OS / SF Chicken Lemons [Yuwin & NCT]

ตอนที่ 1 : 君はわがまま [YuWin]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    18 มี.ค. 60

君はわがまま  

Pairing : Nakamoto Yuta X Dong Sicheng

 

.

.

.

.

 

ท่าทางที่ดูอ่อนเพลียหลังจากซ้อมเต้นของเด็กหนุ่มหน้าหวานนั้นเห็นได้ชัดยิ่งนัก ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบตี2แล้ว แต่เจ้าเด็กจีนคนนี้ก็ยังนั่งดูอนิเมชั่นสัญญาติบ้านเกิดของผมเป็นเพื่อนอยู่

 

ง่วงก็นอนนะวินวินเดี๋ยวฮยองจะไปปิดไฟให้ผมบอกกับเขาที่เริ่มไหลลงนอนบนตักของผม จากสายตาที่จับจ้องการ์ตูนบนจอโทรทัศน์ในตอนแรกๆนั้น กลายเป็นค่อยๆพริ้มหลับลง เขาจึงตั้งใจที่จะปลุกเจ้าเด็กคนนี้ให้ไปนอนบนเตียงดีๆ

 

เดี๋ยวก่อนสิยูตะ”  เสียงเรียกงัวเงียนั้นพูดกับผมก่อนจะกระตุกที่ชายเสื้อของผมเบาๆ

 

หึ้ม? มีอะไรหรอ

 

ยูตะยังดูอนิเมะไม่เสร็จไม่ใช่หรอ ดูให้เสร็จก่อนก็ได้แล้วค่อยไปนอนเสียงเรียกชื่อห้วนๆนั้นถ้าเป็นเด็กคนอื่นผมคงไม่พอใจสักเท่าไหร่ แต่กับเด็กคนนี้มันทำให้ผมโกรธลงไม่ได้เลย

 

ผมอยากอยู่ท่านี้กับยูตะก่อนน่ะตักยูตะนุ่มดีไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นนักบอลเก่ามาก่อน

 

ฉ่า~~~ (//////)

 

เด็กคนนี้ช่างสรรหาคำมาพูดเสียจริงๆ

 

นะ ยูตะไหนยูตะบอกว่าไม่ชอบเวลาที่ผมไม่ดูอนิเมะเป็นเพื่อนไง

 

อ่า~ ฮยองเคยขัดใจนายได้ซะที่ไหนล่ะ ถ้าดูจบซีซั่นแล้วจะปลุกแล้วกัน โอเคมั้ยคนที่หัวอยู่บนตักของผมพยักหน้างึกๆก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาทั้งสองของเขาลง

 

ดวงหน้าหวานที่เขาหลงใหลตอนนี้คงเข้าสู่ห้วงนิทราซะแล้วล่ะมั้ง

 

บางทีเขาก็ชอบโหมดลูกแมวน้อยของคนตรงหน้าไม่ใช่น้อย

ถึงแม้ว่าปกติจะเจอแต่โหมดเจ้าเด็กจิ๊บที่คอยใช้คำพูดจิกกัดเขาก็เถอะ

แต่พออยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ เขาก็กลายเป็นเด็กขี้อ้อนไม่ใช่น้อย

ไม่แปลกใจเลยที่เมมเบอร์คนอื่นจะเอ็นดูเขาเหมือนที่ผมเอ็นดู

 

 

แต่นั้นน่ะก็ไม่ได้ครึ่งที่ผมเอ็นดูเขาหรอกหน่า !

 

 

 

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านมานั้นไม่ได้ทำให้นากาโมโตะ ยูตะรู้สึกเท่าไหร่ แต่นั้นไม่ใช่กับ ต่ง ซือเฉิงคนนี้  !!

 

เพราะมุมที่เขานอนบนตักของรุ่นพี่ผู้มาจากญี่ปุ่นคนนี้น่ะ มันเป็นมุมที่แดดมันสะท้อนมากระทบตาพอดีนี่สิ ไหนบอกว่าดูอนิเมะจบแล้วจะปลุกกันให้ไปนอนบนเตียงแต่ไหงตื่นมาเขายังนอนบนตักของคนๆนี้อยู่ แล้วจะลุกก็ไม่ได้ด้วย เพราะมือปลาหมึกของเขาเล่นพันรอบตัวผมอยู่นี่ไง

 

ต่งซือเฉิงอยากจะบ้าตาย (; - 3 - )

 

ยูตะตื่นได้แล้ว ผมหนัก

 

เงียบ

 

ยูตะครับ ตื่นได้แล้ว…”

 

ก็ยังเงียบอีก (- -)  

 

ตื่นได้แล้วโว้ยยยยยยย ตูหนัก !!!

 

งับ !

 

 “ *อิตะ ! ”  เสียงอุทานภาษาญี่ปุ่นดังขึ้นก่อนจะเป็นเจ้าของใบหน้าหล่อที่ตื่นมาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นเข้าสู่หัวใจจนสะดุ้ง

 

ตื่นยากจัง

 

วินวินกัดฮยองหรอ

 

อื้อให้ตายสิยอมรับแต่โดยดี แล้วทำไมไม่ปลุกผมด้วยการเรียกดีๆล่ะเนี่ย

 

ทำไมไม่เรียกฮยองดีๆล่ะ กัดฮยองทำไมฮยองเจ็บนะผมดุเขาเล็กน้อย ตอนนี้เขาลุกจากตักของผมแล้ว ก่อนจะมานั่งขมวดคิ้วใส่หน้าผม

 

ไม่ต้องคาดเดาให้ยาก โหมดลูกแมว off  โหมดลูกจิ๊บ on

 

ผมปลุกไปต้องสองครั้งแล้ว ยูตะไม่ตื่นเอง

 

ยูตะฮยองสิ

 

เด็กหนุ่มหน้าหวานกัดริมฝีปากที่เผยอของเขา อย่างขัดใจ ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบใจคำตำหนินี่สักเท่าไหร่ ใบหน้าหวานสะบัดหนีพร้อมกับกอดอกตามสเต๊ปคนเอาแต่ใจของเขา ที่มักทำใส่รุ่นพี่จากญี่ปุ่นคนนี้เสมอ

 

ไม่น่ารักเลยให้ตายสิ

 

ก็ไม่ต้องรักสิ ง่ายดี

 

ถ้าเด็กผู้ชายเป็นประจำเดือนได้ ผมคงเชื่อว่าเจ้าเด็กคนนี้กำลังตกอยู่ในสภาวะของคนเป็นประจำเดือนแน่ๆ คนอะไร เอาใจยากชะมัด อารมณ์ก็แปรปรวน เมื่อกี้ผมดุ ก็งอนผมอีก ทั้งๆที่ตัวเองทำผิดแท้ๆ

 

แต่

 

จะให้เขาทำไงได้ล่ะ เขารักเด็กคนนี้ไปแล้ว

 

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า วันนี้วินวินอยากกินอะไรฮยองจะซื้อมาให้ผมพยายามที่จะให้สถานการณ์ตรงหน้ามันดีขึ้น แต่คนตรงหน้ากับยังคงดึงหน้าบูดบึ้งอยู่

 

ไม่อยากกินอะไร

 

เห้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

หน่า วินวินอยากกินอะไร บอกฮยองมา วันนี้วันไวท์เดย์นะ ได้เวลาที่ฮยองต้องให้ของคืนกับวินวินแล้วรู้มั้ย

 

รู้ แต่ไม่ต้องมาคืนหรอก ไม่ใช่ผู้หญิงที่ผู้ชายต้องเอาของมาคืนให้วันนี้สักหน่อยร่างบางลุกขึ้นก่อนประตูห้องนอนจะถูกเปิดออกโดยรูมเมทของผมอีกคนที่พึ่งกลับมาหอในวันนี้

 

โดยองฮยองอรุณสวัสดิ์ฮะ

 

อ้าววินวิน หวัดดี จะไปไหนแต่เช้าเลย

 

ไปห้องแจฮยอนฮะร่างบางตอบด้วยสีหน้าไร้อามณ์ ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ปึ้ง ออกไปจากห้อง ทิ้งไว้ให้คนที่พึ่งมาได้แต่ยืนงุนงง

 

 

เป็นอะไรกันแต่เช้าเลยเนี่ยยูตะฮยอง

 

 

มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดนึงน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวก็หายงอนเอง”  น่าจะอย่างนั้นมั้งหวังว่า

 

 

อื้อ รีบๆง้อก็แล้วกัน ฮยองเห็นที่เมเนเจอร์บอกว่าต้องไปรวมตัวกันตอนบ่ายสามฮยองรู้แล้วใช่มั้ย

 

ยังเลยพึ่งตื่นน่ะ ขอบใจนะโดยอง เดี๋ยวฮยองไปหาอะไรกินก่อนร่างเพรียวตรงหน้าเขาไม่ตอบอะไร ยูตะจึงเดินออกไปจากห้องตามคนที่พึ่งออกไปเมื่อกี้

 

แต่เขาไม่ได้จะไปง้ออะไรหรอก จะไปหาของกินอย่างที่พูดไว้จริงๆ  

 

แต่ก็ดันเจอเจ้าเด็กที่พึ่งงอนเขาในเมื่อกี้กำลังทำท่าเหมือนกำลังจะทะเลาะกับเตาแก๊สในห้องครัวอยู่

 

ทำอะไรน่ะ” 

 

คนโดนทักสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันไปเจอใบหน้าหล่อผู้เป็นเจ้าของน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคยดี

 

หิว

 

ไหนบอกว่าจะไปหาแจฮยอนล่ะคนถามไม่ถามเปล่า เขาสะกิดร่างบางที่เขาเอ็นดูให้ไปนั่งรอตรงโต๊ะรับประทานอาหารก่อน ที่ครัวจะเละไปมากกว่านี้

 

แจฮยอนยังไม่ตื่น ไม่อยากกวนเออ ที่ตอนเรานี่ปลุกด้วยการกัดแขน (- -)

 

กินอะไรล่ะ

 

รามยอนก็ได้ง่ายดีแววเสียงดื้อรั้นหายไปหมด โหมดลูกจิ๊บคงถูกสับเปลี่ยนอีกแล้วล่ะ

 

ไม่ได้ ! อาหารเช้าจะกินอย่างนี้ได้ไง กินของที่มีประโยชน์สิ รู้มั้ย? ”

 

อื้อ

 

กินข้าวหน้าไก่มั้ยจะทำให้กิน


กินขอเยอะๆด้วย

 

ยูตะแทบหัวเราะพรืดกับคนตรงหน้า ต่อให้จะงอนขนาดไหน แต่ก็ยังคงหิวสินะ ใบหน้าเชิดๆนั้น ถ้าเป็นกับคนอื่นเขาคงจะต้องอารมร์เสียปาข้าวของใส่ไปแล้ว

 

แต่กับเด็กคนนี้ คงทำไม่ลงหรอก

 

แปลกจริงๆ

 

งั้นก็ไปหุงข้าวสิเด็กดื้อรั้นไม่พูดอะไร แต่เขาก็ลุกขึ้นมา ก่อนจะเดินไปบริเวณที่หม้อหุงข้าวถูกตั้งไว้ ก่อนจะเดินมาหาเขาพร้อมกับหม้อข้าวที่มีข้าวแช่อยู่

 

น้ำ…”

 

“???”

 

น้ำแค่นี้พอมั้ย

 

ยูตะก้มลงดูน้ำในหม้อข้าวก่อนจะใช้นิ้วของตัวเองจุ่มเข้าในหม้อเพื่อวัดปริมาณนั้น

 

เอาหุงได้เลยเขาตอบกับเด็กจีนจอมพยศก่อนจะเดินไปดูของในตู้เย็นที่สามารถจะนำมาทำกับข้าวได้ โชคยังดีที่มีไก่ ไข่และหัวหอมอย่างที่เขาหวังไว้

 

ไม่นานนักข้าวที่หอมกรุ่มก็ถูกตัดใส่ถ้วยสำหรับคนสองคน ถ้วยข้าวใบแรกถูกตักข้าวใส่เยอะๆ สำหับเด็กจีนผู้เจริญอาหารของเขา ส่วนอีกจานถูกตักในปริมาณพอดี  ไก่ที่เขาผัดกับไข่และต้นหอมก็เสร็จพอดี เขาตักกับข้าวโปะไว้บนข้าวสวยในปริมาณพอๆกัน ก่อนที่ร่างบางจะเดินมายกถ้วยข้าวออกไป

 

ระวังๆล่ะ มันร้อน

 

คนยกไม่พูดอะไรได้แต่พยักหัวงกๆเพื่อเป็นการบอกว่าเข้าใจ  ยูตะได้แต่คลี่ยิ้มให้กับคนดื้อรั้นตรงหน้า ทำเป็นเงียบเข้าไปเถอะ เขาอยากจะรู้จริงๆว่าจะเงียบได้นานขนาดไหนเชียว

 

 

ไม่นานนักข้าวชามโตก็ถูกกำจัดลงอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่กินเยอะขนาดนี้ หุ่นกับดีและเพรียวบางจนบางครั้งเขายังกลัวว่าลมจะพัดคนตรงหน้าเขาไปเสียให้ได้

 

 

เห้อ พูดถึงเด็กนี่ในเชิงยกยออีกแล้วสิ

 

 

อะไรมันจะหลงหัวปลักหัวปลำขนาดนั้นนะ ที่จีนนี่มีสาลิกาลิ้นทองรึไง ขนาดพูดจาห้วนเป็นมะนาวไม่มีน้ำ เขายังหลงได้ขนาดนี้

 

อิ่มแล้วครับ

 

อร่อยมั้ย ถึงฝีมือจะสู้แจฮยอนหรือแทยงไม่ได้ก็เถอะนะ แต่ฮยองก็ใช้ใจทำรู้มั้ย

 

รู้ครับมันอร่อยมากๆเลยล่ะ”  

 

เด็กหนุ่มหน้าหวานก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย  ทั้งๆที่ไปทำบึ้งตึงใส่เขาก่อน แต่สุดท้ายก็ต้องมาให้เขาทำอาหารให้กินจนได้

 

อืม รู้แค่นี้ก็ดีใจแล้วล่ะยูตะคลี่ยิ้มตามสไตล์ของเขาอีกครั้ง ซึ่งทำให้เด็กหนุ่มที่มาจากแดนไกลที่บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาต้องกลับลงไปก้มหน้าอีกครั้ง

 

บรรยากาศในห้องอาหาร คงเป็นบรรยากาศที่อึดอัดสำหรับต่ง ซือเฉิงไม่น้อย ในเวลานี้สมองทุกส่วนของกำลังประมวลผล และ สั่งให้เขาพูดสิ่งที่เขาสมควรที่จะพูดออกมา

 

ยูตะยูตะฮยอง

 

ผมขอโทษนะที่งี่เง่าน่ะ…”

 

เขา คลี่ ยิ้ม อีก แล้ว !!

 

หัวใจดวงน้อยๆของต่ง ซือเฉิงแทบจะหลุดลงไปที่ตาตุ่มอีกครั้ง ให้ตายเถอะ ทำไมใบหน้าของเขามันดูเพอร์เฟคไปหมดทุกอย่างขนาดนี้กันนะ

 

ต่งซือเฉิงได้แต่กัดปากเจ่อๆของตนด้วยความเจ็บใจ จนแล้วจนได้เขาก็พูดมันออกมาจนได้

 

แค่เรียกว่าฮยองก็ดีใจแล้วล่ะ ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ฮยองไม่ได้โกรธนายสักหน่อย

 

แต่พอมาลองนึกดูดีๆ ฮยองกลับชอบเวลาที่วินวินเรียกว่ายูตะห้วนๆ มากกว่าอีก มันดูน่ารักน่ารักในสไตล์ของวินวินน่ะ

 

 

(/////3/////)

 

ผู้ชายคนนี้นี่มัน…. ให้ตายเถอะบ้าจริงๆ เมื่อไหร่จะหยุดทำให้เขาใจเต้นแรงสักทีนะ

 

ถ้าวินวินเรียกฮยองว่ายูตะ งั้นฮยองขอเรียกวินวินว่า แบบคนญี่ปุ่นเขาเรียกกันได้มั้ย

 

เรียกว่าอะไรหรอครับ

 

คนตัวบางถามกลับ แต่สายตากับหลุกหลิก มองสายที ขวาทีเพื่อที่จะได้เลี่ยงสายตาของคนตรงหน้า

 

“ ‘ซือจังน่ะ เรียกได้มั้ย ดูน่ารักดี เรียกง่ายกว่าซือเฉิงด้วย

 

ตามใจฮะ อยากเรียกยังไงก็ตามใจฮยองเลย

 

หึหึ ซือจังนี่น่ารักจังเลยเนอะ

 

คำเรียกชื่อใหม่นี่จำเป็นต้องมีอิทธิพลกับหัวใจของเขามากขนาดนี้เลยหรอ

 

 

 

หรือจะไม่เกี่ยวกับชื่อใหม่อะไรนั้น แต่มันเกี่ยวกับคนที่เรียกและตั้งมันมามากกว่า

 

อ้าว ยูตะฮยอง วินวิน กินข้าวเสร็จกันแล้วหรอเนี่ยเสียงเรียกจากเพื่อนรุ่นเดียวกันกับวินวิน อย่าง แจฮยอนทักทั้งสองคน ที่มีถ้วยข้าวอยู่ตรงหน้า

 

อื้อ กินเสร็จแล้ว แจฮยอนตื่นสาย”  เมื่อเพื่อนรักมาถึง โหมดลูกจิ๊บก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง  ทำให้ยูตะที่อยู่ในเหตุการณ์อดจะยิ้มตามกับความดื้อรั้นของร่างบางไม่ได้

 

โห ความผิดเราปะเนี่ย ก็วินวินทำกับข้าวไม่เป็นเองนี่หน่า วันนี้ยูตะฮยองก็ทำให้กินแล้วยังจะบ่นอะไรอีก

 

บ่นเดะ ก็นายอะตื่นช้า

 

เมื่อเห็นท่าว่าเพื่อนกำลังจะกัดกัน  ยูตะจึงเอ่ยขอตัวออกมา

 

งั้นพี่ไปออกกำลังกายก่อนนะ

 

แต่ก็ถูก ซือจังของเขารั้งไว้ซะก่อน

 

ยูตะจะให้อะไรผมก็ดีใจหมดนั้นแหละ แค่นี้แหละ ไม่มีอะไรแล้วจะไปออกกำลังกายก็ไปเถอะครับ

 

โอ๊ย มาหวานกันตรงหน้าอะไรผมครับเนี่ย ไปหวานกันไกลๆเลยไป๊

 

คิดไว้ไม่ผิดว่าเพื่อนรักของร่างบางจะต้องแซวพวกเขาทั้งคู่แน่ๆ แต่ช่างเหอะ เขาเชื่อว่าเรื่องแค่นี้ คนของเขาจัดการได้ง่ายๆอยู่แล้ว

 

 

พูดมาก อย่าให้เห็นฉันเห็นตอนแกตีเนียนกับโดยองฮยองนะ

 

นั้นไงหนึ่งดอก

 

 

 

 

โชคดีนะแจนจัง เรื่องนี้พี่จะไม่ยุ่งจริงๆ

 

 

 

 

                                         …………………………………………………..

                   …………………………………………………………………………………..

 

 

เป็นไง เห็นหน้าระรื่นเชียวง้อวินวินได้แล้วหรอเสียงของโดยองผู้ที่ล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมด ถามกับยูตะที่วันนี้รับหน้าที่เป็นคนรับออเดอร์เหมือนกัน

 

อื้อ ดีกันแล้วน่ะ

 

อืม ดีแล้วๆ ไม่อยากเห็นนายทะเลาะกัน วันนี้ฉันก็คงไม่ได้นอนหอ เชิญพวกนายสวีทกันตามสบายเลย”  ยูตะอดหัวเราะกับพูดของคนตรงหน้าไม่ได้  ว่าแล้วก็แอบส่องซือจังของเขาดีกว่า ป่านนี้ไม่รู้ว่าทำบาร์เละไปรึยังนะ

 

 

อ่า วินวินวันนี้ทำกาแฟได้เก่งจังเสียงของแทยง ชื่นชมกับน้องชายชาวต่างชาติอย่างไม่ขาดสาย ทำเอาเจ้าเด็กจีนนั้นยืนยิ้มเสียจนหุบแทบไม่ได้

 

 

นั้น วินวิน ดูเหมือนมีคนอยากกินกาแฟฝีมือนายน่ะ ไหนๆแฟนคลับก็กลับกันหมดแล้ว ทำให้ยูตะกินสักแก้วดีมั้ย

 

ดีครับร่างบางหยิบเมล็ดกาแฟออกมาจากเครื่องบดอย่างตั้งใจ ก่อนจะพิถีพิถันในการใส่ส่วนผสมต่างๆลงไปด้วยใจ ก่อนจะเทมันใส่แก้วแล้วเดินไปหาคนที่เขาตั้งใจทำกาแฟแก้วนี้ให้

 

ยูตะ…” ร่างบางเรียกชื่อจริงของเจ้าของชื่อก่อนจะยื่นแก้วกาแฟเย็นที่ตนทำไว้ แน่นอนว่าเขารับไปและ คลี่ยิ้มบ้าๆนั้นอีกแล้ว ….

 

ขอบคุณนะ ซือจัง… ”  คำเรียกชื่อใหม่ของเขาถูกพูดออกมาอย่างเบาๆ แต่นั้นก็ทำให้เขามีความสุขไม่น้อย ใบหน้าขาวเริ่มมีสีแดงลามขึ้นไปยันหูนี่เป็นเพราะอาการเขินล้วนๆ

 

นี่สำหรับวันไวท์เดย์ ไม่รู้นายจะชอบมั้ยยูตะหยิบถุงช็อกโกแลตเล็กๆมาก่อนที่จะยื่นให้กับเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้า

 

งั้นเดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ เดี๋ยวเมเนเจอร์จะรอนาน

 

ปกติแล้วต่ง ซือเฉิงคนนี้อาจจะปล่อยให้เขาไปแล้ว แต่สำหรับครั้งนี้ไม่ เขาเตรียมคำพูดบางอย่างมาแล้ว และเขาก็อยากจะใช้โอกาสนี้ได้บอกมันอีกด้วย

 

 

ยูตะ รอก่อนสิผมมีอะไรจะให้ดูด้วย

 

ร่างบางของหนุ่มน้อยชาวจีน เดินไปหยิบกระดาษมาก่อนจะเขียนอะไรที่ดูเหมือนจะคัดลอกผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนที่จะยื่นให้ เจ้าของภาษาได้ดู

 

 

 

ไม่รู้ว่าจะถูกมั้ยนะ

 

ตัวอักษรภาษา ญี่ปุ่นถูกเขียนอย่างไม่ได้สวยงามนัก แต่เขาก็พอที่จะเข้าใจและอ่านออก ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

 

僕はわがまま人なら あなたはまだ僕が好きっていますか

(ถ้าหากผมเป็นคนเอาแต่ใจ  คุณยังจะชอบผมอยู่มั้ยครับ?)

 

ไม่รู้ว่าถูกหรือเปล่า ผมใช้Google translate แปลเอา

 

ยูตะไม่ตอบแต่คลี่ยิ้มพร้อมพ่นลมหายใจออกมาดัง หึอีกครั้ง ก่อนจะพูดออะไรบางอย่างออกมา

 

มาเดี๋ยวพี่จะสอนคำนึงให้

 

คำว่าอะไรหรอครับ?”

 

好きじゃなくて   愛してる

(ไม่ชอบสักหน่อย แต่รักนะ)

 

คำที่ถูกเขียนมาในกระดาษทำเอาร่างบางถึงกับหน้าขึ้นสีอีกครั้ง เขาพอที่จะจำได้ว่าตัวคันจิ พวกนี้หมายความว่ายังไง

 

เอ่อ…”

 

นายไม่รู้ความหมายของมันใช่มั้ยล่ะ

 

ผมรู้ครับ…”

 

และผมก็รู้คำแปลของประโยคนี้ด้วยนะ

 

ประโยคที่ว่า….

 

僕は悠太さんも愛してる

 

 

ผมก็รักยูตะซัง เหมือนกัน !

 

 

END

 

·       อิตะ (มาจากคำว่าอิไตค่ะ เวลาคนญี่ปุ่นเขาอุทานกันเขาจะอุทานกันประมาณ อิตะ !)

·       ส่วนประโยคญี่ปุ่นนี่เราแต่งเองค่ะ งัดสกิลญี่ปุ่นที่เหลืออยู่น้อยนิดมาใช้ แปลอาจจะไม่ได้เป๊ะ แต่เราก็พยายามที่จะแปลออกมา ในมีนนิ่งที่เราได้คิดประโยคนี้ขึ้นมาค่ะ อยากกลับมาได้ภาษาญี่ปุ่นเหมือนตอน ม.ปลายอีกจัง TT แล้วก็ต้องขอบคุณพี่ฟฟ ด้วยให้คำปรึกษาด้านภาษาค่ะ ถามไปเยอะเลย

·       Kimi wa wagamama ชื่อนี้มาจากเพลงของ AKB48 ค่ะ ความจริงชื่อเพลง คือ Kimi wa Kimagure ซึ่งความหมายก็พอๆกันกับคำว่า Wagamama เพราะเราชอบเพลงนี้เป็นพิเศษ เราเลยเลือกท่อนฮุคนึงของเพลงมาเป็นชื่อฟิคค่ะ ความหมายมันประมาณว่า เธอน่ะเป็นคนเอาแต่ใจ ก็เลยเกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ลองไปหาฟังดูพร้อมคำแปลนะคะ น่ารักดี

สุดท้ายนี้ นี่คือ SF เรื่องแรกของเราที่แต่งยูวินค่ะ ช่วงนี้เอ็นดู วิงวิงเป็นพิเศษ ปกติเราแต่งแต่ฟิค SJ ยังไงเราตั้งใจว่าจะลงฟิคยาวของ ยูวินสักเรื่อง ของฝากไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และกำลังใจล่วงหน้าค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #63 PCHC74 (@Ploy74) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 02:26
    น่ารักมาก
    #63
    0
  2. #58 Jjaji (@Jajub16) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:46
    น้องน่ารักกกก ซือจังของยูตะฮยอง
    #58
    0
  3. #43 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 13:41
    น้องน่ารักอะ
    #43
    0
  4. #26 Pandanui (@chulhono) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 17:41
    น้องโคตรน่ารักอ่ะ ถ้าเอาแต่ใจแล้วน่ารักขนาดนี้คือยอม เอาแต่ใจเยอะๆ จะทำตามทุกอย่าง ฮือ ไม่รู้จะอิจฉาคนพี่ที่มีเด็กน่ารักมาอ้อน หรืออิจฉาคนน้องที่มีคนคอยเอาใจดี
    #26
    0
  5. #24 Midiizney (@mildsuka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 17:43
    น่ารักมากๆ อ่านไปยิ้มไป แบบว่ามันละมุนมากเลยค่ะ -///-
    #24
    0
  6. #14 หน้าฟักทอง (@pim123-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:54
    เพิ่งได้ลองอ่าน ชอบมากเลยค่ะ><
    #14
    0
  7. #6 P'lu N'hun (@1330800294900) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:56
    ซือจังของยูตะซัง งื่อออ น่ารักอ่าาาาา
    #6
    0
  8. #2 แฟนยูตะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 01:10
    อาา เป็นฟิคที่อบอุ่นหัวใจมาก ๆ เลยค่ะ

    เป็นยูวินที่ตรงกับใจมากเลย ยูวินที่จินตนาการ

    วินวินที่เอาแต่ใจ ยูตะที่ขี้ตามใจ

    น่ารักจังเลยน้า คนเขียนบรรยายความคลั่งวินวินของยูตะออกมา

    ได้เหมือนไปนั่งในใจยูตะเลยค่ะ ฮ่าาา น่ารักก

    เราคิดว่ายูตะเองก็มองวินวินน่ารักแบบนั้นไปทุกอย่างเหมือนเรา ๆ แน่เลย

    ขอบคุณสำหรับฟิคดี ๆ นะคะ เขียนออกมาอีกน้า เราจะเข้าไปในแท็กยูวิน

    และคอยติดตามต่อไปนะคะ สู้ ๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #2
    1
  9. #1 Bammy Bamz Bam\'zz (@bmrose) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 20:03
    สวีทสุดดดโอ้ยยย มดขึ้นแล้วค่าาา
    #1
    1