[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 14 : |; chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By... PRETTY.KKZ

12/07/2552   17.37 PM.

 

 

 

Part 11

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ร่างสูงหยุดยืนภายในห้องสี่เหลี่มกว้างหน้าเตียงผู้ป่วย

ใบหน้าซูบซีดของหนุ่มร่างผอมบาง

ที่กำลังหลับสนิทบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์

ถึงแม้คิบอมจะได้ครอบครองทงเฮทั้งร่างกายและหัวใจแล้ว

แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้านี้ยังคงไร้เดียงสาต่อการถูกทารุณอยู่มากนัก

ซึ่งแตกต่างจากคนที่เคยผ่านมือเขามาโดยสิ้นเชิง...

 

ร่างสูงกำกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่คิมจองซูเพิ่งจะยื่นให้เขาเนื่องในโอกาสที่เขากลับจากอังกฤษ

ความจริงบางอย่างที่ตอกย้ำให้ความรู้สึกผิดแล่นผ่านเข้ามาในหัวสมอง

เขาลงมือทำร้ายคนบริสุทธิ์จากสิ่งที่เขาตัดสินใจเองจากการมองเห็นด้วยตาเปล่า

น้ำเสียงกรีดร้องด้วยความทรมานและภาพของใครอีกคนที่หมดสติไปต่อหน้าต่อตา

ยังคงตรึงแน่นคล้ายว่าจะเป็นตราบาปอย่างหนึ่งที่เขาคงไม่อาจลบลืม

 

สายสร้องทองคำขาวที่ประกอบไปด้วยจี้รูปแม่กุญแจวางอยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆ

สอดคล้องกับวัตถุสีเงินที่เขาเพิ่งได้มาเมื่อสักครู่ จองซูได้มอบสร้อยคอที่แขวนจี้รูปลูกกุญแจ

ซึ่งเป็นตัวที่ควรสวมคู่กันระหว่างเจ้านายอย่างเขาและทาสผู้ซื่อสัตย์เช่นทงเฮ

 

 

            คิบอมทำมันพลาดไป..

            คิบอมทำผิดไปอีกครั้งแล้วกับอีทงเฮ..

 

 

เรียวนิ้วเล็กเริ่มกระดิก เปลือกตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ

ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องหับ แสงไฟอ่อนๆจากด้านนอกสาดเข้ามา

ทำให้ทงเฮพบเห็นร่างของคนที่เขาคุ้นเคยดียืนอยู่หน้าเตียง

แววตาประกายสุกใสยังคงฉายแววหวาดกลัวอยู่เช่นเคย

ภาพของความเลวร้ายปรากฏอยู่ซ้ำๆราวกับมีแผ่นซีดีบันทึกเล่นอยู่ภายในหัว

ทันทีที่คุณชายคิบอมเดินเข้ามาใกล้

หยาดน้ำเม็ดใสก็ร่วงหล่นจากดวงตาบริสุทธิ์ พร้อมๆกับเสียงพึมพำซ้ำไปซ้ำมา

 

 

            ฮึก...อย่า...อย่าทำอะไรทงเฮเลยฮะคุณชาย...

            ไวกว่าความคิด ร่างบางขยับตัวให้ชิดกับขอบเตียงอีกฝั่ง

            แต่ความปวดแสบจากร่างกายท่อนล่างก็แล่นปราดเข้ามาแทรกซึมผ่านทุกอนูกาย

            ร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กสั่นสะท้าน ใบหน้าหวานซุกกายฝังใบหน้าลงกับผ้าห่มผืนหนา

มือหยาบเอื้อมออกไปหมายจะปลุกให้อีกฝ่ายหลุดจากการตื่นกลัว

หากแต่เพียงสะกิดเล็กน้อยเสียงสะอื้นกลับโหมหนักกว่าเดิมหลายเท่า

 

 

อย่า!!!”

เสียงกรีดร้องลั่นทำเอามือหยาบสั่นเทาด้วยความตกใจ

คิบอมกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หยาดน้ำใสรื้นขึ้นภายในดวงตาคู่สวย

คนตัวเล็กสะอื้นจนตัวโยนด้วยความกลัวที่ท่วมท้นในหัวใจ

 

การกระทำทุกอย่าง..

แม้มันจะเกิดจากคนที่ทงเฮรักมากเหลือเกิน

แต่บางทีมันก็เกินกว่าที่ทงเฮจะรับมันเอาไว้และทนมันไหว..

 

 

 

เป็นอะไรทงเฮ ร้องไห้ทำไม?

มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆและเสียงของความเปียกแฉะภายในโพรงจมูกเล็ก

ทงเฮไม่รับฟังอะไรที่อีกฝ่ายพูดแม้สักคำ หัวใจยังคงเจ็บร้าวกับสิ่งที่ผ่านมา

รอยแผลที่เขารู้สึกได้ ไม่ว่าจะบริเวณท่อนล่างของร่างกาย ข้อมือ ศีรษะ และภายในผนังลำคอ

ยิ่งตอกย้ำให้ภาพเวลาโหดร้ายนั้นกลับย้อนเข้ามาทำลายหัวใจบริสุทธิ์ของเขาอยู่ตลอดทั้งค่ำคืน

 

 

            ฮึก...อย่า...

            ร่างบางยังคำย้ำถ้อยคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา

            ใบหน้าหล่อเหลาลู่ลงต่ำ ร่างทั้งร่างทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาสีเขียวอ่อน

            ภายนอกยังคงมืดมิด ภายในห้องสี่เหลี่ยมว้างห้องนี้กำลังจะไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ

            กลิ่นยาโชยฉุนแตะจมูก มีหมอและพยาบาลเข้ามาให้ยาแก้อักเสบเป็นระยะๆ

 

            เปลือกตาคู่สวยปรือต่ำลง รอบดวงตาบวมบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

            อุณหภูมิร่างกายเย็นเยือกเพราะเครื่องปรับอากาศ หากแต่ไข้ที่ขึ้นสูงนั้นยังไม่ลด

            เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มอ่อนกำลังลง ร่างสูงจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

            ฝ่ามืออุ่นสัมผัสบนหลังมือเล็กเบาๆ

            ทงเฮกลับสั่นสะท้านขึ้นมาเช่นเดิม หากแต่ไร้เรี่ยวแรงใดๆขัดขืนอีกแล้ว

            ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเบ้าเช่นเดียวกับที่แววตาสั่นระริก

            คิบอมกระชับบีบคลึงให้มือบางเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลง

            สำหรับความคิดของทงเฮในเวลานี้..  คุณชายคิมคิบอมช่างอ่อนโยนเสียเหลือเกิน

 

หรือทุกๆอย่าง กำลังจะเริ่มต้นใหม่ ?

 

 

 

กลัวฉันหรือ อีทงเฮ?

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเบาๆเสียจนแทบจะเรียกได้ว่ากระซิบ

ร่างบางหันหน้าไปอีกฝั่งเก็บซ่อนน้ำตาเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็นมันอีกแล้ว

ถึงแม้เวลานี้คุณชายจะอ่อนโยน..

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะอ่อนโยนเสมอไป

 

 

ฉันรู้แล้วว่าสร้อยเส้นนั้น...

 

 

ช่างมันเถอะฮะ!”

ทงเฮรู้ดีว่าคุณชายกำลังจะหาทางมาแก้ตัวกับสิ่งที่พลาดผิด

ไม่เอาอีกแล้ว...

ทงเฮจะไม่ยอมให้อภัย หรือ ใจอ่อนอีกต่อไปแล้ว

พอกันที! กับสิ่งที่ซ้ำเลวซ้ำร้ายซ้ำซากเช่นนี้

 

 

ถ้าหากกาลเวลาจะทำให้บางสิ่งบางอย่างในใจลบเลือนได้..

ทงเฮก็จะขอให้เวลาช่วยพัดพาเอาตัวคุณชายคิบอมออกไป

ออกไปจากชีวิตและหัวใจของอีทงเฮเสียที...

 

 

ทงเฮอยากพักผ่อนฮะ กรุณาปล่อยมือของทงเฮด้วย

            มือที่ถูกเกาะกุมถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

            มีคำถามมากมายวนเวียนอยู่ภายในความคิดของทงเฮ

            หากแต่มันคงจะไม่ดี ไม่เหมาะ และไม่ควรที่จะถามออกไป

           

ทงเฮจะไม่พูดอีกแล้วว่ารักคุณชาย

และทงเฮจะไม่อยากรู้ว่าคุณชายคิดแบบนั้นกับทงเฮบ้างหรือไม่ ?

ไม่อยากรู้อีกแล้วว่าคุณชายทำเรื่องแบบนั้นไปเพื่ออะไร?

ไม่อยากรู้อีกแล้ว ไม่ต้องการจะรับรู้อีกแล้ว..

 

อะไรที่ตัดคุณชายไปจากชีวิตได้...ทงเฮจะทำทุกอย่าง

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

ผืนทะเลสีครามในความมืดมิดว่างเปล่าก็ยังคงดูสวยงาม..

ท้องฟ้าผืนกว้างที่เขากำลังมองขณะนี้ประดับด้วยดาวสีหม่นกว่าทุกวัน

แม้หัวใจของคิมซองมินจะรับความสุขมาจากของขวัญเล็กๆน้อยๆจากคนที่เขารัก

แต่สุดท้ายก็ยังคงตกอยู่ในห้วงภวังค์เดิมๆ วนเวียนอยู่กับความทุกข์ ความเศร้า..

ไม่มีน้ำตาให้ร้องไห้อย่างเดิม.. ช่วงเวลาเดิมๆ บรรยากาศซ้ำแบบเดิม..

และอยู่ในสถานะแบบเดิม ๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น..

 

คนที่เคยเป็นเพื่อน

สุดท้ายก็คงเป็น เพื่อน อย่างเดิม

 

แสงอ่อนๆจากโคมไฟระย้าสะท้อนเข้ากับแหวนวงเดิมที่สวมอยู่ทุกวัน

เพชรเม็ดเล็กประกายมาจากนิ้วนางข้างซ้ายทวีความเจ็บปวดในอกให้มากขึ้นกว่าเดิม..

งานหมั้นที่ไม่เคยได้รับความเต็มใจทั้งคิมซองมิน และ โจคยูฮยอน

ถึงแม้ซองมินจะต้องการ แต่เขาก็ไม่เต็มใจ..

ในเมื่อฝืนความรู้สึกของใครอีกคน ก็เท่ากับว่าฝืนความรู้สึกของตนไปด้วยเช่นกัน

 

ดึกมากแล้ว..

เสียงนาฬิกาตีซ้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

หากแต่เขาก็ยังคงนอนไม่หลับเช่นนี้ เป็นเหมือนเดิมอย่างเช่นทุกคืน

ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลง..

ไม่เคยมีอะไรดีขึ้นและไม่มีอะไรแย่ลง

 

ทุกอย่างยังคง เหมือนเดิม

 

 

            คิมซองมิน...

            เสียงเรียกของคนที่เขากำลังนึกถึงดังขึ้นราวกับอยู่ในห้วงของความคิด

            เขาคงคิดถึงคยูฮยอนมากจนเกินไปทำให้นึกเรื่องราวต่อไปเองมากมายเช่นนี้..

            นัยน์ตาเศร้าส่องประกายสะท้อนเห็นเงาของดวงตาคู่นั้นในบานกระจกใส

            เงาของใครอีกคนปรากฏทางด้านหลัง

            สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่นั้นไม่ได้อยู่ในห้วงแห่งการหลงละเมอ

            คยูฮยอนอยู่ตรงนี้จริงๆ

 

 

 

            โจคยูฮยอน...

            ทันทีที่หันกลับไป หนุ่มร่างยาวก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดกลาง

            ใบหน้าหวานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนที่จะติดสินใจตรงไปยังเตียงนั้น

            ข้อแขนเล็กดึงให้คนตัวใหญ่กว่าลุกขึ้นมา แต่ก็เหมือนไม่เป็นผล

            คยูฮยอนยังไม่หลับ แต่ก็ไม่ได้กระตือรือร้นอะไรกับสิ่งที่คิมซองมินทำ

 

 

            นอนด้วยไม่ได้หรือไง?

            พูดขึ้นมาก่อนที่จะฝังหน้าลงกับหมอนใบใหญ่

            ถึงเตียงนี้จะเป็นเตียงขนาดกลางก็ตาม แต่ก็มีเพียงหมอนเดียว..

            หมอนใบเดียว ผ้าห่มผืนเดียว เหมาะสำหรับจะนอนคนเดียว..

 

 

            ห้องนี้ฉันนอนคนเดียว อยากนอนที่นี่ก็ไปนอนห้องคิบอมสิ

            ร่างเล็กยังคงเขย่าร่าง ทั้งผลัก ทั้งกระชากร่างตรงหน้า

            ใบหน้าคมคายลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้นนั่ง

            คยูฮยอนเกาหัวแกรกๆ นัยน์ตาสีดำสนิทดูอ่อนล้าเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน

            ซองมินกระแทกกายขึ้นไปนั่งบนเตียงนั้น ก่อนที่จะถอดเน็กไทของอีกฝ่ายออก

 

 

            ซองมิน...ผมกับคุณก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว

 

 

            นายพูดเหมือนนายเต็มใจอย่างนั้นล่ะ

            น้ำเสียงใสเอ่ยออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ

            แต่ภายในใจกลับสั่นไหวแบบแปลกๆ

            ซองมินกลัวว่าคยูฮยอนจะตอบกลับมาแล้วตนเองจะทำใจไม่ได้อีกครั้ง..

            ไม่สิ...คิมซองมินยังทำใจไม่ได้เลยสักครั้ง

 

 

            ไม่อยากให้นอนด้วยหรือไง?

 

 

            อยากนอนก็นอนไปสิ

            ซองมินล้มตัวลงนอนจนชิดปลายเตียงและไม่มีถ้อยคำใดๆโต้ตอบออกมาจากอีกฝ่าย

            คยูฮยอนหายเงียบไปในห้องน้ำสักพักก่อนที่จะออกมาอีกครั้งในเสื้อผ้าชุดใหม่

            กลิ่นสบู่หอมออกมาจากร่างปนกับกลิ่นกายสะอาดของสายเลือดผู้ดีโดยแท้จริง

            แรงยวบจากเตียงอีกฝังทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเกร็งขึ้นกว่าเดิม

            จังหวะหัวใจยังคงเต้นผิดปกติเหมือนอย่างที่เคยผ่านมา..

 

 

            ทงเฮเป็นยังไงบ้าง?

 

            ไข้ขึ้นสูง มีรอยแผลและรอยฟกช้ำตามร่างกาย ลำคออักเสบ แล้วก็....

 

            พี่จองซูกลับมาหรือยัง?

 

            ผมขับกลับมาด้วยกัน

 

            คิบอมล่ะ?

 

            ก็คุณสั่งให้คิบอมเฝ้าทงเฮที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือไง?

           

            บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ

            ร่างยาวกระชั้นกายเข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอขาวของอีกฝ่าย

            หมอนใบเดียวกัน ผ้าห่มผืนเดียวกัน ในพื้นที่เล็กๆที่ได้มีเวลาอยู่ใกล้กัน

            ทุกสิ่งมันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาทั้งคู่  รักกัน

 

 

            ผมกอดหน่อยได้ไหม?

           

            ร่างเล็กสะดุ้งโหยง สิ่งที่ได้ยินทำให้ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

            ซองมินพลิกร่างหันเข้าหาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความไม่เข้าใจ

            ใบหน้าของทั้งสองแนบชิด ปลายจมูกกลับสัมผัสกันโดยบังเอิญ

            ท่อนแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางคอดนั้นอย่างถือสิทธิ์

            ร่างของซองมินบัดนี้ได้แนบชิ้นกับร่างของคนตรงหน้าทุกส่วนแล้ว

            ลมร้อนถูกระบายออกมาทางโพรงจมูกเล็กด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นรัว

 

            ใบหน้าคมคายลืมตาขึ้นเพราะความผิดปกตินั้น..

            นัยน์ตาสีนิลสบกับแววตาสีอ่อนจนขึ้นประกายไม่ต่างจากดาวบนท้องฟ้า

            ความอ่อนโยนและความรู้สึกทั้งหมดที่มีกลับก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด

            หัวใจของโจคยูฮยอนเต้นแรง รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้า

            และมันก็ไม่ได้ต่างไปจากคิมซองมินเลย..

 

 

            ฉันรักนายนะ คยูฮยอน

            คำพูดที่แผ่วเบาและได้ยินอยู่บ่อยครั้งไม่ได้สร้างความรำคาญให้กับอีกฝ่ายเหมือนเคย

            แต่กลับทำให้คยูฮยอนรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            ตอนนี้ โจ คยูฮยอน เป็นอะไรไป ? เขากำลังคิดอะไรอยู่ ?

 

            มือแกร่งยึดแขนทั้งสองข้างของคนตัวเล็กเอาไว้แล้วจับให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมๆกัน

            เกลี่ยผมที่ยาวปรกหน้าออกให้เห็นผิวแก้มนวลผ่องสุขภาพดี

            ใบหน้าหวานหรี่ตาลงช้าๆ สัมผัสบางเบาอ่อนนุ่มประทับลงบนริมฝีปากสีสด

            แรงน้อยนิดค่อยๆนวดคลึงให้ริมฝีปากนั้นจนผ่อนคลาย

ก่อนจะบดเบียดเข้ามาให้ปะทะหนักกว่าเดิม

            เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปภายในโพรงปากเล็ก ควานหาความหอมหวานในโพรงปากนั้น

            เสียงครางอื้ออึงดังอยู่ภายในลำคอ สัมผัสแบบที่ไม่เคยได้รับทำให้ซองมินเคลิ้มไปชั่วครู่

 

            มือซนเลิกเสื้อยืดตัวบางสีน้ำตาลอ่อนขึ้น นิ้วมือหยาบถูไถไปมาที่ส่วนยอดจนขึ้นสี

            ริมฝีปากสีเข้มขบเม้มตามลำคอขาวไล่ลงมาจนถึงแผงอกเนียนเรียบ

            คยูฮยอนใช้ลิ้นเกลี่ยมันสักพักจนมันแข็งขึ้นเป็นตุ่มไต การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเชื่องช้า

            ใบหน้าสวยหวานหลับตาลงเปิดรับสัมผัสชื้นแฉะที่ไล้วนไปทั่วร่าง

            คนตัวใหญ่กว่าปัดป่ายเสื้อผ้าให้หลุดรุ่ย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะถอดออกไปเสียทีเดียว

 

 

            อึก...คยู...ฮยอน....

            เสียงหวานครางออกมาภายในลำคอเบาๆ

            ร่างทั้งร่างสั่นเกร็งด้วยความไม่เคยชินกับสัมผัสเช่นนี้มาก่อน

            ความสุขสมค่อยๆก่อตัวขึ้นมาภายในหัวใจ

คำสั่งในสมองกำลังร้องหาให้อีกฝ่ายสัมผัสเขาให้มากกว่าที่กระทำอยู่ในเวลานี้

หากแต่ว่า...

 

 

การกระทำนั้นกลับหยุดลงเอาเสียดื้อๆ

 

 

 

...ผมควรไปนอนที่อื่น

น้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดขึ้นมาก่อนที่มือหยาบใหญ่จะเลื่อนไปกอบกุมที่ศรีษะ

เสื้อผ้าทุกชิ้นที่กำลังจะถูกถอดออกมา ถูกสวมใส่มันกลับไปใหม่อย่างไม่ได้ประณีต

ของใช้ส่วนตัวถูกชายหนุ่มหยิบรวบไปทีเดียว

เสียงสะอื้นดังขึ้นภายในหัวใจที่กำลังบอบช้ำในขณะนี้..

 

 

ทำไมล่ะคยูฮยอน? ทำไมถึงไม่สัมผัสฉัน?

 

พึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยน้ำเสียงสั่นเครือโดยที่ใครอีกคนไม่ได้ยินมัน

ความปวดร้าวแปลบแล่นเข้ามาที่ก้อนเนื้อภายในอกข้างซ้าย

น้ำใสสะอาดไหลรินออกมาเสียจนหมอนใบเดิมชุ่มแฉะ

ร่างทั้งร่างสั่นไหวไปด้วยแรงสะอื้น

 

ทำไมนะ...ยิ่งรู้ว่ายิ่งเจ็บ แต่หัวใจกลับยิ่งรัก

คิดเพียงแต่ว่าจะต้องอยู่ได้ทั้งๆที่เป็นแบบนี้ แต่กลับไม่เคยหาหนทางตัดมันออกไปจากชีวิตสักที

 

ทำไมนะ...ความหวังที่เคยมียิ่งนานก็ยิ่งริบหรี่

            คิดเพียงแต่ว่าจะต้องอดทนเอาไว้สักวันคงจะคุ้นเคยดี แต่หัวใจกลับไม่เคยเลิกหวังเลยสักที

 

            ทำไมนะ ?

 

 

            คุณอย่าลืมทานยาก่อนเข้านอนนะ

            สิ้นเสียงสุดท้าย แผ่นหลังกว้างก็เดินจากไปโดยที่มีประตูบานใหญ่ปิดทับ

            และนี่ก็เป็นเช่นเดียวกับทุกคืนที่คิมซองมินไม่อาจข่มตาหลับลงได้

 

            แบบนี้นี่เองที่เรียกว่า...ไม่มีอะไรดีขึ้นและไม่มีอะไรแย่ลง

ทุกอย่างยังคง เหมือนเดิม

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

            เป็นอะไร ทำไมยังไม่นอน?

            น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท

            แววตาสุกใสประกายอยู่ตลอดเวลาถึงแม้ร่างกายจะล้าพอแล้ว

            ไม่มีคำพูดใดๆโต้ตอบออกไปแม้สักคำ

            และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เซ้าซี้เพื่อเอาคำตอบนั้น

 

            แม้จะอยู่ไกลกันเกินกว่าที่จะสัมผัสได้ทุกอย่าง..

            แต่ความเยือกเย็นที่ติดเป็นนิสัยของคุณชายคิบอมก็ส่งผ่านให้อีกฝ่ายได้รับรู้อย่างดี

            ร่างสูงปิดหนังสือเล่มหนาลง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเพื่อลดความแรงของแสงจากโคมไฟ

            เวลาผ่านพ้นเข้าวันใหม่ได้สามชั่วโมงแล้ว ความเหนื่อยล้าสุมเข้าโถมกาย

            ทำให้ภายในหัวปวดตุบจนแทบจะระเบิดออกมาให้เสียจนได้

            คิบอมนอนราบไปกับโซฟาตัวยาวตัวเดิม แขนหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผากอย่างอ่อนใจ

 

 

            อีทงเฮ...เรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นนะ

            ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันก่อนที่จะตัดสินใจพูดคำๆหนึ่งออกไป

            คำที่คิบอมไม่เคยพูดออกไปเลยแม้สักครั้งต่อให้จะรู้สึกผิดมากมายเพียงไหน

            คุณชายตัวดีที่แสดงความรู้สึกต่างๆไม่เก่งนอกจากความรู้สึกชาเฉย

            ทำให้ไม่รู้ว่าควรจะจับต้นชนปลายอย่างไรถึงจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเองนั้นเต็มใจ

 

            แม้ความรู้สึกอึดอัดเพราะความผิดฝังแน่นติดในความคิดตลอดช่วงเวลา..

            คำขอโทษซ้ำๆดังขึ้นในสมองแต่ปากกลับไปทำตามใจสั่ง

            แต่ถึงอย่างไร..

            แม้ทงเฮจะไม่เข้าใจ ไม่ชอบใจก็ตาม เขาก็ควรจะพูดออกไป

 

 

 

            ทงเฮ...

            ร่างสูงเดินเข้าหาเตียงของผู้ป่วย

            ร่างบางนอนราบกับพื้นเตียงนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอทำให้คิบอมรู้ว่าทงเฮนั้นได้หลับสนิทแล้ว

            ใบหน้าหล่อเหลายิ้มมุมปาก นึกขำตัวเองที่ชอบทำอะไรโดยไม่ตระหนักถึงเวลาเสียบ้าง..

 

            ตีสามแล้ว...

            ทงเฮไม่ผิดหรอกที่ไม่ฟัง เพราะคนป่วยก็ต้องพักผ่อนบ้าง

 

 

 

            ฉันขอโทษนะ

            คิบอมพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

            มือกร้านนาบลงบนหน้าผากมน ก่อนที่จะบรรจงกดจุมพิตอ่อนโยนตามไปตรงนั้น

            คำถามมากมายผุดขึ้นภายในความนึกคิด

 

 

            ในเวลานี้...เขาเป็นอะไรไป ?

ใครก็ได้บอกคิบอมทีได้ไหม ว่าในวินาทีนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 12

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

>>> 

  

 

 

 

 

ใครอ่านแล้วเม้นท์
คืนนี้ขอให้ผู้ชายมากกว่า ๑ คนในภาพด้านบน

กดเช้า กลางวัน เย็นหลังอาหาร จนไม่ต้องหลับต้องนอนนะเออ!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #744 kkim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2554 / 22:01
    ด๊องน่าสงสารรร T^T

    เมื่อไหร่ที่แกจะดีกับหมวยจริงๆห้ะบอม? :(
    #744
    0
  2. #730 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 14:14
    บอมเริ่มเปิดใจให้หมวยแล้ว(หรือยัง)
    ทำไมไม่พูดตอนที่หมวยยังไม่หลับล่ะคะ
    #730
    0
  3. #651 P_lovKiihae*** (@pp-225) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2553 / 17:19
    ไม่ได้อ่าน NC ก็รู้ว่าบอมโหดร้ายกับหมวยขนาดไหน หมวยตัดใจได้เมือ่ไร ระวังไว้เถอะบอมเอ๊ย..งานนี้มีเฮ..55555
    #651
    0
  4. #636 C@rtoon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 20:21
    กี้รักมินแล้วใช่มั๊ย ?
    #636
    0
  5. #606 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:31
    หรือกี้จะเริ่มรักมินแล้ว??
    อร๊ายยยยยยยย >o<~
    #606
    0
  6. #587 crab- (@crab-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 00:43

    แหมมม ไม่บอกก็เม้น
    5555555555

    X'DDDDD

    #587
    0
  7. #583 lovelove (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 00:02
    บอมเริ่มอ่อนโยนแล้ว
    #583
    0
  8. #501 ice-cream (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 22:53
    มนที่สุดก็สำนึกผิดแล้วสินะคิบอมอ่า



    สงสารหนูด๊องมากมาย



    คยูฮยอนนา นายกำลังทำร้ายหนูมินอย่างเลือดเย็น



    รู้ตัวบ้างรึป่าวฮะ



    มันคล้ายๆกับอาการของเจ้าชายนิทรา



    ยังคงมีลมหายใจแต่ไม่มีวันฟื้นขึ้นมา
    #501
    0
  9. #491 kyumin137_ณ บางรัก (@immeso) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 15:24
    ขอโทษแล้ว.......
    #491
    0
  10. #482 kamoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 18:07
    บอมแกหายบ้าแล้วชิมิ ทำหมวยเกือบตาย
    #482
    0
  11. #462 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:31

    คืนนี้ขอให้ผู้ชายมากกว่า ๑ คนในภาพด้านบน

    กดเช้า กลางวัน เย็นหลังอาหาร จนไม่ต้องหลับต้องนอนนะเออ!
    ^^
    ^
    ขอคยู(คด.)คนเดียวได้ป้ะ?
    5555555555.

    #462
    0
  12. #450 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 01:22
    คิมคิบอม พี่ดหดร้ายไม่เปลี่ยน ปากแข็งอีกนานมั้ยอ่ะ รำคาญแล้วนะ ชิชิ สงสารทงเฮ อ่า
    #450
    0
  13. #441 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 14:57

    คยูนายรักซองมินแล้วใช่ไหมล่ะ

    #441
    0
  14. #423 พุทรา (@chonan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 02:11

    หมวยอย่ายอมนะ 
    หยิ่งเข้าไว้ลูก !

    #423
    0
  15. #402 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 19:28
    บอม นายก็อ่อนโยนเป็นนะเนี่ย

    กี้ สิ่งที่นายรู้สึกก็สมแล้วทีจะให้อีกฝ่ายได้รับรู้

    เพราะเขากำลังเจ็บ....เจ็บจนสุดจะทน

    สักวันนึง ถ้านายรู้หัวใจตัวเองแล้ว

    แต่วันนั้น...เขาไม่รอสิ่งที่นายรู้สึกแล้วล่ะก็

    ...."นายจะเจ็บกว่าเขาหลายเท่า"
    #402
    0
  16. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:44
     เปลี่ยนไปได้เพราะคนคนเดียว อย่างงี้สิเค้าถึงเรียกว่าความรัก ^^
    #387
    0
  17. #376 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 03:36
    กี้เริ่มรู้สึกดีกะมินแล้วใชมั้ยล่ะ ดีแล้วล่ะ ที่ไม่แตะต้องมินก้อมีเหตุผลใช่มั้ย????

    คิมคิบอม จิตใจก็เริ่มที่จะอ่อนโยนบ้างแล้วสินะ
    #376
    0
  18. #356 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 23:07
    ในที่สุด ก้ออ่อนโยนขึ้นแล้วนะเนี่ย
    #356
    0
  19. #341 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 16:37

    คยูเริ่มรักมินแล้วใช่มั้ย...บอมก้อเริ่มรักด๊องแล้วใช่มั้ยย
    ขอให้เป็นงั้นเหอะนะ

    #341
    0
  20. #327 ~I'm ink jung~ (@ink_chalida) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 01:03

    ไม่ได้มาอ่านตั้งนาน ><  คิบอมรู้สึกผิดเป็นแล้ว ^^

    #327
    0
  21. #308 •Ik'kie♥13ลิง• (@Ikgunso) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 14:08

    เม้นต์แล้วจ่ะ * *

    คึคึคึ

    #308
    0
  22. #292 อยากโดนกดค้า บบ 5+ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:34
    เม้นเพราะอยากโดนกด ??
    #292
    0
  23. #240 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:18
    คิบอมใจร้าย
    ทงแฮออกจะบริสุทธิ์ขนาดนี้อ่ะ
    ทำได้ลงคอนะ


    สงสารพี่มิ้นTT
    คยูเริ่มห้ามใจไว้ไม่อยู่ละใช่มะ*-*
    #240
    0
  24. #166 ann (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:49
    สาแก่ใจใช่มั้ย คิบอม ที่ทำแบบนี้ ที่จริงไม่ได้อ่านเอนซี แต่พอจะเดาได้ ว่าคิบอมโหดร้ายยังไง



    ทำไมนะ ดงเฮต้องเป็นที่รองรับ อารมณ์ เถื่อนๆ ของนายด้วย



    กี้เอ้ย แบบนี้มันเจ็ยนะ รู้มั้ย
    #166
    0
  25. #132 เอมิลี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:53
    คำว่าขอโทษมันออกมาจากปากแต่เข้าไม่ถึงใจคนรับคำขอโทษ



    ก็แค่คำพูดสองคำทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนั้นล่ะคิบอม



    จะสร้างเกราะความเย็นชาขึ้นมาทำไมในเมื่อมันมีแต่ผลเสีย



    เฉดเช่นเดียวกับการกระทำของคยูฮยอนที่เหมือนจะรัก



    แต่อีกใจกลับล้มเลิกมันซะก่อน ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องทรมาน



    คงไม่รู้ใช่มั้ยว่าผลที่ตามมามันจะร้ายแรงแค่ไหน
    #132
    0