Neon Melody | vkook

ตอนที่ 2 : track 01 ; on a spring day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





คิดถึงคุณนะ

ยิ่งพูดถึงผมก็ยิ่งคิดถึง

ต้องรออีกนานเท่าไหร่

เราถึงจะได้พบกันอีกครั้ง ?



ฤดูหนาวที่กำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่ช้า และอีกไม่นานความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิก็จะวนกลับมาอีกครั้ง คิดดังนั้นหัวใจก็พลันพองโตขึ้นมาเสียดื้อๆ 

     

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของ 'คิมแทฮยอง' คนนี้พองโตไม่ใช่ความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิหรอกนะ แต่เป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มของเด็กคนนั้น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของแทฮยองอบอุ่นซะยิ่งกว่าแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิซะอีก

    

 ยิ่งคิดถึง หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นไปใหญ่ ทั้งๆที่ตอนนี้เจ้าตัวเองก็ไม่ได้มายืนอยู่ตรงหน้า แทฮยองยิ้มออกมาทุกครั้งที่คิดถึงเด็กตัวน้อยๆคนนั้น คนที่ทำให้การรอคอยการสิ้นสุดของฤดูอันหนาวเหน็บนี้ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป 




     แทฮยองกำลังตื่นเต้น เมื่อวันสำคัญใกล้เข้ามาถึง




     วันสิ้นสุดฤดูหนาวอันเงียบเหงา

      วันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น

     และวันแรกที่เราสองคนพบเจอกัน





"..ฮึก..ฮื..อ.. ฮื..."

เสียงร้องไห้ที่ดังเป็นระลอก เรียกความสนใจจากคิมแทฮยองเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่กำลังไล่จับปูลมที่หาดทรายสีครีมได้เป็นอย่างดี เด็กชายหันซ้ายขวาเพื่อมองหาต้นตอของเสียง จนไปสะดุดสายตากับก้อนกลมๆบางอย่างที่นั่งจุ่มปุ๊กอยู่ใต้ต้นซากุระ ด้วยความสงสัย เด็กน้อยจึงเดินเข้าไปใกล้ต้นตอของเสียงร้องไห้นั่น

".. ฮืออ.. ฮึ. ก.. "

".. นี่.. "

เอ่ยเรียกเสียงเบา เด็กชายตัวเล็กอีกคนที่นั่นร้องไห้อยู่จึงเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตากลมใสเหมือนลูกกระต่ายตัวน้อยบวมแดงๆหน่อยๆเพราะเกิดจากการร้องไห้ ปากเล็กสีเชอร์รี่เบะออกหน่อยๆ เด็กน้อยแทฮยองเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะนั่งยองๆ

" ร้องไห้ทำไม ? "

".. ล..ลูกบอล.. ฮึก.. "

นิ้วป้อมชี้ขึ้นไปยังกิ่งไม้ของต้นซากุระ แทฮยองทองตามก็เห็นว่ามันมีลูกกลมๆสีแดงค้างอยู่จริงๆ

"..แค่นี้เอง เดี๋ยวเอาลงมาให้.. "

เจ้าของลูกบอลเมื่อได้ยินดังนั้นก็หยุดร้องไห้ ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ แต่ตัวแทฮยองเองก็สูงกว่าเจ้าเด็กขี้แยไปไม่เท่าไหร่ จะให้กระโดดหยิบก็ตัวเตี้ยขนาดนี้ เขย่งแทบตายยังไงก็ไม่ถึงแน่ๆ หรือถ้าจะปีนขึ้นไปเอา มีหวังได้ตกลงมาขาหักซะก่อน เพราะเจ้าต้นซากุระนี่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยแข็งแรง

      แต่แล้วเด็กชายก็คิดอะไรบางอย่างออก

จัดการถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจออกมามัดติดกัน เด็กตัวน้อยเจ้าของลูกบอลสีแดงมองตามด้วยความงุนงง ก่อนจะร้องอ๋อในใจเมื่อเจ้าของรองเท้าเหวี่ยงมันขึ้นไปและเฉียดโดนลูกบอลนิดหน่อย

".. ฮึบ. "

แต่ดูเหมือนว่าจะเหวี่ยงกี่รอบ รองเท้าผ้าใบคู่เล็กก็ไม่แตะโดนลูกบอลแม้แต่นิด แทฮยองจึงตัดสินใจรอบสุดท้าย และเหวี่ยงรองเท้าขึ้นไปสุดแรง

".. เย้ๆๆๆ ~ "

เจ้าของลูกบอลสีแดงตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจ เมื่อลูกกลมๆนั่นตกลงสู่พื้น ร่างเล็กรีบวิ่งไปเก็บก่อนจะวิ่งกลับมาหาคนที่เก็บลูกบอลให้

แต่อาจเป็นโชคร้ายของแทฮยอง ที่รองเท้ามันดันไปเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้แทนที่ลูกบอล..

".. ฮื..ก..ก ฮึ..ก.. "

เด็กน้อยเจ้าของบอลร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิด มือป้อมขยำปลายเสื้อของเด็กที่สูงกว่าอยู่อย่างนั้น

" ข..ขอโทษ.. ฮึก.. "

ดวงตาเปล่งประกายนั่นไม่เหมาะกับน้ำตาเลยซักนิด แทฮยองก้มลงหยิบดอกซากุระที่ร่วงอยู่ที่พื้นขึ้นมาทัดไว้ที่หูของเด็กตัวน้อย และลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ ซึ่งนั่นก็เบี่ยงเบนความสนใจจากการร้องไห้เมื่อครู่ได้

".. ได้บอลคืนแล้วก็ยิ้มดีใจซะสิ จะร้องไห้ทำไมล่ะ? "

" .. แต่ว่า.. "

" ไหนยิ้มซิ..  ยิ้มมม.. "

ปากเล็กยีออกเป็นรูปสี่เหลี่ยมเพื่อยิ้มตามอย่างที่คนตรงหน้าบอก ตากลมโตคล้ายลูกกระต่ายก็หยีไปตามรอยยิ้ม เสี้ยววินาทีหนึ่งที่หัวใจดวงน้อยของแทฮยองแอบกระตุกผิดจังหวะ

น่ารัก..

น่ารักเหมือนดอกซากุระสีชมพูเลย..






".. พี่แทฮยองรอจองกุกด้วย ! "

".. ตามพี่มาให้ทันสิ จองกุก ! "

สองปีผ่านไป เด็กน้อยทั้งสองเริ่มสนิทกันมากยิ่งขึ้น ได้วิ่งเล่นด้วยกันทุกวัน ได้คุยกันทุกวัน ได้หัวเราะด้วยกันทุกวัน และได้ยิ้มให้กันทุกวัน มันจึงเกิดเป็นความผูกพันที่ทำให้ทั้งสองรู้สึกดีต่อกันเวลาที่ใครซักคนหนึ่งเรียกชื่อของอีกฝ่าย

แค่เรียกชื่อเอง ทำไมต้องรู้สึกมากมายขนาดนี้..

"..ดอกซะกุระร่วงอีกแล้ว "

".. สวยจังเลยพี่แทฮยอง "

ทั้งคู่หยุดยืนมองต้นซากุระสีชมพูอ่อนที่กลีบดอกร่วงโรยลงสู่พื้นดินตามแรงลม แทฮยองหันมามองจองกุกพลางยิ้มหน่อยๆ

"..ยังมีอะไรที่สวยกว่านั้นอีกนะ"

" .. อะไรเหรอครับ ? "

".. รอยยิ้มของจองกุกไง "

" ... "

".. ไหนลองยิ้มให้พี่สิครับ "

รอยยิ้มแสนน่ารักปรากฎขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม จองกุกยิ้มและยิ้มให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นก็เป็นเพราะอีกคนชอบมัน จองกุกจึงรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ยิ้ม..

".. ปีหน้าไว้มาที่นี่ด้วยกันอีกเนอะ "








".. รอก่อน ! จองกุกอย่าพึ่งไป !! "

ขาเล็กวิ่งตามขบวนรถไฟที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรอเขาง่ายๆ ปากก็ตะโกนเรียกอีกคนที่ชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างของโบกี้รถไฟไม่หยุดหย่อน ปีนี้ไม่เป็นเหมือนที่ทั้งสองหวังไว้ เป็นเพราะคุณพ่อและคุณแม่ของจองกุกต้องย้ายที่อยู่อาศัยตามที่ทำงานที่ถูกเปลี่ยน ซึ่งนั่นก็แปลว่าแทฮยองและจองกุกกำลังจะแยกจากกัน การจากลาที่ไม่รู้ว่าจะได้พบเจอกันอีกเมื่อไหร่

".. ฮึกก พี่แทฮยอง! "

นั่นจองกุกร้องไห้อีกแล้ว..

".. ไปเจอกันที่ต้นซากุระ ! ฮึกก.. "

".. จองกุก ! "

" ลาก่อนพี่แทฮยอง !.. "

" จอนจองกุก !! "





ต้องรออีกนานแค่ไหน

หรือจะต้องให้ผ่านไปอีกกี่คืน

จะได้เจอกันอีกมั้ย ?

เวลาช่างเป็นสิ่งที่โหดร้ายสำหรับเราเหลือเกิน





      หลังจากวันนั้นก็ผ่านมา 13 ปีแล้ว


ทุกย่างก้าวที่กำลังเดินไปยังสถานที่นั้นช่างน่าตื่นเต้น ความทรงจำเมื่อครั้งยังเด็กกลับเข้ามาในความคิด ก็ยิ่งทำให้ตอนนี้เขายิ้มกว้างมากขึ้นไปอีกอย่างกับคนบ้า ตลอดสิบสามปีที่ผ่านมาเขาก็แวะเวียนมายังที่นี่ตลอด แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของใครอีกคน

     

 ใครอีกคนที่เขาคิดถึงมาตลอดสิบสามปี


จองกุกจะเป็นยังไง จะสบายดีหรือไม่ คำถามพวกนี้คอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดตลอด หวังว่าปีนี้คงจะได้เจอกันอย่างที่คิดไว้ เพราะถ้าไม่เป็นตามนั้นแทฮยองก็คงต้องรอไปอีกปีหนึ่งเพื่อที่จะได้เจอกันอีกครั้ง หรือจองกุกจะลืมเขาไปแล้วกันนะ? เพราะตลอดสิบสามปีนี้จองกุกก็ไม่เคยกลับมาเลย แต่แทฮยองก็ยังรอ เผื่อสักวัน สักวันที่จองกุกจะกลับมาเจอเขาตามที่พูดไว้..



แต่ฉันไม่เคยจะหยุดคิดถึงเธอเลยสักครั้ง

ไม่เคยเลยแม้แต่วันเดียว




      ".. อา ถึงซะที.. " 


ยืนกอดอกมองเจ้าต้นซากุระที่ป่านนี้มันก้ได้เหี่ยวเฉาเหลือแต่กิ่งไม้ไปตามกาลเวลา ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ไม่ว่าจะมาอีกกี่ครั้งก็ยังให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเช่นเดิมไม่เปลี่ยน เงยหน้ามองรองเท้าผ้าใบคู่เล็กที่ห้องต่องแต่งอยู่บนกิ่งไม้ก่อนจะยิ้มออกมา สิบสามปีผ่านไปแล้วมันก็ยังอยู่ที่เดิม รองเท้าผ้าใบคู่เล็กของเขาที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เราทั้งคู่ได้รู้จักกัน อ้อ! ยังมีลูกบอลสีแดงของจองกุกเป็นส่วนร่วมด้วย


  ".. คิดถึงจังเลย.. "



 และคงไม่ใช่แทฮยองคนเดียวที่คิดถึงมัน..


เสียงฝีเท้าที่ย่างเข้ามาใกล้ทำให้แทฮยองต้องหันกลับไปมอง เสียงรอบข้างที่ดังอยู่เงียบลงไปหมดเมื่อได้เห็นคนตรงหน้า ความทรงจำที่มีกันและกันอยู่ด้วยฉายขึ้นมาในความคิดโดยอัตโนมัติ สิ้นสุดแล้วการรอคอยในฤดูอันหนาวเหน็บนี้ ฤดูใบไม้ผลิได้เริ่มต้นขึ้นแล้วในใจของแทฮยอง มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ที่ใครอีกคนยิ้มให้กับเขา การรอรอคอยที่ยาวนานถึงสิบสามปีสิ้นสุดลงแล้ว เพียงแค่อีกคนยิ้มให้ โลกทั้งใบของแทฮยองก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูเหมือนดอกของต้นซากุระ สถานที่ที่เราทั้งสองเจอกันครั้งแรก



      ".. จองกุก.. "



FIN 

T
B

spring day - BTS
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #100 NickGgo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 23:10
    มีความสุขจนอยากร้องไห้ ฮืออออออ
    #100
    0
  2. #92 Pinepeeraya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 03:09
    เราร้องไห้เลยค่ะ ชอบมาก!!
    #92
    0
  3. #81 Nicosinnet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 01:22
    อ่า ดีจังงง
    #81
    0
  4. #79 จจจ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 07:58

    อบอุ่นหัวใจที่สุด

    #79
    0
  5. #48 JinYoung421 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:08
    ร๊ากกเยยย
    #48
    0
  6. #45 ihavenofeelinginmyface (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:09
    น่ารัก คำเดียวเลยจริงๆ
    #45
    0
  7. #20 littledyun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 04:52
    โคตรอบอุ่นเลย งืออออ ><
    #20
    0
  8. #7 K_57 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 09:37
    ชอบการดำเนินเรื่อง พล็อตเรื่อง องค์ประกอบมากๆค่ะ ซึ้งมากเลย
    #7
    0
  9. วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:51
    ฮรืิอชอมมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 
    #3
    0
  10. วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:51
    ฮรืิอชอมมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 
    #2
    0