Neon Melody | vkook

ตอนที่ 9 : track 08 ; faded

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 


ความสัมพันธ์ของเรากำลังอยู่ในขั้นอันตราย

มันอันตรายตรงที่เราคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไรนี่แหละ

 

 

 

คุณหัวหน้าห้องจะเป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ?

 

 

น้ำเสียงหนักแน่นและแววตามุ่งมั่นนั้นกำลังทำให้จอนจองกุกหัวหน้าห้องดีเด่นประจำชั้นม.ปลายปีสองใจเต้นตุบตับ ใบหน้าใสแดงระเรื่ออย่างห้ามมันเอาไว้ไม่อยู่ ปากจิ้มลิ้มสีหวานเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า

 

 

คบเลย! คบเลย! คบเลย! คบเลย!”

 

 

เสียงเชียร์ของเพื่อนในห้องยิ่งสร้างความกดดันให้กับเจ้าตัวเข้าไปใหญ่ เจ้าของดอกไม้สดสีขาวอมยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่อย่างจริงใจ จากที่ยืนอยู่ก็ย่อตัวลงไปนั่งยองๆข้างเก้าอี้ที่อีกคนนั่ง และเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวหน้าห้องตัวขาวเขินหนักกว่าเก่า

 

 

ถ้าไม่ตอบจะถือว่าตกลงนะ

แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ

นอกจาก

 

โอเคๆ ยอมแล้ว

 

ยิ้มกว้างให้กับคนที่ย่อตัวอยู่พลางรับช่อดอกไม้มากอดไว้ในอ้อมแขน ทำเอาคนให้ยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุข

 

เป็นแฟนกันแล้วก็อย่าทำให้เราเสียใจล่ะ

น่ารักขนาดนี้ทำให้เสียใจไม่ลงหรอกน่า

 

ฮิ้วววววววววววว!”

 

 

สัญญาครับ

อื้ม เชื่อคำสัญญา

 

 



 

คิมแทฮยองเด็กหลังห้องที่เอาแต่หลับไปวันๆ

ไม่เคยตั้งใจเรียน ไม่เคยฟังครูสอน ไม่เคยเอาอะไรมาโรงเรียนเลย

ถูกคุณครูจับให้นั่งคู่กับหัวหน้าห้อง

 

หัวหน้าห้องคนน่ารักที่เป็นถึงสภานักเรียน

เป็นนักเรียนดีเด่นมาตลอด

เป็นที่รักของเพื่อนๆทุกคนในห้อง และในโรงเรียน

 

 

เราต่างกันโดยสิ้นเชิงแหละว่าไหม?

 

 

ตลกดีที่เด็กเรียบร้อยหัวกะทิแบบนั้นต้องมาคอยคุมแจเด็กนรกส่งมาเกิดที่เอาแต่โดดเรียนแบบผม

ทั้งสอนการบ้าน อธิบายโจทย์ ติวสอบ

เราทำทั้งหมดนั่นด้วยกันและตัวก็แทบจะติดกันอยู่ตลอดเวลา

 

นั่นคงเป็นที่มาของความรู้สึกในใจเราทั้งสองคนล่ะมั้ง?

 

 

จากเด็กหลังห้องสอบได้ที่โหล่ทุกเทอม

ค่อยๆพัฒนาขึ้นเป็นคนเก่ง

คะแนนสอบดีขึ้นเรื่อยๆทุกเทอม

นั่นเพราะมีคุณคอยอยู่ข้างๆ

ให้กำลังใจในวันที่ผมเหนื่อยล้าหรือท้อถอย

 

ผมตกหลุมรักความดีงามในตัวของคุณ

สิ่งนั้นเองมันค่อยๆเปลี่ยนผมให้เป็นคนที่ดีมากขึ้น

 

 

จนกระทั่งเราสองคนรู้สึกเหมือนๆกัน

เราต่างตกหลุมรักซึ่งกันและกัน

 

 

 

 

จองกุกครับ

 

ผมเรียกคุณที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆ

คุณยิ้มหวานในขณะที่มองมาทางผม

เพื่อนๆของคุณแอบแซ็วคู่ของเราผ่านทางสายตากันด้วยนะ

 

แบบนี้มันก็เขินแปลกๆ

 

 

วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะ ไปส่ง

 

จากนั้นเราก็บอกลาเพื่อนของคุณและเดินกลับบ้านพร้อมกัน

เราเดินอยู่ข้างๆกันโดยที่ไม่พูดอะไร

มีแต่รอยยิ้มเขินๆของเราทั้งสองที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน

 

เดินจับมือกันได้ไหม?

 

ผมถามออกไปอย่างคาดหวังกับคำตอบ

คุณอมยิ้มเล็กๆก่อนจะพยักหน้าขึ้นลง

นั่นเป็นเหตุให้มือของเราผสานเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น

 

เราจับมือกันครั้งแรก

ในสถานะแฟน

 

 

 

 

 

ไม่เอา ไม่ให้กลับบบ

 

ผมจับมือคุณเอาไว้ในขณะที่คุณกำลังจะเดินออกไปจากคลาสเรียน

เราลงเรียนกวดวิชาด้วยกันแต่คนละวิชา

นั่นทำให้บางวันเวลาของเรามักไม่ตรงกันนัก

บางครั้งคุณก็กลับก่อน บางครั้งผมก็กลับก่อน

 

ปล่อยก่อน แม่เรารอ

 

คุณเอ่ยบอกกับผมอย่างน่ารัก

ไม่อยากให้คนน่ารักของผมไปไหนเลย

 

งั้นเราก็จะกลับ เดี๋ยวถึงบ้านละจะโทรหานะ

 

ไม่เอาน่า กลับเข้าไปนั่งเลยเดี๋ยวอาจารย์จะเข้าสอนแล้ว

 

 

คุณบอกพลางทำท่าจะดันไหล่ให้ผมเข้าไปในคลาสเรียน

ผมจับมือของคุณเอาไว้พลางกอบกุมมันจนมิดด้วยสองมือของผม

 

ก็ไม่อยากให้ไปไหนนี่ครับ คิดถึง

เวอร์น่า

 

พูดจริงๆ

 

ไม่อยากห่างเลย

เดี๋ยวก่อนนอนก็โทรคุยกันอยู่ดี

 

เมื่อผมไม่ยอมที่จะปล่อยมือจากคุณไปง่ายๆ

คุณจึงขยับเข้ามาใกล้ๆกันกลับผม

และจากนั้น

 

ฟอดด

 

ถ้าตั้งใจเรียนเราจะให้มากกว่าหอมแก้มแล้วกัน

 

 

การหอมแก้มกันครั้งแรกของเรา

กำลังใจผมเพิ่มขึ้นเยอะแยะเลยล่ะคุณ

 

ปล่อยดิแม่รออยู่

จองกุก..”

อะไรอีก?

 

รักนะครับ

รู้แล้วน่า รักเหมือนกันแหละ

 

 

 

 

ตอนแรกอะไรๆมันก็ดี

แต่ตอนนี้อะไรๆที่ว่าดีมันกลับจาง

 

 

 

ไม่ใช่ผม

 

ไม่ใช่คุณ

 

แต่มันคือเรา

 

เป็นเราสองคนเองที่ทำให้หัวใจของเราสองคนรู้สึกจางหายต่อกัน

 

 

โทรศัพท์ไปก็ไม่ค่อยรับสายเหมือนแต่ก่อน

ไม่ค่อยได้โทรคุยกันทุกคืนเหมือนแต่ก่อน

เราต่างก็รู้สึกว่าในความสัมพันธ์ของเรามันมีอะไรแปลกไป

แต่เราเลือกที่จะมองข้ามมันไป

 

เรายังไปไหนมาไหนด้วยกัน

ทำทุกอย่างเหมือนที่คนเป็นแฟนกันเขาจะทำ

 

 

แต่ผมรู้ดี

ที่เรากำลังทำๆกันอยู่เนี่ย

มันคือการพยายาม

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เรียกว่ารักอีกต่อไปแล้ว

 

 

แทฮยอง กลับบ้านกัน

ครับ รอเราแปปนึงนะ

 

ผมรีบเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋า

เราเดินออกมาจากโรงเรียนด้วยกันอย่างเช่นทุกๆวัน

คุยกันเหมือนปกติที่คุยกับคำถามซ้ำๆเดิมๆ

 

คำถามเดิมๆที่มีคำตอบเดิมๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำถามและคำตอบพวกนั้นมันพิเศษเหลือเกินสำหรับเรา

แต่ตอนนี้มันเทียบกันไม่ติดเลยล่ะ

 

แปลกจังเนอะที่วันนี้เราไม่จับมือกัน

จะลองจับดูไหมล่ะ?

อื้ม มาสิ

 

การจับมือเหมือนเดิมที่มันไม่เหมือนเดิม

 

ผมอธิบายความรู้สึกของมันได้แค่นี้จริงๆ

 

จับก็แล้ว

กอบกุมก็แล้ว

ผสานกันก็แล้ว

 

มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหัวใจของเราเลย

 

 

ถึงบ้านแล้ว ไปนะ

 

ผมโบกมือลาคุณหลังจากที่ส่งคุณจนถึงบ้านแล้ว

เรายิ้มให้กันในขณะที่ยกมือขึ้นโบกลากันทั้งคู่

 

เอ่อ แทฮยอง

หืม?

อยากเข้ามาในบ้านก่อนไหม?

“…”

 

เราต่างทำตัวไม่ถูกเมื่อคุณเอ่ยประโยคนั้นออกมา

แต่ในความรู้สึกของผมมันไม่ได้มีแรงจูงใจให้ผมต้องอยู่ที่นั่นเลยอ่ะ

 

จองกุกอยากให้เราอยู่เหรอ?

 

ผมเดินกลับเข้าไปในรั้วบ้านของคุณอีกครั้ง

เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงคุณนิดหน่อย

 

มีอะไรจะบอกเราหรือเปล่า?

 

 

ลองกอดกันไหม?

 

คุณเป็นฝ่ายเข้ามากอดผม

แขนเล็กโอบรอบคอผม

ผมโอบแขนไปที่เอวบางของคุณ

กอดรัดร่างของคุณเอาไว้แนบแน่น

คุณเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มผม

จูบผม

ทำมันซ้ำหลายๆครั้ง

 

แต่เพราะการที่เรากอดกันนั่นแหละเราถึงรู้

หัวใจของเราไม่ได้เต้นซึ่งกันกันและกันอีกต่อไปแล้ว

 

มันนานมากแล้วที่เรารู้สึกรักต่อกัน

 

พอเถอะจองกุก…”

 

“…”

 

ถึงแม้เราจะทำอะไรไปมากกว่านี้แต่ถ้าหัวใจมันไม่รู้สึกมันก็คือไม่รู้สึก

 

ขอโทษ

 

อย่าขอโทษเราเลย มันไม่ใช่ความผิดจองกุก

 

ฮึก..”

 

เราก็รู้สึกไม่ต่างจากจองกุกเท่าไหร่หรอก

 

แทฮยอง ฮึก.. ”

 

อย่าร้องไห้สิครับคนเก่ง

 

ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่ผมจะได้ปลอบคุณแบบนี้

 

จะจากกันอยู่แล้ว ยิ้มสวยๆให้กันหน่อยไม่ได้หรือไง?

 

ถึงจะพูดติดตลกแบบนั้นแต่ผมก็รู้สึกใจหายไม่ต่างจากคุณนัก

ถ้าถามว่าเสียใจไหม?  เสียใจสิ

 

แต่มันก็แค่เสียใจ

 

การจากลาในวันนี้จะมีประโยชน์ต่อเราสองคนในวันข้างหน้า

 

พูดแบบนี้อย่ามาคิดถึงเราทีหลังแล้วกัน

 

ผมจะคิดถึงคุณแต่อาจจะไม่มาก

เรื่องราวระหว่างเรามันจะค่อยๆจางลงไป

 

ขอบคุณจองกุกนะ ทุกอย่างเลย

ขอบคุณแทฮยองเหมือนกัน ตอนอยู่ด้วยกันเรามีความสุขมาก

 

แปลกที่คนที่เคยอยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข

ต่อจากนี้คนๆนั้นจะกลายเป็นแค่ความทรงจำ

 

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เรากลับนะ

อื้อ ขอบคุณที่มาส่ง

 

เราสองคนก็แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ผ่านมาและผ่านไปในชีวิตของกันและกัน

ต่อจากนี้ไปเราก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันอีก

 

 

หมายถึงคนแปลกหน้าที่รู้ใจกันและกันดีที่สุดน่ะนะ

 

 

โชคดีนะ

ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ

อื้อ

 

 

เราต่างก็หาคำตอบให้หัวใจของเราไม่ได้หรอก

รู้แค่ว่าตอนนี้ต่างคนต่างเดินออกมาจากหัวใจของกันและกันน่ะมันดีที่สุดแล้ว

 

หัวใจที่จืดจาง รดน้ำเท่าไหร่หัวใจมันก็ไม่พองโต

 

เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็

โชคดีนะคุณ



ลาก่อน.



end.

T
B





faded - ALAN WALKER






talk
เรารู้สึกว่าตัวเองเขียนดราม่าไม่ค่อยเก่ง5555 แต่จริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันดราม่าหรอกค่ะ
ตามชื่อตอนเลย มันจาง55555 ฝากตอนนี้ไว้ด้วยน้าาา  ติชมได้เต็มที่เลยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #41 Aellbow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 20:23
    ถ้าตอนนี้เป็นเรื่องของความรักในชีวิตจริงน่าจะอยู่ในช่วงอิ่มตัว มีคู่ที่ผ่านมันไปได้กับจากกันก่อนจะผ่านไปได้ จริงๆแอบอยากให้เขียนต่อเรื่องนี้ซักนิดค่ะ ว่าหลังจากจบความสัมพันธ์ที่อิ่มตัวลงไปนี้ ถ้ามีปัจจัยอย่างเช่น รักครั้งใหม่หรือว่าการอยู่อย่างเหงาไปให้ได้รู้ว่า ขาดกันและกันไปต่างคนยังจะทนได้อยู่มั๊ยคะ แต่ถึงอย่างไร เรื่องนี้ก็จบได้สมบูรณ์แล้ว มันเป็นดราม่าที่ไม่สุขและไม่ถึงกับเศร้าในทีเดียว เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านเสมอ
    #41
    0
  2. #30 Ja_O_Lanturn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:03
    มันเป็นดราม่าที่... เรายังคงอึ้งอยู่ตกใจ งง ตะลึงไม่รู้จะเศร้ามั้ย??ความรู้สึกมันหน่วงๆ 😂😂😂เริ่มรู้สึกว่างงกับตัวเอง5555555
    #30
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #29 saowwaluk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:02
    ฮือออ ตะเตือนใจจจ สุดท้ายถ้าผ่านช่วงเวลาจางๆของกันและกันไปได้ ทุกอย่างมันก็จะดีขึ้น เหมือนทั้ง2คนอยู่ comfort zone แต่ถ้าลองห่างกันไปแล้วจะรู้ //ขอบคุณมากนะคะ
    #29
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #28 itssuchanya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:01
    เอ๊ะ! มันหน่วงๆนะแต่ทำไมเราชอบ-*- 555 เราชอบอ่ะ อยากให้แต่งอีก ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น้าา กดเข้ามาอ่านแล้วก็คอมเม้นท์เป็นคนแรกด้วยยย สู้ๆนะไรท์~~ ^^
    #28
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(