Short Fiction Harry Potter : เรื่องสั้น [AllxSnape]

ตอนที่ 5 : Duty : LM/SS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

...หน้าที่…




                    "ระหว่างหน้าที่กับคนรัก.... สำหรับคุณผมสำคัญแค่ไหน..."


SS


     ผมและคุณต่างรู้ดีว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ ผมกับคุณต่างกันเกินไป เป็นสิ่งของที่ไม่คู่ควร พวกเราทั้งคู่ก็เปรียบเสมือนกับขั้วแม่เหล็ก ลบก็ต้องคู่กับบวก แต่ผมกับคุณมันก็ขั้วเดียวกัน มีแต่จะผลักให้ออกห่างกันไป สุดท้ายมันก็เเย่ลงและคุณก็จากผมไป


     ถึงแม้ผมจะเข้ามาเรียนฮอกวอตส์ทีหลัง แต่ผมก็มาก่อนเธอ เพราะอะไรถึงทำให้คุณทิ้งผมไป หรือเพราะคำว่าเลือดบริสุทธิ์มันคลำคออยู่ หน้าที่ต้องมาก่อนความสุขของตัวเองอยู่เสมอ แล้วทำไมคุณต้องมารักคนเลือดผสมอย่างผมด้วย


     อยู่ดีๆก็มาให้ความหวังแล้วก็จากไป ราวกับสายลมที่พัดผ่าน เพียงได้เชยชมดอกไม้แล้วก็จากไปปล่อยให้มันเหี่ยวเฉาแล้วก็ตายลง ผมมันก็เเค่คนธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้สวยเลิศเลอดั่งเช่นสาวงาม ไม่ได้มีชื่อเสียงเรียงนามหรือเงินทอง ผมมีเพียงหัวใจที่ให้คุณได้ครอบครอง แต่คุณกลับปฏิเสธและบดขยี้มัน...


     ผมต้องทนความเจ็บชํ้า ต้องฝืนกลํ่ากลืนความปวดร้าว ผมมอง มองคุณกับเธอที่ยืนเคียงข้างกันมีพยานความรักตัวน้อยๆคอยเป็นเชือกรั้งคุณไว้ 


เดรโก มัลฝอย


     เป็นชื่อที่สมกับเป็นทายาทเลือดบริสุทธิ์ เด็กคนนี้ช่างมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงเหมือนกับคุณ ก็คงจะเป็นอย่างงั้นก็เพราะคุณคือพ่อของเด็กคนนี้นิ ผมมันก็เป็นเพียงแค่คนรู้จักในสายตาของครอบครัวคุณ ไม่ได้มีความสำคัญเกินกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง 


     ผมเฝ้ามองเด็กคนนั้นที่กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางการวางตัวเเบบคุณชายจอมหยิ่งในศักดิ์ศรีนั้นมันเป็นภาพที่ผมเคยเห็นมาก่อน รูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณดี คางเสี้ยมแหลม ผมสีบรอนด์จางและดวงตาสีฟ้าอ่อนซีด เพียงแต่ผมของเด็กคนนั้นตัดสั้นก็เท่านั้น


     ถ้าคุณไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์ก็คงจะดีกว่านี้ ถ้าเราทั้งสองเป็นเพียงมักเกิ้ลธรรมดาก็คงจะดีกว่านี้ ถ้าเกิดชาติหน้ามีจริงก็ขอให้เราได้เกิดมาคู่กัน


พระเจ้าช่างใจร้าย สร้างเขาเพื่อมาให้ผมรัก แต่กลับสร้างเธอให้มาเป็นคู่ชีวิต 


แล้วคุณละคิดเหมือนผมรึเปล่า


LM


     เพียงหนึ่งถ้อยคำกลับสามารถทำร้ายหัวใจของคนหนึ่งคนได้ ฉันขอโทษ ขอโทษที่ไม่มีความกล้าพอที่จะหันหลังให้กับครอบครัวของฉัน เพราะฉันกลัว กลัวว่าจะถูกตีตราว่าเป็นคนทรยศต่อสายเลือดบริสุทธิ์ กลัวว่าวันหนึ่งสายเลือดที่เเสนบริสุทธิ์จะมีเลือดเสียมาเจือปน


     เพราะความกลัวนั้นมันทำให้ฉันต้องตัดสินใจหันหลังให้กับเธอ มันทำให้ฉันกล้าที่จะตัดขาดความสัมพันธ์ของเราสองคน แต่ฉันเองก็ไม่สามารถตัดใจจากเธอได้ ฉันยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ถึงแม้กาลเวลาจะผ่านพ้นไปแต่ในหัวใจกลับไม่เปลี่ยนแปรผัน


หากเรานั้นไม่อาจจะอยู่เคียงคู่กันในชาตินี้ก็ขอให้ชาติหน้าเราเกิดมาคู่กันอีกครั้ง 


     ฉันไม่อยากเกิดมาในตระกูลที่สูงศักดิ์ ไม่ได้อยากเกิดมาในวงศ์ตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นผู้มีพลังวิเศษ แต่ฉันอยากเกิดมาเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ต้องการจะมีอะไรนอกจากชีวิตที่สงบสุข อยู่กับคนที่เรารักและเข้าใจกัน


และดูเหมือนเสียงนั่นจะส่งไปถึงพระเจ้า


     พวกเขาทั้งสองตายลงในสงคราม ฝ่ายแฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นผู้กำชัยชนะ และลอร์ดโวลเดอมอร์คือผู้พ่ายแพ้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขารอค่อยได้มาถึงแล้ว ใครจะรู้ละว่าพวกเขานั่งนับรอความตายที่กำลังคืบคลานมาสู่ทั้งสองคน


     มีเพียงนาซีสซาร์ มัลฝอยเท่านั้นที่รู้ซึ้งความสัมพันธ์ของชายหนุ่มทั้งสองเป็นอย่างดี เธอเองก็เกิดมาในวงศ์ตระกูลชั้นสูง ย่อมเข้าใจดีว่าสายเลือดบริสุทธิ์จะลดตัวลงไปแต่งงานกับพวกเลือดผสมได้อย่างไร ยิ่งถ้าเกิดจากมักเกิ้ลนั้นแหละคือความอัปยศของวงศ์ตระกูล


     ใช่ มัลฝอยรอดพ้นจากคำครหาแล้ว พวกเขาตัดสินใจหันหลังให้กับลอร์ดมืดก่อนจะออกจากสงครามไป จึงทำให้ครอบครัวมัลฝอยไม่ถูกจับเข้าคุกอัซคาบันเหมือนกับพวกผู้เสพความตายคนอื่นๆ


     นาซิสซ่าร์สั่งให้ผู้ประกอบพิธีย้ายศพของทั้งสองฝั่งอยู่ในหลุมเดียวกัน เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเธอ ทุกคนต่างหลั่งไหลเข้ามางานศพอย่างล้นหลาม เพื่อไว้อาลัยแก่ผู้เสียชีวิตในสงคราม


     เธอเองก็เสียใจกับการจากไปของสามีแต่เธอก็ดีใจที่สามีของตนจะได้ตายไปพร้อมกับคนที่เขารัก 



..........



xx / xx / xxxx


     ในวันที่ฝนตกหนักวันหนึ่งยังมีคนหนึ่งคนกำลังนั่งทอดอาลัยอยู่บนเตียงผู้ป่วยขนาดใหญ่อยู่ ดวงตาสีนิลคู่สวยเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างคล้ายคนกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะมองอะไรไม่เห็นก็ตาม


เขากำลังจะตาย


     ดวงตาสีนิลสองคู่สั่นคลอนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาลง ปล่อยให้นํ้าตาหยดเล็กไหลรินลงตามโครงหน้าสีซีด พอนึกถึงความตายที่ไหน หัวใจของเขาก็เหมือนจะหยุดเต้นทุกวินาที 


     ก่อนที่สติของเขากำลังจะจมลงสู่ความอ้างว้างก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เสียงริมฝีเท้าที่ย่างกรายเข้ามาในห้องปลุกให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกของตัวเองจนต้องลืมตาขึ้น แต่เขาไม่ได้หันไป


"คุณสเนปได้เวลาตรวจอาการแล้วครับ" เสียงทุ้มตํ่าแต่ดูนุ่มนวลและอบอุ่นในเวลาเดียวกันเอ่ยขึ้นกับคนไข้ตรงหน้าที่ยังไม่ได้ละสายจากหน้าต่างบานนั้น ถึงจะไม่เข้าใจว่าจะมองทำไมเพราะยังไงทางตรงหน้าก็มืดบอดอยู่ดี


"คุณเป็นคุณหมอคนใหม่ยังงั้นหรอ" เสียงทุ้มหวานเอ่ยถาม ถึงเเม้ว่าเขาจะไม่ได้หันไปให้อีกฝ่ายเห็นหน้า ถึงตาจะมองไม่เห็นแต่หูก็ยังได้ยิน เขาจำเสียงหมอทุกคนที่เข้ามาตรวจอาการของเขาทุกวันได้ ถึงแม้จะเปลี่ยนหมอไม่ซํ้าหน้ากันมาหาเขาในทุกเดือนก็เถอะ


"ใช่ครับผม ลูเซียส มัลฝอยเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดยินดีที่รู้จักนะครับคุณเซเวอร์รัส สเนป" คุณหมอหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตร


"วันนี้คุณจะมาถามหรือทดสอบอะไรเหมือนหมอคนอื่นๆรึเปล่าละ ฉันหวังว่าคุณจะรักษาฉันได้นะ" คนไข้ร่างบางถามคุณหมอหนุ่ม หวังจะทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียเล็กๆหน่อยแต่กลับกันอีกฝ่ายกับดูนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


"คุณนี้ปากร้ายจังเลยน้า" คุณหมอหนุ่มเท้าแขนลงที่เตียงคนไข้จนมันยุบลงเล็กน้อย


"อะไรกันรำคาญพวกผมยังงั้นหรอ"


"ใช่" ร่างบางตอบโดยไม่ลังเลเเม้แต่น้อย


"คุณนี้เป็นคนซื่อตรงจริงๆ" คุณหมอหนุ่มแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย


"นี้คุณกะจะไม่ให้หมอทุกคนเห็นหน้าคุณเลยอย่างงั้นหรอ"


"ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครเห็นหน้าฉันสักหน่อยนิ ไม่มีใครทักฉันต่างหากละ ถึงเห็นหน้าฉันไปก็ไม่มีใครช่วยชีวิตฉันได้หรอก"


"นายรู้รึเปล่าว่าคนบางคนที่ใกล้จะตายก็หายได้เพราะกำลังใจ" นํ้าเสียงหวานนุ่มเอื้อนเอ่ยคำพูดช้าๆให้คนฟังได้ซึมซับทุกคำพูดของเขา


"แต่ฉันไม่เหลือใครสักคน..." 


"ไม่คุณยังเหลือผมอยู่นะครับ" คุณหมอลุกขึ้นพรวดก่อนจะเอื้อมมือเเตะลงที่ลาดไหล่บางที่มีผ้าห่มผืนหนาคลุมเอาไว้อยู่ 


"พรุ่งนี้ผมจะมาหาคุณอีกครั้ง ราตรีสวัสดิ์นะครับ" คุณหมอหนุ่มพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินออกไป 



..........


     หลังจากผ่านคืนนั้นสู่เช้าวันใหม่เขาก็มาหาผมตามคำที่ได้พูดเอาไว้จริงๆ ให้เถอะรู้สึกว่าหมอใหม่คนนั้นจะเข้ามาวุ่นวายกับเขามากเกินไปนะ


"อรุณสวัสดิ์ยามเช้า วันนี้คุณก็ยังเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะ" คนไข้ร่างบางไม่ตอบ


"วันนี้อากาศยามเช้าดีสุดๆไปเลยละอยากไปเดินเล่นไหมครับเดี๋ยวผมพาไป" คุณหมอหนุ่มยิ้มให้เเผ่นหลังบางที่วันนี้ไม่ได้เอาผ้าห่มมาคลุมเหมือนเมื่อคืน


"ฉันเดินไม่ได้"


"งั้นไปดูบรรยากาศข้างนอกกันไหม อยู่ในห้องคงจะหน้าเบื่อนะครับ" คุณหมอหนุ่มไม่ละความพยายามคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายออกมาจากห้องให้ได้ แต่ดูเหมือนความหวังสุดท้ายของคุณหมอหนุ่มจะดับลง


"ฉันตาบอดมองอะไรไม่เห็นหรอก"


"งั้นคุณอยากทานอะเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวผมสั่งแม่บ้านให้-" ก่อนคุณหมอหนุ่มจะพูดจบคนไข้ร่างบางก็พูดตัดประโยคซะก่อน


"ฉันทานอาหารเหมือนคนปกติไม่ได้หรอก ฉันกินผ่านทางสายยางตรงคอไง ดูสิ" เรียวมือบางรวบผมออกเผยให้เห็นต้นคอเนียนที่มีสายยางเจาะเข้าไปที่ลำคอตรงเส้นเลือดใหญ่


"ผมขอโทษ" 


"ไม่เป็นไรฉันรู้หรอกว่าไอ้อาจารย์หมอของพวกนายไม่ได้บอกชีวประวัติของฉันให้พวกหมอฝึกหัดที่ชอบมาถามฉันเกี่ยวกับอาการข้างเคียงของยาโดยไม่รู้เลยว่าต้นตอของอาการมาจากไหน  เฮ้อ หมอสมัยนี้นิ" 


"งั้นวันนี้เรามาทำกายภาพบำบัดกันดีไหมครับ" คุณหมอถามคนบนเตียงที่ไม่เคยขยับเขยื้อนไปไหน


"ไม่ได้ผลหรอก มันยิ่งทำให้หัวเข่าของฉันเสื่อมลง" คนไข้ร่างบางถอนหายใจเล็กน้อย


"ไม่ลองอีกครั้งก็เท่ากับเสียใจไปตลอดชีวิตเลยนะครับ ผมเนี่ยเกียรตินิยมอันดับ 3 นักกายภาพบำบัดเลยนะครับ อย่าดูถูก" คุณหมอหนุ่มยืดอกท่าทางภูมิใจจนน่าหมั่นไส้ถึงเขาจะมองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ว่าคุณหมอคนนี้ขี้เก๊กชะมัด


"ฮ่าๆ คุณเนี่ยตลกจัง ถ้าฉันเข่าเสื่อมเพราะคุณผมจะฟ้องอาจารย์หมอให้หักคะแนนคุณ"


1 เดือนผ่านไป


     ตลอดระยะเวลา 1 เดือนของแพทย์ฝึกหัดอย่างลูเซียส มัลฝอยจบลงด้วยดีบวกพร้อมกับความรักสุดแฮปปี้ของทั้งสองคน ใครจะไปรู้ละว่าโรงพยาบาลแห่งนี้มีกฎเหล็กว่าหมอห้ามรักคนไข้แต่ในกรณีนี้คนไข้เป็นผู้ชายถือว่าไม่โดนตัดคะแนน แต่ใครจะไปคิดละว่าพวกเขาจีบกันโดยไม่ได้เห็นหน้า แค่ได้ยินแค่นํ้าเสียงเท่านั้นเอง


"วันนี้เป็นวันนัดผ่าตัดดวงตา" คนไข้ร่างบางเอ่ยขึ้น คุณหมอหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสือนั่งข้างๆเตียงเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปจับเส้นผมสีดำสนิทก่อนจะเขี่ยไปมา


"กลัวหรอครับ" 


"เปล่าหรอกฉันแค่ไม่ค่อยไว้ใจหมอก็เท่านั้น" 


"อืม คุณนี้แปลกจังเลยนะไม่เหมือนคนไข้คนอื่นที่ชอบมาฝากชีวิตไว้ที่หมอ" 


"ฉันคิดว่าชีวิตใครก็ชีวิตมันไปฝากใครเขาก็ใช่เรื่อง หมอนะมีแค่หน้าที่รักษาชีวิตและต่อลมหายใจให้เราก็แค่นั้นไม่ได้เป็นยามไว้ฝากชีวิตหรอกนะ" 


"แล้วหน้าที่แฟนละเอาไว้เยี่ยวยาหัวใจรึเปล่า" แขนเรียวยาวโอบกอดรอบเอวบางด้านหลังของคนไข้ตัวเล็ก


"หยุดเลยนะคุณหมอ ชักจะลามปามกับคนไข้ไปแล้วนะ" อีกฝ่ายดิ้นเล็กน้อย


     กาลเวลามักผ่านไปเร็วเสมอวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เซเวอร์รัส สเนปจะได้อยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้อีก ใครเล่าจะคิดว่าคนที่กำลังใกล้ตายอย่างเขากลับได้รับชีวิตใหม่จากพระเจ้าหรือว่าคนรักกันนะ? 


     ตอนนี้เป็นเวลาตอนเช้าที่เขากำลังจะออกจากโรงพยาบาล ต่างก็มีคุณหมอและนางพยาบาลมายืนอำลาเขาหลังจากที่ต้องทนอยู่ที่นี้ตั้ง 3 ปี และที่ไม่พลาดก็คือคนรักของเขา


"นี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายรึเปล่าที่ผมจะได้เห็นหน้าคุณ" คุณหมอหนุ่มถามคนรักที่กำลังหันหลังให้เขาอยู่


"ผมรักคุณนะ"


"ฉันก็รักคุณ" ร่างบางหันหน้ามาสบตากับคนรัก ดวงตาสีนิลคู่สวยสะท้อนประกายความสดใสออกมา ประดับด้วยรอยยิ้มหวานที่สวยงามกว่าอิสตรีใดในโลก ผิวขาวซีดที่ได้เห็นเป็นครั้งแรก เรียวนิ้วมือผอมประคองหน้าของคุณหมอหนุ่มที่กำลังนิ่งค้างอยู่


"นี้คุณยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า" ชายหนุ่มร่างบางถามคุณหมอหนุ่ม


"คุณยิ้มสวยมากๆเลยครับ" มือหน้าทาบลงที่หน้าอกตัวเอง ก้อนเนื้อข้างในเต้นระสํ่าไม่เป็นจังหวะคล้ายคนเป็นโรคหัวใจ หรือว่าเขาจะป่วย


"ขอบคุณ ฉันเขินนะที่คุณพูดแบบนี้" ร่างบางยิ้มแก้เขินเล็กน้อย


"แต่ว่านะ..."


"เหมือนผมเคยเจอคุณ / เหมือนฉันเคยเจอคุณ"


"ฮะฮ่า ผมคงคิดไปเอง" 


"ถ้านายคิดไปเองฉันคงสมองเลอะเลือน"


"คุณเชื่อเรื่องโชคชะตารึเปล่าละ" คุณหมอหนุ่มถามอีกฝ่าย


"ไม่รู้สิครึ่งๆกลางๆอะ ไม่ได้เชื่อสนิทใจเท่าไหร่"


"แต่ผมเชื่อนะว่าบางที่พวกเราอาจจะเคยคู่กันมาก่อนก็ได้นะ" 


"อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้นละ"


"ความรู้สึกของผมครั้งแรกเมื่ออยู่ใกล้คุณ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกรัก หลง ชอบ ต้องการ อยากจะปกป้องความคิดนี้มันตีกันยุ่งจนสมองผมแทบจะระเบิด รู้ตัวอีกทีผมก็ปักใจหลงรักคุณเข้าไปเต็มๆ" 


"อ่า" อยู่ๆก็รู้สึกหน้าร้อนเหมือนจะเป็นลม


"งั้นถ้าฉันถามคำถามคุณสักข้อ คุณจะตอบมันโดยไม่ลักเลเลยจะได้ไหม" 


"อ่า ครับ" ถึงจะมึนๆแต่ก็ตอบรับคำเสนอ


ระหว่างหน้าที่กับคนรัก.... สำหรับคุณผมสำคัญแค่ไหน..." อยู่ๆนํ้าเสียงหวานนุ่มก็สั่นคลอน ดวงตาสีนิลคู่สวยก็เอ่อล้นไปด้วยหยดนํ้าตา 


     เหมือนกับในความฝัน เขาเคยฝัน ฝันถึงชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งที่สวมชุดสีดำทะมึนที่มีผ้าลินิลสีดำเข้มคลุมที่ไหล่ทั้งสอง ใบหน้าออกหวานเกินชาย ผมสั้นยาวแค่ประบ่า ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยนํ้าตาที่ดูโศกเศร้าอาลัย ริมฝีปากบางเฉียบสีซีดกำลังพูดพึมพำอะไรบางอย่างแต่เสียงนั้นเบาเกินไปที่เขาจะได้ยิน 


     แต่ทว่าเขากลับไม่สามารถละจากใบหน้านั้นได้ สีหน้าที่ดูผิดหวัง ท้อแท้ เจ็บปวด ขื่นขมระทมใจอยากจะคว้าตัวมากอดเอาไว้แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่ความห่างไกลก็ยิ่งมากกว่าเดิม สองมือที่เคยเกือบคว้าตัวเอาไว้ได้กลับกลายเป็นเพียงธาตุอากาศ 


     แต่ทุกครั้งที่เขาฝันถึงเรื่องนี้ผู้ชายร่างบางคนนั้น เขามักจะได้ยินเสียงร้องไห้ปานใจจะขาดจากกันของชายคนนั้น รู้สึกสงสารเเต่ทำอะไรไม่ได้ทุกครั้งที่เขาไปในฝันประโยคแรกและประโยคเดียวที่ถามซํ้าๆเดิมๆ ที่ถามผมทุกวันจนวันนี้ผมมีคำตอบให้กับคุณแล้วนะ


ระหว่างหน้าที่กับคนรัก.... สำหรับคุณผมสำคัญแค่ไหน..."


"คุณสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้นคุณคือดวงใจของผม ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีกครั้งผมสัญญาที่รัก..."



'...บางครั้งการที่เราทุ่มเทเวลาไปกับหน้าที่จนมากเกินไป โดยไม่ได้แคร์คนที่รักเลย มันจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดเปล่าๆ ถึงเวลาเเล้วที่ควรจะหยุดทุกอย่างและหันหลังกับมาแคร์ความรู้สึกของคนรักของคุณ...'



............




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #39 มิวมิว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:20

    อ่านจบแล้วปริ่มมากค่ะ ยกมือทาบอก ฮืออ คู่นี้เราชอบเป็นการส่วนตัว น้องมีความสุขอะจบแฮปปี้เราดีใจจจ//ปบมือให้ไรท์ เขาก็ต้องคู่กันอยู่แล้วป่ะวะะฮือออ

    #39
    1
  2. #33 Miew Sirikanya (@miew09-snape) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:23
    เขินอ่ะบิดจนตัวเป็นเกลียวเเล้วค่ะ พรหมลิขิตบันดาลให้เขาสองคนมาพบกัน ฟิน
    #33
    1
    • #33-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 5)
      11 กรกฎาคม 2562 / 21:27
      พอดีช่วงนั้นติดบุพเพสันนิวาส 555
      #33-1
  3. #25 James J. J. (@JantanaJankaew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 16:16
    อรั้ยยยยยยเขินอะ
    #25
    1
    • #25-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 5)
      11 กรกฎาคม 2562 / 21:23
      >v< เขินนนนนนน
      #25-1
  4. #24 Severus... (@Nut_thayapron) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:33
    น่าร้ากกจริงๆ
    #24
    1
  5. #22 aut38613 (@aut38613) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:44

    น่ารักกกกกก ชอบมากค่าาาาา
    #22
    1
    • #22-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 5)
      4 มิถุนายน 2562 / 00:19
      ขอบคุณคร้าาาาาาา
      #22-1