CHANSOO : นักเรียนแลกเกรด

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : ปฐมนิเทศน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63


คนเรามันจะยอมโดนหลอกได้สักกี่ครั้งกัน



คยองซูเดินตามว่าที่ผู้อำนวยการอย่างไม่อิดออด บางทีก็ก้าวตามไม่ทัน ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะรีบไปไหน แต่ตัวเองก็ไม่ได้บอกหรอกนะ พยายามจ้ำเอาๆให้ทันนั่นแหละ


ติ๊ง


สียงลิฟต์ของตึกอธิการบดีดังขึ้น บ่งบอกได้เลยว่าลิฟต์กำลังเปิดอ้ารับคนทั้งคู่พอดี ทั้งสองคนก้าวเข้าไปพร้อมกับกดปุ่มปิดประตูอย่างไว


"ไปชั้นไหนเหรอครับ" คยองซูถามอย่างอยากรู้ เอาจริงๆตัวเขาเองก็พอจะเดาออกนิดนึงว่ามาทำอะไร แต่แค่ไม่รู้ว่าที่ไหน อะไร อย่างไรแบบนั้นเฉยๆ ไม่ได้มีความหวาดกลัวอะไรทั้งสิ้น


เพราะถ้ากลัวจริงๆ เขาคงไม่มาเข้ามหาลัยนี้หรอก


"เดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ" ชานยอลบอกพร้อมกับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา


"เปลี่ยนใจตอนนี้ทันมั้ยครับ" อยู่ดีๆก็อยากแกล้งผอ.ซะงั้น เลยถามเสียงแบบเย้ายวนพร้อมกับหน้าตาอันใสซื่อ


"คงไม่ทันแล้วล่ะ"


ติ๊ง


ชั้นเก้างั้นเหรอ


'เก้า' ไปหาผู้ชายได้มั้ยนะ


เสียงลิฟต์ส่งสัญญาณดังขึ้น บอกให้รับรู้ว่ามาถึงที่หมายแล้ว


ชานยอลกดรหัสรักษาความปลอดภัยของห้องที่กำลังจะเข้า โดยที่ไม่ได้สังเกตคนที่อยู่ข้างหลังเลยว่าตอนนี้เขากำลังแอบจดจำรหัสเข้าห้องอยู่


00611200


อ่า... จะจำไว้ให้ขึ้นใจเลย


"เชิญ" พอพูดเสร็จ คยองซูรีบเข้าไปสำรวจด้านในประดุจว่าเป็นเจ้าของห้องยังไงยังงั้น


ภายในห้องนั้นถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำ-เทาเป็นหลัก การจัดวางของเฟอร์นิเจอร์นั้นไม่มีที่ติ โต๊ะทำงานสีเงาดำขลับทรงโค้งตั้งเด่นหราอยู่กลางห้อง ทั้งซ้ายและขวาประกอบไปด้วยโซฟาขนาบอยู่ทั้งสองฝั่ง มีชั้นหนังสือที่มีทั้งแฟ้ม เอกสาร และหนังสือต่างๆ แต่ถูกจัดไว้เป็นสัดเป็นส่วนอย่างดี ถึงกระนั้นแล้ว สายตาของคนตัวเล็กก็แอบไปเห็นประตูลับที่อยู่หลังชั้นหนังสือเข้า แต่ก็ทำได้แค่เก็บความสงสัยนั้นไว้พร้อมกับถือวิสาสะและทำเป็นไม่รู้เรื่องเดินสำรวจโต๊ะทำงานไปเรื่อยเปื่อย


"แล้วคุณไม่ทำงานเหรอไง" คยองซูถามด้วยความฉงน


"เดี๋ยวผมจะลงไปกล่าวปฐมนิเทศข้างล่าง ส่วนนายก็รออยู่ในห้องนี้ซะ" ชานยอลตอบกลับแบบสบายๆพร้อมทั้งค่อยๆเดินมาหาอย่างช้าๆ


"อ่า... แล้วทำไมไม่พาผมไปส่งด้วยล่ะครับ พาผมมาที่นี่ทำไม" ที่จริงแล้วตัวเขาเองไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องมาที่นี่เลยนะ ถ้ารู้ว่าจะไปหอประชุมแล้ว ทำไมไม่พาเขาไปด้วยล่ะ


เพราะอะไรกันนะ


"นั่นสิ เพราะอะไรนะ"


"หรือว่าแบบนี้ล่ะครับ"


"แบบไหน---" สองมือจับศีรษะของผอ.ให้โน้มลงมาเท่ากับระดับของตนพร้อมแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากเพื่อสำรวจด้านในต่อจากด้านล่างเมื่อกี๊


ไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่างไม่ลดละ


“อ่า.....”


มีเสียงครางแลกลิ้นไปมาอย่างหื่นกระหาย มือของคนตัวเล็กค่อยๆไล้ลงมาจากที่เคยประคองตรงสันกรามค่อยๆลงมาที่ลำคอ บ่า ไหล ลำตัว จนถึงขอบกางเกงพร้อมกับค่อยๆเอามือเลื้อยไปมาอย่างอ้อยอิ่ง



กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง



ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมาผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งแน่นอนว่าทำให้ชานยอลหัวเสียไม่น้อย นอกจากจะอยากปิดประชาสัมพันธ์แล้ว ยังอยากจะปิดเสียงมือถือนี่ด้วยเหมือนกัน


“มีอะไรจงแด ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ-“


“คุณชานยอลครับ อีกสิบนาทีจะถึงเวลากล่าวต้อนรับนักศึกษาที่มาปฐมนิเทศแล้วครับ”



เวรล่ะ เขาลืมสนิทไปเลย


bio @watashikz

..


.

ห้องประชุม ตึกอธิการบดี


แซ่ด แซ่ด แซ่ด


เสียงเจื้อยแจ้วของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งดังอย่างไม่ขาดสาย บางกลุ่มก็เริ่มสนิทกันแล้ว แต่ยังมีอีกหลายๆคนที่ไม่อยากจะเสวนากับเพื่อนๆสักเท่าไหร่ ใช่แล้ว โด คยองซู ก็เป็นหนึ่งในนั้น


“ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้อำนวยการ ปาร์ค ชานยอล กล่าวให้โอวาทกับนักศึกษาครับ ขอเรียนเชิญครับ”



ตึก ตึก ตึก



เสียงฝีก้าวที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเวทีนั้น ทำให้เสียงพูดคุยของนักศึกษาเงียบลง ราวกับว่ามีเวทมนตร์สะกดไว้อย่าได้คลาดสายตา ภาพลักษณ์ที่แสดงถึงเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของมหาวิทยาลัย มันออร่าแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องประชุม ไม่มีใครกล้าเล็ดลอดเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว


“สวัสดีครับ นักศึกษาทุกท่าน กระผม ปาร์ค ชานยอล เป็นผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยแห่งนี้...” เสียงกล่าวคำโอวาทเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง มีความน่าเกรงขาม เหล่าเฟรชชี่ถึงกับต้องตั้งใจฟังกันเลยทีเดียว นอกจากผอ.จะมีหน้าตาหล่อเหลาแล้ว น้ำเสียงยังทุ้มหู จึงสามารถฟังได้เรื่อยๆไม่มีเบื่อ


 คำกล่าวโอวาทนั้นได้พูดรวมไปถึงมหาวิทยาลัยเอย การใช้ชีวิตเอย สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่นักศึกษาทุกคนควรจะตระหนักไว้เสมอ หากแต่มีอยู่คนนึงที่คงจะไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่ นอกจากจะไม่ค่อยได้ฟังแล้ว ยังมีแอบงีบเป็นระยะๆอีกต่างหาก


ด้วยความที่เวทีนั้นสูงใหญ่ สามารถเห็นนักศึกษาได้เกือบชัดเจนทุกคนนั้น สายตาของร่างสูงเหลือบไปเห็นเจ้าเด็กดื้อเมื่อเช้า กำลังนั่งสัปหงกอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว



คงจะเพลียสินะ หึ



“สุดท้ายนี้ กระผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า นักศึกษาทุกท่านจะได้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลับแห่งนี้ได้อย่างเต็มที่ สามารถนำความรู้และความสามารถไปประกอบสัมมาอาชีพได้อย่างอิสรเสรี จบไปเป็นบัณฑิตที่มีคุณภาพ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับมหาวิทยาลัยแห่งนี้นะครับ สวัสดีครับ”



แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ



เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั่วห้องประชุมด้วยความภาคภูมิ เหล่าคณาจารย์ยังอดชื่นชมไม่ได้ ไม่มีใครทัดเทียมได้เท่าคนนี้แล้วจริงๆ ชานยอลรีบกวาดสายตาหาคยองซูอีกครั้งก่อนที่จะเดินลงจากเวทีอย่างรีบร้อน พร้อมกับเรียกเลขาคนสนิทเพื่อให้มาทำภารกิจสำคัญของผู้เป็นนาย


“จงแด ฝากดูแลเด็กที่ชื่อ โด คยองซู ที อย่าให้ใครมายุ่งกับคนของผมเด็ดขาด”

 

TBC.

คนเขียนยังไม่ตายนะคะ ไม่มีอะไรค่ะบอกเฉยๆ ฮ่าๆ

ฉากนั้นจะอ่านไม่อ่านก็ได้นะ ไม่ขาดตอนจ้า มันดูสุ่มเสี่ยงนิดหน่อยเฉยๆ เลยมูฟดีก่า ตามล่าในทวิตเอานาจา

ชานซูเหมือนเดิม ไม่เพิ่มเติมเพราะไม่มีสลับโพแน่นอน สบายใจได้5555

จะลงไว้สองที่น้า ฝากแท็กในทวิตเตอร์ #แลกเกรดชซ ด้วยเด้อ

เจอกันตอนหน้านะงับบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #24 charneenoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:34
    ไรท์กลับมาแล้ว~~~ รออ่านนะคะ
    #24
    0
  2. #23 K.Annnnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:38

    ยัยน้องดูแซ่บมากๆเลย
    #23
    0
  3. #22 เมลลี่24865 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:20

    ในที่สุดเรื่องนี้มาจนได้...พออ่านถึงตอนนี้คือฟินมากเจ้าค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะเจ้าคะ
    #22
    0