิดอะไรหน่อยเธอก็ร้องไห้ซะแบบนี้ รู้บ้างไหมว่าเวลาเธอร้องไห้มันน่ารำคาญ!”

เจ้าของเสียงทุ้มต่ำตวาดหนัก ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่านเพราะฤทธิ์เหล้า

เครื่องดื่มสีอำพันก็ถูกรินลงมาไม่รู้เป็นแก้วที่เท่าไรกันแล้ว

ถึงแม้มันจะพอระบายความเครียดออกได้บางส่วน แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดไม่ใช่หรือ?

 

 

 

คนอย่างเธอรักใครจริงๆได้ซะทีไหน นอกเสียจาก...จะหวังผล

 

 

 

คุณชายกำลังดูถูกความรู้สึกของทงเฮอยู่นะฮะ!!!!!”

เจ้าของเสียงประคองร่างลุกขึ้นประจันหน้ากับคนๆเดิม

คิมคิบอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะไล้ไปตามโครงหน้าหวานนั้นเบาๆ

พวงแก้มสีชมพูอิ่มยังคงน่าหลงใหล ริมฝีปากเรียวเล็กได้รูปเม้มแน่น

ข้อแขนบางงถูกตรึงพันธนาการเอาไว้ด้วยมือของอีกคน

 

ดวงตาของอีทงเฮแข็งกร้าวขึ้น...ราวกับรับรู้กับสิ่งที่จะต้องเผชิญ

 

 

 

จะไม่ให้ดูถูกได้อย่างไรกันทงเฮ? คนชั้นต่ำแบบเธอคงไม่เคยรู้ซึ้งถึงคำว่ารักหรอก

 

 

 

แล้วคนชั้นสูงอย่างคุณชายเคยรู้สึกรักใครได้หรือยังล่ะฮะ?

 

 

 

ผลั่กก!

ร่างเล็กบางถูกผลักลงนอนราบบนพื้นปาร์เก้บริเวณหน้าโต๊ะทำงาน

ร่างสูงทาบทับบนร่างของคนตัวเล็ก ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้

สูดกลิ่นหอมเหมือนอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้นับพันชนิด...

กลิ่นของทงเฮคือกลิ่นหอมอย่างบริสุทธิ์...ไม่เหมือนใครที่คุณชายคิบอมเคยสัมผัส

 

 

 

            เธอก็มีแต่ตัวเท่านั้นที่ฉันต้องการเป็นเจ้าของ!! เธอจะไม่มีวันเอาชนะฉันได้ไม่ว่าวิธีใดก็ตาม

            จำเอาไว้นะอีทงเฮ...ยิ่งเธอต้องการจะลืมฉันมากเท่าไร ฉันจะเอาเลือดเนื้อทั้งหมดของฉันที่มี

            เขียนเรื่องราวต่างๆลงไปอีกจนกว่าฉันจะพอใจ!!!!”

 

 

            ไม่ว่าเธอจะรักฉันจริงๆ หรือ หวังผลอะไรก็ตาม ขอให้เธอรู้เอาไว้...ว่าเธอไม่มีทางหนีฉันพ้น

 

 

 

 

            ไม่มีทาง!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 14

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

 



            กดเม้นท์ กดโหวต 
                        ขอให้โดนเอสเจกด กดเอสเจ รักใครชอบใครขอให้ได้กด  ;DD

ส่วนใครไม่กด ! ไรเตอร์จะไปกดถึงห้องเลย คอยดู !  5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #740 pa_elf (@pafanyesung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 12:48
    รบกวนส่งNC ให้ที่ เมลนี้ด้วยนะค่ะ pa_elf@hotmail.com
    #740
    0
  2. #732 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 14:44
    ทำไมบอมชอบทำให้หมวยเจ็บ
    แกเจ็บบ้างแล้วจะรู้สึก
    #732
    0
  3. #656 P_lovKiihae*** (@pp-225) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 01:37

    เป็นไงล่ะกี้..เห็นภาพบาดตาเข้าให้ เข้าใจความรุ้สึกของมินขึ้นมามั่งแล้วสิ

    บอมก็..ร้ายไม่เปลี่ยน หมวยยังทนได้ (อีก) นะ

    ไรท์เตอร์ สุ้ สู้ ค่ะ

    #656
    0
  4. #609 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 13:33
    บอมร้าย ใจร้ายยที่สุดดดดดดดด!
    กี้คงเริ่มรู้แล้วสินะ ว่ามินเจ็บมาขนาดไหนอ่ะะะะ

    เป็นไงล่ะ? สมน้ำหน้าาาาา!! ทำไมถึงไม่รักมินตั้งแต่แรก
    ถ้าไม่เจอหมีกอดพี่ทึกไว้ กี้คงจะไม่รับรู้ความรู้สึกนี้สินะ!!

    ขอให้มินกับกี้รักกัน มีความสุขซะทีเหอะะ
    มินเสียใจมามากพอแล้ว Y_Y
    #609
    0
  5. #585 lovelove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 00:34
    บอมร้ายกาจมาก



    ด๊องหนีเหอะ..อยู่ไปก็เจ็บปวด
    #585
    0
  6. #504 ice-cream (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 00:03
    อ่านตอนแรกแล้วน้ำตาซึมเลยอ่า



    มันเจ็บปวดหัวใจมาก ปวดหนึบๆเหมือนมีใครมาบีบเอาไว้



    สงสารซองมินมาก เมื่อไหร่จะพบกับความสุขจริงๆสักทีนะ



    ส่วนคิบอม ฮึ่มมม ไม่ไหวจะเคลียร์แล้วค่ะคนๆนี้



    ทำไมถึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้นะ



    สงสารทงเฮอ่าาา เข้มแข็งไว้นะคะ



    สักวันเราต้องทำได้
    #504
    0
  7. #465 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:34
    เอาบอมไปเก็บที - -
    #465
    0
  8. #444 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 15:31

    บอมช่างร้ายกาจ

    #444
    0
  9. #426 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 02:27
    อยากฆ่าบอม กี่ภาคกี่ภาค
    บอมก็ยังเหมอนเดิม หื่น !
    55555555555555555555

    สู้ ๆไรเตอร์
    #426
    0
  10. #410 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 15:02
    ขอให้คู่คยูมินอย่าได้มีเรื่องอะไรให้ปวดหัวอีกเลย แค่นี้ก็เจ็บกันมามากแล้ว

    อยากให้คิบอมต้องเจ็บปวดเพราะความรักดูบ้าง มีอย่างที่ไหน ตัวเองไม่เคยมีความรักแท้ๆ 

    แต่ดันไปดูถูกความรักของคนอื่น
    #410
    0
  11. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:17
    ปากแข็งกันงี้ แล้วเมื่อไหร่จมันจะลงเอย หาา า ไอคิ+เฮบ้า =-=~!
    #392
    0
  12. #359 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 00:23
    คู่นึงกำลัีงเริ่มไปในทางที่ดี

    อีกคู่นึงยังคงฟาดฟันด้วยคำพูดกันต่อไป แต่อีกไม่นานคิดว่าน่าจะเข้าใจกันนะ
    #359
    0
  13. #344 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 17:18

    คยูจะหันมาหามินแล้วรีเปล่า...
    บอมจะใจร้ายกับเฮไปถึงไหนเนี่ยย

    #344
    0
  14. #328 OK_Free (@onewtype) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 11:24
    คิบอมมมม  นายโหดเกินไปแล้วน้ะ =*=

    เดี๋ยวไม่มี ทงเฮแล้วจะรู้สึกกก 
    หึหึ(แค้นง้ะ  - -*)  ฮ่าๆๆ

    สู้ๆไรเตอร์
    #328
    0
  15. #244 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:38
    พี่กี้ไม่รักก็ยังไปให้ความหวังตลอด
    เห้อ ออ- -

    คิบอมเกินไปแล้วนะ
    เดี๋ยวปั๊ดจับเจื๋อนเลย
    (ด๊อง - กล้าเรอะ- -*)
    #244
    0
  16. #169 ann (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:58
    กี้ มันเกิดจากความรักจริงๆ ใช่มั้ย ..........ยังคำถามเดิม



    ขอให้คิมซองมิน มีความสุขสักทีเถอะค่ะ



    ดงเฮก็นะ อย่าเข้าไกล้ คิมคิเลยลูก หนูเจ็บอีกแล้ว
    #169
    0
  17. #153 e-nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:48
    บอมชอบทำให้ด๊องเจ็บปวด

    เชอะ
    #153
    0
  18. #135 เอมิลี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:46
    เจ็บปวดมากเท่าๆกับที่คิมซองมินเจ็บหรือเปล่านะคยูฮยอน



    คงเทียบไม่ได้เพราะอีกคนมีความเจ็บปวดจากเรื่องราวในอดีตอยู่ก่อนแล้ว



    ถึงจะแตกต่างกันแต่ก็เหมือนกันคือรักคนที่เขาไม่รักเรา
    #135
    0