OS / SF Chicken Lemons [Yuwin & NCT]

ตอนที่ 6 : [SF] The Relationship between us when the school bell rings ~ -01- (Yuwin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 ส.ค. 60

                     The Relationship between us when the school bell rings ~

-          01  -

 

*ฟิคเรื่องนี้ใช้บรรยากาศในประเทศไทย

 ตัวละครปรับเปลี่ยนเป็นชื่อเล่นแบบไทย

สถานที่เป็นสถานที่สมมุตินะคะ

แต่ผู้แต่งขอยอมรับว่าได้แรงบันดาลใจ

มาจากการที่เราอยู่ในสภาพแวดล้อมบริเวณนั้นค่ะ

สถานที่เช่นห้างสรรพสินค้า ที่เที่ยวต่างๆ สายรถเมล์

อันนี้อิงจากการได้ใช้ชีวิตอยู่กับมันค่ะ

Enjoy เนอะ  ~

                                                                   

 

 

                                                ครั้งแรกที่ผมได้รู้จักเขา คือตอนที่เขามีอายุเพียงแค่ 2 วัน…”

 

           

 

พี่ยูหนูอยากเรียนโรงเรียนเดียวกับพี่อ่ะ

 

            เสียงของเด็กหนุ่มรูปร่างบางแต่กลับมีแก้มที่กลมจนน่าหยิกกำลังนั่งงอแงหลังจากที่โดนคำขาดจากผู้เป็นพ่อและแม่มาว่าให้ศึกษาต่อในระดับมัธยมปลายโรงเรียนเดิมต่อ หลังจากที่เจ้าตัวอยากย้ายมาโรงเรียนฝั่งตรงข้ามด้วยเหตุผลที่ว่าอยากจะเข้ามาศึกษาต่อในโรงเรียนเดียวกับเขา

 

เราน่ะเรียนที่เดิมก็ดีแล้วนี่หน่าน้องวิน คนอื่นอยากเรียนโรงเรียนเราจะตาย เขายังไม่ได้เรียนกันเลย แล้วดูสิเราจะทิ้งโอกาสนั้นมาเรียนที่โรงเรียนพี่ทำไมเนี่ย

 

ก็หนูอยากอยู่กับพี่ยูนี่…”

 

นี่ก็อยู่ อยู่นี่ไงครับ

           

            ใบหน้าหล่อสมวัยคลี่ยิ้มให้กับเจ้าเด็กเอาแต่ใจที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้ก็กำลังจะขึ้นม.4แล้ว บัตรประชาชนก็มีคำนำหน้าว่านายแล้ว แต่ธาวินก็คือธาวินวันยังค่ำ ยังคงเป็นน้องน้อยที่แสนบริสุทธิ์ของเขาเสมอ สมกับความของชื่อจริงที่คุณน้าทั้งสองตั้งไว้จริงๆ

 

            ไม่เหมือนกันอะ หนูอยากเจอพี่ยูบ่อยๆ เราไม่ได้อยู่คอนโดเดียวกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

 

            เพราะเมื่อปีที่แล้วคอนโดในที่ทำงานของคุณน้าผู้ชายพึ่งก่อสร้างเสร็จใหม่ๆ ครอบครัวของน้องวินเลยได้ย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ไปอยู่ในสถานที่ใหม่ที่ดีกว่าซึ่งความจริงแล้วก็ห่างจากที่เก่าเพียงแค่หนึ่งป้ายรถเมล์เท่านั้น แต่เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านั้นจึงเป็นสาเหตุให้เสาหลักของครอบครัวนี้ย้ายที่พำนัก จึงเป็นเหตให้เขาไม่ได้เจอกันทุกเวลา(ยกเว้นเวลาเรียน)เหมือนเมื่อก่อน

 

            ก็แล้วไง ยังไงพี่็ก็ไปรับไปส่งเราทุกวันอยู่ดีถูกมั้ย?”

 

            ก็ถูก…”

 

            เจ้าแก้มกลมพูดด้วยน้ำเสียงยานๆ หัวกลมถุยที่ตัดแบบรองทรงที่เริ่มยาวตามความอะลุ่มอล่วยของทางโรงเรียนไถไหล่ของผู้เป็นพี่อย่างเอาใจถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังอยู่บนรถโดยสารสาธาณะก็ตาม

 

            แต่หนูก็อยากเจอพี่ยูมากกว่านี้อะ พี่ยูย้ายมาเข้าโรงเรียนหนูตอนนี้ทันมั้ย

 

            ไม่ทันแล้วครับ ปีหน้าพี่ก็ม.6แล้วนะ

 

            หงึ!”

           

            ทำเสียงหงึพร้อมถอนหายใจออกมาซะน่าหมั่นเขี้ยว หัวถุยที่เมื่อกี้ถูๆไถๆออดอ้อนอย่างเอาอกเอาใจดีดออกอย่างรวดเร็ว แขนเล็กๆกอดเข้ากับอกแฟ่บก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น ซึ่งเขาก็คงจะไม่เข้าไปง้อเหมือนคนอื่นหรอก เพราะรายนั้นน่ะไม่เคยงอนเขาจริงจังสักที เลี้ยงส้มตำแถวป้ายรถเมล์ก็หายเป็นปลิดทิ้งละ

 

            คนงอนจะไม่ได้กินส้มตำนะ

 

            พี่ยู!”

 

            หึ~”

 

            ไม่เห็นขำด้วยเลย ส้มตำร้านป้าอะ ของโปรดหนูเลยนะ

 

            นี่แหละปฏิกิริยาตอบสนองที่แสนน่ารักของน้องน้อยของเขาแกล้งนิดๆหน่อยๆพอหอมปากหอมคอเท่านั้นล่ะ มากเกินไปจะไม่ดีขืนน้องโกรธขึ้นมาจริงๆ คงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

 

            ไม่นานนักรถโดยสารประจำทางคันสีฟ้าขาวก็มาถึงยังป้ายที่น้องวินจะต้องลง ซึ่งแน่นอนก็มันก็เป็นเหมือนเรื่องปกติไปแล้วพี่เขาจะนั่งเลยป้ายคอนโดเขาเพื่อมาส่งร่างบางนี้ แต่พวกเขาทั้งสองคนมักจะมีธรรมเนียนปฏิบัติกันเสมอ ก่อนที่จะเดินกลับไปคอนโดใหม่ที่เข้าไปแถวตึกการไฟฟ้าก็คือการเดินย้อนกลับมาอีกนิดนึง เพื่อกินส้มตำเจ้าเด็ด ที่อยู่เยื้องๆร้านโชว์ห่วยที่อยู่ตรงป้ายรถเมล์

 

            เดินมานิดเดียวก็ถึงร้านประจำของน้องวิน เพราะเป็นช่วงเย็นแล้วคนในร้านจึงลดลงต่างจากตอนกลางวัน ซึ่งนั้นก็ทำให้เขาเข้าไปนั่งในร้านได้เลยโดยไม่ต้องรอแบบช่วงกลางวันในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์  โต๊ะตัวที่อยู่ริมร้านซึ่งเป็นตัวประจำของเขาทั้งสองคนถูกจับจองได้โดยทันที ก่อนที่ต่อมาลูกสาวของเจ้าของร้านจะเดินมาเปิดพัดลมตัวใหญ่เพื่อคลายความร้อนจากอากาศในวันนี้ให้

 

            ป้าครับ วันนี้เอาตำซั่วกับคอหมูย่าง แล้วก็ข้าวเหนียวสองจานครับ

           

            เอาเผ็ดๆนะครับป้าแดง เอาพริกเยอะๆเลย

 

            คำสั่งเสริมจากเจ้าเด็กแก้มกลมตรงหน้าทำเอาเขาอยากจะใช้ข้อมือบรรจงมอบมะเหงกให้(แต่ไม่กล้าทำเพราะกลัวน้องเจ็บ) เพราะน้องวินกินอาหารไม่ค่อยตรงเวลา อีกซ้ำยังชอบกินเผ็ดทำให้มักมีปัญหาคืออาการปวดท้องโรคกระเพราะคอยตามมารังควานอยู่เสมอ

 

            พริกสามเม็ดก็พอครับ น้องปวดท้องบ่อย

 

            หงึ! พี่ยู

 

            ไม่หงึครับ กินเผ็ดแล้วเดี๋ยวเราจะปวดท้อง

 

            ก็หนูชอบกินเผ็ดๆนี่

 

            น้องน้อยแย้งขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ หวังไว้ลึกๆว่าคนพี่จะยอมตามใจตัวเองเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่เป็นไปตามหวัง เพราะเหมือนว่าป้าแดงเจ้าของร้านจะร่วมมือกับพี่ยูด้วยการยกส้มตำจานใหญที่ดูท่าทางว่าจะไม่เผ็ดสักเท่าไหร่นักไว้ตรงหน้าเขาแล้ว

 

            แม่น้องวินมาพูดกับป้าบ่อยว่าเราน่ะ ปวดท้องบ่อย ป้าเปลี่ยนจากพริกเป็นใส่ปูของโปรดหนูเยอะแทนนะ

 

            ป้าแดงเป็นคนใจดี เหมือนญาติผู้ใหญ่ของเราอีกคนนึงเลยด้วยซ้ำ เราสองคนบางทีก็สามคนสี่คนบ้างถ้ารวมพี่จินกับน้องจวิ้นพี่สาวและน้องชายของน้องวินเหมือนเติบโตด้วยอาหารฝีมือป้านี่แหละ และเพราะความเอ็นดูของป้าที่มีต่อน้องวินนั้นจึงทำให้น้องวินไม่สามารถที่จะทำอาการเอาแต่ใจใส่ป้าแดงได้

 

            เย่ ปูร้านป้าแดงอร่อย ของโปรดหนูเลย

 

            ใบหน้าสวยของน้องน้อยยิ้มแป้นหลังจากที่รู้ว่าส้มตำจานนี้ใส่ปูดองของโปรดมากกว่าปกติ  เห็นสายที่เปล่งประกายหลังจากรูดปูเข้าปากแล้ว ก็อดจะยิัมตามไม่ได้ น้องน้อยของเขาชอบกิน รักการกินเป็นชีวิตจิตใจ เห็นกินไม่ตรงเวลาอย่างนั้น ไม่ใช่เพราะเบื่ออาหารอะไรหรอก น้องแค่ตื่นสายจนไม่ทันกินข้าวสักที หลังๆคุณหมอให้ปรับเวลาการนอนและเวลาการตื่นเพื่อจะได้กินข้าวแบบปกติได้ มื้อเช้าของน้องก็เลยเป็นข้าวเหนียวหมูปิ้งตรงป้ายรถเมล์ ถึงสารอาหารจะไม่ได้ครบหลัก5หมู่แบบที่ควร แต่มันทำให้น้องน้อยมีแก้มออกมาเขาก็ดีใจแล้วแหละ

 

            พี่ยูทำไมไม่กินอะ”  เจ้าแก้มกลมเงยหน้าจากจานขึ้นมาถาม

 

            เอ่อ ก็กำลังจะกินอยู่นี่ไง

 

            หรออออ หนูนึกว่านั่งดูหนูซะอีก

 

            เรื่องวาจาก็ไม่เป็นสองรองใคร น้องวินคนนี้ดูภายนอกเหมือนคนขี้อาย แต่พอลองได้สนิทเท่านั้นล่ะ คุณจะได้ยินเด็กนี้พูดแทบไม่หยุดเลย แถมเรื่องลูกเล่นวาจาฉอเลาะ อะไรพวกนี้ก็แพรวพราวไม่แพ้ใคร

 

            แก่แดดจริงๆ

 

            กับพี่ยูคนเดียวอะแหละ

 

            หรอออออ ให้มันจริงนะ อย่าเห็นว่าแอบไปหยอดสาวที่ไหนล่ะ

 

            โหยทำเหมือนหนูจะไปจีบสาวไหนได้อะ พี่ยูคุมอย่างนี้ ผู้ชายคนไหนมาใกล้ก็ทำหน้าดุใส่ ผู้หญิงหรอ อย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้ตัวหนูเลย หนูนึกว่าหนูเป็นพระสงฆ์ซะอีก

 

            คนพูดเก่งบ่นยาวเหยียด

 

            พระสงฆ์เขาไม่แทนตัวเองว่าหนูหรอกครับ น้องพระสงฆ์

 

            งื้อ ! ไม่ขัดหนูสักเรื่องจะได้มั้ยเนี่ย         

 

            โวยวายเสร็จก็รีบจ้วงคอหมูย่างของโปรดอีกคนเป็นการเอาคืน ซึ่งแน่นอนการทำอย่างนี้ก็เรียกเสียงโวยวายจากคนพี่ที่ยอมมาตลอดได้เช่นกัน

 

            แน่ล่ะ เรื่องอื่นยอมได้ แต่คอหมูย่างร้านป้าแดงล่ะก็

 

 

ไม่!

 

มี!!

 

ทาง!!!

 

 

                                                                                                            #ยูวินหลังเลิกเรียน

 

Trrr Trrr Trrr

 

เสียงเรียกเข้าที่แตกต่างไปจากปกติถูกตั้งไว้สำหรับเบอร์นี้ เสียงของนกร้องดัง จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ มักจะดังขึ้นมาในเวลาก่อนสี่ทุ่มครึ่งเสมอในทุกๆวัน

 

เพราะนั่นคือเวลาก่อนเข้านอนของเจ้าตัวดื้อที่จะต้องโทรมาบอกเขาทุกวันเพื่อเป็นการรายงานว่าตนกำลังจะเข้าไปนอนแล้วนะ ตามภาษาของเด็กคนนี้ที่ทำป็นประจำตั้งแต่สมัยยังใช้โทรศัพท์แบบปุ่มกดธรรมดา

 

( พี่ยูๆๆๆๆ หนูปวดหัว )

 

เป็นไรครับ ถึงปวดหัวไม่สบายหรอ

 

( ป่าวๆ ก็เจย์อะ พึ่งมาบอกหนูว่ารายงานเดี่ยวที่ทำต้องส่งพรุ่งนี้ อาจารย์เลื่อนวันส่งเพราะเดี๋ยวตัดเกรดไม่ทันอะ )

 

เราทำได้มั้ย? ให้พี่ไปช่วยทำป่าว

 

( ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูไปเรียกพี่จินมาช่วยก็ได้ )

 

ไม่ต้องไปกวนพี่จินเลย พี่จินกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบเราก็รู้นี่

 

( แต่มันดึกแล้ว… )

 

ไม่มีแต่... เดี๋ยวพี่นั่งแท็กซี่ไปก็ได้ รอสักแป๊ป เดี๋ยวพี่เอาเสื้อนักเรียนก่อน

 

( พี่ยู… )

 

ครับ?”

 

( ขอบคุณนะหนูรักพี่ยูที่สุดเลย )


พูดจบก็ตัดสายทิ้งไป  


ถึงแม้จะได้ยินคำบอกรักจากเด็กคนนี้บ่อยแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินกับการสั่งตัวเองให้ไม่เขินสักที จนบางครั้งก็แอบรู้สึกผิดกับพ่อแม่ของน้องที่ตัวเองคิดไม่ดีกับลูกชายของพวกเขาเหมือนกัน

 

แต่ก็อย่างว่าน้องวินน่ารักขนาดนี้ใครไม่รักก็แย่แล้ว

 

 

อย่างเขายังรู้สึกเหมือนตกหลุมรักแววตาใสๆของน้องตั้งแต่เขาอายุสองขวบเลย

 

 

 

ซึ่งนั่นก็ตั้งแต่วันแรกที่เขาเจอน้องที่กำลังถูกยกขึ้นมาจากตู้อบในโรงพยาบาลนั้นแหละ

 

 

 

วันที่น้องมีอายุได้เพียง2วัน

 

 

 

 

ใช้เวลาไม่ถึง10นาที เขาก็ถึงยังคอนโดของน้องที่อยู่ถัดไปประมาณ หนึ่งป้ายรถเมล์ จากคอนโดของเขา

 

ที่พักของครอบครัวนี้ได้ทำการซื้อไว้สองห้องใหญ่ โดยห้องขอน้องวินเป็นห้องชุดแบบ3ห้องนอน1ห้องน้ำ โดยสามพี่น้องแยกกันคนละห้อง ส่วนอีกห้องใหญ่เป็นพ่อกับแม่ของน้องวินและคุณย่าของน้องวินที่อาศัยอยู่ ซึ่งแตกต่างกับครอบครัวเขาที่ซื้อไว้แค่ห้องใหญ่ห้องเดียวเพราะจำนวนคนในครอบครัวมีแค่2คนซึ่งคือเขากับคุณพ่อเท่านั้น

 

 

            งานเรามีปัญหาตรงไหนอะ

 

            มีปัญหาตรงข้อมูลอะ พี่ยู หนูไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับฟุตบอล เกี่ยวกับการยืดหยุ่นของร่างกายก่อนเล่นอะไรงี้เลย วิชาสุขศึกษาด้วย หนูไม่ถนัดอะ

 

            พี่เข้าใจๆ มาเอามาให้พี่ทำมา เหลือแค่บทสองบทใช่มั้ยล่ะ

 

            เจ้าของงานพยักหน้าตอบ ก่อนจะเดินไปเปิดไฟล์งานในคอมพิวเตอร์ของตนที่ถูกเปิดเครื่องค้างไว้แต่แรก

 

            ความจริงหนูพิมพ์เอง พี่ยูบอกข้อมูลก็ได้นะ หนูเกรงใจ

 

            เราไปนอนเถอะ เกือบเที่ยงคืนแล้วเดี๋ยวตื่นไปเรียนไม่ทันนะ

 

            ให้หนูนั่งข้างๆพี่ยูได้มั้ย หนูไม่อยากกินแรง

 

            คนเป็นน้องยังอ้อนต่อ แต่สายตาที่เหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างๆโต๊ะคอมแล้ว คนโตกว่าจึงจำเป็นต้องปฏิเสธไป

 

            “ไม่ได้ครับ อีก2นาทีเที่ยงคืน ถ้าเราไม่ไปนอนพี่ไม่ทำงานให้นะ

 

            ใบหน้าสวยของวินงอลงเพราะโดนขัดใจ แต่เพราะตอนนี้คนเป็นพี่กำลังถือไพ่เหนือกว่าจึงจำเป็นที่จะต้องทำตามคำสั่งของเขา

 

            งั้นหนูไปนอนก็ได้

 

            ไม่ก็ได้อะ ไปนอนเลย

 

            ดุจังหอมแก้มหนูก่อนนอนหน่อยดิ เหมือนตอนเด็กๆอ่ะได้มะ

 

            คนกำลังพิมพ์งานอยู่ถึงกับต้องหันไปมองน้องชายตัวดี ที่ตอนนี้หยิบเก้าอี้มานั่งเอาหัวถูไถแบบอ้อนๆ แทนที่จะไปนอนตามที่พูดไว้

 

            ไม่หอม


           
ไมอะ มีแฟนแล้วหรอ!”

 

            โดนปฏิเสธไปทีไรก็มีเอฟเฟคการโวยวายมาให้เห็นได้เสมอ เจ้าตัวดื้อลุกขึ้นมาเท้าสะเอวเหมือนจะเอาเรื่องจนคนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หลุดขำออกมา

 

            ไม่มี”  ตอบปฏิเสธไปตามความเป็นจริง

 

            แล้วทำไมอะ

 

            โตแล้ว

 

            หนูไม่ถือ

 

            อยากจะอัดเสียงเอาไว้ไปฟ้องคุณน้าทั้งสองจริงๆ คิดแล้วก็อาจจะเป็นความผิดของตัวเองด้วยที่ตามใจน้องจนเคยตัว จนหลังๆกลายเป็นว่าถ้าไม่ตามใจอะไรก็พาลจะโวยวายไปเสียหมด

 

            หลังจากลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ มือใหญ่ของนักกีฬาโรงเรียนก็กดบ่าของเด็กดื้อที่ตอนนี้ยังสูงไม่เท่าตน ก่อนจะค่อยๆดันร่างบางไปยังเตียงนอนที่อยู่ไม่ข้างหลัง

 

            นอน

 

            หอมแก้มหนูก่อน

 

            ก็ยังคงไม่ลดละความพยายามในตอนแรก เจ้าตัวดื้อเถียงขึ้นมาพร้อมกับทำตัวแข็งไม่ยอมลงไปนอนกับที่นอนเสียดีๆ

 

            โตแล้ว หอมแก้มอะไรกันเด็กน้อย

 

            งั้นคนโตเขาทำอะไรล่ะ จูบหรอ

 

            พูดมาก นอนได้แล้ว

 

            หนูไม่เคยจูบ สอนหนูก่อน!”

 

            คิดได้ก็สายไป รู้แบบนี้ไม่น่าไปเล่นประเด็นคนโตกับเด็กน้อยให้เด็กหัวหมออย่างน้องวินเลย ร่างโปร่งของยูปล่อยมืออกจากบ่าทั้งสองข้างของน้องน้อย ก่อนจะยืนเกาหัวด้วยความหงุดหงิดกับวิธีการจัดการเด็กแก่แดดแก่ลมข้างหน้านี้ยังไง

 

            “เร็ว! สอนหนู

 

            เด็กดื้อไม่สอนหรอก

 

            หนูไม่ดื้อก็ได้ สอนหนูเร็วๆ

 

            จากที่เมื่อกี้นั่งหลังแข็งไม่ยอมให้กดลงกับที่นอนง่ายๆ กลายเป็นรีบทิ้งตัวลงกับที่นอนหนาทันที เจ้าตัวดีรีบจับผ้าห่มขึ้นมาคลุมก่อนที่จะเอ่ยปากเร่งผู้เป็นพี่ต่อ

 

            “เร็วสิหนูนอนแล้วนะ ไม่ดื้อแล้ว

 

            เห็นท่าแบบนี้ถ้าขืนไม่หอมแก้มหรือจูบมีหวังคงจะโวยวายจนเขาไม่ได้ไปทำงานให้ต่อแน่ๆ ร่างโปร่งของนักกีฬาโรงเรียนคุกเข่าลงข้างเตียง ก่อนจะออกคำสั่งให้เด็กที่นอนจ้องเขาตาแป๋วหลับตาลง

 

            หลับตา

 

            เมื่อถูกสั่งให้หลับตาก็รีบทำอย่างทันที เพราะเป็นเด็กจึงอยากเรียนรู้สิ่งใหม่ที่ได้เอ่ยขอผู้เป็นพี่ไป เพียงชั่วครู่ความรู้สึกชื้นๆนุ่มๆก็เกิดขึ้นบริเวณหน้าผาก มันเป็นสัมผัสที่บางเบาดูเหมือนค่อยเป็นค่อยไป  แต่ก็หายไปไวชั่วพริบตาเดียวเหมือนกัน

 

            รู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้เกิดมายังไม่เคยทำแบบนี้เลยสักที

 

            ฝันดีครับ

 

            เสียงพูดเบาๆนั้นทำเอาหัวใจของคนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มสั่นไปหมด ดวงตาเรียวแบบคนเชื้อสายจีนเบิกขึ้นมองผู้เป็นพี่ที่พึ่งผละหน้าจากตนออกไป

 

            ฝันดีครับพี่ยู

 

            ได้แต่คลี่ยิ้มออกไป เพราะหมดแรงที่จะดื้อ หรือไปท้วงถามว่าทำไมการจูบที่เขาสอน ไม่ได้จูบกันโดยใช้ริมฝีปากต่อริมฝีปากแบบที่ตัวเองเคยเห็นในสื่อ

 

            ก็เพราะเอาจริงๆแล้ว แค่นี้ก็มากเกินพอแล้วล่ะ

 

ณ ตอนนี้จะควบคุมหัวใจไม่ให้เต้นดังยังยากเลย มันเหมือนกับว่าหัวใจของเขาในตอนนี้เป็นเทียนไขที่ถูกจุดและหลอมละลายไปกับเพลิงอันแสนอบอุ่นที่ผู้เป็นพี่ชายมอบให้

 

ถ้าโตกว่านี้เมื่อไหร่ก็อยากจะโดนจูบที่ปาก ไม่ใช่ที่หน้าผากจัง

 

 

                                                                              TBC

 

TALK :

แว๊บมาเปิดเรื่องใหม่ค่ะ ;___; เรื่องนี้เป็น Short Fic ไม่รู้ว่าจะมีกี่ตอน (ตั้งใจไว้ประมาณ 5-8ตอน)

เรื่องนี้เกิดแรงบันดาลใจจากการที่มหาลัยอยู่ท่ามกลางโรงเรียนต่างๆค่ะ ซึ่งก็มีโรงเรียนชายล้วนอยู่ด้วย แอบนั่งมองน้องๆแล้วก็ เลยเกิดความคิดอยากลองแต่งแบบ AU made in Thailand ดูบ้าง

เรื่องนี้ตั้งใจไว้ว่าจะเป็นแนว Brother Zone ค่ะ (Friend Zone มันชอกช้ำ Brother Zoneสิบาปดี) ก็เลยได้มาเป็นเรื่องนี้ อธิบายก่อนเพราะมันเป็นเรื่องสั้นค่ะ อาจจะมีการรวบรัดไปบ้าง แต่กะว่า จะแต่งประมาณ 1ชั้นปี ต่อ 1-2ตอน (ในตอนแรกนี้น้องวินอยู่ ม.3 เทอมสอง) ส่วนพี่ยูอยู่ม.5 ค่ะ เรื่องนี้แอบอยากแต่งน้องวินแบบดื้อมากๆๆๆ ด้วย เลยลงใส่ตัวละครนี้หมดเลย หวังว่าทุกคนจะชอบและสนุกไปกับเรื่องนี้นะคะ แล้วก็ฝากแฮชแท็ก #ยูวินหลังเลิกเรียน ด้วยนะคะ ไม่รู้จะมีใครเล่นมั้ย แต่ไปคุยกันได้น้า อยากอ่านฟีดแบ๊คค่ะ

 

ส่วนฟิคยาวเรื่อง #นากาโมโตะรุ่นที่6 ใครที่รออยู่อดใจรอนิดนึงเนอะ ช่วงนี้เปิดเทอมแล้ว แต่จะหาทางมาอัพต่อให้ได้ไวๆนะคะ ใครไปงานมีตไปเม้าท์มอย กันได้น้า >< ตื่นเต้นเนอะจะได้เจอน้องวินแล้ว เย่ๆ

 

อ่า สุดท้ายแล้วค่ะ พิมพ์TALK ยาวมากๆ  อยากจะขอบคุณ เตยซิสผู้คอยยุยงปลุกปั่น ให้เกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ขอบคุณที่ไปช่วยดักรอเด็กโรงเรียนชายล้วนโรงเรียนนั้นเพื่อถามข้อมูล (ความจริงคือไปนั่งง่อยๆกันที่ป้ายรถเมล์แล้วรอเหยื่อมา ถถ) ขอบคุณน้องผู้หญิงโรงเรียนสาธิตที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนน้อง และก็น้องโรงเรียนชายล้วนที่ตอบคำถามมากๆนะคะ (ถึงในเนื้อเรื่องจะหลักสูตร การเรียนจะไม่เหมือนอะไรกันมาก แต่เราก็อยากที่จะเน้นเรื่องสถานที่และเรื่องการเรียนการสอนวิชาต่างๆค่ะ)

 

สุดท้ายขอบคุณทุกคอมเม้นต์ล่วงหน้าด้วยนะคะ

 

ขอบคุณมากๆค่ะ

 

 

*ยังไม่ได้แก้คำผิด 28/8/17 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #28 lillet rosé (@lilletrose) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:25
    คนบ้า ฮือ เขินไปหมดแล้ว หุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะ ;///; เอ็นดูตอนน้องวินร้องหงึมากเลย อ่านแล้วอยากฟัดน้อง พี่ยูทนไปได้ยังไงกันคะ นับถือมากงือ แค่พี่เขาจูบหน้าผากน้องเรายังเขินแทนจนจะบ้า ไม่อยากจะคิดเรื่องในอนาคตเลยค่ะ ฮือ ตายแน่ๆ คนอ่านเนี่ยตายแน่ๆ ;///; อยากจุ๊บหน้าผากเด็กดื้อของพี่ยูบ้าง
    #28
    0