STRAY KIDS | กูเหนื่อยแล้ววะ #HSMSOTIRED

ตอนที่ 2 : 00 | PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    8 พ.ค. 61


 

 

 



กูเหนื่อยแล้วว่ะ

HYUNJIN X SEUNGMIN

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––

 

00 | PROLOGUE

 

 

 

เขากำลังมีปัญหาเรื่องความจำ..


เมลล์จำไม่ได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาอะไร หรือตอนนี้เป็นวันที่เท่าไหร่เขาก็ตอบไม่ได้ อันที่จริงต้องบอกว่าหลังจากตื่นนอนแล้ว เขาก็จำอะไรไม่ได้ค่อยได้เท่าไหร่ เขาอาบน้ำแล้วหรือยัง กินข้าวแล้วหรือเปล่า เขาจำไม่ได้สักอย่าง ทุกอย่างมันดูเบลอ ๆ เหมือนตอนเขามองท้องฟ้าจากใต้ผืนน้ำ


ภายในห้องนอนสีขาวที่เย็นสบายเพราะเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน แสงแดดส่องเข้ามาจากการที่ไม่ได้ปิดผ้าม่าน เขาหลับตาลง รู้สึกพอใจที่ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ เขาปล่อยตัวปล่อยใจดึ่มดำไปกับความเงียบและผลักความรู้สึกตงิดจากความทรงจำบางส่วนที่หายไปออกไปจากหัว


แต่พระเจ้ามักจะใจร้ายกับลูกแกะตาดำเสมอ ๆ


“สัดเมลล์!!!”


“...”


ไม่ทันไรเสียงแหลมก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศความเงียบที่เคยมีแค่เสียงเครื่องปรับอากาศ เมลล์สะดุ้ง เขาหันซ้ายหันขวา หน้าตาตื่นตกใจและบอกตามตรงเขากำลังจิตนาการว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงผี เพราะจู่ ๆ มันก็เงียบไป


“สัดเมลล์!!!”


“...”


เสียงเดิมดังขึ้นอีก เมลล์ยังคงสะดุ้งตกใจเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมีหนังสือสวดมนต์อยู่ในมือ กะว่าถ้าเป็นผีจริง ๆ จะท่องชินบัญชรใส่ ไม่ก็แผ่เมตตา ได้ผลหรือไม่ได้ผลก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่เขาจะต้องไม่ตายเพราะผีหลอก


และโชคยังดีที่ไม่ใช่


หลังจากพยายามเงี่ยหูฟังเสียงกุกกักที่ดังอยู่ตลอด เขาก็พบว่าเสียงมันดังมาจากแมคบุ๊คราคาครึ่งแสนบนโต๊ะญี่ปุ่นข้างเตียงที่พอจะนึกออกอยู่ว่าคนซื้อให้คือป๊า แต่จำไม่ได้ว่าเนื่องด้วยโอกาสอะไร บนหน้าจอสี่เหลี่ยมนั้นแสดงภาพเด็กผู้ชายหน้าตาละม้ายคล้ายตัวกะรอก สวมฮู้ดสีเทาปิดมิดเหลือไว้แค่เครื่องหน้าและหน้าม้าฟู ๆ ผ่านโปรแกรมวิดีโอคอลที่เรียกว่า SKYPE


เมลล์นับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ รู้สึกขาสั่นทุกครั้งที่ก้าว แต่ความอยากรู้มีมากกว่าเลยพยายามสูดลมหายใจแล้วก้าวต่อจนมาหยุดอยู่หน้าแมคบุ๊คของตัวเอง เขาพิจารณาใบหน้าของชายปริศนาที่ขยับร่างกายหยุกหยิกอยู่ในกรอบจอสี่เหลี่ยม แต่เพราะสมองค่อนข้างเบลอเลยต้องใช้เวลาในการนึกชื่อ


“นี่ช็อกจนลืมชื่อเพื่อนไปเลยเหรอ”


ใจจริงอยากปฏิเสธนะ แต่พูดไม่ออกเพราะเรื่องจริง


“…ซีน?”


“ขอบคุณพระเจ้าที่มึงยังจำชื่อกูได้!”


เสียงร้องที่แหลมสูงกว่าปกติกับท่าทางกุมมือกำลังขอบคุณพระเจ้า ดูรวม ๆ แล้วโคตรน่าหมั่นไส้ เมลล์เกือบจะขว้างสมุดสวดมนต์ใส่เพื่อนหน้ากระรอกแล้วถ้าไม่ติดว่าหนังสือเล่มนี่เป็นของแม่ และแม่ยังต้องใช้อยู่ อีกอย่าง ขว้างไปอีกฝ่ายก็ไม่เจ็บตัว เผลอ ๆ แมคบุ๊คเขานี่แหละที่อาจะหล่นไปกองบนพื้นแทน เลยเปลี่ยนมาจุมปุ๊กหน้างอบนพื้นพรม คว้าเอาตุ๊กตาอยู่แถวนั้นมากอดแรงแก้โมโห


“ก็ไม่ขนาดนั้นปะ” เขาแก้ต่างให้ตัวเอง แต่เหมือนไม่จะได้ผล  


“โอโฮ้ กล้าพูด มึงลองหันกลับไปดูเตียงมึงก่อน ยิ่งกว่าตอนด็อกเตอร์แบนเนอร์กลายร่างอีก” ซีนว่า


เมลล์หันหลังกลับไปตามที่เพื่อนบอกช้า ๆ แล้วเขาก็เข้าใจคำพูดนั้นได้ทันที เพราะมันยิ่งกว่าด็อกเตอร์แบนเนอร์กลายร่างอย่างที่ว่าจริง ๆ สภาพเตียงคือเละเทะ ไม่ว่าจะหมอน ผ้าห่ม หมอนข้าง ตุ๊กตา ล้วนหล่นไปกองอยู่ที่พื้นหมด เหลือผ้าปูที่นอนเปล่า ๆ ไว้ดูต่างหน้าเท่านั้น


...


“มึงเขินได้รุนแรงมาก”


“หมายความว่าไง” เขาถามเพื่อนเสียงสั่น


ลางสังหรณ์ในใจบอกว่าเขาว่าเรื่องที่กำลังจะหลุดออกจากปากซีนมันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ


“ตอนนี้กูอยู่ลอนดอนจำได้ไหม”


“อะฮะ” เขาขานรับ


แน่นอนว่าเรื่องที่ซีนไปลอนดอนเขาจำมันได้ดี ก็ในเมื่อเพื่อนหน้ากระรอกนี่พูดกรอกหูเขาอยู่ทุกวัน ตั้งแต่ช่วงก่อนสอบลากยาวไปจนสอบวันสุดท้ายเพื่อไปเยี่ยมพี่สาวที่ตอนนี้กำลังเรียนปริญญาตรีอยู่ที่นั้นตอนเดือนเมษา


“แล้วจำได้ไหมว่ากูจะได้กลับตอนไหน”


คำถามข้อนี้เมลล์ไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่ก็พอจำได้ลาง ๆ “อาทิตย์ก่อน...”


 

 

‘เมลล์ กูกลับไม่ทันอาทิตย์หน้าแล้วว่ะ’

‘กว่าจะได้กลับก็น่าจะอาทิตย์ก่อนเปิดเลย’

‘ตอนแรกกูว่าจะปล่อยให้มึงนอนคนเดียว แต่เมื่อวานกูคุยกับไอเฟรม มันเองก็ยังไม่กลับจากออสฯเหมือนกัน เพราะงั้นมึงไปนอนกับรูมเมทมันก่อนละกัน’

 

 


จู่ ๆ ร่างกายเขาก็แข็งเป็นหิน ความทรงจำที่เคยหายไปก็เหมือนได้รับกุญแจมาปลดล็อค เมลล์จำได้ทุกอย่าง วันนี้คือวันจันทร์ สัปดาห์สุดท้ายก่อนหมดเดือนเมษายนที่ร้อนระอุ เขาจำได้ว่าตื่นนอนตอนแปดโมง อาบน้ำแต่งตัวแล้วลงกินข้าวกับแม่ พี่ชายแล้วก็อาม่าตอนแปดโมงครึ่ง เขาจำได้หมดร่วมไปถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้และมัน..


“ทำหน้าแบบนี้แสดงว่ามึงจำได้แล้วสินะ”


“ซีนต้องล้อเราเล่นแน่ ๆ”


“เสียใจด้วยเพื่อน”


ไม่..


“แต่กูต้องบอกมึงว่า...”


อย่าพูดมันออกมา


“มึงต้องนอนกับไอเจระหว่างที่กูกับไอเฟรมยังไม่กลับ”


“...”


“โชคดีเพื่อน บาย”

 

 

 

 

 

 

 

ป๊า!!! ช่วยเมลล์ด้วย เมลล์ต้องนอนกับคนที่ชอบตั้งสองอาทิตย์!!!!!!!!

 








-----------------------------------------


กด 99 เป็นกำลังให้น้องเมลล์ผ่านวิกฤตินี่ไปได้ด้วยนะคะ 55555
สุดท้ายอย่าลืมคอมเม้น กดเฟบ สกรีนแท็ค #HSMSOTIRED 
มาเล่นกันเยอะ ๆ นะคะ เอนจอยรีดดิ้งค่ะทุกคน



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #19 FASA2580 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 21:43
    เมลล์น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เขินตายแน่หนูลูกกกกกก ;____;
    #19
    0
  2. #15 sirinda_doylem (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 08:14
    สู้ๆนะเมลล์น้อย อยากเห็นน้องเมลล์เขินเจจริงๆอ่ะ น่าร้ากกกกกกก😂😂
    #15
    0
  3. #14 ntybbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:26
    กรี๊ดดดดด ฮืออออ โคตรน่ารักเลยค่ะ แงงง รอนะคะะะ
    #14
    1
    • #14-1 ntybbam(จากตอนที่ 2)
      30 เมษายน 2561 / 19:27
      ลืมกด 99 แงง 555555
      #14-1
  4. #13 mie. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 22:24

    อาการน้องเมลล์น่าสงสัย นี่กำลังคิดอยู่ว่าที่น้องเป็นนี่ใช่ความทรงจำรีเซ็ตทุกวันรึเปล่า5555 หรือไปเจออะไรที่ทำให้ช็อคมากๆจนความจำมีปัญหา เพราะรู้ว่าจะได้ไปนอนกับเจรึเปล่านะ? บรรยายน่ารักจังค่ะ ชอบ รอติดตามต่อนะคะ สู้ๆค่า

    #13
    0
  5. #12 Jrwhyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 08:29
    เมลล์ หนนนนนนนนนู!~~~~~ น่ารักจังเลยอ่าาาาา รอติดตามนะคะ
    #12
    0
  6. #11 chocolavana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:31
    แง้วววว เมลลลลล์ เอ็นดูๆๆๆๆๆ ชอบเจตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย น่ารักอ่ะค่ะ แต่คำโปรยดูดราม่า เครียด555 ติดตามนะคะๆๆๆ
    #11
    0