[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 12 : |; chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

 

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By.. PRETTY.KKZ

01/07/2552   02.54 PM

 

 

 

Part 9

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ดวงตะวันได้ลาลับ ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มแต้มด้วยดวงไฟเล็กๆเป็นหย่อมๆ

เสียงเพลงคลาสสิคบรรเลงเป็นจังหวะเดียวกับเสียงคลื่นกระทบหาด

งานฉลองเล็กๆที่สร้างขึ้นสำหรับต้อนรับการกลับมาจากเมืองนอกเมืองนาของคุณชายคิบอม

และในขณะเดียวกันนั้น... ก็ได้เป็นงานวันเกิดสำหรับคุณหนูซองมินถึงแม้จะล่วงมากว่าสัปดาห์แล้วก็ตาม

 

ผู้คนเริ่มทยอยกันประจำที่เต็มโต๊ะกลมนับสิบตัว

เสียงสนทนาของบรรดาไฮโซทั้งหลายดังแซ่ดแข่งกับเสียงน้ำกระทบทราย

หากแต่ในมุมๆหนึ่งยังคงเป็นที่สถิตของคนตัวเล็กๆท่ามกลางเสียงดนตรีเบาๆ

 

อยากร้องไห้เสียเหลือเกิน..

หากแต่ที่ผ่านมาทงเฮได้เสียน้ำตามามากพอแล้ว

น้ำตาของทงเฮกำลังแห้งเหือดไหลกลับสู่ที่มาของมัน...

คืนย้อนไปไหลรินรดความบอบช้ำของหัวใจอย่างไม่มีจุดจบสิ้น

 

ฝีเท้าของใครคนหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทงเฮปาดน้ำตาทิ้งก่อนที่จะหันไปมองช้าๆ

ผู้ที่ตนเรียกว่า เจ้านายกำลังทอดยิ้มบางๆบนเรียวปากสวย

มือนุ่มสะกิดบนหัวไหล่มนของเขา ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของร่างจะหยัดยืนเต็มความสูง

 

 

 

            วันนี้เธอดูน่ารักนะทงเฮ

            ร่างผอมเพรียวเพ่งมองคนตรงหน้าพร้อมๆกับฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม

 

 

            “ว่าไหมยองอุน?”

            ไม่ว่าเปล่า จองซูยังหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

            ร่างหนาส่งยิ้มให้อย่างจริงใจ ทงเฮก็ยิ้มรับคำพูดของทั้งคู่

            หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนทนเข้าเต็มที

            ทงเฮไม่อาจยิ้มได้อย่างเต็มภาคภูมิ...และไม่อาจมีความสุขได้เต็มร้อยทั้งหัวใจ

 

 

            “คงเป็นเพราะเสื้อผ้าของเจ้านายต่างหากล่ะฮะ

            คนเจ้าน้ำตากลับไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย

            เสื้อผ้าการแต่งกายกลับเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กๆที่แทบจะไม่มีความหมายอะไรสักนิด

            หากเปรียบกับใบหน้าขาวนวลเนียนแต่งแต้มไปด้วยสีชมพูอ่อนๆของพวงแก้มระเรื่อ

            ดวงตากลมโตเป็นสเน่ห์ที่ไม่ว่าใครมองลึกเข้าไปก็ย่อมรู้สึกเหมือนหลงกลได้เสียอย่างนั้น

            สันจมูกโด่งได้รูปรับกับเรียวปากอิ่มบางสีสตรอเบอร์รี่สด

            ทุกอย่างในร่างกายของทงเฮผสมผสานกันได้อย่างลงตัวและแทบจะไม่มีที่ติใดๆ

 

 

 

            ทงเฮ ฉันวานอะไรเธออย่างนึงสิ

 

 

 

            .....

 

 

 

            “ฉันวานเธอได้ใช่หรือเปล่า?”

            ใบหน้าหวานหลุบตาลงต่ำอีกครั้ง

            นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเริ่มชื้นแฉะขึ้นมาอย่างรู้ทัน

            ทงเฮรู้ดีว่าเจ้านายต้องการจะไหว้วานอะไรในเวลานี้

            ทงเฮไม่เคยปฏิเสธคำร้องช่วยเหลือใดๆจากคิมจองซูเลยแม้สักครั้ง

            หากแต่ในเวลานี้ทงเฮจำเป็นต้องทำแบบนั้นเสียแล้ว...

 

 

 

            ได้สิฮะเจ้านาย ได้ทุกเรื่องเลย ...ทุกเรื่องที่ไม่ข้องเกี่ยวกับคุณชายคิมคิบอม

 

            จองซูทราบดีเรื่องราวระหว่างทงเฮและคิบอม

            ถึงแม้จะไม่ปริปากพูดบ่นอะไรออกมา แต่แค่เพียงมองตาก็รู้ได้ทุกอย่าง

            ทงเฮหลงรักน้องชายของเขาเข้าเสียจนเต็มอก..

            ทงเฮสละร่างกายและหัวใจเพื่อแลกกับความรู้สึกดีๆเพียงน้อยนิดจากคิบอม

            แต่เพียงสิ่งเดียวที่จองซูไม่อาจหาคำตอบได้ก็คือ...

            ความรู้สึกที่แท้จริงของคิมคิบอมผู้มีนัยน์ตาเย็นชาซึ่งยากเย็นต่อการคาดเดาความรู้สึกที่แท้จริง

 

 

 

ไปตามคุณชายคิมคิบอมลงมาแล้วสั่งให้เจ้านั่นเลิกนัวเนียกับซันนี่ได้แล้ว ให้บอกเจ้านั่นด้วยว่า

ทั้งหมดเป็นคำสั่งของฉัน และเธอก็ห้ามปฏิเสธสิ่งใดเกี่ยวกับคำสั่งของฉันเด็ดขาด เพราะเธอมีหน้าที่เป็นผู้ดูแลทายาทในตระกูลคิม เข้าใจไหม อีทงเฮ?”

 

            น้ำเสียงอ่อนเรียบพูดขึ้นอย่างแน่นหนัก

            คุณจองซูจอมเผด็จการที่ได้ชื่อว่าชอบบังคับจิตใจผู้อื่นต้องฝืนใจทงเฮเข้าอีกแล้ว

            หากแต่ทุกเรื่องราวที่เขาเป็นคนสั่งให้ทำถึงแม้จะฝืนใจใคร

            ย่อมเป็นสิ่งที่เขาไตร่ตรองและมองว่าดี

เขาเชื่อว่า เขาจะสามารถทำให้ทุกอย่างเดือดร้อนน้อยที่สุด

แม้เวลานี้จะไม่มีใครเข้าใจเลยว่าคิมจองซูบังคับจิตผู้อื่นไปเพื่ออะไร..

แต่สักวันทุกคนจะรับรู้เองว่า คิมจองซูทำไปเพื่ออะไร

 

 

 

แต่เจ้านายฮะ ทงเฮ...

 

 

 

ในเมื่อคิบอมสั่งให้เธอเป็นทาส ก็เท่ากับว่าเธอต้องเป็นทาสของฉันเหมือนกัน

ใบหน้าของจองซูเรียบเฉยแต่ลึกๆในใจแล้วกลับเต็มไปด้วยความเห็นใจ

เขาทรมานใจตัวเองทุกครั้งที่ต้องบังคับใคร

เขาไม่สามารถทนเห็นใครทุกข์ใจได้นานโดยเฉพาะทุกข์ใจเพราะเขา

คิมจองซูเป็นผู้ใหญ่มากพอ...คิมจองซูมองเกมชีวิตของทุกคนออก

ดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่า เขากำลังทำอะไร...

 

 

 

ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ฮะ

ถึงจะทนกล้ำกลืนฝืนใจมากพอตัว แต่ทงเฮกลับไม่ได้นึกเคืองขุ่นใด ๆ

คนที่รับใช้ใกล้ชิดคอยดูแลถึงความเป็นอยู่อย่างทงเฮย่อมรู้จักนิสัยเจ้านายของตนเองดี

            แม้จะไม่รู้เลยว่าจองซูทำแบบนี้ไปทำไม...แต่ทงเฮรู้ดีว่า จองซูมีเหตุผลมากพอ

 

 

            ร่างบางในชุดการแต่งกายสีขาวสะอาดเคลื่อนออกจากที่ไปยังจุดหมาย

            คนสองคนที่ยังคงยืนเคียงกันมองตามหลังจนอีกฝ่ายเดินลับตา

            มืออุ่นหนาแตะลงบนบ่า ใบหน้าขาวเนียนเงยขึ้นสบตาอีกฝ่าย

            ยองอุนก็มองมาด้วยท่าทีอ่อนโยนเช่นปกติ

 

 

 

            ยองอุน นายรู้ใช่ไหมว่าที่ฉันทำไปนั่นมันก็มีเหตุผล

            เสียงใสพูดออกมาอย่างราบเรียบ

            ใบหน้าคมเข้มพยักหน้าตอบช้าๆก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

 

 

            ผมทราบดีครับ

 

 

 

            ฉันไม่อยากจะฝืนใจใคร แต่ถ้าหากคิบอมไม่ได้รักทงเฮอย่างที่ทงเฮรัก

            แต่การที่ทงเฮได้รับความเจ็บปวดซ้ำๆบ่อยๆเป็นเวลายาวนาน ฉันเชื่อว่า

            สักวันทงเฮก็คงจะเคยชินกับความรู้สึกเช่นนี้....

 

 

 

            แล้วถ้าวันที่ทงเฮตัดสินใจเดินจากคุณชายไป แต่คุณชายกลับมองหาทงเฮล่ะครับ

            ถึงตอนนั้น คุณจองซูจะทำอย่างไร?”

 

            คำถามยังคงไร้ซึ่งคำตอบ..

            ในขณะเดียวกับที่จองซูไม่เคยคิดหาคำตอบของมัน

            ถึงแม้จะมีโอกาสเป็นไปได้อยู่บ้างที่คิบอมจะต้องการทงเฮ

            แต่จองซูกลับปักใจเชื่อทันทีเลยว่า คนอย่างคิมคิบอมที่ไม่เคยรักใคร

            จะต้องไม่เหลียวหลังมองคนที่ด้อยค่ากว่าอย่างเช่นทงเฮเป็นแน่

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

เรียวขายาวก้าวไปตามพื้นทราย เสาะสายตามองหาใครสักคน

คยูฮยอนใช้เวลาตามหามานานพอแล้ว แค่ก็ไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจ

กล่องแก้วใสที่ผูกโบว์เล็กๆกำเอาไว้ในมือเย็น แผ่นการ์ดอวยพรยับยู่ยี่หมดสิ้นความงดงาม

หากแต่เจตนาของผู้ให้ยังคงเปี่ยมล้น..

 

วันเกิดของ อี ซองมิน แม้จะผ่านมาสักระยะก็ตาม

แต่คยูฮยอนก็ยังคงจดจำมันได้ดีเสมอ...เพราะซองมินเป็น เพื่อนที่เขารักที่สุด

ถึงแม้ว่า เพื่อนคนนี้จะรักเขาในรูปแบบอื่นที่เขาไม่เคยได้มอบให้ก็ตาม

 

 

 

            ซองมิน...

            คยูฮยอนสาวเท้าวิ่งเข้าไปใกล้

            ชายหนุ่มหน้าหวานเปลือยเท้าสัมผัสกับผืนทรายมีเกลียวคลื่นโถมซัดเข้าหาเรียวขา

            ดวงตาคู่สวยประกายระยับ ใบหน้าแฝงด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

            หากแต่ความจริงแล้ว ในใจของอีซองมินกำลังปวดร้อนทรมานสาหัส

 

 

            ไม่ไปสนุกกับคนอื่นในงานหรือคยูฮยอน?”

            เสียงใสเอ่ยถามเบาๆ นัยน์ตาหลุบลงต่ำ

            หรือว่าจะเป็นเพราะเขา...ที่ทำให้คยูฮยอนต้องออกมาจากงานรื่นเริงนั่น

            แค่เพียงไม่อยากเข้าไปเพื่อพานพบคยูฮยอนนานๆ

            ไม่อยากจะตอบคำถามผู้ใหญ่และสื่อมวลชนที่เอาแต่ถามว่า..

            ‘กำหนดการแต่งงานระหว่างคุณหนูซองมินกับคุณชายคยูฮยอนกำลังจะเริ่มขึ้นเมื่อไร?’

            เขาเกลียดคำถามพวกนี้ที่ใครๆก็เอาแต่ถามเพื่อตอกย้ำความปวดร้าว

            หากแต่แท้จริงแล้วในสมองของซองมินเองก็วนเวียนถึงคำถามพวกนี้อยู่เสมอมา

 

 

 

            ถ้าเจ้าของงานไม่อยู่ด้วย มันจะไปสนุกอะไรล่ะ?”

 

 

 

            จริงสินะ ฉันมันแย่จริงๆ

            ซองมินพ่นลมออกมา ออกปากโทษตัวเองไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไร

            มือหยาบขยี้ผมอีกฝ่ายเสียจนยุ่งเหยิง คนตัวเล็กหันมาทำหน้าบู้ทู่แต่ก็ไม่ได้นึกโกรธ

            คยูฮยอนไม่ชอบให้ซองมินต้องโทษตัวเอง..

 

 

 

            ซองมิน...

            ใบหน้าคมคายเรียกชื่อเดิมอีกครั้ง ก่อนที่จะทอดยิ้มให้เป็นนัยๆ

            ร่างเล็กหันมาสบตาช้าๆ เส้นคิ้วเลิกขึ้นสูงด้วยความสงสัย

            มือใหญ่ไล้เข้าที่ผิวหน้าเนียนละเอียดอย่างอ่อนโยน

            หัวใจของอีกฝ่ายเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาให้เสียจนได้

 

 

            สุขสันต์วันเกิดนะ

 

            คยูฮยอนหยิบกล่องแก้วนั้นขึ้นมาช้าๆ

            สายสร้อยข้อเท้าทองคำขาว ซึ่งประดับด้วยจี้เพชรรูปกระต่ายตัวเล็กปรากฏแก่สายตา

            แม้ราคาสิ่งของชิ้นนี้จะเทียบกันไม่ได้เลยกับที่สร้อยซีวอนให้

            แต่มันคือสิ่งที่ซองมินต้องการตั้งแต่แรก...และต้องการมันจากคยูฮยอน

           

            ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนลางมองอะไรแทบไม่ชัด

            ก็เพราะภายในดวงตาคู่สวยนั้นมีน้ำรื้นขึ้นมาด้วยความดีใจ...ซาบซึ้ง

 

            ซองมินรักคยูฮยอนมากเหลือเกิน..

            มันไม่ผิดใช่ไหมหากจะรอวันที่คยูฮยอนจะรักซองมินได้บ้าง

            ไม่ว่าจะนานกี่ชั่วอายุคนก็ตาม

            อีซองมินจะเฝ้ารอ...

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

คุณจองซูสั่งให้ทงเฮบอกคุณชายว่าเลิกนัวเนียกับซันนี่แล้วลงไปร่วมงานฉลองได้แล้วฮะ

            ใบหน้าหวานสวยจ้องไปยังสองร่างบนเตียงตาเขม็ง

            สาวใช้กระชับชุดราตรีสีสดให้เข้าที่เข้าทาง

เช่นเดียวกับที่คุณชายคิบอมกำลังติดกระดุมของชุดสูทให้ตนเองทีละเม็ด

สาวร่างระหงเดินเชิดหน้าใส่ทงเฮเช่นกับที่เคยทำ

แต่กลับไม่มีคำพูดคำจาด่าทออย่างเคย

อาจเป็นเพราะสาวเจ้านึกอับอายในการกระทำของตนที่ไม่ต่างจากหญิงบริการก็เป็นได้

 

 

 

            คุณชายโตแล้วนะฮะ ควรจะรู้จักเวร่ำเวลาเสียบ้าง

            มือบางเข้าไปผูกไทสีเลือดหมูให้คนตรงหน้าอย่างรู้หน้าที่

            น้ำเสียงหวานเรียบเย็นซึ่งเป็นเรื่องปะหลาดที่ใครๆจะพบในตัวของทงเฮผู้อ่อนโยน

            ไม่ใช่เพราะทงเฮเปลี่ยนไปหรืออย่างไร..

            แต่เพราะทงเฮกำลังกักกั้นน้ำตาที่มีอยู่ไม่ให้ไหลรินหลงมาต่างหาก

 

 

 

            เธอมีสิทธิ์อะไรมาสอนคนอย่างฉัน หืม? อีทงเฮ

            มือหยาบคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาแล้วบีบเบาๆ

            ดวงตาของทงเฮตื่นตระหนกเพราะกลัวว่าคุณชายตัวดีจะทำร้ายร่างกายของตนอีกครั้ง

            ทำร้ายร่างกายน่ะเรื่องเล็ก...แต่หัวใจนี่สิเรื่องใหญ่

 

 

 

            ทาสอย่างทงเฮไม่มีสิทธิ์สอนคุณชายคิมคิบอมผู้สูงศักดิ์หรอกฮะ

            ใบหน้าสวยเงยขึ้นได้องศา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองลึกเข้าไปยังดวงตาสีรัตติกาล

            คิบอมแสยะยิ้มตามเคย เป็นภาพที่ทงเฮเห็นจนชินตาเสียแล้ว

            เรียวปากเล็กเริ่มสั่นไหวพร้อมๆกับที่น้ำใสในดวงตาฉ่ำเริ่มคลอเบ้า

            ทำไมทงเฮจึงอ่อนแอถึงเพียงนี้?

            แค่เพียงพูดถึงความแตกต่างระหว่างเขากับคุณชาย น้ำตาก็พาลไหลออกมาได้ง่ายๆเลยหรือ?

 

 

 

            เธอเป็นอะไรของเธอน่ะทงเฮ นิดๆหน่อยๆก็ร้องไห้ ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้แล้วหรือ?”

            ร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย

            เส้นคิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกรวบเป็นปมได้

            แต่นั่นกลับทำให้น้ำตาของอีกฝ่ายพรั่งพรูออกมามากกว่าเดิมเสียด้วยซ้พ

 

 

 

            ทงเฮมันก็ดีได้แค่นี้แหละฮะคุณชาย และที่ทงเฮเป็นอยู่นี่...คุณชายก็ไม่เคยมองว่าดีอยู่แล้ว

            คุณชายมันเห็นแก่ตัว ชอบกอบโกยผลประโยชน์บนเรือนร่างของคนอื่นเพื่อความสุขของตัวเอง

ผู้หญิงอย่างซันนี่ไม่ปล่อยไป และผู้ชายอย่างทงเฮก็ยังไม่เว้น.....

 

 

 

.....

 

 

 

คุณชายเป็นคนที่ใช้ไม่ได้จริงๆ รู้ตัวบ้างไหมฮะ?”

 

 

 

            “ทงเฮ!!!!”

            ร่างสูงออกปากเสียงกร้าว นิ้วเรียวเล็กกดลงเบาๆบนปากหยัก

            ราวกับประกาศิตหยุดคำพูดต่อจากนี้ให้เลือนหายไปในลำคอ

            ทงเฮรู้ดีว่าคุณชายจะต้องพูดอะไร และรู้ดีว่าคุณชายทนไม่ได้ที่คนอื่นออกปากว่าปาวๆเช่นนี้

 

 

 

            แต่คนที่ใช้ไม่ได้อย่างคุณชาย ก็เป็นคนเดียวกับที่ทงเฮหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วรู้ไหมฮะ?

            ทุกครั้งที่ทงเฮออกปากว่าคุณชายเลวอย่างนี้ ไม่ดีอย่างไหน ให้จำไว้ด้วยนะฮะคุณชาย

            ว่าจริงๆแล้ว ทงเฮจะต้องเลวกว่าคุณชายเป็นสองเท่า...

 

 

            เลวที่ออกปากว่าเจ้านายของตนเอง...

            เลวที่ไม่เคยเจียมเนื้อเจียมตัวเผลอไผลหัวใจให้แก่ใครที่ตนไม่อาจคว้าถึง

            เลวที่ไม่เคยสำนึกเลยว่าทุกอย่างที่ทำอยู่นี้จะทำให้ตัวเองปวดร้าว

            เลวที่ยอมทุกอย่างให้กับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวของเขา

            เลว เลว และ เลว เท่านั้น..

 

            เลว ที่หลงรักคุณชายมากถึงเพียงนี้..

 

 

 

 

            คืนนี้อย่าดื่มเยอะนะฮะ

            มือบางติดกระดุมชุดสูทสีดำก่อนจะมองหยั่งเข้าไปในดวงตาสีดำสนิท

            แววตาของคิบอมเรียบเฉยราวกับคนไร้ความรู้สึกรู้สาอะไร

            ถึงขนาดนี้แล้ว คิมคิบอม ก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึงเศษเสี้ยวของคำว่ารัก

            หรือคิบอมจะเกิดมาไร้หัวใจกันแน่ ?

 

 

 

            เดี๋ยวสิทงเฮ

            น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นก่อนที่ฝีเท้าของผู้ถูกเรียกได้หยุดลง

            ร่างบางในชุดสูทสีขาวหันมาหาช้าๆ ใบหน้าแต้มแต่งด้วยรอยยิ้มจางๆ

            ความเงียบเขาปกคลุมสักพักก่อนที่จะมีเสียงของคนๆเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

            วันนี้เธอน่ารักดีนะ

            แค่คำๆเดียวก็เล่นเอาคนตัวเล็กดีใจจนเนื้อเต้น

            ทงเฮหันร่างเข้าหากระจกบานยาวที่ติดอยู่กับผนังห้องขวามือของตนช้าๆ

 

 

            คนตัวเล็กๆคนหนึ่งในชุดสูทสีขาว มีโบสีชมพูขนาดกะทัดรัดติดอยู่หน้าคอเสื้อ

            ไรผมสีน้ำตาลเข้มถูกจัดเก็บอย่างมีสไตล์ โบผูกผมสีชมพูเส้นบางรวบจุกขึ้นสูง

            ใบหน้าหวานสะอาดแต้มสีชมพูอ่อนบนพวงแก้มระเรื่อ ริมฝีปากสีสดที่ใครมองก็ต้องหลงใหล

            เรียวจมูกเล็กรับกับใบหน้ารูปไข่ ทงเฮยิ้มในกระจกเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปหาอีกฝ่าย

 

 

 

            วันนี้คุณชายก็ดูดีเหมือนกันนั่นแหละฮะ

 

 

 

งานรื่นเริงเริ่มต้นด้วยเพลงบรรเลงสนุกสนาน

บรรดาไฮโซและแขกผู้มีเกียรติลุกขึ้นเต้นระบำกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

จองซูและยองอุนเดินเข้าไปพูดคุยต้อนรับกับคนทั่วทั้งงาน แต่เมื่อคิบอมได้ปรากฏตัว

ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความเงียบสนิท แววตาราบเรียบของคุณชายคนเก่งกวาดมองไปรอบบริเวณ

รอยยิ้มเย็นชาเผยออกมาสู่สายตาของผู้คน แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ดึงดูดคนทั้งงานได้โดยไม่ยากเย็น

ด้วยท่าทางสุขุมและใบหน้าอันหล่อเหลา ก็ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ต่างหลงใหลไปตามๆกัน

 

เพียงคำพูดไม่กี่คำที่ร่างสูงได้เอ่ยปากทักทายบนเวทีกว้าง

หัวใจของใครหลายคนก็เต้นไม่เป็นจังหวะ เช่นเดียวกับ อี ทงเฮ...

คุณชายคิมคิบอมช่างเป็นคนที่เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์เสียเหลือเกิน

ยิ่งนานวัน ทงเฮก็ยิ่งหวั่นไหว...ถึงแม้จะรู้ดีว่าสมควรแก่การตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี

 

 

 

            คุณทงเฮ...

            ร่างสูงใหญ่เดินก้าวเข้ามาทักทายคนที่ตัวเล็กกว่า

            ใบหน้าหวานยิ้มให้แหยๆก่อนจะโค้งตัวทักทายด้วยท่าทางเป็นมิตร

 

 

            คุณหมอไม่ต้องเรียกทงเฮว่าคุณหรอกฮะ ทงเฮเองก็ไม่ได้สูงศักดิ์มากขนาดนั้น

 

 

            ไม่ได้หรอกครับ คุณเป็นถึงผู้ดูแลทายาทตระกูลคิม ใครเขาว่าต้อยต่ำ

            แค่เพียงถ้อยคำกระชับมิตรก็ทำให้ทงเฮรู้สึกดีขึ้นได้ไม่ยาก

            ใครก็ตามที่เข้าใกล้คุณหมอซีวอน หากไม่ได้รู้จักนิสัยที่แท้จริงแล้ว ก็ย่อมหลงรักด้วยกันทั้งนั้น

            ถ้าหากในวินาทีนี้หัวใจทงเฮยังไม่เต้นแรงเมื่อพบใคร...

            ทงเฮก็คงเป็นหนึ่งในหมู่คนมากมายที่เทใจให้คุณหมอซีวอนเป็นแน่

 

 

 

            สักแก้วไหมครับ?”

            ร่างใหญ่ส่งแก้วแอลกอฮอล์ในมือให้แก่อีกฝ่าย

            ทงเฮเก็บรับมันมาโดยไม่ให้เป็นการเสียมารยาท เรียวปากบางจรดขอบแก้ว

จิบบรั่นดีราคาแพงเข้าไปเพียงเล็กน้อย แม้จะมีรสชาติเฝื่อนอย่างปะหลาด

แต่ทงเฮก็ไม่ได้แสดงสีท่าไม่ชอบใจออกมาให้เห็น

 

 

คุณหมอฮะ เมื่อเย็นเจ้านายให้เจ้านี่เป็นของขวัญของทงเฮ ช่วยสวมให้ทงเฮหน่อยได้ไหมฮะ?”

ร่างบางหยิบตลับกำมะหยี่เล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

มือเล็กเปิดมันออก พร้อมกับแสงระยิบระยับที่ประกายมาจากภายใน

            สร้อยคอรูปแม่กุญแจถูกแนบเข้ากับผิวเนื้อขาวนวลเนียน

            หากแต่อีกฝ่ายไม่สามารถสวมใส่สิ่งนี้ให้กับคนตัวเล็กกว่าได้

            เนื่องจากสร้อยเส้นนี้เป็นสร้อยแม่กุญแจ จึงจำเป็นที่จะต้องหาจี้ลูกกุญแจเพื่อปลดล็อคมันออก

            หากทงเฮเลือกจะไม่สนใจมันก็ดูท่าจะเสียน้ำใจแก่เจ้านายของเขา..

            แล้วลูกกุญแจ...มันอยู่ที่ไหนล่ะ?

 

 

 

            ไม่เป็นไรหรอกฮะคุณหมอ เดี๋ยวทงเฮค่อยไปถามเจ้านายก็ได้ฮะ ว่าลูกกุญแจมันอยู่ที่ไหน

            ใบหน้าหวานยิ้มร่า ก่อนที่จะเดินจากไป

            ร่างของบุคคลแปลกหน้าเดินสวนเข้ามาทางด้านหลัง

            กระทบกับร่างของทงเฮเข้าเต็มๆ ร่างเล็กเซถลาเล็กน้อยก่อนที่จะทรงตัวไม่อยู่

            ทงเฮกำลังจะดิ่งลงสู่เวิ้งน้ำในสระ หากแต่มือหยาบของใครบางคนเข้ามาฉุดดึงเอาไว้นั้น

 

 

            อ๊ะ...ขอบคุณนะฮะคุณหมอ

            แววตาของทงเฮตื่นตระหนก

ใบหน้าหวานแนบลงกับแผ่นอกกว้างของคนที่เพิ่งจบสนทนาไปเมื่อครู่

ทงเฮรู้ดีว่าคุณหมอซีวอนไม่ได้คิดอะไรกับการสัมผัสใกล้ชิดกับเขาเช่นนี้

และทงเฮเองก็ไม่ได้คิดอะไรเช่นกัน ควรจะขอบคุณเสียด้วยซ้ำที่ช่วยกันเอาไว้

 

หากแต่ดวงตาคู่หนึ่งที่ปรายมองในระยะไกลกำลังจ้องมาโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว..

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง

ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงด้วยความไม่พอใจอย่างหนัก

หากจะเรียกว่าหึงหวง...ก็คงไม่ได้มีอะไรผิดพลาดเป็นแน่

 

เที่ยวไปให้ท่าใครเขาไปทั่วเลยนะ อีทงเฮ

คิม คิบอมยิ้มกริ่ม ใครบอกว่าทงเฮไร้เดียงสาเช่นไร

ต่อจากนี้ไปเขาจะไม่เชื่อไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

            ที่แท้ทงเฮก็ไม่ได้ต่างอะไรกับใครที่เขาเคยสัมผัส

            ดีแต่ตีหน้าใสทำใจซื่อไปวันๆ ที่แท้ก็ ร่าน เสียจนไม่มีที่ติ

            รสชาติร่างกายที่สกปรกโสโมมคงจะผ่านศึกมาหนักไม่น้อย

            รอยน้ำตาหลังจากการร่วมรักก็สร้างแต่งขึ้นมาทั้งนั้น

 

            ทาสเลว..

            ชอบนักใช่ไหมผู้ชายรวยๆน่ะ

            ฉันจะฉีกร่างเธอให้เป็นชิ้น แหลกสลายจนยิ้มไม่ออกเลย...คอยดูสิ!

  

 

  

------------------------------------------------------------------
TO BE CONTINUE ON PART 10

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION
>>> 


เว้นบรรทัดไม่สวย เดี๋ยวมารีใหม่ :)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #729 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 14:06
    บอมหึงหมวย?
    แล้วหมวยจะโดนอะไรบ้างล่ะคะเนี้ย
    #729
    0
  2. #605 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:27
    กี้ซื้อมาให้มินจริงๆด้วย >O<~
    รักกี้ก้วันนี้ล่ะ 55555
    #605
    0
  3. #581 lovelove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:39
    บอมหึงด๊อง
    #581
    0
  4. #500 ice-cream (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 22:29
    ไม่อยากให้คยูมันทำแบบนี้เลย



    เหมือนจะให้ความหวัง แต่สุด้ทายก็ต้องเจ็บปวด



    สู้ทำให้เมินไปเลยเสียยังจะดีกว่า





    แต่ด๊องแด๊งดูท่าแล้วคงจะงานเข้า



    คิบอมมี่อ่า ทำไมถึงมองทงเฮในแง่ร้ายแบบนั้นอ่า
    #500
    0
  5. #481 kamoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 18:00
    แววมาแระ ความวุ่นวาย มาริบ ริบ

    บอมแกจะทำอารายยยยยย
    #481
    0
  6. #460 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:28
    ตะงิดๆ - -;
    #460
    0
  7. #440 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 14:12

    บอมหึงเฮล่ะสิ

    แต่เป็นอย่างนี้เฮน้อยก็น่าสงสาร

    #440
    0
  8. #405 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 19:15
    อ่า

    ยังงี้ทุกที

    บอมเอ๋ย

    สร้างสรรนิดนึง
    #405
    0
  9. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:30
     คห 8 ฮาได้อีก 55555 5 5
    #386
    0
  10. #374 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 03:04
    บอม...แกฉลาดไม่ใช่เรอะ หัดคิดอะไรที่มัรฉลาดแล้วก็สร้างสรรค์ด้วยน่ะเป็นมั้ย????

    กี้...ทำดีมากค่ะ ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก
    #374
    0
  11. #355 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 22:31
    อ๊า... เอาอาไรคิดเนี่ย ว่าปลาน้อยไม่ไร้เีดียงสา
    #355
    0
  12. #340 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 16:03
    บอมเอ๊ยยเข้าใจอะไรผิดอีกล่ะเนี่ยยย สงสารด๊องอ่าาา
    #340
    0
  13. #237 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:12
    ไรเตอร์
    เค้าจำไม่ได้ละว่าอ่านไปถึงไหน
    แต่จำได้นะว่าเม้นท์ไว้
    แต่หาไม่เจอ- -***


    เม้นท์ใหม่ก็ได้555


    ปล้ำกระต่ายของหมาป่า .. อ่านรอบที่สามละ- -
    #237
    0
  14. #236 ple_129 (@pat-ple) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:41
    บอมบ้าไปแล้ว อย่ามาเข้าใจหมวยผิดแบบนี้นะ
    #236
    0
  15. #228 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:59
     มันจะมากไปแล้วนะพี่แก้มบ้า
    พี่ต่างหากที่มันเลว
    ว้อยยยยยย ขัดใจ
    เมื่อไหร่พี่บ้าจะได้รับบทลงโทษสักทีนะ
    ถึงวันนั้นเขาจะสมน้ำหน้าเลยคอยดู
    #228
    0
  16. #164 ann (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:43
    ทาสเลว หรอ คำๆนี้ คิบอมใช้เรียกดงเฮหรอ



    มันไม่มากไปหน่อย เรอะ คุณชาย



    ทาสคนนี้ก็มีหัวใจนะ



    ซองมิน ทำเราน้ำตาไหล เหมือนจะมีความสุข แต่ไม่รู้กี้มันคิดไงกันแน่
    #164
    0
  17. #131 เอมิลี่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:39
    หึงหวงเป็นสิ่งที่คุณชายคิบอมเลือกใช้กับความรู้สึกต่อทงเฮ



    รักเขาแล้วใช่มั้ยคุณชาย แต่ยังคงปากแข็งแลไร้หัวใจเหมือนเดิม



    ขณะที่ความรักของน้องชายเหมือนกับจะมีหวังหน่อยๆ



    หากแต่มันใช่อย่างที่หวังไว้หรือเปล่านะซองมิน

    #131
    0