[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 11 : |; chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By.. PRETTY.KKZ

08/06/2552   20.29 PM.

 

 

 

Part 8

 

.

.

.

.

 

 

 

 

สายลมหนาวพัดแรงเข้ามาภายในบ้านพักตากอากาศริมทะเล

เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นมาไม่ขาด ได้กลิ่นแดดกรุ่นจากดวงอาทิตย์ร้อนแรง

ไอร้อนจากท้องฟ้าเบื้องบนบรรจบกับความหนาวตามสภาพฤดูกาล ผสมผสานให้เกิดเป็นอากาศที่อบอุ่น

ฝูงนกบินร่อนเร่ไปมาเต็มฟ้า ปุยเมฆขาวเบาบางเดินทางอย่างไร้จุดหมาย

เหมือนกับจิตใจของใครหลายๆคนในขณะนี้ . . . ก็ไม่มีจุดหมายเช่นกัน

 

 

ร่างของซองมินนั่งอยู่ภายในห้องพักกว้าง การตกแต่งประดับประดา ทาสีล้วนเป็นไปด้วยสีชมพูหวาน

ไม่ว่าจะไปที่ไหน คุณหนูซองมินจะต้องได้รับห้องพักที่ใหญ่ไม่แพ้กับคุณชายคิบอมเสมอ

ไม่ใช่เพราะมีกิจต้องทำอะไรแบบคุณชาย...หากแต่เพราะ เผื่อ ว่าคุณหนูซองมินจะอยากทำอย่างอื่นบ้าง

ไม่ใช่นั่งอยู่เฉยๆ ริมหน้าต่างเช่นทุกวันแบบนี้

 

 

 

            ไม่ออกไปเดินเล่นเหมือนกับคนอื่นๆบ้างล่ะคุณ?”

            เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นจากเบื้องหลัง

            คุณหนูซองมินหันหน้ากลับไปมองช้าๆตามฉบับ รอยยิ้มไร้พิษสงปรากฏบนมุมปากบาง

            ร่างยาวเดินเข้ามาใกล้กว่าหากแต่เว้นระยะห่างเอาไว้มากพอสมควร

            ถึงแม้คำพูดจะดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย แต่การกระทำที่ห่างเหินเช่นนี้

            ก็ทำให้ดวงใจอันเปราะบางเจ็บปวดขึ้นมาได้ไม่ยาก

 

 

            ข้างนอกแดดร้อน อยู่ในนี้น่ะดีแล้ว

            เสียงหวานพูดออกมาอย่างเรียบ ๆ

            สายตาหลุบลงมองต่ำเพราะไม่อยากให้คยูฮยอนได้รับรู้ถึงความปวดร้าวในหัวใจ

            มาตามให้ไปเดินเล่นงั้นหรือ?

            ทำตามหน้าที่? สงสาร? หรือต้องการให้ไปเองกันแน่ล่ะ?

 

 

 

            ใครว่าข้างนอกร้อน? นี่มันยังไม่หมดฤดูหนาวเลยนะ

 

 

 

            แต่ฉันไม่อยากไป...

            ใบหน้าหวานหันกลับมา สายตาทอดมองออกไปยังด้านนอก

            ร่างยาวทรุดตัวลงตรงหน้าคนตัวเล็ก ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นได้องศา

            นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องตรงอย่างห่วงใย ใบหน้าของซองมินเริ่มร้อนผ่าว

            มือหยาบเอื้อมแตะบนหลังมือสวยเบาๆด้วยความอ่อนโยน

 

 

            จะไม่ไปด้วยกันจริงๆหรอ?”

            น้ำเสียงนุ่มทุ้มกับกิริยาอาการที่เป็นโดยกำเนิดของผู้ดีโดยแท้

            ไม่อาจทำให้คนอย่างคุณหนูซองมินจะใจแข็งต่อไปได้อีกแล้ว

            ไม่ว่าอะไรที่คนอื่นจะมองว่ายากเย็นที่จะเอาอกเอาใจคุณหนูที่ชอบเก็บตัวคนเดียว

            โจ คยูคยอนกลับสามารถทำมันให้เป็นเรื่องที่ง่ายดายได้แม้แทบไม่ต้องออกแรง

 

 

 

            นั่นมันคือความต้องการที่จะไปกับฉันจริงๆใช่ไหมคยูฮยอน?”

            หรือเพียงแค่ สงสาร คนอย่างฉันกันล่ะ?

            ช่วยบอกให้ฉันได้หัวใจชื้นกับเขาบ้างจะได้ไหม?

            แค่สักวินาทีที่นายต้องการจะเดินเคียงคู่กับฉันท่ามกลางบรรยากาศที่มีแค่เราเท่านั้น

            ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่ง...

            แต่ช่วงเวลาแบบนั้น ฉันอาจจะไม่อาจหาได้ที่ไหนอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

            ผมอยากให้คุณไปด้วยกันจริงๆนะ อย่าอยู่คนเดียวเลย...

            ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมาบนใบหน้าเพียงเล็กน้อย

            แต่นั่นก็สื่อถึงความสุขที่มากล้นพอแล้ว แม้นัยน์ตาจะเศร้าสร้อย

            ที่ไม่อาจได้หัวใจจากคยูฮยอนมาแม้เพียงเสี้ยว

            แต่ซองมินก็ดีใจ..เพราะได้เพียงความห่วงใยก็ดีแค่ไหนกันแล้ว

 

 

 

เสียงคลื่นกระทบครืนเข้าสู่หาดทรายขาว ข้อเท้าเปลือยสัมผัสผิวน้ำที่ท่วมถึง

แต่แล้วน้ำทะเลสะอาดก็ถูกดูดกลับลงไปยังถิ่นของมันอีกครั้ง

ผืนน้ำไม่เคยหยุดนิ่ง เช่นเดียวกับสายลมแห่งห้วงทะเลที่ไม่ได้หยุดพัด

ความรู้สึกของคนก็เช่นกัน...เมื่อมันเกิดขึ้นก็อาจจะไม่สามารถหยุดมันได้เลย

ยิ่งกับความรักเข้าแล้ว...ซองมินก็ยิ่งไม่อาจหยุดมันได้เลย

 

 

 

            ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ คิมซองมิน

            ใบหน้าคมคายก้มลงมองคนที่ตัวเตี้ยกว่าข้างๆ

            คนตัวเล็กยังคงมองลงไปที่เท้าของตนที่กำลังย่างก้าวไปบนผืนทราย

            กลุ่มผมนิ่มสีน้ำตาลเข้มสะบัดพริ้วไปตามแรงลมหนาว

            ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกับอมยิ้มในพวงแก้มสีชมพูระเรื่อ

 

 

 

            นายพูดเหมือนกับว่า ฉันเป็นคนช่างเจรจาอย่างนั้นแหละ

            ก็จริงอย่างที่คุณหนูคนเก่งพูดทุกประการ

            คิมซองมินเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจา วันๆเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง

            มักจะหวาดกลัวกับเสียงดังและบรรยากาศที่วังเวง

 

            คุณหนูซองมินเป็นคนขี้ตกใจและวิตกจริตมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่านัก

            ใครๆก็รู้ดี...แต่คุณหนูซองมินไม่ชอบแสดงจุดที่ออนแอที่สุดออกมาให้ใครเห็น

 

 

            ผมได้ยินมาว่าตอนเด็กๆคุณหนูซองมินร่าเริงและชอบออกไปเที่ยวข้างนอกอยู่เรื่อยนี่นา...

 

 

            แล้วเป็นยังไงล่ะคยูฮยอน...เที่ยวเสียจนได้เรื่อง...

            ปลายเสียงเริ่มแผ่วลง

            ภาพความทรงจำเลวร้ายเมื่อหลายปีก่อนย้อนหลอกหลอนเข้ามาภายในความคิด

            ดวงตาสีเทาอ่อนรื้นขึ้นมาด้วยน้ำสีบริสุทธิ์หากแต่เจ้าตัวสามารถกักเก็บมันไว้ไม่ให้รินไหล

            มือหยาบสัมผัสลงบนหัวไหล่กลมมนอย่างแผ่วเบา

            ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสบตากับอีกฝ่ายโดยไม่ได้เจตนาแต่อย่างใด

            คยูฮยอนรวบร่างของคนตรงหน้าเข้ามาชิดแนบกาย และไม่มีทีท่าใดๆที่ซองมินจะขัดขืน

 

 

 

            ขอโทษที่บางครั้งผมเองก็เผลอพูดอะไรทำให้คุณต้องรู้สึกแย่ๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะ...ผมอยู่ตรนี้

 

            จังหวะการเต้นของก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกลับรัวแรงขึ้นม

            ไม่ได้มีความเขินอายเข้ามาภายในความรู้สึกหรือห้วงขอการนึกคิด

            คิมซองมินกำลังรู้สึกงุนงงและสับสนในทุกๆการกระทำของโจคยูฮยอน

            บางครั้งก็พูดราวกับคนรักกัน...หากแต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่เลยสักนิด

 

 

            จิตใจของคุณเปราะบาง ผมควรจะถนอมรักษาให้มากกว่านี้จริงไหม?”

           ใบหน้าคมคายก้มลงมองต่ำ ดวงตากลมโตยังคงจ้องเข้าในไปสัมผัสในดวงตาสีนิลคู่นั้น

            รอยยิ้มผุดประกายขึ้นตามรอยปากหยัก สายตาที่ช่างดูเป็นห่วงเป็นใยในตัวซองมินเหลือเกิน

            ยิ่งทำให้ภายในหัวใจของคุณหนูตระกูลคิมยิ่งหลงยิ่งรักมากขึ้นเข้าไปใหญ่

            ซองมินรู้ดี...ว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่ตนเผลอไผลไปหลงใหลมากมายเสียจนเกินจำกัด

            ตนย่อมจะได้รับความทุกข์ทนขมขื่นตามมาภายหลัง เมื่อทุกคำพูดทุกการกระทำของอีกฝ่าย

            ซองมินกลับเป็นคนตีความหมายมันขึ้นเองทั้งนั้น..

 

 

 

            จะต้องมีใครสักคนดูแลคุณได้ดีแน่ๆ ซองมิน...แต่บางทีคุณอาจยังไม่พบ

 

            หัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วครู่...

            จะเป็นนายไม่ได้หรือ โจ คยูฮยอน ที่จะสามารถดูแลฉันได้ ?

            ทำไมนายต้องพยายามผลักไสไล่ส่งให้ฉันไปจากนายทั้งๆที่นายก็รู้ว่ามันยากที่ฉันจะไป..

            ฉันมีอะไรไม่ดีตรงไหนหรือ ? ตรงไหนที่ฉันสู้พี่จองซูไม่ได้ ?

            หน้าตา ยศศักดิ์ การศึกษา ที่ใครๆก็มองว่าเท่าเทียม

            ทำไมล่ะโจคยูฮยอน..

            ในเมื่อในจุดนั้นพี่จองซูไม่สามารถมอบให้นายได้ ทำไมนายถึงไม่ให้เป็นฉันเสียที ?

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

       

 

ทงเฮทอดมองไปยังผืนทะเลกว้างจากห้องนอนชั้นล่างของตัวอาคารบ้านพัก

ร่างบางในเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนกับกางเกงขาสามส่วนสีขาวนอนแผ่ยาวอยู่บนเตียงไซส์ปานกลาง

ภายในสมองก็ฉุกคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนชอบฟุ้งซ่าน..

แต่ภายในห้วงแห่งการนึกคิดนั้น ก็ไม่สามารถลบเอาภาพของคุณชายคิบอมออกไปได้เลย

 

ดวงตาคู่สวยปิดลงช้าๆด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

อีกไม่กี่ชั่วโมงทั่วทั้งฟ้าจะแปรเป็นสีส้มแสด อ้อมกอดของคนตัวผอมบางนั้นยังคงกอดสิ่งหนึ่งไว้ไม่ปล่อย

นิ้วมือเรียวเล็กไล้ไปตามเนื้อไม้ของเครื่องดนตรีคลาสสิค

ลากผ่านเส้นเอ็นสายเดิมที่ยังคงบรรเลงบทเพลงต่างๆได้ดีเช่นเดิม

 

 

แต่บทเพลงนั้นๆจะออกมาดีแค่ไหนก็ตาม...มันก็คงไม่ได้มีอิทธิพลต่อจิตใจของทงเฮสักเท่าไร

ในเมื่อบทเพลงของคนไร้ค่า ไร้ซึ่งผู้ที่ตั้งใจฟังมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

 

 

Knock! Knock!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับที่ทงเฮตื่นจากนิทราในชั่วเวลาเพียงครู่หนึ่ง

ใบหน้าสวยหวานในสภาพของคนไม่เต็มตื่นเดินออกมาเปิดประตูอย่างโซซัดโซเซ

ผู้มาเยือนที่ทงเฮไม่ชอบขี้หน้าสักเท่าไรหรือจะเรียกว่าเกลียดเลยก็ได้กำลังยืนทำหน้าจองหองใส่

ทงเฮแสยะยิ้มออกมาเนือยๆ ความหงุดหงิดพลันแล่นขึ้นมาในความรู้สึก

 

 

 

            มาทำไม?”

           ร่างบางเอ่ยถามเสียงต่ำ

            หญิงสาวตรงหน้ายืนเท้าสะเอวก่อนที่จะมองจิกไปยังทงเฮเต็มๆ

            หากสายตาของซันนี่เป็นดั่งมีดคม คงจะกรีดให้ทงเฮตัวขาดเป็นสิบซีกก็เป็นได้

 

 

 

            คุณชายคิมคิบอมของฉันเรียกขึ้นไปพบ เห็นว่าจะใช้งานอะไรสักอย่าง

 

 

            แล้วเมื่อกี๊เธอไปไหนมาซันนี่?”

            ดวงตาคู่สวยมองไปยังชุดกระโปรงสายเดี่ยวที่ดูยับยู่ยี่ผิดจากเมื่อเช้า

            ใบหน้าจัดจ้านปรากฏยิ้มขึ้นมาบนมุมปากเล็กสีแดงจัด

            มือไม้ปัดกลุ่มผมยาวสลวยให้กลับไปทางด้านหลัง

            รอยแดงเป็นจ้ำที่ซอกคอของหญิงสาวกลับเป็นคำตอบอย่างดีให้กับผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง

            ทงเฮอยากจะนึกโกรธ นึกโมโห คุณชายคิบอมเสียเหลือเกิน

            แต่สิ่งของไร้ค่าอย่างเขา จะมีสิทธิ์รู้สึกรู้สากับผู้ครอบครองได้ด้วยหรือ?

 

 

 

            ขึ้นไปได้แล้วทงเฮ เดี๋ยวคุณชายของฉันจะโกรธ ฉันไม่ชอบให้คุณชายทำอะไรแรงๆกับฉัน

            เวลาโดนคนอื่นทำอะไรแรงๆน่ะ มันเจ็บนะ รู้ไหม?”

            ใบหน้าของทงเฮเฝื่อนลงเล็กน้อย ในใจรู้สึกโหวงเหวงไร้ที่ยึดเหนี่ยว

            ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่น่ารังเกียจซึ่งทงเฮก็ได้รับรู้มาโดยตลอดเป็นเวลานานแล้ว

            แต่ในใจทงเฮกลับไม่เคยยอมรับมันเลยสักนิด...ทงเฮเจ็บใจ

            เจ็บใจที่คุณชายก็ทำสิ่งนั้นกับตนเองเหมือนกับที่ทำกับคนอื่น ๆ

           

 

 

            เพราะเธอมันใจง่ายยอมให้คุณชายทำอะไรแรงๆต่างหากล่ะซันนี่

 

            เพราะเธอใจง่ายไงล่ะซันนี่..

            เธอใจง่ายยอมให้คุณชายทำอะไรเธอก็ได้ แต่เธอก็คงจะเป็นเหมือนๆกันกับฉัน

            ทงเฮรู้ดีว่าซันนี่รักคุณชายด้วยหัวใจบริสุทธิ์ ซันนี่จะเกลียดทุกคนที่คุณชายให้ความสนใจ

            ซันนี่ยอมหยิบยกร่างกายและหัวใจให้คุณชายย่ำยี ทั้งๆที่รู้ว่าสุดท้ายก็ต้องเสียใจ

 

            เพราะเธอใจง่ายไงล่ะซันนี่..เพราะเธอมันใจง่ายที่เป็นแบบนี้

            แต่ฉันก็ใจง่ายเหมือนๆกับเธอ ใจง่าย...ที่ยอมคุณชายทุกอย่างเหมือนๆกับเธอ

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

            คุณชายฮะ เรียกทงเฮมาที่นี่ มีอะไรสำคัญหรือเปล่าฮะ?”

            ทงเฮนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นที่ปูด้วยผ้าพรมสีน้ำทะเล

            ท่ามกลางห้องพักกว้างที่ถูกทาเป็นสีมืดทึบ ใบหน้าหล่อเหลาหันมาให้เห็นเพียงเสี้ยว

            นัยน์ตาเรียบเย็นมองตรงมายังคนตัวเล็กกว่า ใบหน้าหวานหลุบลงต่ำ

            มิอาจกล้าสู้สายตาของอีกฝ่ายได้เลยสักนิด

 

 

           

            วันนี้ทั้งวันยังไม่ทันได้เห็นหน้าค่าตาเธอเลยสักนิด ก็เลยจะเรียกขึ้นมาดูว่าสิ่งของของฉัน

            ยังปกติดีอยู่หรือเปล่าก็เท่านั้นเอง

           

            เพียงถ้อยคำที่เรียบง่ายกลับบาดลึกเข้าสู่หัวใจของทงเฮซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            น้ำเสียงอ่อนทุ้มที่ฟังดูราบลื่นใบหู หากแต่ฟังดีๆกลับเป็นยิ่งกว่าถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม

            สิ่งของของคุณชายยังมีชีวิตปกติดีอยู่หรือเปล่าอย่างนั้นหรือ?

            ทงเฮยังคงปกติดี แค่มีอะไรทำให้สับสน หัวใจยังคงเจ็บเจียนตาย

            แต่แค่ทงเฮ.. ยังไม่ตาย

 

 

            ในเมื่อคุณชายได้เห็นว่าสิ่งของของคุณชายปกติดีแล้ว ทงเฮก็ขอตัวก่อนนะฮะ

            เมื่อร่างบางทำท่าจะลุกเดินหนี

            ก็กลับมีแรงรั้งจากอีกฝ่ายหยุดฝีเท้าทงเฮลง

           

 

           เดี๋ยวสิทงเฮ

            ร่างสูงดึงรั้งข้อมือเล็กเรียวเอาไว้ด้วยหนึ่งมือของเขา

            ร่างตรงหน้าหยุดนิ่งเป็นตาย ไม่มีถ้อยคำใดเล็ดลอดออกมาหลังจากนั้น

            คิบอมเดินไปอยู่เบื้องหน้า ทงเฮหลุบตาลงต่ำ มือหยาบค่อยๆไล้ไปบนรูปหน้าสวยอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            อย่าเลยฮะคุณชาย

            คนตัวเล็กกว่าพยายามบ่ายเบี้ยงใบหน้าหนี แต่ดูเหมือนว่าจะไม่พ้น

            คิบอมถอนหายใจยาวก่อนจะเชยคางของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแรง

            ดวงตาคู่สวยรื้นใสไปด้วยหยาดบริสุทธิ์ ดวงตาสีรัตติกาลยังคงนิ่งสนิท

            ทงเฮเจ็บเหลือเกินตอนนี้...เจ็บที่ยังคงมีแค่คุณชายเท่านั้น

 

 

 

            จะร้องไห้ไปเพื่ออะไรทงเฮ? เจอฉันกี่ครั้งๆก็ร้องไห้ ฉันไม่ชอบ!

 

 

            คุณชายเคยชอบใจอะไรในตัวทงเฮบ้างล่ะฮะ! ทงเฮมันไม่ใช่คนของคุณชายเหมือนซันนี่นะฮะ

            ที่ไม่ว่าจะทำอะไร หยิบจับอะไร หรือพูดอะไรก็ถูกใจคุณชายไปเสียทุกอย่าง

          

            ทิ้งระยะไว้เพียงชั่วครู่ พันธนาการจากข้อแขนเริ่มคลายออก

            ไม่มีส่วนใดในร่างกายทั้งคู่สัมผัสกันเลยสักนิด คุณชายคิบอมและทาสผู้ซื่อสัตย์

            ยังคงยืนสบหน้ากัน และดูเหมือนว่าไม่มีฝ่ายใดจะหลบหนี หยาดน้ำตาของคนตัวเล็กไหลเอื่อย

            ริมฝีปากหนาเหยียดเป็นเส้นตรง กำมือสั่นสะท้านเพราะไม่อาจทนดูภาพตรงหน้าได้อีกแล้ว

            คุณชายคิบอมกำลังใจอ่อน...

 

 

 

 

            บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ร้องไห้น่ะ

            นิ้วกร้านยกขึ้นเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าสวยหวาน

            แต่ดูเหมือนกับว่าเสียงสะอื้นกลับเพิ่มพูนขึ้นเท่าทวี

            ยิ่งคุณชายตัวแสบทำแบบนี้...ก็ยิ่งเท่ากับให้ความใส่ใจในตัวทงเฮมากขึ้นเท่านั้น

 

 

 

            คุณชายอย่าทำแบบนี้กับทงเฮเลยฮะ คุณชายก็รู้ว่าทงเฮ...

            นิ้วเรียวยาวหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน

            ถ้อยคำกลืนหายลงไปในลำคอของทงเฮโดยอัตโนมัติ   

            รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏบนมุมปากสีเข้ม

            ร่างบางหยุดสะอื้นชั่วขณะเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

            เสียงกระซิบแผ่วเบาทำเอาวิญญาณของใครคนหนึ่งหลุดลอย

 

 

            ฉันพูดอะไรก็ต้องเชื่อฟังสิ ทาสของฉัน

            ทงเฮไม่รู้ว่าจะยินดีหรือช้ำชอกกับถ้อยคำนั้นดี..

            ทาส งั้นหรือ?

            มันดีกว่าสิ่งของใช่ไหมนะ? อย่างน้อย ได้เป็นทาสก็มีชีวิตและหัวใจ

            คุณชายคิบอม มอบชีวิตและหัวใจให้กับสิ่งของของคุณชายแล้ว

 

 

            เข้าใจหรือยัง อีทงเฮ?”

            ใบหน้าหวานพยักหน้าเบาๆ

            มือหยาบลูบไปบนปรอยผมบางสีน้ำตาลเข้ม

            ทงเฮอยากยิ้มเพราะอย่างน้อยก็เหมือนกับว่าคุณชายอนุญาติให้ทาสคนนี้รักคุณชายได้แล้ว

            แต่อย่างไรก็ตาม..

            ทาสผู้ซื่อสัตย์ จะไปเทียบอะไรกับ คนของคุณชาย อย่างซันนี่ได้

 

 

 

 

            ที่เธอพูดวันนั้นเป็นความจริงหรือเปล่า?”

            ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังนัยน์ตาสีรัตติกาล

            แววตาของคุณชายดูอ่อนโยนกว่าเดิมหลายเท่านัก

            ทงเฮไม่อาจหยุดความคิดที่จะหลงใหลในตัวคุณชายได้เลย

            แม้จะรู้ว่า ต่อจากนี้คงต้องเจ็บหนักเพียงไร แต่ทงเฮก็ยังคงเต็มใจยอมรับมัน

            และทุกๆครั้งก็ได้แต่โทษตัวเองภายหลังโดยคุณชายตัวดีไม่มีทางได้รับรู้

 

 

 

            วันไหนหรือฮะคุณชาย?”

            ตัวทงเฮรู้ดีว่าคุณชายคิบอมกำลังพูดถึงอะไร

            หากแต่แสร้งแกล้งโง่เพื่อหลบเลี่ยงการตอบคำถามนั้น

  

 

            วันที่เธอบอกฉันว่า...

 

 

 

            “.....”

 

 

 

            เธอรักฉัน

 

 

            ใบหน้าสวยเบิกตาโพลง อยากจะได้ยินอีกสักครั้ง

           เพราะไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าที่ตนได้ยินนั้นหูฝาดไปหรือไม่?

            คุณชายที่ทงเฮรักสนใจกับเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?

            คุณชายอยากได้รับความแน่ใจนี้ไปเพื่ออะไรกัน?

            ทงเฮจะผิดมากไหม หากจะคิดเข้าข้างตัวเองดูสักครั้ง

 

 

 

            ทงเฮรักคุณชาย แต่ทงเฮจะไม่เรียกร้องอะไรจากคุณชายทั้งนั้นฮะ

            ร่างบางพูดเสียงใส นัยน์ตาซื่อดูเศร้าสร้อยไม่ได้เปลี่ยนแปลง

            นิ้วหยาบไล้ไปตามโครงหน้าหวาน

            สะกิดหางตาปล่อยให้สายธารแห่งความโศกเศร้าไหลระบายออกมา

 

 

 

            ไม่เรียกร้องก็ดีแล้ว เธอจะต้องเป็นทาสก็ฉันตลอดไป เข้าใจไหมทงเฮ?”

           

            ราวกับมีดกรีดลึกให้หัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย..

            ถึงขนาดนี้แล้วคุณชายก็ยังคงเป็นเช่นคนเดิม

            คนเดิมที่ไม่รักทงเฮ...

 

 

            เห็นหรือยังล่ะคุณชาย?

            เห็นน้ำตาทงเฮไหม?

            น้ำตาที่หลั่งออกมาให้คุณชายอีกครั้ง ไม่รู้ครั้งที่เท่าไร

            สอนตัวเองให้เข็ดกับความรู้สึกบ้าๆ แต่กลับไม่เคยหลาบจำ

 

 

            ทงเฮผิดเองอีกแล้วใช่ไหม?

            ผิดเองที่รักคุณชาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 9

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

>>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #648 pp_225 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 19:21
    เป็น สิ่งของ..เป็นคนอื่น..เป็นทาส



    เขยิบขึ้นมาเรื่อย ๆ แล้วนะหมวย



    สู้ๆๆๆๆๆ
    #648
    0
  2. #604 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:26
    เฮตัดใจเหอะเฮ บอมใจร้ายเกินไปล้ะะ!
    กี้ก้นะ เมื่อไหร่จะรักมินซะที
    #604
    0
  3. #580 lovelove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:24
    ด๊องตัดใจด่วน



    บอมมันใจร้ายเกินไป
    #580
    0
  4. #480 kamoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 17:54
    หมวยตัดใจเหอะ บอมมี่เอาแต่ใจเกินไปแล้ว
    #480
    0
  5. #459 AP'DH' (@arpoluvdonghae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:25
    เอาแก้มแตกไปเก็บที - -;
    #459
    0
  6. #439 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 13:56

    น่าสงสารT^T

    #439
    0
  7. #404 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 19:05
    น่าสงสารทั้งสองเลย

    เฮ้อ

    ไรเตอร์เก่งจริงๆ

    ที่สามารถสื่อถึงสิ่งที่มิ้นกะด๊องกำลังเป็นอยู่ได้อย่างดี
    #404
    0
  8. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:26
     มันต้องคยูมิน และก็ คิเฮเส่ะ = =~!
    #385
    0
  9. #373 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 02:51
    ทั้งคยูและบอม ใจร้ายเหมือนกันทั้งคู่เลย 

    ซักวันจะต้องเสียใจภายหลังแน่ = =^
    #373
    0
  10. #354 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 22:29
    โอ้..อย่ามาหลงรัก "ทาส" ทีหลังแล้วกัน ชิส์
    #354
    0
  11. #339 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 15:52
    คยูทำไมพูดงั้นอ้ะ ก้อรู้หนิว่ามินรัก ไปพูดงั้นทำไม
    #339
    0
  12. #238 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:12
    เอ้าเจอละ55555+

    - -*
    #238
    0
  13. #235 ple_129 (@pat-ple) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:33
    บอมเลิกทำร้ายจิตใจหมวยได้แลว
    #235
    0
  14. #227 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:47
     เอาเข้าไป ทำร้ายจิตใจกันเข้าไปสิ คิมคิบอม
    แล้วสักวันพี่เองนั่นแหละที่จะต้องเจ็บปวด
    #227
    0
  15. #82 เอมิลี่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2553 / 23:33
    ย่ำยี่หัวใจทั้งการกระทำและคำพูด



    ไม่มีสักคำที่จะพูดดีด้วยเลย



    มีแต่คำพูดที่บาดหัวใจทุกครั้ง



    จะเป็นแบบนี้ไปตลอดเหรอคุณชายคิบอม



    คยูฮยอนก็เช่นกันจะมีสักครั้งมั้ยที่จะไม่ทำร้ายจิตใจกัน
    #82
    0
  16. #70 my kyukie (@theammy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2553 / 21:21
    สงสารด๊องมากมายT^T
    #70
    0
  17. #68 e-nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2553 / 11:43
    บอมเอ๋ย คำก็ทาส สองคำก็ทาส

    เด๋วซักวันจะเสียใจที่ทำงี้กะด๊อง เชอะๆ

    พี่กี้สู้ๆค่ะ พวกเรารอพี่กี้อยู่
    #68
    0
  18. #60 Suju-SineNy (@sineny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2553 / 18:59

    สงสารดงเฮ อะ T^T
    คิบอมใจร้ายที่สุดเลย
    ชิ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    #60
    0
  19. #52 popeyecg (@popeyecg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 21:47
    สงสารด๊องจับใจ 
    #52
    0
  20. #51 won_won (@won_won) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 16:42

    ผิดที่รักเหรอ
    ดีกว่ารักไม่เป็นนะ
    เหอะๆๆ

    #51
    0
  21. #45 mbmbmb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 00:55
    สงสารหมวยอ่ะ



    T____________________T
    #45
    0
  22. #44 Wolfgang (@kyuky-minny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 00:01
    ไรเตอร์มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    ชาติที่แล้วด๊องทำผิดอะไรอ่ะ
    ตอนนี้ถึงเป็นอย่างงี้ แงแงแง
    #44
    0
  23. #43 ing (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2553 / 23:51
    โอย บีบคั้นอารมย์เหลือเกินค่ะ บอมใจร้าย เย็นชาได้อีก

    เพิ่งเข้ามาอ่านะค่ะ อ่านรวดเด๋วแล้วขอเม้นตอนสุดท้ายน่ะค่ะ หวังว่าไรเตอร์คงให้อภัยนะค่า

    ชอบมากเลยค่ะ และสัญญาค่ะ ครั้งต่อไปจะเม้นทุกตอน

    แต่แอบเสียดาย มะได้อ่านNC (เหอๆๆ แอบหื่น)



    มาต่อไวๆๆ นะค่รา เป็งกำลังใจให้ค่ะ



    #43
    0
  24. #42 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2553 / 23:44
    สงสารอุเคะ
    แงๆ
    #42
    0