Short Fiction Harry Potter : เรื่องสั้น [AllxSnape]

ตอนที่ 1 : Happy Birthday Severus : AD/SS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

 ...สุขสันต์วันเกิดเซเวอร์รัส…


"ขอบคุณ"


9 มกราคม คริสตศักราช 1995 

     เป็นอีกเช้าของอีกหนึ่งวันที่น่าเบื่อสำหรับนักเรียนของฮอกวอตส์ ปีนี้หิมะก็ตกหนักเหมือนเดิม คงไม่ค่อยมีใครพิศมัยมันสักเท่าไหร่ ก็มันทั้งหนาวเหน็บและอ้างว้างเสียเหลือเกิน


     เหมือนกับนิทานเรื่องหนึ่ง ที่ได้กล่าวขานถึงเรื่องราวของการรอคอยของหญิวสาวคนหนึ่ง เธอมีรูปร่างผอมบาง ผิวขาวซีดจัด ผมสีดำยาวสลวย ดวงตากลมใสสีนิล ที่ท่อประกายความหวังอย่างเเรงกล้ เธอกำลังนั่งรอชายอันเป็นที่รักกลับมาจากสงคราม


     โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าชายอันเป็นที่รักได้ตายจากเธอไปเสียแล้ว แต่เธอยังคงเฝ้ารอเขากลับมาในช่วงของฤดูหนาวทุกปีจนกระทั่งเธอสิ้นลมหายใจ..... 


     ตามตำนานได้เล่าขานว่าเธอมักจะมานั่งรอใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีดอกคามิเลียรายล้อมอยู่รอบกายเธอ


     ดอกคามิเลียนั้นเป็นดอกไม้ในช่วงฤดูหนาวและหายากมาก มักเป็นที่นิยมชื่นชอบในหมู่พวกขุนนางหรือพวกมีฐานะที่มักนำมันมาติดประดับกับเสื้อผ้า เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความสง่างามและมีเสน่ห์


     กลีบดอกที่คลับคล้ายกับกุหลาบแต่ดูหนาและละเอียดละอ่อนกว่า ลำต้นแกร่งสีเขียวหนาเป็นมันวาวดูแลแปลกตา และยังมีความหมายที่ลึกซึ้งคุณคิดเหมือนเขารึเปล่าละ?


     ศาสตราจารย์ร่างบางใต้ผ้าคลุมสีดำหนาที่ไม่เข้ากับร่างกายที่ผอมบางเช่นคนป่วย เดินทอดน่องไปตามระเบียงเล็ก สายตาคมกริบที่เป็นที่เกรงกลัวของเหล่านักเรียน กวาดสายตามองไปรอบๆทางทัศนียภาพเบื้องหน้าถึงแม้มันจะปกคลุมไปด้วยหิมะจนหนาก็เถอะ จนแล้วจนรอดก็หาไม่เจอ


"เฮ้อ" เสียงนุ่มถอนหายใจอย่างหมดหวัง


"โอ้ เซเวอร์รัสเธอมาทำอะไรที่นี้ ไม่หนาวแย่หรือไงกัน?" เสียงพูดที่ค่อนข้างยานคางของชายชราเอ่ยขึ้น




"ไม่มีอะไรหรอกครับ" เซเวอร์รัสพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่ง


"แน่ใจนะ" นัยน์ตาสีฟ้าทะลุปุโปร่งมองร่างบางอย่างจับผิด


"ครับ" 


"งั้นหรอ เธอควรจะกลับเข้าไปในห้องโถงได้แล้วนะ อากาศมันค่อนข้างหนาวเดี๋ยวเป็นหวัดเสียเปล่าๆ"


"ครับ" 




เหมือนเขาจะลืม?อะไรบ้างอย่างไป เซเวอรัสหน้าเจื่อนลงนิดๆก่อนจะเดินออกไป




...................






ร่างบางของศาสตราจารย์สอนปรุงยาเข้ามาในห้องโถงใหญ่ที่ครึกครื้นเป็นพิเศษละมั้ง?


     ก็คงเพราะเต็มไปด้วยนักเรียนทั้ง 4 บ้านของฮอกวอตส์ แล้วก็อีก 2 โรงเรียนที่ได้รับเชิญมาคัดตัวแทนในการประลองเวทไตรภาคี


     ซึ่งในกฎมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ในการลงแข่ง แต่คุณพอตเตอร์เองก็ไม่รู้ไปโผล่เข้าไปได้ยังไงทั้งที่อายุไม่ถึงเกฑณ์กำหนดที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขีดเส้นจำกัดอายุไว้ด้วยซํ้า!


     พูดแล้วก็โมโหเจ้าเด็กหัวบากหน้าหม้อที่มีเรื่องให้ปวดหัวทุกปี!เหมือนพ่อมันไม่มีผิดเลย! พูดแล้วก็ โมโห! โมโห! ถ้าถามว่าเรื่องอะไรหรอ ก็เรื่องเจ้าเด็กนั้น?...กับ....กับ....ก็พวกคณาอาจารย์นะสิไม่สนใจเขาเลย!!




"นี้ๆศาสตราจารย์มิเนอร์ว่า" เซเวอร์รัสที่นั่งข้างๆศาสตราจารย์วิชาเเปลงร่าง มือผอมๆของเซเวอร์รัสกระตุกชายผ้าคลุมไหล่สีดำเบาๆ  


"ว่าไง เซเวอร์รัส" หล่อนหันมามองร่างบางก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้


     ก็นะเซเวอร์รัสเป็นอาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดนิ ยังไงซะเขาก็ยังคงเหมือนเด็กน้อยที่ตั้งใจเรียนสุดๆตอนที่เขายังเด็กก็เหมือนเวลางานก็ทุ่มเทสุดๆเหมือนกัน


     อาจารย์ทุกคนต่างชื่นชอบเขาซะส่วนใหญ่ถึงนิสัยของเขาจะไม่ค่อยน่าคบเสียเท่าไหร่ แต่พอมาร่วมงานด้วยกันทำให้เหล่าอาจารย์ทั้งหลายมองเห็นส่วนดีลึกๆที่อยู่ในตัว กับชีวิตที่น่าสงสารของเขา


     นิสัยที่บุคคลนอกส่วนใหญ่เห็นก็เป็นเเค่เพียงเปลือกนอกที่ป้องกันตัวเองจากคนอื่น.....


"วันนี้เป็นวันอะไรหรอครับ" ร่างบางจ้องคนตรงหน้าอย่างคาดหวัง


"อ๋อ......วันนี้" เธอยิ้มหัวเราะทันทีที่เซเวอร์รัสถาม ก็นะวันนี้ก็เป็นวัน.....


"แค่กๆๆ!!!" ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์


เธอหุบยิ้มลงทันที เมื่ออัสบัลสำลักนํ้าฟักทองของตัวเอง


"อ๋อๆ วันที่9ไง ใช่ไหมป็อปปี้" เธอหันมาพูดกับเซเวอร์รัสก่อนที่จะหันไปหามาดาม
พอมฟรีย์ที่นั่งหันหลังให้เซเวอร์รัสอยู่

"ใช่ ใช่ ใช่จ๊ะ!ใช่!" เจ้าหล่อนเพียงส่งยิ้มให้ก่อนที่จะหันหลังแล้วหายไปทางประตูหลังไม้


"งั้นฉันไปก่อนนะ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัล


"เมื่อกี่เธอถามว่าวันนี้วันอะไรงั้นหรอจ๊ะพ่อหนุ่ม" ซีบิลล์ ทรีลอว์นีย์ ศาสตราจารย์สอนวิชาพยากรณ์ศาสตร์ และเป็นแฟนของศาสตราจารย์มักกอนนากัลถาม เธอเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างผอมบางผมเซ่อๆที่มักคลุมผ้าคลุมไหล่กับแว่วตาอันใหญ่หนาเตอะตลอดเวลา


"ใช่ครับ" ถึงแม้นํ้าเสียงที่ตอบกลับไปเหมือนดูไม่ค่อยใส่ใจแต่ก็ไม่อาจซุกซ่อนแววตาที่คาดหวังคำตอบนั้นอยู่ดี


"วัน....อุ๊ปส์" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้เอามืออุดปากคนที่กำลังพูดอยู่พอดี


"ออ ซีบิลล์เธอไม่ค่อยสบายแล้วก็ยังมีงานต้องทำ ไปกันเถอะ" พูดจบมิเนอร์ว่าก็ลากแฟนสาวของเธอออกไปจากห้องโถงทันที


"........"


     เซเวอร์รัสรู้สึกเหมือนขมับซ้ายและขวากระตุก เส้นเลือดเขามันค่อยๆปูด ที่ละนิดๆ
ไอเย็นแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ นั้นเป็นสัญญาณให้อาจารย์ทุกท่านที่นั่งอยู่ใกล้เป็นต้องลุกออกจากเก้าอี้โดยเร็ว


     ขนาดศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ยังต้องกระเถิบหนี นับประสาอะไรกับนักเรียนที่รู้สึกว่าบรรยากาศมันเงียบเกินปกติ ก็รีบทยอยออกจากห้องโถงโดยเร็วโดยไม่มีใครปริปากพูดสักคน


     ถึงจะมีสายงงงันเล็กน้อยจากเพื่อนต่างโรงเรียน แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเดินออกตามเพื่อนๆของเขาไป แต่ในใจของนักเรียกฮอกวอตส์กำลังกู่ร้องว่า.....


'ฉิบหายแล้วตรู!!!'


"........." เซเวอร์รัสพยายามที่จะสงบสติและอารมณ์อย่างใจเย็น วันนี้เขาต้องเข้าสอนนักเรียนทุกชั้นปี ท่องไว้ พยายามจะไม่ฆ่าเด็ก พยายามจะไม่ฆ่าเด็ก ท่องไว้! ท่องไว้!!



..................




คาบเรียนวิชาปรุงยา กริฟฟินดอร์ กับ สลิธีริน

     เสียงดังโครมครามด้านหน้าประตูคุกใต้ดิน จบลงด้วยเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นทั่วห้องทำให้ขวดโหลยาดองสั่นกันไปตามระเบียบ 

"จะไม่มีการโบกไม้กายสิทธิ์ในชั้นเรียนของฉัน พวกเธอทุกคนควรจำเอาไว้" เสียงเย็นเรียบเอ่ยขึ้น 

     ศาสตราจารย์ร่างบางเองก็ไม่ได้สนใจเด็กปี 4 สักเท่าไหร่ ก่อนจะหันไปจดเนื้อหาบนกระดานเล็กน้อย 



ก๊อกๆ!!


"คุณลองบัตท่อมช่วยไปเปิดประตูให้ฉันที" ใครบังอาจมาทำเสียงน่ารำคาญในชั่วโมงเรียนของเขากัน บังอาจมาก!


"ครับ" เด็กชายเพียงขานรับและจำใจเดินไปเปิดประตูที่นานๆที จะมีแขกมาเยือน


"เอ่อ" เนวิลล์ผู้โชคร้ายยืนมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง


"ชู่! อย่าตกใจไปเด็กน้อย เอาสิ่งนี้ไปให้ศาสตราจารย์สเนปหน่อยแล้วอย่าบอกนะว่าของใคร" ชายชราขยิบตาให้ก่อนจะเดินจากไป ผิวปากอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้เนวิลล์ก้มหน้าลงมองกระดาษอย่างงุนงง


"นี้คุณลองบัตท่อมจะยืนแข็งทื่ออยู่อีกนานไหม!!" เซเวอร์รัสที่ตะโกนใส่เด็กชายอ้วนท้วมที่ยืนทำหน้าลำบากใจสุดขีดที่มือซ้ายกำกระดาษไว้แน่น!


"คะ....ครับ" เนวิลล์ที่สะดุ้งเหมือนเห็นผี หันหน้าไปประจันหน้ากับศาสตราจารย์หนุ่มที่ยืนเท้าเอวใบหน้าบึ้งตึงไร้ความปรานี บงบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดสูงสุด


"อะไรอยู่ในมือเอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!!" เนวิลล์ที่มือสั่นหงึกๆยื่นใบกระดาษจดหมายเล็กๆชมพูลายจุดรูปการ์ตูนน่ารักๆ ติดริบบิ้นสีแดงสลับฟ้าอ่อนที่อยู่ตรงกลางจดหมาย ในสายตาของเซเวอร์รัสเป็นจดหมายที่ไม่น่าอภิรมย์อย่างยิ่ง! ก็มันเหมือนจดหมายรักอะ!!


'อย่างกับยื่นชีวิตให้พญามัจจุราช!!' หัวใจเนวิลล์เเทบจะวายเมื่อมือเรียวยาวคว้าจดหมายที่มือเข้าไปอ่านอย่างเร่งรีบ


ถึง เซเวอร์รัส สเนป ผู้น่ารัก...


..... "รักเเท้" มันก็แค่ความฝัน แต่ถ้า "รักกับฉัน" แล้วจะรู้ว่าสวรรค์มีจริง จุ๊บๆ .....


จาก กระดอใหญ่ ใส่ไม่ยั้ง รักไม่รู้ ชู้ไม่มี...


"อ่า" ใบหน้าขาวซีดไร้เลือดก็ขึ้นสีอย่างฉับพลัน 


"ศาสตราจารย์ฮะ เป็นอะ อะไรรึเปล่า" เนวิลล์ถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริงๆ(?)


"หักกริฟฟินดอร์10คะแนน!! โทษฐานทำตัวน่า(หมั่นไส้)รำคาญ แล้วก็พูดมาก!!!"
เซเวอร์รัสตะโกนสุดเสียง ก่อนจะเดินปึงปังเข้าไปในห้องทำงานตน ทิ้งให้บ้านสิงโต
กริฟฟฟินดอร์นั่งนํ้าตาตกกับคะแนนที่ถูกหักไปแบบไม่มีเหตุผล

'พวกตรูผิดอารายยยยยยยยยยยย วะค่ะ/ครับจารย์เนปปปปปปป'


"นี้เฮอร์ไมโอนี่สเนปเป็นอะไรนะ" รอนกระซิบถามเพื่อนสาว


"สงสัยความดันขึ้นไม่ก็วันแดงเดือดมานะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบกลับ


"ฉันเห็นด้วยกับเธอนะเฮิร์ม" แฮร์รี่พูดขึ้นบ้าง 


     3 สหายก็ซุบซิบอย่าเมามันก่อนจะหุบปากทันทีเมื่อศาสตราจารย์ร่างบางเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สั่งการบ้านชุดใหญ่กระเเทกหัว


"กริฟฟินดอร์ ฉันจะให้พวกเธอเขียนรายงานเกี่ยวกับหญ้าเหงือกปลาความยาว 50 นิ้ว 5 ม้วนส่งฉันพรุ่งนี้ก่อนคาบแรก!" ไม่ช้าสุรเสียงของจอมมารในฝันก็เอ่ยขึ้น ทำให้นักเรียกหลายคนไม่อยากตื่นออกมาพบความจริงที่แสนโหดร้าย ของศาสตราจารย์จอมเย็นชา


"หึ.....สะ" มัลฟอยที่กำลังจะสมนํ้าหน้าพวกกริฟฟินดอร์เป็นต้องอ้าปากค้างทันทีเมื่อพ่อทูนหัวคนสวยของเขาพูดขึ้น


"สลิธีริน ฉันจะให้พวกเธอเขียนรายงานเกี่ยวกับนํ้ายาแก้พิษความยาว 50 นิ้ว 4 ม้วน!!"


"ห๊า!!!" แล้วทำไมสลิธีรินถึงโดนด้วยละ! ถึงจะเขียนน้อยกว่าพวกกริฟฟินดอร์งี่เง่าไปแค่1ม้วนก็เถอะ! ก่อนที่พวกเด็กๆทั้งหลายจะทวงความเป็นธรรมจากศาสตราจารย์ เสียงระฆังก็ดังขึ้น 


"เลิกชั้นเรียนได้!" เซเวอร์รัสที่ตะโกนอย่างหัวเสียน้อยๆก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องตามเดิม



...................



"ให้ตายสินี้มันจะโหดเกินไปแล้ว มือของฉันต้องเปื่อยแน่ถ้าต้องเขียนมันทั้งหมด ฉันขอลาป่วยดีกว่า" รอนบ่นเสียงดังลั่น โดยไม่ได้มองคนข้างหน้าที่เดินมาหาเขา


"โอ้ เจอพอดีคุณวีสลีย์ รายงาน 10 ม้วนที่ฉันสั่งเมื่อปีที่แล้วเสร็จรึยังฉันจะได้ลงคะแนนให้" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดขึ้นรั่วๆ


"เอ่อ อ๋อเหลืออีก...อีกแค่ 1 ม้วนก็จะเสร็จละ...แล้วครับ" รอนที่หน้าซีดทั้นทีเมื่อถามถึงรายงานเมื่อปีก่อนที่เจ้าตัวยังไม่ได้แตะปลายปากกาเขียนเเม้แต่ตัวอักษรเดียว


"1x10 สิไม่ว่า" เฮอร์ไมโอนี่กระซิบแฮร์รี่เบาๆ แฮร์รี่เองก็พยักหน้าน้อยๆอย่างเห็นด้วยกับเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มของเขา


"งั้นก็ดีรีบๆหน่อยละ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพยักหน้าก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้รอน วีสลีย์ผู้น่าสงสารกลั้นนํ้าตาแทบไม่อยู่


"ฉันว่าคร่าวนี้นายได้ลาตายแน่รอน" แฮร์รี่พูดขึ้นตบบ่าเบาๆเป็นกำลังใจให้เพื่อนชายผมแดงก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องห้องโถงใหญ่กับเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนรออยู่


"ให้ตายสิ" รอนพูดขึ้นก่อนจะวิ่งตามเพื่อนอีก 2 คนของเขาไป แต่ทว่า....


"นั้น คุณวีสลีย์ใช่ไหม" นํ้าเสียงที่เเหบๆออกใจดี มีเมตตาส่วมชุดสีฟ้าอ่อนทั้งตัวมีเคราแพะสีเงินยาวเฟื้อยมีคนเดียวในฮอกวอตส์


"อาจารย์ใหญ่!!" รอนเบิกตาโตด้วยความตกอกตกใจ ร้อยวันพันปีแสนปีไม่เคยเห็นอาจารย์ผู้แสนชราภาพมาเดินป้วนเปี้ยนแถวๆห้องใต้ดิน ก็ปกติมักจะใช้ให้คนไปหาที่ห้องเสมอเพราะขี้เกียจเดิน(?)


"โอ้ โปรดเรียกฉันเหมือนศาสตราจารย์ท่านอื่นๆด้วย" ชายชราส่งยิ้มอ่อนๆให้


"ขอโทษครับ ศาสตราจารย์มาเดินอะไรแถวนี้เดี๋ยวก็เจอผีคางคาวยักษ์โวยวายใส่หรอก" รอนที่ลุกลี้ลุกลนถามอีกฝ่ายโดยพูดให้เสียงเบาที่สุด เบาพอที่จะทำให้คนในห้องไม่ได้ยินบทสนทนาที่ไม่ค่อยละลื่นหูเท่าไหร่นักถ้าคนที่กำลังเอ่ยถึงได้ยินมันเข้า 



"ฮ่าๆ ไม่หรอก" ดัมเบิลดอร์ยิ้มขำปนเอ็นดู ก็นะ ก็คนน่ารักที่เขากำลังไปหานะชอบทำให้เด็กตาดำๆทั้งหลายหวาดกลัว สงสารก็สงสาร สะใจก็สะใจ (เอ๊ะ)


"บรึ๋ย!" รอนที่ทำท่าขนลุกขนชัน


     ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เพียงยืนมองเด็กชายผมแดงที่เเสดงท่าทางล้อเลียนศาสตราจารย์สอนวิชาปรุงยาเวลาอีกฝ่ายโมโหหรือไม่พอใจด้วยรอยยิ้มปลื้มปิติ


"เฮ้ รอนทำไมนายถึงยังไม่ไปห้องโถงละ เดี๋ยวของโปรดนายจะหมดเอานะ" แฮร์รี่ที่วิ่งมาทางเพื่อนผมแดงที่ยืนแสดงท่าทางแปลกๆอยู่กับอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์


"สวัสดีฮะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์" แฮร์รี่โค้งหัวลงเล็กน้อย ชายชราพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวว่าให้เด็กชายทั้ง 2 รีบไปห้องโถงใหญ่ดีกว่าอากาศที่นี้เริ่มเย็นเดี๋ยวจะป่วยเสียเปล่า


"อาจารย์ใหญ่...." ร่างผอมบางที่ยืนมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ในอ้อมเเขนเรียวเล็กกอดตำราเล่มหนาที่อัดเเน่นไปด้วยความรู้ ผมที่เคยปล่อยให้ยาวปรกหน้ากลับถูกรวบขึ้นไปทางด้านหลังปล่อยให้ปอยผมสีดำเป็นมันคลอเคลียใบหน้าเล็ก ดวงตาสีรัตติกาลที่คราหนึ่งเคยว่างเปล่ากลับเปล่งประกายระยิบระยับสวยงามราวกับดวงดาวที่มิอาจได้มาครอง...


"ใจของเธอยังอยู่ที่เขาอีกหรือ...." ดวงตาสีฟ้าทะลุปุโปร่งมองอีกฝ่ายอย่างหลงใหล


"ฮะ....ว่าไงนะครับ" 


"เปล่า...." ชายชราพูด เพียงคำหนึ่งคำก็สามารถทำลายใจจิตที่คาดหวังคำตอบอยู่ ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยเป็นประกายกลับหม่นลงอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่สังเกตุคงเห็นรอบๆขอบตาที่รู้สึกมันแดงจนม่วงคลํ่า


"อืม..." ร่างผอมบางของศาสตราจารย์หนุ่มผู้ไม่ปรารถนาอาหาร ที่กินเหมือนเเมวดมหรือไม่เเตะต้องมันเลย? ร่างบางถอยหลังไป 2-3 ก้าวก่อนที่ศาสตราจารย์หนุ่มจะหันหลังกลับไปที่ห้องเหมือนเดิม


'คุณไม่เคยรู้เลย ว่าหัวใจของผม มอบให้คุณมาตั้งนานแล้ว'


     แน่นอนว่าเขาไม่สามารถพินิจใจอีกฝ่ายได้ เเละเป็นแบบนี้เสมอมา เขาพยายามที่จะชนะใจของอีกฝ่าย แต่การที่เขาไม่ได้รับรู้อะไรเลยกับผลที่เขาทำมาทั้งหมด ว่ามันได้หัวใจของเจ้าชายจอมเย็นชามาหรือไม่ หรือเป็นเเค่เขาฝ่ายเดียวที่รักเธอ


"เซเวอร์รัส..." ชายชราเม้มปากแน่น พยายามไม่ให้ดวงตาที่พร่ามัวที่เต็มไปด้วยหยดนํ้าตาไหลรินออกมา 


     ทางด้านศาสตราจารย์ร่างบางที่เสียใจไม่ต่างกัน เมื่อเรียวขายาวเดินผ่านพ้นขอบประตูห้อง ซึ่งเป็นพื้นที่อาณาเขตส่วนตัวของเขา หลังที่บอบบางพิงประตูไม้ที่ปิดลงพร้อมกับดวงตาสีดำสนิทที่มีนํ้าตาไหลออกมาก ไหล่บางสั่นระริกมือไม้สั่นเกร็งจนซีดเขียว


ต่างกับหัวใจที่มันพร้อมจะหยุดเต้นทุกเมื่อ…


"ทำไมกัน คุณที่เหล่าผู้วิเศษณ์ต่างยกย่องเชิดชูว่าเป็นผู้ที่เฉลียวฉลาด แต่ทว่าคุณกลับโง่เขลาเบาปัญญากับความรัก" เสียงตํ่าสั่นเครือเล็กน้อย 


"หรือเป็นเพราะว่าผมยังไม่ชัดเจนพอ พอที่คุณจะเข้าใจว่าผมรักคุณมากมายแค่ไหนอัลบัส" 


"หรือเป็นเพราะคุณเองที่ยังลืมเขาไม่ได้กันแน่…." พูดจบเรียวเเขนที่ผอมแห้งก็ยกขึ้นโอบกอดตัวเองไว้ เล็บกุดจิกลงเนื้อผ้าแน่น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงปล่อยให้นํ้าตามันไหลลงมาเรื่อยๆ……


...................



นานมากกว่าชายชราคนนี้จะเดินออกไป 


     พวกเขาทั้งสองต่างกำลังคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะอะไรทำให้พวกเขาทั้งสองแตกคอกัน แกล้งว่าไม่รัก หรือว่า หมดรักกันเสียแล้ว…..


หรือว่าพวกเขาทั้งสองยังไม่ชัดเจนพอ


     ชายชราที่กำลังจะเดินหันหลังไปเป็นต้องหยุดชะงัก เหมือนขาของเขาถูกเส้นด้ายขึงเอาไว้ไม่ให้ไปไหน กว่าจะรู้ตัวอีกทีชายชราก็หยุดอยู่ตรงที่ที่หนึ่ง 


ไม่ใช่คุกใต้ดินหรือห้องทำงานของเขา?


     แต่ทว่ากลายเป็นลานกว้างที่ดูคุ้นเคย มันปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ลมหนาวที่พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในฤดูเหมันต์มาอ่อนๆ กระทบใบหน้าที่แสนชราภาพให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น 


"กลิ่นของดอกไม้?" ชายชราเดินออกมาจากปราสาทหลังใหญ่ เพ่งสายตามองทัศนียภาพเบื้องหน้าที่มีเกล็ดหิมะโปร่ยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เขาเดินผ่านม่านหมอกที่ห้อมล้อมตัวของเขาอย่างนึกแปลกใจ 


ดอกไม้? ในฤดูกาลที่หนาวเหน็บเพียงนี้มีดอกไม้ด้วยหรือ? 


"ดอกคามิเลีย" ดวงตาสีฟ้าโปร่งใสเบิกกว้างอย่างตกตะลึก ดอกไม้พันธุ์หายากที่มีสีขาวนวลใบกลีบหนาที่สลับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ชั่งเข้ากับหิมะซะเหลือเกิน


     ไม่รอช้ามือหนาที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาก็ค่อยๆช้อนดอกคามิเลียขึ้นมาอย่างเบามือ ถึงภายนอนจะดูหนาและแข็งแกร่ง แต่ภายในกลับบอบบางราวกับปีกผีเสื้อ ถ้าหากมือของชายชราสัมผัสแรงเกินไปกลีบดอกอาจจะชํ้า แต่ถ้าหากสัมผัสนั้นเบาเกินไปก็ไม่อาจจะรับรู้สึกได้ว่ากลีบของมันช่างนุ่มลื่นราวกับผ้าแพรไหม 


"ดอกไม้สื่อรักจริงๆ" ชายชราเผยยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ มือที่ช้อนดอกคามิเลียไว้ค่อยๆสอดเข้ามาในเสื้อคลุ่มอย่างเบามือ 


"ฉันควรทำอย่างไรดี กรินเดลวัลด์ เขาช่างเหมือนกับเธอจริงๆ"


"อัลบัส…" เสียงแหบตํ่าแต่ฟังดูนุ่มลื่นหูเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวสะกิดให้ชายชราที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ เงยหน้าขึ้นหันหลังไปสบตากับดวงตาสีเข้มเย็นยะเยือกของคนที่เขากำลังคิดถึง


"เซเวอรัร์ส" ไม่รอช้าศาสตราจารย์ร่างบางก็พุ่งเข้ากอดใส่ชายชราที่ยืนอึ้งอยู่ ใบหน้าเล็กก้มลงซุกที่หน้าอกของคนที่สูงกว่า 


     อาจารย์ใหญ่ก็ไม่รอช้ายกมือโอบกอดคนตัวเล็กไว้ ไม่แน่น ไม่เบา เหมือนกับสัมผัสดอกไม้ ดอกคามิเลียของฉัน….


     ชายชราก้มหน้าจูบหน้าผากเล็กเบาๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นฝั่งจมูกลงกลุ่มผมสีดำสนิทที่นักเรียนต่างล้อเลียนว่ามันเยิ้ม แต่สำหรับชายชราคนนี้มันกลับดูเป็นเรื่องเล็กน้อย อ่าเขาสูดกลิ่นหอมของสมุนไพรอ่อนๆที่ติดอยู่บนผมเมื่อยามที่เจ้าตัวหมกมุ่นอยู่กับหม้อปรุงยา


"โอ๋ๆ ไม่ร้องไห้นะคนดี" มือหน้าที่เหี่ยวย่นประคองใบหน้าเล็กให้สบตากับเขา ดวงตาสีดำสนิทเหมือนท้องฟ้าในยามราตรี ที่ตอนนี้กลับเอ่อล้นไปด้วยหยดนํ้า 


"อึก อัลบัส" เด็กน้อยของเขาร้องไห้อีกแล้ว ชายชรากอดคนตัวเล็กอีกครั้งหวังว่าความอบอุ่นและความรักจะส่งถึงอีกฝ่าย


     มือหนาเอื้อมมือจับไหล่เล็กผละออกมา มืออีกข้างก็สอดเข้าไปในใต้เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนของตัวเอง ศาสตราจารย์ร่างบางมองสิ่งนั้นด้วยแววตาที่เป็นประกาย 


     ชายชราส่งยิ้มให้อย่างมีเลศนัย พลันให้ใบหน้าเล็กเเดงระเรื่อด้วความเขินอาย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมสีดำสนิทออกออกเผยให้เห็นใบหูเล็กน่ารักที่แดงเล็กน้อยแล้วทัดดอกไม้ไว้ข้างหู 


ดอกคามิเลียดอกนี้ ช่างเข้ากับคนน่ารักของเขาจริงๆ…


"รู้ไหมว่าดอกคามิเลียมีความหมายว่าอะไร" ชายชราถามคนตัวเล็กในอ้อมกอด


"……" เซเวอรัสสายหน้ารัวๆแทนคำตอบ


"ดอกไม้ดอกนี้สื่อถึงความงามอันไร้ตำหนิ ไร้ความเสแสร้ง ความงามที่เย็นชาแต่ทว่ากลับท้าทายความสามารถของผู้ให้" ดวงตาสีฟ้าใสมองคนในอ้อมกอดด้วยความรักใคร่ มือหนาประคองใบหน้าเล็กให้เชิดขึ้นเล็กน้อย นิ้วโป้งเกลี่ยเเก้มเนียนเบาๆอย่าอ่อนโยน


"น่ารักสมบูรณ์แบบ" พูดจบก็แอบหอมแก้มไปหนึ่งฟอดโทษฐานน่ารักเกินไป แก้มสีขาวซีดก็พลันแดงระเรื่ออย่างเขินอาย สร้างความพอใจให้กับชายชราอย่ามาก


"ดอกคามิเลียนั้นมีมากหลายความหมายแล้วแต่สายพันธุ์ของมันขึ้นอยู่กับบุคคลที่จะเลือกสรรมาให้คนที่ตนเองรัก" ชายชราส่งยิ้มกระชากใจอีกครั้งแต่หนนี้มากกว่าหอมแก้มแน่นอน


"Happy Birthday My Severus" พูดจบริมฝีปากหนาก็ค่อยๆเลื่อนลงมาประกบริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอย่างดูดดื่มแต่ไม่รุนแรง ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาหมายจะยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ด้อยประสบการณ์ กวาดความหวานจนร่างบางแทบระทวย


"อื้อ" กำปั้นเล็กทุบหน้าอกของชายชราเบาๆ เขาผละริมฝีปากออกด้วยใบหน้าที่เสียดายอย่างปิดไม่มิด 


"อ๊า ผมไปเป็นของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อัลบัส" ร่างบางที่หอบหายระรัว ส่งค้อนวงโตใส่ชายชราที่หัวเราะชอบใจกับนํ้าเสียงที่ดูเหมือนอยากจะฆ่าคนแต่ใบหน้ากลับดูแดงอย่างกับเอามะเขือเทศมาแปะไว้ที่แก้มผอมทั้งสองข้าง


"ก็ตั้งแต่วันนี้เธอเป็นของฉันแล้ว" ยังไม่ทันที่คนเล็กจะตอบโต้อะไร ชายชราก็ขโมยหอมแก้มแรงๆไปฟอดหนึ่งแล้ว


"อะ คุณหยุดเลยนะอัลบัส อื้อ!!" คนตัวเล็กหลับตาปี๋ทันทีเมื่อคนขี้แกล้งบีบจมูกเล็กจนเป็นรอยแดง แต่ยังไม่วายบีบแก้มที่มีเนื้อน้อยนิดตบท้าย


"น่ารัก" ชายชราอุทานเบาๆ 


"ให้ตายสิ มันเจ็บนะ" ถึงปากจะบ่นว่าเจ็บแต่ในใจกลับยิ้มจนแก้มแทบปริอยู่แล้ว เรียวนิ้วผอมยกขึ้นสัมผัสกลีบดอกคามิเลียเบาๆก่อนคำถามหนึ่งจะเอ่ยขึ้นมา


"แล้วความหมายจริงๆของดอกคามิเลีย ดอกนี้คืออะไรละ" 


-ราวกับสายลมเป็นใจ 

                        เส้นใยที่ผูกติดเราสอง 
                             จะผูกมัดเป็นสายคล้อง 

 ยึดติดสองเราให้รักกัน-


"โชคชะตาของฉันอยู่ที่มือของเธอแล้ว"



………………



" แฮปปี้เบิร์ดเดย์ศาสตราจารย์สเนป!

ขอให้คุณมีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ถึงคุณจะตายไปแล้วไม่ว่าทั้งในโลกนี้หรือโลกเวทมนตร์ 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะตายไปจากใจเราทุกคน

คุณยังอยู่ในใจของพวกเราไม่มีวันเสื่อมคลาย "


ด้วยรักและรักมาก จาก BabyFish

คู่แปลก แหวกแนวจ้า สัจธรรมไม่มีนิยามอยู่ในโลกวาย

ปล. ภาพจากคุณ

@LifePottedPlant

@jill_s_alg 

ติดตามได้ที่ Twitter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #29 Miew Sirikanya (@miew09-snape) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:49
    เรือผีมากค่ะ กรี๊ดดดด!! ละมุน น่ารักเเละฟินมากค่ะ ชอบมากเซเวอร์รัสเคะ ดีใจมากที่ได้เจอไรท์ กราบตักงามๆ
    #29
    1
    • #29-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2562 / 21:24
      ผีกว่านี้ก็มีคะ อิอิ
      #29-1
  2. #23 Eifel3955 (@Eifel3955) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:07
    เ-้ยไรอะเนี้ย เรือผีเ-้ยๆ
    #23
    1
    • #23-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
      4 มิถุนายน 2562 / 00:21
      มีผีกว่านี้นะคะ รอไปก่อนแล้วจะรู้ว่าฟิคนี้เรือผีเยอะ
      #23-1
  3. #15 thairnee1234 (@thairnee1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:09

    เรือนี้ผีมากมาย แต่มันน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #15
    1
    • #15-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
      4 มิถุนายน 2562 / 00:16
      ไรท์แค่อยากจะแบ่งปันศาสตราจารย์สเนปให้เท่ากันทุกๆคนคร้าาาาาาาาาาาา
      #15-1
  4. #5 natjawa148478 (@natjawa148478) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:37
    กรี๊ดดดดเรือผีแต่มันละมุนนนฟินนนเลือดพุ่งงงแอ๊ก///
    #5
    1
    • #5-1 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
      12 มกราคม 2562 / 17:41
      เรายังมีเรือผีอีกเยอะคะ เตรียมเรียกรถไว้เลยอาจจะมีคนหัวใจวายก็ได้คะ 555+
      #5-1
  5. #2 Angle in devil (@yardBC) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:40
    //กรี๊ดอัดหมอน//กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #2
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #2-2 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
      11 มกราคม 2562 / 21:59
      >< ขอกรีีดด้วยคนคะ
      #2-2
  6. #1 wijittra_nun (@wijittra_nun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:35

    ขอบคุณค่ะ
    #1
    1