[ KIHAE-KYUMIN ] Heartless II.. หากจะเกิดมาไร้หัวใจ *

ตอนที่ 10 : |; chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ม.ค. 53

HEARTLESSII… หากจะเกิดมาไร้หัวใจ    *

Leading Couple.. Kibum x Donghae

Written By.. PRETTY.KKZ

10/05/2552   08.50 PM.

 

 

 

Part 7

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ใบหน้าหวานภายใต้แว่นกันแดดสีดำยังคงนิ่งเฉยเช่นเดียวกับปกติ

ร่างเล็กเดินเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้าที่หรูหรา ใหญ่โต

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน สายตามากกว่าร้อยคู่ก็หันมามองที่เขาเป็นจุดๆเดียว

เหตุเพราะเป็นทายาทคนกลางของตระกูลคิม น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก คุณหนูคิมซองมิน

 

 

 

            ซองมิน...รบกวนแวะร้านนี้เป็นเพื่อนผมได้ไหมครับ?”

            แขนใหญ่รั้งร่างของคนตัวเล็กเอาไว้

            ใบหน้าหวานหันมามองตามอย่างเชื่องช้า

            ก่อนที่จะสบัดแขนออกจากเงื้อมมือของอีกฝ่าย

 

 

            ขอโทษนะซีวอน ฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัว

            แม้จะเป็นถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจของใครเอาได้ง่ายๆ

            หากแต่เป็นคุณหนูคิมซองมินผู้มีเบื้องลึกของจิตใจที่อ่อนโยนเป็นคนพูดมันออกมา

            ถึงจะไม่ใช่ซีวอนก็ตาม...ก็จะไม่ได้โกรธเคืองหรือนึกน้อยใจในคำพูดนั้นๆเลย

 

 

เรียวขาเล็กก้าวเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับ

แสงแววระยับรอบด้านจากทุกมุมร้านเหมือนจะไม่มีความหมายอะไร

เมื่อคนที่ดูดีและทรงคุณค่ากว่าเพชรน้ำงามได้ย่างเข้ามาแล้ว

พนักงานสาวทุกคนผายมือต้อนรับ พร้อมๆกับที่ซองมินกระตุกยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า

 

 

            คุณหนูซองมินมาเองเลยหรอคะ? ปกติดิฉันเจอแต่คุณจองซู

            หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาอย่างคุ้นเคย

 

 

            มาเป็นเพื่อนซีวอนฮะ

            เสียงหวานตอบออกมาอย่างเช่นทุกครั้ง

            หากไม่มีกิจจำเป็นจะต้องมาหาอะไรที่เร่งด่วนหรือจะต้องมาเป็นเพื่อนใคร

            ซองมินก็คงจะไม่มีทางออกมานอกบ้านอย่างแน่นอน

 

            เพราะซองมินรู้สึกอับอาย...ที่ใครๆก็รู้ไปทั่วว่า ซองมินมีความผิดปกติทาประสาท

            หากแต่ไม่เคยรู้เลยว่า ความผิดปกตินี้ไม่ได้ทำให้สังคมไม่ยอมรับแต่อย่างใด

            คุณหนูแห่งตระกูลที่สูงศักดิ์ ก็ย่อมจะสูงศักดิ์วันยังค่ำ

 

 

ขายาวเริ่มก้าวเดินวนไปวนมาในร้าน แต่ก็ไม่ได้ทิ้งปล่อยให้คนตัวเล็กต้องอยู่เดียวดาย

ปลายหางตายังเหลือบมองคนที่เขารักอยู่เป็นระยะๆ

ถึงแม้ดวงตาคู่นั้นจะไม่เคยมีสักครั้งที่จะหันมองกลับมา แต่ซีวอนก็มีความสุข

สุข...ที่ได้แอบมองคุณหนูซองมินอยู่ฝ่ายเดียว

 

ร่างเล็กยืนอยู่หน้าตู้กระจกใสที่โชว์สร้อยข้อเท้าทองคำขาวรูปกระต่ายตัวเล็กๆ

อยู่ดีๆก็นึกถูกใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาคู่สวยจ้องมองมันจนขึ้นประกาย

 

ถ้าหากได้สิ่งนี้เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆจากคยูฮยอน...มันก็คงจะดีสินะ

 

 

 

            ชอบอันนี้หรอ?”

            เสียงหนึ่งดังขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว

            น้ำเสียงที่เขาคุ้นเคยดีเพราะเป็นน้ำเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวใจของซองมินตลอดมา

           ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้าๆเพื่อมองให้แน่ชัดว่าใช่ใครที่เขาคิดไว้หรือเปล่า?

            แล้วมันก็ใช่อย่างนั้นจริงๆ...

 

 

            คะ...คยูฮยอน

            ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองดูคนตรงหน้าเต็มๆร่าง

            ใบหน้าคมคายส่งยิ้มให้มาเจื่อนๆ แต่แค่นั้นซองมินก็ดีใจขึ้นมามากแล้ว

 

 

            นายมาทำอะไรที่นี่?”

 

 

            มาหาซื้อของขวัญน่ะ

            ได้ยินเพียงเท่านั้นหัวใจก็กระตุกวูบ

            ของขวัญ งั้นหรือ ?

            ของขวัญที่เป็นเครื่องประดับราคาแพงลิบลิ่วในร้านนี้อย่างนั้นหรือ ?

 

 

            อย่างนั้นหรอ?”

            จะมีสักครั้งบ้างไหมที่คยูฮยอนจะเดินหาซื้อของขวัญเพื่อซองมิน?

            ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ได้รับเพียงแค่การ์ดหนึ่งใบในโอกาสพิเศษ

            ใครๆก็พูดว่าคุณชายคยูฮยอนเลือกของขวัญให้ใครเขาไม่เป็น

            ซองมินจึงได้รับแต่การ์ดเท่านั้น...

            แต่วันนี้ ทำไม คยูฮยอนจึงได้มาเดินหาของขวัญด้วยตัวเองเช่นนี้?

            คนที่ได้รับ ก็คงจะเป็นคนพิเศษมากสินะ..

 

 

            ซีวอน...กลับเถอะ

            น้ำเสียงหวานใสเอ่ยเรียกคนที่กำลังยืนเลือกอะไรบางอย่าง

            แพทย์หนุ่มหันกลับมามองช้าๆก่อนที่จะวางเงินก้อนโตพร้อมกับหยิบของตรงหน้าออกมา

            ร่างเล็กก้าวออกพ้นร้านหรู ทิ้งคยูฮยอนไว้ที่เบื้องหลัง..

 

            ซองมินทนไม่ได้หรอกนะ ที่จะต้องมายืนมองคยูฮยอนเลือกของขวัญให้ คนอื่

 

 

            ขอโทษนะซีวอน ที่ทำให้นายไม่ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดในร้านนั้น...

 

 

            ไม่เป็นไรหรอกครับ...เพราะเมื่อกี๊ผมก็เลือกดูสิ่งที่ดีที่สุดอยู่พอดี

 

 

ประตูรถปิดสนิท พร้อมๆกับที่รถคันใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัว

ภาพของชายหนุ่มร่างยาวในชุดสูทเดินออกจากห้างดังปรากฏแก่สายตา

ไหนใครบอกว่าคยูฮยอนเลือกของขวัญไม่เป็น?

ทำไมถึงได้เลือกไวอย่างนั้นล่ะ? ทุกอย่างทุกคนพูด...คงเป็นแค่คำปลอบใจอย่างนั้นซินะ

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

 

ทงเฮจัดกระเป๋าสัมภาระของตัวเองให้ห้องหับเล็กๆ

หยาดน้ำตาไหลร่วงลงมาเป็นเวลากว่าชั่วโมงแล้ว

ทั้งๆที่ควรจะเลิกเสียใจแล้วแท้ๆ แต่น้ำตาก็กลับไหลออกมาไม่หยุด

ยิ่งนึกถึงภาพของคุณชายตัวร้ายมากเท่าไร..มันก็ยิ่งนึกเจ็บแปลบใจมากขึ้นเท่านั้น

 

 

             จะไปไหน?”

           เสียงทุ้มต่ำที่ย่อมคุ้นเคยดีดังขึ้นภายหลัง

            ทงเฮสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าหันกลับไปมองอยู่ดี

            มือบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแบบลวกๆ ก่อนที่จะฝืนใจทำเสียงแข็ง

 

 

 

            เจ้านายยังไม่ได้บอกคุณชายหรอกหรือฮะ? ว่าพรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกัน

 

 

            เดินทาง? ไปไหน?”

            น้ำเสียงเรียบเย็นแสดงออกมาเป็นเอกลักษณ์

            ทั้งๆที่เป็นงานใหญ่โตแท้ๆแต่กลับไม่มีใครได้ใส่ใจ

            ร่างบางถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะหันหน้าไปหาอีกฝ่าย

 

 

            งานเลี้ยงต้อนรับคุณชายและงานวันเกิดคุณหนูซองมินที่จัดฉลองพร้อมกันนี่ไงฮะ

            ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้ากลบเกลื่อน

            ความจริงคิบอมรู้แก่ใจดีอยู่แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจ

            งานใหญ่งานโตถึงเพียงนี้ ใครเขาจะลบลืมไปได้ลง

            หากแต่มีเหตุผลอื่นๆที่ทำให้คิบอมต้องมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้...หน้าห้องของทงเฮ

 

 

            คุณชายต้องการอะไรหรือเปล่าฮะ?”

            เสียงหวานเอ่ยถามก่อนจะลอบถอนหายใจอีกครั้ง

            คุณชายคิบอมทอดมองมาด้วยแววตาเรียบเฉยเช่นธรรมดา

            ทว่าในหัวใจของเจ้าตัวนั้น กลับไม่ได้เรียบเฉยอย่างที่ใครๆเห็น

            คิบอมรู้สึกเหมือนมีความผิดติดตัว..

            ถ้าหากในเวลานี้ไม่ได้ขอโทษ ทงเฮ กับสิ่งที่ตนได้ทำลงไป

 

 

 

            ทงเฮ ฉัน...

            ใบหน้าสวยเลิกคิ้วขึ้นสูง รอดูอยู่ว่าสิ่งที่คุณชายพูดนั้นจะตรงกับที่คิดไหม?

            แต่ก็ถูกสมองสั่งให้ลืมไปได้เลย เพราะคนอย่างคุณชายไม่มีทางขอโทษทงเฮอย่างแน่นอน

            และทงเฮก็คิดเอาไว้แล้วว่า ต่อให้คุณชายคิบอมมาขอโทษทงเฮตอนนี้ ทงเฮคงจะไม่ให้อภัย

            เพราะทงเฮเกลียดแววตาเรียบเฉยนั่น...เกลียดทุกคนที่คอยแต่ผลักไสไล่ส่งเขาให้ไปให้ใกล

 

            เช่นเดียวกับที่คุณชายคิบอมปล่อยทิ้งให้ทงเฮสะอื้นจนตัวโยนอยู่เพียงลำพังแบบนั้น...

 

 

 

            คุณชายมีอะไรจะพูดกับทงเฮหรอฮะ?”

 

 

            ทงเฮ คือ...ฉันขอ...

            การเต้นของหัวใจกลับรัวและแรงขึ้นผิดจังหวะ

            ภายในแววตาและสีหน้านิ่งสนิทนั้นกลับแฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่ยากต่อการคาดเดา

            ทงเฮเริ่มจะใจอ่อนแล้วงั้นหรือ?

            ถ้าหากคุณชายพูดว่าขอโทษออกมา...ทงเฮจะให้อภัยคุณชายทั้งหมดเลยงั้นหรือ?

 

 

            ฉันขอ...

 

 

            “...”

 

 

            ขอ...น้ำแก้วหนึ่งสิ

 

            กำแพงความหวังของทงเฮกลับถูกพังทลายลง

            นัยน์ตาเริ่มชื้นแฉะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

            ความผิดหวังอย่างมากมายเข้าถาโถมในจิตใจที่เปราะบางทั้งๆที่ก็ได้เตรียมใจรับไว้แท้ๆ

            ใบหน้าหวานหลุบหน้าลงต่ำพร้อมทั้งหันหลังให้

            ไม่มีอีกแล้ว...ทงเฮจะไม่คาดหวังอะไรที่ไม่เคยเป็นไปได้จากคุณชายคิบอมอีกแล้

 

 

            ออกไปนั่งรอเถอะฮะ แล้วทงเฮจะเอาน้ำหนึ่งแก้วพร้อมกับของว่างไปให้

            ร่างสูงเดินคอตกออกไปทางด้านนอก

            แม้จะคิดไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะต้องสารภาพผิดออกมาให้เสียจนได้

            แต่กลับพลั้งปากออกไปแบบนั้นได้อย่างไรกัน?

 

 

 

ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมๆกับที่คนตัวเล็กเดินเข้ามา

ทงเฮวางอะไรบางอย่างไว้บนโต๊ะกระจกใสภายในห้องทำงานของคุณชายตัวดี

แม้จะชั่งใจอยู่สักพักว่าควรจะอยู่ที่นี่ต่อดีหรือไม่

แต่เมื่อพบว่าไม่มีใคร จึงเดินเลี่ยงออกไปอย่างเงียบๆ

 

            อ๊ะ...

            แขนเล็กถูกกระชากเข้าหาใครบางคน

            ดวงตาคู่สวยมองหยั่งเข้าไปในดวงตาของเจ้าของแรงมหาศาล

            แววตาสีนิลยังคงเรียบสนิทเช่นเดิม..

 

            แต่ช่างแปลกนัก ทุกครั้งที่ทงเฮได้มองหยั่งเข้าไ

            ทงเฮกลับหวั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

           

            ไม่รู้หรือไงว่าทุกครั้งที่เอาของว่างและเครื่องดื่มมาให้ต้องอยู่รับใช้กันก่อน

 

 

            ก็คุณชายไม่อยู่...

 

 

 

            เธอไม่มีสิทธิ์เถียง!! อี ทงเฮ!

            ก็แน่สิ..

            คนต้อยต่ำอย่างทงเฮจะมีสิทธิ์เถียงอะไรกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ได้

            ใบหน้าสวยจึงหลุบลงต่ำด้วยความจำใจยอม

 

            คิบอมพลิกร่างของคนตรงหน้าเข้าหา ชายหนุ่มก้มลงมองคนตัวเล็กอย่างพินิจพิเคราะห์

            มือหยาบเชยคางมนให้แหงนขึ้น ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงมองต่ำอยู่เช่นเดิม

            อี ทงเฮไม่อยากสบตากับคุณชายจอมเจ้าเล่ห์..

            เพราะทงเฮไม่อยากจะใจอ่อนอีกแล้ว

 

 

           มองหน้าฉันสิทงเฮ!

 

 

 

            “.....”

 

 

            ฉันสั่งให้มองหน้าฉันไง!!!!!

            ร่างสูงพูดเสียงกร้าว คนตัวเล็กช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างอดกลั้น

            เพราะในเมื่อเป็นคำสั่งของคุณชาย...ทงเฮก็ต้องทำ

            หยาดน้ำใสไหลรื้นขึ้นมารอบดวงตาคู่สวย

            หากแต่เจ้าตัวกลับปล่อยให้มันรินไหลโดยไม่คิดจะปาดมันออก

 

 

            นี่ไงฮะ...คุณชาย คิม คิบอม

            นี่ไงน้ำตาของ อี ทงเฮ...

 

 

 

            เธอจะร้องไห้ทำไม?”

 

 

 

            แล้วคุณชายจะอยากรู้ไปทำไมล่ะฮะ? คุณชายเคยใส่ใจสิ่งของของคุณชายด้วยหรอฮะ?”

            คำพูดที่ระบายออกมาเป็นน้ำเสียงปนสะอื้น

            กลับบาดฉึบแล่นลึกลงกลางหัวใจของคุณชายผู้ไร้ความรู้สึกได้โดยแท้จริง

            น้ำตาบริสุทธิ์...ที่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทงเฮก็ยอมต้องหลั่งออกมาเพื่อเขา

            สามารถทำให้หัวใจของผู้ชายคนหนึ่งปวดร้าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

            คิบอมไม่มีหัวใจไม่ใช่หรือ?

            แล้วที่รู้สึกรวดร้าวอยู่นี่ มันส่วนไหนกัน?

 

 

           เธอกำลังจะพูดว่าทั้งหมดนี่ฉันเป็นคนผิดอย่างนั้นหรอ?”

            แม้จะรู้สึกพลาดผิดมหันต์สักปานไหน

            คนอย่างคุณชายคิมคิบอมผู้ไม่เคยก้มหน้าขอโทษใครก็ยังคงพลั้งปากออกมาไม่รู้กี่หน

            ใจคิดอย่าง แต่ปากกลับไปอีกอย่าง

            เรื่องแบบนี้จะไปคาดหวังอะไรกับคนที่ไม่เคยมีหัวใจ ไม่มีความรู้สึกกันล่ะ?

 

 

 

            คุณชายไม่ผิดหรอกฮะ!! ไม่เคยผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ทงเฮผิดเอง!!

            ทงเฮผิดเองคนเดียวมาตั้งนานแล้ว..ฮึก...ทงเฮผิดเองที่.....

 

 

Knock! Knock!

เสียงประตูเจ้ากรรมกลับดังขึ้นผิดจังหวะตามเคย

ร่างสูงชะงักชั่วครู่ก่อนที่จะก้มลงมองคนตรงหน้าอีกครั้ง

ถ้อยคำที่ขาดหายไป...คิบอมได้แต่ภาวนาให้มันเป็นสิ่งดีๆ

 

คุณชายคิมคิบอม...คาดหวังในเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

 

 

 

            ฮึก...ทงเฮผิดเองที่...รักคุณชาย

 

 

            “.....”

 

 

            พอใจหรือยังฮะ?”

            ร่างบางสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนนั้นไปเสียง่ายๆ

            ภายในหัวใจของคิมคิบอมกลับรู้สึกสับสนไปทั้งหมด

            นี่มันอะไรกัน คิบอม ?

            เกิดมาชาตินี้เขารู้สึก หวั่นไหว เป็นด้วยหรือ?

 

 

 

            รู้เอาไว้นะฮะคุณชายว่าทงเฮไม่เคยคาดหวังและจะไม่เรียกร้องขอความรักจากคุณชาย

            ถึงทงเฮจะไม่ได้มีตัวเลือกเข้ามามากมาย...แต่กรุณาจดจำไว้ด้วยนะฮะ ว่าถึงแม้จะให้ทงเฮเลือก

          ...ทงเฮก็ไม่เลือกคนไม่มีหัวใจอย่างคุณชายคิมคิบอมแน่นอน

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------

           

 

 

 

ชายหนุ่มร่างโปร่งบางนั่งคร่ำเคร่งภายในห้องทำงานที่มีกลิ่นยาฉุนจมูก

กองเอกสารวางทับๆกันสูงเกือบจะเท่าภูเขา นั่นหมายถึงว่ามีงานมากมายที่รอให้ฮันคยองต้องสะสาง

เลยเวลาพระอาทิตย์ตกดินมาแล้ว...

มือเรียวถอดแว่นตาหนาเตอะออกจากใบหน้าเนียนละเอียด

เปลือกตาปิดทับกันอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่หวังจะไม่ให้มีอะไรมาขัดใจ

ฮันคยองเหนื่อยล้าจากการทำงานมากมายแล้ว...หวังเพียงให้ได้พักผ่อนลงก็เท่านั้น

 

 

            คุณฮันคยอง...

            เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า

            ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆเปิดขึ้นเล็กน้อย เส้นคิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ

            ทั้งๆที่กำลังจะได้งีบแล้วแท้ๆ กลับมีอะไรมากวนใจซะได้

  

 

           คุณ...ซีวอน

           ร่างสูงใหญ่ค่อยๆล้มลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงาน

            ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้มออกมาเป็นการทักทาย

            หากแต่เจ้าของห้องไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยสักเท่าไร

 

 

            ทีหลังคุณก็ควรเคาะประตูก่อน เวลาเย็นๆแบบนี้มันเวลาที่ผมควรพักผ่อน

 

 

            นี่มันเลยเวลากลับบ้านแล้วนะคุณ ผมก็นึกว่าคุณจะกำลังเก็บข้าวเก็บของอยู่เสียอีก

            ใบหน้าเนียนส่ายหน้าไปมา ก่อนที่จะมองไปรอบๆห้อง

            ห้องทำงานที่ไม่มีอะไรเลยนอกจาก ตู้ โต๊ะ มากมายและกองเอกสารกองใหญ่เบ้อเริ่ม

            แม้เวลาจะจัดห้องของตัวเอง...ฮันคยองก็ยังไม่มี

            นี่มันใช่วิสัยของคนที่ย้ายที่ทำงานวันแรกซะที่ไหนล่ะ?

 

 

 

            งานเยอะแบบนี้นี่เอง คุณถึงยังไม่ยอมกลับบ้าน

 

 

            จะช่วยผมทำงานหรือไง?”

            ฮันคยองเลิกคิ้วสูง พูดหยอกล้อให้บรรยากาศไม่ได้ตึงเครียดมากนัก

            ร่างสูงเอนหลังพิงพนักก่อนที่จะหยิบเอกสารต่างๆขึ้นมาดูทีละเล่ม

 

 

            ถ้าทำได้ก็จะช่วยนะครับ แต่นี่มันคนละอย่างกับที่ผมรู้เลยนะ...

 

 

            ผมพูดเล่นน่ะ ไม่ต้องช่วยหรอก ผมทำคนเดียวได้

           ร่างโปร่งรวบเอกสารกองโตออกจากที่ตรงนั้น เคลียร์พื้นที่ให้โต๊ะว่าง

            ก่อนที่จะกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม

            แก้วกาแฟที่บรรจุน้ำสีดำสนิทอุณหภูมิเย็นชืดถูกกระดกดื่มขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

            มีอะไรหรือเปล่า?”

 

 

            ผมอยากให้คุณช่วยดูนี่ให้หน่อย...

            กล่องกำมะหยี่สีแดงที่ถูกล้วงมาจากกระเป๋าเสื้อสูทนำขึ้นวางบนโต๊ะ

            ซีวอนเปิดมันออกอย่างเก้ๆกังๆ แสงระยิบระยับจากจี้ห้อยคอสะท้อนเข้าดวงตาของอีกฝ่าย

            ใบหน้าเนียนมองสิ่งนั้นก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

 

            คุณซื้อมาให้ใคร? ราคาไม่ใช่เล่นๆเลยนะ

 

 

            ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดคุณหนูครับ คุณคิดว่าคุณหนูเธอจะชอบหรือเปล่า?”

            ซีวอนเป็นคนที่รักใครแล้วทุ่มเทให้โดยแท้จริง

            นี่เป็นข้อดีและน่ายกย่องของผู้ชายคนนี้..

            ฮันคยองทอดมองคนตรงหน้าด้วยแววตาละห้อย

            รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไงซีวอน? ว่าคุณหนูเขาไม่คิดจะมีเยื่อใย

            แล้วจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?

 

 

             คุณหนูเธออาจจะชอบก็ได้นะ

 

 

            ขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ อ้อ...เกือบลืม

            มือใหญ่ควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าใบโต

            ดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่ที่บานแย้มกลีบสวยงามปรากฏตรงหน้า

            ชายหนุ่มยื่นให้ร่างโปร่งบางโดยไม่ได้มีความคิดใดแอบแฝง

            แต่นั่นกลับทำให้หัวใจของจิตแพทย์คนเก่งเต้นโครมครามขึ้นผิดปกติ

 

 

            ให้ผมทำไม?”

 

 

            ก็ให้เพื่อต้อนรับการเริ่มทำงานที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งในประเทศของคุณไงครับ

 

 

           “.....”

 

 

 

            เก็บเอาไว้ดีๆนะ ผมขอตัวก่อนครับ

 

 

            “.....”

 

 

            พักผ่อนเยอะๆล่ะ อย่าโหมงานหนัก ดูแลตัวเองดีๆนะครับ

 

 

 

แผ่นหลังกว้างเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว

ทิ้งให้ใครคนเดิมยังคงนิ่งค้างกับการกระทำแปลกๆนี้เพียงลำพัง

มันไม่แปลกหรอกสำหรับคนที่เคยพูดคุยและรู้จึกซีวอนดีอยู่แล้ว...

เพราะซีวอนเป็นคนโรแมนติกและเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ว่าใครก็มักจะเห็นเขาเป็นตัวเลือกในการร่วมชีวิต

หากแต่ฮันคยองไม่เคยสัมผัสถึงตัวตนที่แท้จริงของซีวอนได้ด้านนี้มาก่อน

 

 

หลงรักเข้าให้แล้วสินะ...ฮันคยอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

 

 

TO BE CONTINUE ON PART 8

THANKS FOR COMMENT

THANKS FOR ATTENTION

 

 

 

 

 

>>>

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

802 ความคิดเห็น

  1. #757 [[ Muggle~น้อย ]] (@iiimee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 17:36
     มาขอน้ำหนึ่งแก้วถึงห้องด๊องเลยหรอคิมคื ??  555+

    หวั่นไหวแล้วใช่มั้ย  สมๆๆๆๆ

    วอนฮัน . . . .หึหึหึ
    #757
    0
  2. #728 KATUCK (@tuck129) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 13:49
    หมวยรักแกแล้วไง
    คุณชายไม่มีหัวใจ
    #728
    0
  3. #647 pp_225 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 18:23
    วอนโรแมนติกเนอะ



    ป๋าจะมีใจให้ก็ไม่แปลก



    วอนฮัน ๆๆๆๆ
    #647
    0
  4. #603 มินมิ้น :}} (@Mint14786) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:25
    วอนฮัน? 55555
    มินมินคยูคยู
    #603
    0
  5. #579 lovelove (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:09
    ป๋าหลงรักวอนเข้าแล้วไง
    #579
    0
  6. #499 ice-cream (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 21:57
    สับสนกับคิบอมมาก



    เหมือนที่คิบอมกำลังเริ่มสับสนตัวเองอยู่รึป่าว



    เริ่มที่จะหวั่นไหวแล้วใช่ไหม คิมคิ
    #499
    0
  7. #479 kamoo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 17:49
    ปากหนักจิงนะคิบวมมมมม แค่พูดขอโทษแค่นี้มันจะตายมะห๊ะ

    สงสารหมวยอิ๊บอ๊ายเลยอะ เคืองบอมด้วยวุ้ย
    #479
    0
  8. #458 คนที่เธอก็รู้ว่าใคร - - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 05:25
    ย่าห์ ~!

    อยากทำแบบเน้~
    #458
    0
  9. #438 Melon Sherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 13:39

    TT^TT

    ฮันชอบวอนอ่ะ

    #438
    0
  10. #403 KyuHyun (@121495) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:55
    ป๋า หลงรักวอนง่ายจิง

    วอน ตรงดีเนอะ นายนี่มันซื่อตรงซะจริงๆ
    #403
    0
  11. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 17:20
     คยูเลือกหใ้เราใช่ม๊า า า 555555 5 

    ป๋า ดอกกุหลาบดอกเดียวก็รักแล้ว เด๋วเราให้ มากกว่าดอกนึงเลย แล้วรักเรานะ ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #384
    0
  12. #372 sheeppy (@sheeppy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 02:39

    ป๋าฮัน...แค่กุหลาบดอกเดียวก็รักเขาแล้วเหรอ = =

    คยูเลือกของขวัญให้ใครอ่ะ?? ใช่ให้วันเกิดมินรึเปล่า? ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ ไม่อยากเห็นมินเสียใจมากไปกว่านี้ T T

    #372
    0
  13. #353 pakarang-sj (@pakarang-sj) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 22:24
    แล้วบอมจะกลับมามีหัวใจได้มั๊ยเนี่ย
    #353
    0
  14. #338 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 15:41

    เอ่อป๋าคือทำไมหลงรักเร็วงี้อ้ะ

    #338
    0
  15. #307 •Ik'kie♥13ลิง• (@Ikgunso) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 13:35
    บอม แกแค่ขอโทษ พูดไม่เป็นรึไงงงง =[]=++


    ว่าแต่ วอนฮัน รึ ฮันวอน อ่ะ * *
    #307
    0
  16. #225 winggy (@winggykihae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:35
     กะอีแค่ขอโทษ 
    พูดไปแล้วดอกพิกุลจะร่วงจากปากเรอะพี่บ้า
    #225
    0
  17. #193 june_bie_donghae (@junedongbie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:40

    ฮึ่มมมคิมคิ ทำไมแกเป็นคนอย่างนี้ ฮะ?~~~~

    ฉันขอโทษ พูดอย่างนักรึไงยะ ชิ

    #193
    0
  18. #81 เอมิลี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2553 / 23:22
    แค่จะพูดว่าขอโทษยังยากเย็นขนาดนั้นเชียวหรือ



    เพราะความเป็นคุณชายมันค้ำคออยู่หรือเพราะละอายใจกันแน่



    คุณชายคยูเข้าไปซื้อของขวัญให้ใครนะ หรือว่าแค่บังเอิญมาเจอ



    ฮันคยองที่แท้ก็มีใจให้กับซีวอนนี่เอง ตอนแรกก็ดูเหมือนจะมาเป็นคู่แข่ง
    #81
    0
  19. #41 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (@maprangpunk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2553 / 23:43

    ป๋าหลงรักเข้าซะแล้ว

    ขอน้ำแก้วนึงเพื่อ??

    #41
    0